အခန်း ၁၇၀

အခန်း ၁၇၀။ သူဌေးကို သစ္စာဖောက်တာလား... ချောက်ကမ်းပါးမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ

'မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်အမြုတေ ၁ ခု'

'အဆင့်ကိုး မှော်အမြုတေ ၃၈ ခု'

'တခြား မှော်အမြုတေတွေ မရေမတွက်နိုင်ဘူး'

'မိန်းမ တစ်ယောက်တည်းကများ'

'ဒီလောက် အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ မှော်အမြုတေတွေ ဒီလောက် အများကြီး စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတော့ ကံဆိုးတဲ့ ကောင်တွေ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကိုတောင် လုယူခဲ့တာလဲ'

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "လောကကြီးက ပျက်စီးနေပြီ လူတွေရဲ့ စိတ်ထားကလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး ငါ့လို ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး သဘောကောင်းတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ သိပ်မရှိတော့ဘူး" လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟက်ဟက်ဟက်..."

အဖိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ "မင်းက ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး သဘောကောင်းတယ် ဟုတ်လား ဒါဆို ဘာလို့ ကာရိုး တို့ အဖွဲ့ကို သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လုယူခဲ့တာလဲ မင်းက ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး သဘောကောင်းတယ် ဟုတ်လား ဒါဆို ဘာလို့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အဲဒီလို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တာလဲ"

"ငါက မင်းကို ပြောရဦးမယ် မင်းက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်... မိန်းကလေးတွေကို ဘယ်လို ကြင်နာရမလဲ ဆိုတာ နားမလည်ဘူး... သေချာနေတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကိုတောင် ဝက်ရုပ် ပေါက်အောင် ရိုက်နှက်ရက်တယ် သူ နောက်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ် လူလုံးထွက်ပြရဲတော့မှာလဲ"

"ဟားဟားဟား ငါက သူ့အတွက် ကောင်းဖို့ လုပ်ပေးတာပါ"

မုန်လဲ့ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် သိပ်ဝေးဝေး ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ကာရိုး လို ကောင်မျိုးနဲ့ တွေ့ပြီး အသုံးမကျတဲ့ သူ ဖြစ်သွားမယ့် အစား အစောကြီး ကတည်းက ပြိုင်ပွဲကနေ နုတ်ထွက်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်တွေကို လုယူရတာလဲ သုံးကွင်းလုံးကို အကုန် လုယူသွားတယ်" အဖိုးအိုက မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါလည်း သူ့အတွက် ကောင်းဖို့ လုပ်ပေးတာပါပဲ သူများတွေ သတိထားမိမှာ စိုးလို့လေ" မုန်လဲ့က ဒီစကားကို ပြောတဲ့ အချိန်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အလေးအနက် ပြောနေလေသည်။

"မင်းပြောတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး မင်းက အရမ်း ယုတ်မာတဲ့ ကောင်ပဲ"

အဖိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်ရတာတော့ ငါ စိတ်အေးသွားပြီ မင်းလို ကောက်ကျစ်တဲ့ ကောင်နဲ့ တွေ့ရင် တခြား ပြိုင်ပွဲဝင်တွေပဲ ကံဆိုးသွားတာပေါ့"

သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ခွန်းတစ်ပါဒ ပြောဆိုနေကြစဉ် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ မုန်လဲ့က ရုတ်တရက် အိပ်ချင်လာသဖြင့် လက်များစွာ ဘီမွန် နှင့် နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဆက်သွားကြ ငါ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး"

"ဟုတ်ကဲ့ လူကြီးမင်း"

လက်များစွာ ဘီမွန် ၏ ပခုံးက အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး အမွေးရှည်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေလေရာ မုန်လဲ့က အသိုက်တစ်ခု လုပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဆာကက်စ်"

မုန်လဲ့ အိပ်မောကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က လက်များစွာ ဘီမွန် အနားသို့ တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဘာခေါ်တာလဲ"

လက်များစွာ ဘီမွန် က နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူ အိပ်ပျော်သွားပြီ ငါတို့..."

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး 'ထွက်ပြေးရအောင်' လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက သူဌေးကို သစ္စာဖောက်ချင်တာလား"

လက်များစွာ ဘီမွန် ၏ အသံ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ "ကလာရာ မင်းတို့ စပါးအုံးမြွေ တွေက တကယ်ကို သစ္စာမရှိတာပဲ"

ဒီအသံကြီးကြောင့် နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ နှလုံးရောဂါ ရမတတ် လန့်သွားလေသည်။ "တိုးတိုး လုပ်ပါ... တိုးတိုး လုပ်ပါ ညီအစ်ကိုရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ဟွန့်"

လက်များစွာ ဘီမွန် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"ငါက သူ့ရဲ့ အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့် လိုက်လာရတာ သစ္စာခံမယ်လို့လည်း ကတိမပေးထားဘူး၊ စာချုပ်လည်း မချုပ်ထားဘူး ဘယ်လိုလုပ် သစ္စာဖောက်တယ် လို့ ပြောလို့ ရမှာလဲ"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က အသံကို နှိမ့်ထားပြီး "ငါတို့က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ တွေလေ တိုက်ကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ မှော်သားရဲတွေထဲက ဘုရင်တွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ်၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသင့်တာ အခုလိုမျိုး သူ့ရဲ့ ကျေးကျွန်၊ စီးတော်ယာဉ် အဖြစ် နေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

လက်များစွာ ဘီမွန် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က သူ့ကို စည်းရုံးနိုင်သွားပြီဟု ထင်ပြီး ပိုမို တက်ကြွစွာ ပြောလာလေသည်။ "ငါတို့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ တွေက အိပ်ပျော်သွားပြီ ဆိုရင် နိုးဖို့ အရမ်း ကြာတယ် ဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား"

"သူ အိပ်ပျော်သွားပြီ"

"အခုက ထွက်ပြေးဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ"

"ငါတို့ အတူတူ ထွက်ပြေးကြရအောင် အဲဒီနောက်မှာ ကောင်းကင် ကျယ်သလောက် ငှက်တွေ ပျံသန်းနိုင်သလို ပင်လယ် ကျယ်သလောက် ငါးတွေ ကူးခတ်နိုင်ပြီပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဘာလို့ ဒီလို အနှိမ်ခံနေရဦးမှာလဲ"

"မင်း သွားချင်သွား ငါတော့ မသွားဘူး"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ သွေးဆောင်မှုကို လက်များစွာ ဘီမွန် က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ "ငါက သူ့ရဲ့ အနိုင်ယူတာကို ခံလိုက်ရပြီး သစ္စာခံမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးပြီ လုံးဝ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး မာနကြီးတဲ့ ဘီမွန် ဧရာမ သားရဲ တွေက ကတိကို ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဘူး"

"ဆာကက်စ် မင်း..."

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ "မင်းက လက်များစွာ ဘီမွန် လေ ရွှေရောင် ဘီမွန် နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ ကုန်းမြေ တိုက်ပွဲ ဘုရင် လေ ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ခိုင်းစေတာကို ခံနေတော့မှာလား..."

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ စကားပြောနေစဉ် ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ခက်ခဲစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မုန်လဲ့က သူ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"လူ... လူကြီးမင်း... ကျွန်... ကျွန်တော်..."

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ငိုတာထက် ဆိုးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"မင်း ထွက်ပြေးချင်တာလား"

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် ထွက်မပြေးချင်ပါဘူး"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ က အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်က လူကြီးမင်း နောက်ကို ထာဝရ လိုက်သွားချင်တာပါ ပင်လယ်တွေ ခန်းခြောက်သွားတဲ့ အထိ၊ သစ်တောတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အထိ..."

"မင်း သွားချင်ရင် သွားလို့ ရပါတယ်"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အခု ဆာကက်စ် လမ်းပြနေပြီ ဆိုတော့ မင်းကို ခေါ်သွားလည်း အပိုပဲ မင်း သွားမယ် ဆိုရင် ငါ မတားပါဘူး"

နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ "လူ... လူကြီးမင်း ပြောတာ တကယ်လား လူကြီးမင်း တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာလား"

"သွားချင်ရင် မြန်မြန်သွား" မုန်လဲ့က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်လေသည်။ "ဆာကက်စ် အမြန်နှုန်း တင်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး"

လက်များစွာ ဘီမွန် က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အမြန်နှုန်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် မီတာ ရာချီ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ကို နေရာမှာတင် ထားခဲ့လေသည်။

"ငါ... ငါ လွတ်လပ်သွားပြီလား"

"ငါ လွတ်လပ်သွားပြီ..."

"ငါ နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လပ်သွားပြီ"

"ဟားဟား ငါ လွတ်... အား"

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ လည်ပင်းကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဖြတ်တောက်သွားကာ သွေးကြောင်း တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာပြီး နှင်းဆီ ဦးချို စပါးအုံးမြွေ ၏ ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ကွဲကွာသွားလေတော့သည်။

...

"မင်း တကယ်ပဲ သူ့ကို လွှတ်မပေးခဲ့ဘူးပဲ" အဖိုးအိုက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "ငါ ထင်သားပဲ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် သဘောကောင်းမှာလဲ"

"ငါ မသတ်ရင်တောင် တခြားသူ သတ်တာ ခံရမှာပဲလေ"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် သိပ်ဝေးဝေး ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး အဲဒီလို ဖြစ်မယ့် အစား ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား"

"တကယ်ကို တုံးတဲ့ ကောင်ပဲ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "အခု တိုက်ကြီးပေါ်မှာ အန္တရာယ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး မှော်သားရဲ သတ်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်"

"အထူးသဖြင့် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲတွေက ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ လုယက်တဲ့ အဆီအနှစ်တွေပဲ မင်းနောက်ကို လိုက်တာက ပိုလုံခြုံသေးတယ် ထွက်သွားရင် သေချာပေါက် သေလမ်းပဲ"

"သူက သေလမ်းကို ရွေးချယ်သွားမှတော့ ဘယ်သူက တားနိုင်မှာလဲ"

မုန်လဲ့က မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဆက်အိပ်နေလေသည်။

နာရီဝက် အကြာတွင် ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခု အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ချောက်ကမ်းပါးက အလွန် မတ်စောက်ပြီး မြင့်မားကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။

ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင်မူ ပျားအုံများအလား အပေါက်ငယ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြည့်နှက်နေပြီး အကြီး အသေး မျိုးစုံ ရှိလေသည်။

သို့သော် ဒီနေရာက အလွန် ဆူညံနေလေသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင် ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့်က ဒီနေရာကို ရောက်ရှိလာကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေသော ငှက် မှော်သားရဲ တစ်မျိုးကို အရူးအမူး သတ်ဖြတ်နေကြလေသည်။

ပင်လယ်ပျော်ငှက် ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ မိကျောင်း ၏ ပါးစပ်၊ လင်းယုန် ၏ လက်သည်း၊ တောင်ပံ ဖြန့်လိုက်လျှင် မီတာ ၂၀ ၊ ၃၀ ခန့် ရှည်လျားပြီး အဖြူရောင် အမွေးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

၎င်းမှာ အုပ်စုဖွဲ့ နေထိုင်သော မှော်သားရဲ - မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ပင် ဖြစ်လေသည်။

လေဓာတ် မှော်သားရဲ တစ်မျိုး အနေဖြင့် မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် များက အတော်လေး အစွမ်းထက်ကြပြီး အများစုက အဆင့်ခုနစ် မှော်သားရဲများ ဖြစ်ကြကာ အနည်းငယ်က အဆင့်ရှစ် မှော်သားရဲများ ဖြစ်ပြီး အတော်ဆုံးများက အဆင့်ကိုး မှော်သားရဲများ ဖြစ်ကာ ဘုရင်ကတော့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ဖြစ်လေသည်။

ဒီလောက် အစွမ်းထက်ပြီး အရေအတွက် အလွန် များပြားတဲ့ အုပ်စုဖွဲ့ မှော်သားရဲတွေက ပြိုင်ပွဲဝင် အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူး။

"သတ်"

"သူတို့ကို သတ်"

"မှော်ဆရာမလေးကို သေချာ ကာကွယ်ထား"

"မြန်မြန် လုပ် တခြားသူတွေ အကုန် ယူသွားလိမ့်မယ်"

ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး သတ်ဖြတ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေပြီး မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် များကို အရူးအမူး သတ်ဖြတ်နေကြလေသည်။ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် များက အရေအတွက် များပြားသော်လည်း ပြိုင်ပွဲဝင်များကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် စွမ်းအား ရှိကြပြီး အများစုက နဂါးလူသားများ ဖြစ်ကြကာ မှော်ပညာရော ကိုယ်ခံပညာပါ ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် များက ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်…”

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း…”

“ဝုန်း…”

“ဝုန်း…”

လေဓားများ အမြောက်အမြား...

တောက်လောင်နေသော မီးနဂါးများ...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးများ...

အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် လေဆင်နှာမောင်းများ...

ပြင်းထန်သော ရေလှိုင်းများ...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော နွယ်ပင်များ...

ပေါက်ကွဲသံများ၊ ညည်းတွားသံများ...

ရိုက်ခတ်သံများ၊ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများ...

"တိုက်ပွဲ အခြေအနေက တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ ဒီမြင်ကွင်းက ဟောလီးဝုဒ်က အထူးပြုလုပ်ချက် ဇာတ်ကားတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းသေးတယ်"

မုန်လဲ့က မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါက အဝေးကနေ ကြည့်နေပြီး အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်နေလို့ မဖြစ်သေးဘူး"

"ငါလည်း ပါဝင်လှုပ်ရှားရမယ်"