အခန်း ၁၇၁

အခန်း ၁၇၁။ ဘာဘာရိုဆာ၊ ဒါ ငါ့ရဲ့ မှော်အမြုတေ

"ဆာကက်စ် မင်း ဒီမှာ ပုန်းနေ ငါ သွားလိုက်ဦးမယ်"

မုန်လဲ့က အလင်းတန်း တစ်ခုအလား တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..."

ရေခဲဓားများ အမြောက်အမြားက ကောင်းကင်ယံရှိ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် များဆီသို့ ပစ်လွှတ်သွားလေသည်။ ရေခဲဓားက အဆင့်နိမ့် မှော်ပညာ သက်သက် ဖြစ်သော်လည်း မုန်လဲ့၏ လက်ထဲတွင်တော့ အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

"ဖျန်း... ဖျန်း..."

"ဖျန်း... ဖျန်း..."

အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံများနှင့်အတူ ရေခဲဓားများက မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် များ၏ ခေါင်းကို အတိအကျ ဖောက်ထွင်းသွားပြီး သူတို့၏ အသက်များကို ရိတ်သိမ်းသွားလေသည်။

ထို့အပြင် မုန်လဲ့က အတော်လေး ကောက်ကျစ်လေသည်။ သူက အဆင့်ကိုး၊ အဆင့်ရှစ် လိုမျိုး အစွမ်းထက်တဲ့ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် တွေကိုပဲ ရွေးချယ် သတ်ဖြတ်ပြီး အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကောင်တွေကိုတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။

"မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၉ သန်း ရရှိပါသည်"

"ပေါင်းစပ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု +၁၉၈၇"

"မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၆.၇၉ သန်း ရရှိပါသည်"

"ပေါင်းစပ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည် မှော်စွမ်းအင် +၄၉၈"

"..."

စနစ်၏ အေးစက်သော အသိပေးသံများကို နားထောင်ရင်း မုန်လဲ့မှာ နတ်ဘုရားများ၏ သီချင်းသံအလား ခံစားနေရပြီး ပါးစပ်မှလည်း သီချင်းလေး ညည်းကာ စည်းချက်အလိုက် ရေခဲဓားများကို ပစ်လွှတ်နေလေသည်။

"ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ရဲ့ အချစ်ပဲ..."

"ရှည်လျားတဲ့ တောင်တန်းတွေ အောက်မှာ ပန်းတွေ ပွင့်နေတယ်..."

"ဘယ်လို စည်းချက်မျိုးက အကောင်းဆုံးလဲ..."

သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်းနည်းစရာက ဒီနေရာက အရမ်း ရှုပ်ထွေးနေတော့ မုန်လဲ့လို ခွေးအုပ်ထဲက ကျား တစ်ကောင်က သိပ်မထင်ရှားဘဲ တခြားလူတွေရဲ့ သတိထားမှုကို မခံရဘူး ဖြစ်နေလေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

သတ်ဖြတ်မှုတွေက အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် အများအပြား သေဆုံးသွားကြသဖြင့် ဒီလုပ်ရပ်က နောက်ဆုံးတော့ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်ကို ဒေါသထွက်သွားစေလေသည်။

"ရွှီး..."

လူကို နားကန်းသွားစေနိုင်သော စူးရှတဲ့ အော်သံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ပံ ဖြန့်လိုက်လျှင် မီတာ တစ်ရာကျော် ရှည်လျားကာ ခေါင်းတွင် ရွှေရောင် သရဖူ ဆောင်းထားသော ဧရာမ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် တစ်ကောင်က လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..."

လေဓားများ အမြောက်အမြားက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားမတတ် ပစ်လွှတ်လာလေသည်။

"မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်"

"ဒါ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်ပဲ အားလုံး သတိထား"

"မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲပဲ အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ဒီကောင်ကို အရင် သတ်လိုက်ကြ ပြီးမှ ဘယ်လို ခွဲမလဲ ဆိုတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုင်ပင်ကြတာပေါ့ ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပြီ"

"ဒီလိုပဲ လုပ်ရမှာပေါ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါမှာ ပေါ့ဆလို့ မရဘူး"

"လုပ်ကြ"

မုန်လဲ့ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားသူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ပြိုင်ပွဲဝင် ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့်မှာ အဖွဲ့များ ခွဲထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူတို့က အချင်းချင်း အနည်းငယ် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်ကြလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ အားလုံးက မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်ဆီသို့ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။

"ဝုန်း"

"ဝုန်း"

"ဝုန်း"

နဂါးလူသား စစ်သည်တော်များက တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး မှော်ဆရာများကတော့ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုကာ အဆင့်မြင့် မှော်ပညာများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော တိုက်ခိုက်မှုများက မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"ရွှစ်..."

တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုလည်း အတူတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှု အားလုံး ကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

"မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင် ၁ ကောင် သတ်ဖြတ်သည့်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၁.၇ ဘီလီယံ ရရှိပါသည်"

"ဂါး..."

မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်မှာ လေထဲတွင် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော အတောင်ပံကြီးများကလည်း ချက်ချင်း အားပျော့သွားကာ ခေါင်းက အောက်သို့ စိုက်ကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

"...."

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဒီလိုနဲ့ သေသွားတာလား"

"ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲကိုတောင် ချက်ချင်း သတ်နိုင်တယ်"

ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသော်လည်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကတော့ မနှေးပေ။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက လျှပ်စီးအလား အမြန်နှုန်းဖြင့် မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

"မှော်အမြုတေက ငါ့ဟာပဲ ဘယ်သူမှ လာမလုနဲ့"

"ငါ့ဟာပဲ"

ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး မျက်လုံးများ နီရဲသွားကြလေသည်။

"ရွှစ်..."

ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင် အရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

တောက်ပသော ရွှေရောင် ဆံပင်များ။

ရွှေရောင် သံချပ်ကာ။

ခေါင်းတွင် ရွှေရောင် ဦးချို နှစ်ချောင်း ပါရှိသည်။

ရွှေရောင် ဓားကြီး တစ်လက်ကို စီးထားသည်။

ချောမောခန့်ညားပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စရာ မရှိသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကိုယ်ပေါ်မှ အလွန် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှု တိုင်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုကို ဖော်ပြနေလေသည်။

အစွမ်းထက်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုက အတူတကွ ပေါင်းစပ်နေလေသည်။

ချောမောခန့်ညားမှုနှင့် စွမ်းအားက အတူတကွ တည်ရှိနေလေသည်။

"ဘာဘာရိုဆာ"

"ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားပဲ"

ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားကြပြီး ရှေ့ဆက် မတိုးရဲတော့ပေ။

"ဒီ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်အမြုတေကို ငါ ယူလိုက်မယ်"

ဘာဘာရိုဆာက မျက်နှာထား တည်တည်ဖြင့် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများဖြင့် အားလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤစကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင်ဆီသို့ လှည့်သွားပြီး တခြားသူများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"ဒါက..."

ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ရှေ့တက်ပြီး မတားဆီးရဲကြပေ။

ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ထားလိုက်ဦး၊ သူ၏ အဆင့်အတန်း တစ်ခုတည်းကပင် အားလုံးကို မလှုပ်ရဲအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ပါရမီရှင် စာရင်း အဆင့် ၁၄၈ ဆိုတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအား။

အနာဂတ် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်အတန်း။

ဘယ်သူက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်အမြုတေ တစ်ခု အတွက်နဲ့ သူ့ကို သွားစော်ကားရဲမှာလဲ။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။

မစော်ကားရဲဘူး။ မစော်ကားရဲပါဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးတို့ကလည်း အတိအကျ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

အတိအကျ ဆိုတာကတော့ သိပ်မမှန်ပါဘူး။

ချောက်ကမ်းပါး အရှေ့က တိုက်ပွဲက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ရဲ့ အာရုံကို စောစောစီးစီး ကတည်းက ဖမ်းစားထားနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သူက တမင်တကာ ဒီနေရာကို ပြောင်းကြည့်ခိုင်းခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

ဘာဘာရိုဆာ ထွက်ပေါ်လာတာကတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သွားတာပဲ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ချီးကျူးသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင် ကို သတ်နိုင်တယ်"

"စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်လောက်ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်"

"ဒါက ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားရဲ့ အရှိန်အဝါပဲလား"

"ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တယ်"

"အင်ပါယာရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ..."

အမတ်များ၏ ချီးကျူးသံများကို ကြားသောအခါ ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က အတည်မပြုသလို ငြင်းလည်း မငြင်းဘဲ မှော်အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်ကို တခြား ပြိုင်ပွဲဝင်တွေဆီ ပြောင်းကြည့်ဖို့ လုပ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်းက ဘယ်ကနေ ထွက်လာတာလဲ ငါ့ရဲ့ မှော်အမြုတေကိုတောင် လုယူရဲတယ်"

ကြည်လင်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ တိတ်ဆိတ်နေသော ချောက်ကမ်းပါး အရှေ့တွင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

“...."

ပြိုင်ပွဲဝင်များ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကြပြီး အသံပိုင်ရှင်ကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

မိကျောင်း လင်းယုန် ပင်လယ်ပျော်ငှက် ဘုရင် အရှေ့သို့ ရောက်ခါနီး ဖြစ်ပြီး မှော်အမြုတေကို တူးယူရန် ပြင်နေသော ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား လည်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..."

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် မျက်လုံးပေါင်း ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့်က မုန်လဲ့ဆီသို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြပြီး နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်း အရှေ့ရှိ လူများ သောင်းချီ ၏ အကြည့်များကလည်း သူ့ဆီသို့ ရောက်သွားကြလေသည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ"

"သူက ဘယ်သူလဲ"

"ဘယ်က ကလေးလေးလဲ"

"ဦးနှောက် မကောင်းဘူးလား"

"သူကများ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားကို တားရဲတယ် ဟုတ်လား"

"ဦးနှောက် မရှိတဲ့ ကောင်ပဲ..."

ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံးက မုန်လဲ့ကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

'အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ သူ တစ်ယောက်လို့ ထင်နေခဲ့တာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ'

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်း အရှေ့တွင်လည်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်၊ မင်းသား၊ မင်းသမီး၊ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင်များ၊ မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိကြီးများ အားလုံးက မှော်အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လူငယ်လေးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြလေသည်။

"ဒီကောင်လေး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် နှင့် စစ်နဂါး ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။ "ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ် ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာမယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး..."

"ဒီကောင်လေးက အရမ်း မဆင်မခြင် လုပ်တာပဲ ဒီတစ်ခါ သူ ရင်ဆိုင်ရမှာက ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားလေ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ထားလိုက်ဦး၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတင်..."

စစ်နဂါး ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေလေသည်။

"ဒီ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်အမြုတေက ငါ့ဟာပဲ မကျေနပ်တာ ရှိလို့လား"

ဘာဘာရိုဆာ က မုန်လဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား အေးစက်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းဟာလို့ ပြောတိုင်း မင်းဟာ ဖြစ်သွားရောလား မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူများ မှတ်နေလဲ"

မုန်လဲ့က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ငါက မင်းလက်ထဲက ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်နဲ့ ခြေအောက်က ရွှေရောင် ဓားကြီးကို ငါ့ဟာ လို့ ပြောရင်ကော မင်း ပေးမှာလား"

"သေလိုက်"

ဘာဘာရိုဆာ ၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။