အခန်း ၁၇၃

အခန်း ၁၇၃။ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ရိုက်နှက်မိတာလား... ကောင်းကင်ယံရဲ့ အရှင်သခင်

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ချွန်ထက်သော နဂါးဦးချိုများ။

တောက်ပသော ရွှေရောင် နဂါးအကြေးခွံများ။

ထက်ရှပြီး အေးစက်သော နဂါးလက်သည်းများ။

ပြင်းထန်သော နဂါးအရှိန်အဝါ။

ကျယ်လောင်သော နဂါးဟိန်းဟောက်သံ။

ဒီအရာတွေ အားလုံးက ဒီဧရာမ သတ္တဝါကြီးရဲ့ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို ဖော်ပြနေလေသည်။

မှန်ပါတယ်။

အခု ကောင်းကင်ယံမှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး နဂါးအရှိန်အဝါတွေကို အရူးအမူး ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါကြီးက တိုက်ကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိပြီး "ကောင်းကင်ယံရဲ့ အရှင်သခင်" လို့ ခေါ်တဲ့ နဂါးများရဲ့ ဘုရင်... ရွှေနဂါးကြီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဂါး..."

ရွှေနဂါးကြီးက ကောင်းကင်ကို မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ မီတာ တစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော နဂါး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အလွန် ကြီးမားလှပြီး ကြွက်သားများက သန်မာကာ နဂါးလက်သည်းများကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ထက်ရှလှပေသည်။

အစွမ်းထက်တယ်။

ခန့်ညားတယ်။

မာနကြီးမှုနဲ့ အလှတရား နှစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်နေတယ်။

ခွန်အားနဲ့ အလှတရား နှစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်နေတယ်။

"ဒါက ရွှေနဂါးကြီးလား"

မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "တကယ်ကို ခန့်ညားတာပဲ တကယ်လို့ ဒီလို စီးတော်ယာဉ် တစ်ကောင်လောက် ရှိရင် စီးရတာ အရမ်း မိုက်မှာပဲ..."

"စီးတော်ယာဉ် ဟုတ်လား"

အဖိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ "မင်းက တကယ်ကို တွေးရဲတာပဲ ဒီစကားကို တခြားလူတွေ ကြားသွားရင် မင်းတော့ သေပြီပဲ"

"ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပါပဲ ဒီနေရာက နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ လေ"

မုန်လဲ့က ဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး ဒီကောင်ရဲ့ စွမ်းအားက ခင်ဗျားလောက် မကောင်းဘူး မဟုတ်လား ဘာလို့ နဂါး ခန္ဓာကိုယ်က ခင်ဗျားထက် ဒီလောက် အများကြီး ပိုကြီးနေရတာလဲ"

"ဒါက ဘာအံ့ဩစရာ ရှိလို့လဲ သာမန် နဂါးတွေက အရွယ်ရောက်လာရင် ခန္ဓာကိုယ်က မီတာ ၂၀၊ ၃၀ လောက် ရှိတယ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကို ရောက်သွားရင် ခန္ဓာကိုယ်က နှစ်ဆ ကြီးလာပြီး မီတာ ၅၀၊ ၆၀ လောက် အထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်"

အဖိုးအိုက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ "ရွှေနဂါးကြီးက နဂါးတွေရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်တဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်က သာမန် နဂါးတွေရဲ့ နှစ်ဆ ရှိတယ် အခု ဒီကောင်ကလည်း မြင့်မြတ်သောနယ်မြေပဲ ဆိုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ထက် ကြီးနေတာ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲဒီလိုကိုး"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက် ကြီးပေမဲ့ စွမ်းအားကတော့ သာမန်ပါပဲ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ ရှိမနေဘူး ဆိုရင် ငါ တကယ်ပဲ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်တယ်"

"သတ်ပစ်ချင်တယ် ဟုတ်လား"

အဖိုးအို အလွန် လန့်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "မင်းလို သစ္စာဖောက်ကောင် မင်း သေချင်ရင်လည်း ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးနဲ့ နဂါးသတ် သူရဲကောင်း လုပ်ချင်ရင် သွားသေလိုက်"

"ဟီးဟီး ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ"

မုန်လဲ့က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး မင်းရဲ့ အတွေးတွေက အရမ်း အန္တရာယ် များလွန်းတယ်"

အဖိုးအိုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး "ငါ ပြောတာ သေချာ နားထောင် နောက်ကျရင် ဒီလို အတွေးမျိုး လုံးဝ မတွေးနဲ့ မဟုတ်ရင် နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ မင်း နေလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သိပါပြီ"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်း တွန့်ကွေးသွားပြီး "ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ ခင်ဗျားကလည်း ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရလား ငါက အရူးမှ မဟုတ်တာ"

"ဟွန့် ပြောတာတောင် မရဘူး"

အဖိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"မလုပ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့က ဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဒါနဲ့ ရွှေနဂါးကြီး ဆိုတာ အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစုလေ ဒီကောင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက တော်တော် မြင့်မှာပဲ"

"မြင့်ရုံတင် ဘယ်ကမလဲ သွေးသန့် ရွှေနဂါးကြီးတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆက်ခံမှုက အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း ဆင်းသက်လာတာ"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဧကရာဇ်တိုင်းက အများဆုံး သွေးသန့် ရွှေနဂါးကြီး သားသမီး တစ်ယောက်ပဲ ရနိုင်တာ ဒီကောင်က ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဆိုတော့ ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူး ဆိုရင် သူက လက်ရှိ ဧကရာဇ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသန့် မင်းသား ဖြစ်ရမယ်"

"မင်းသား ဒီကောင်က အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားလား"

မုန်လဲ့ အံ့ဩသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။ "ဒါကြောင့် ဒီပြိုင်ပွဲဝင်တွေက သူတို့ရဲ့ မှော်အမြုတေတွေ အလုခံရတာတောင် ဒေါသမထွက်ရဲဘဲ မျိုသိပ်ထားရတာကိုး သူက မင်းသား ဖြစ်နေလို့ကိုး"

"ဘယ်လိုလဲ ကြောက်သွားပြီလား"

အဖိုးအိုက ဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကြောက်တယ်"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး "ဟီးဟီး ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ သူ့ကို နောက်တစ်ခါ သွားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ရိုက်ပစ်ချင်နေတာ"

"မင်းက တကယ်ကို ဘာမှ မသိဘဲ ရဲတင်းနေတာပဲ"

အဖိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ "ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ ဧကရာဇ် နေရာကို သွေးမျိုးဆက် သန့်စင်တဲ့ ရွှေနဂါးကြီးကပဲ ဆက်ခံလို့ ရတယ် ဆိုတာ မင်း သိလား အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သိလား"

'...'

မုန်လဲ့ တွေးမိသွားပြီ။

"အဲဒါက မင်းရှေ့က ဒီကောင်က အနာဂတ်မှာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမှာကို ဆိုလိုတာ အဲဒါက ဒီအင်ပါယာရဲ့ အနာဂတ် အရှင်သခင်ပဲ"

အဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ "မင်းကတော့ အနာဂတ် ဧကရာဇ်ကို ရိုက်နှက်ရဲတယ် ဟီးဟီးဟီး..."

"အနာဂတ် ဧကရာဇ် ဒါဆို အိမ်ရှေ့မင်းသားပေါ့"

မုန်လဲ့ လုံးဝ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ "ငါ တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတဲ့ ရွှေနဂါးကြီးက နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်နေတာလား ငါ့ကံကလည်း တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်"

"အခု ကြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား"

အဖိုးအိုက ဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါ မင်းကို အကြံပေးမယ် သေချာ အညံ့ခံလိုက် ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဖင်ကို ကုန်းပေးပြီး ဒီအိမ်ရှေ့မင်းသားကို ဒေါသပြေအောင် ရိုက်နှက်ခိုင်းလိုက် အဲဒီလိုဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်"

"အညံ့ခံမယ် အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

အဖိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အမုန်းခံရဖို့ သေချာနေပြီ ဆိုမှတော့ လုံးဝ အမုန်းခံလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ် အဲဒီလိုဆိုရင် သိပ်မရှုံးတော့ဘူး"

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ခုနက ငါ သက်ညှာပေးခဲ့တာ"

"ကျွတ်ကျွတ် မင်း တကယ် မိုက်တာပဲ"

အဖိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဂါး..."

ထိုအချိန်တွင် ဘာဘာရိုဆာ နောက်ဆုံးတော့ အသင့်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။ တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် လျှပ်စီး တစ်ခုအလား မုန်လဲ့ဆီသို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာလေသည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဖုန်လုံးများ ထောင်းထောင်းထ သွားလေသည်။

အရှိန်အဝါက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စရာ မရှိဘဲ နဂါးအရှိန်အဝါကလည်း ကြီးမားလှပေသည်။

"ငါ ဒီလောကထဲကို ရောက်လာကတည်းက မှော်သားရဲ အမျိုးမျိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ် အဲဒီအထဲမှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ရွှေတောင်ပံ အလင်း ကျား တောင် ပါသေးတယ် ကုန်းမြေ တိုက်ပွဲ ဘုရင် လို့ ခေါ်တဲ့ ဘီမွန် ဧရာမ သားရဲ ကိုတောင် ငါ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ နဂါး နဲ့တော့ တစ်ခါမှ မတိုက်ဖူးသေးဘူး"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မှော်ဝတ်ရုံက လေထဲတွင် လွင့်နေကာ ဆံပင်များကလည်း လွင့်ပျံနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေကာ ရင်ထဲတွင်လည်း သွေးများ ဆူပွက်နေလေသည်။

"ဒီနေ့တော့ ကောင်းကင်ယံရဲ့ အရှင်သခင် လို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်က တကယ်ရော နာမည်နဲ့ လိုက်ရဲ့လား ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

"ဝှစ်..."

မုန်လဲ့က အလင်းတန်း တစ်ခုအလား ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"..."

"သူ... သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားနဲ့ ခွန်အားချင်း ယှဉ်တိုက်မလို့လား"

မုန်လဲ့၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ လူများ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

အခုအချိန်မှာ ဘာဘာရိုဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မီတာ တစ်ရာကျော် ရှည်လျားပြီး အလွန် ကြီးမားကာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စရာ မရှိအောင် အစွမ်းထက်ပြီး အငြင်းပွားဖွယ် မရှိသော ကောင်းကင်ယံ၏ အရှင်သခင် ပင် ဖြစ်လေသည်။

မုန်လဲ့ ကော။

အရပ် တစ်မီတာ ခုနစ်ဆယ်တောင် မပြည့်ဘဲ မျက်နှာက ချောမောပြီး ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ကြိုက်လောက်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ဆင်နဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လိုပဲ ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ဘာဘာရိုဆာ ကို ခွန်အားချင်း ယှဉ်တိုက်မယ် ဟုတ်လား။

"ဖရက်ဒ် သူ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

စစ်နဂါး ကျောင်းအုပ်ကြီး က မျက်လုံးပြူးကာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို လာမေးတော့ ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် လည်း အနည်းငယ် ပြိုလဲသွားလေသည်။ မုန်လဲ့ ဘာလုပ်ချင်တယ် ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူ့အမြင်မှာတော့ မုန်လဲ့ရဲ့ အားသာချက်က မှော်ပညာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ နိယာမတွေကို နားလည်ထားတာ ဖြစ်လေသည်။ မုန်လဲ့ အနေနဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခု ထားပြီး ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားကို မှော်ပညာနဲ့ အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်သင့်တာ ဖြစ်လေသည်။

အခုလိုမျိုး မီးတောက်ထဲကို ပျံဝင်သွားတဲ့ ပိုးဖလံ တစ်ကောင်လို အတင်း ပြေးဝင်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလေ ဒါက သေဖို့ သွားတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။

"ဒီကောင်လေး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"

မီတာ ရာချီ အကွာအဝေးက မုန်လဲ့နဲ့ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားတို့ အတွက်တော့ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးပဲ ဖြစ်လေသည်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေတဲ့ မိုးခြိမ်းသံကြီး တစ်ခုနဲ့အတူ လူတစ်ယောက်နဲ့ နဂါးတစ်ကောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်မိသွားကြလေသည်။

"ဝုန်း..."

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အသံလှိုင်းတွေက တုန်ခါသွားလေသည်။

လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာပြီး ဖုန်လုံးတွေ ထောင်းထောင်းထ သွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူများကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသော သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြလေသည်။

မုန်လဲ့က မီတာ ၂၀၊ ၃၀ လောက် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

ဘာဘာရိုဆာ က မီတာ ၅၊ ၆ မီတာလောက် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်လျှင် မုန်လဲ့ ရှုံးသွားသည်ဟု ထင်ရလေသည်။

သို့သော် သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ မုန်လဲ့က ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ မျက်နှာလည်း မနီ၊ အသက်ရှူလည်း မမှားပေ။ ဘာဘာရိုဆာ ၏ နဂါးလက်သည်း များမှတော့ ရွှေရောင် နဂါးသွေးများ ကျဆင်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နာကျင်သော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား ဒဏ်ရာ ရသွားတာလား"

လူများ အားလုံး အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဧကရာဇ် ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ပင်လျှင် အံ့ဩသွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အမတ်မင်းတို့ ဒီလူငယ်လေးကို ဘယ်သူ သိလဲ သူက ဘယ်အကယ်ဒမီ ကလဲ"