အခန်း ၁၈၄

အခန်း ၁၈၄။ သစ်သီးကို ပေးလိုက်စမ်း... သူမ ဖြစ်နေတာကိုး

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ပေသုံးရာခန့် မြင့်သော ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပေသုံးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ရေတံခွန်ကြီး တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ကြီးမားသော ရေကန်ကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ရေများက ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ရေကန်ဘေးတွင် အဖွဲ့ငယ် တစ်ဖွဲ့က မီးဖိုတစ်ခု ဖိုကာ မှော်သားရဲ အသားများကို ကင်နေကြသည်။ ရွှေဝါရောင် အသားကင်များမှာ တူးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များမှာမူ အရသာကိုပင် မသိနိုင်တော့သည့် အတိုင်း ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရွှေရောင် သစ်သီး တစ်လုံးကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ သိချင်စိတ်၊ သံသယဖြစ်မှု၊ သတိထားမှု... နှင့် လောဘတရားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မင်းတို့ ကြားလိုက်လား"

"အင်း"

"ကြားတယ်"

"ခုနက အသံပိုင်ရှင်က ဧရာမ မိကျောင်း သားရဲ ပြောတဲ့ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင် များ ဖြစ်နေမလား"

"သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်... သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြောသွားတယ်လေ၊ သူက ဒီတိုက်ကြီးကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး စောင့်ရှောက်နေတဲ့ သူတဲ့၊ သေချာပေါက် အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင် ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဆိုလိုတာက ဒီရှေ့က ရွှေရောင် သစ်သီးက ဧရာမ မိကျောင်း သားရဲ ပြောတဲ့ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်သီး ပေါ့"

"အဆင့်နိမ့် မှော်သားရဲ တွေကို အချိန်တို အတွင်းမှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ အံ့ဩစရာ သစ်သီးလား"

"ဟုတ်လောက်တယ်"

"သေချာတယ်"

"ငါလည်း သေချာတယ်လို့ ထင်တယ်"

"မှော်သားရဲ တွေ စားလို့ရရင် လူတွေကော စားလို့ရမလား"

အဖွဲ့ဝင်များ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကာ ဘာတွေ တွေးနေကြမှန်း မသိနိုင်တော့ပေ။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီသစ်သီးက ဘယ်ကလာမှန်း မသိဘူး၊ အားလုံးက သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုကို မခံကြပါနဲ့၊ တကယ်လို့ ဒါက အဆိပ် ဖြစ်နေလို့ ဒါမှမဟုတ် တခြား အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အရာ ဖြစ်နေလို့ မှားစားမိသွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာပေါ့"

လိမ္မာပါးနပ်ပုံရသည့် အရပ်ပုပု လူတစ်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီသစ်သီး အစစ်လား အတုလား ဆိုတာ မသိရသေးခင် သူ့ကို အဝေးကနေ ရှောင်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခကြီး ရောက်သွားနိုင်တယ်"

"ပြောတာ ဟုတ်တယ်"

"ငါကတော့ ဒီလို ဘယ်ကလာမှန်း မသိတဲ့ အရာမျိုးကို မစားရဲဘူး"

"ဒီတိုက်ကြီး ပေါ်က အရာတိုင်းက ထူးဆန်းနေတာ၊ ဒီသစ်သီး ပေါ်လာတာက ပိုပြီးတော့တောင် ထူးဆန်းသေးတယ်... မထိတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"သိမ်းထားလိုက်ပါ"

"သေချာ သိရမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

အဖွဲ့ဝင်များက လျင်မြန်စွာ သဘောတူညီမှု ရသွားကြပြီးနောက် မီးဖိုဆီသို့ လှည့်ကာ သစ်သီးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"ရွှစ်..."

သူတို့ မီးဖိုနား ရောက်ပြီး ထိုင်ကာ အသားစားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ခုနက စကားပြောခဲ့သော အရပ်ပုပု လူက ရုတ်တရက် လျှပ်စီးအလား ပြေးထွက်သွားပြီး ရွှေရောင် သစ်သီး အရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီသစ်သီးက ဘယ်ကလာမှန်း မသိဘူး၊ အဆိပ်လား သစ်သီးလား ဆိုတာလည်း မသိဘူး... ငါ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး ငါ့ကိုယ်ကို စမ်းသပ်ခံ အဖြစ် အသုံးခံလိုက်ပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း အရပ်ပုပု လူက ရွှေရောင် သစ်သီးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧရာမ လက်ကြီး တစ်ဖက်က လေဟာနယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်ပုပု လူ၏ လည်ပင်းကို အတင်း ဖမ်းညှစ်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်လေသည်။

အရပ်ပုပု လူက ဒေါသတကြီးဖြင့် "နက်ဒ်... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" ဟု အော်လိုက်လေသည်။

"မိုင်းလ်... မင်းက သစ်သီးကို တစ်ယောက်တည်း ယူချင်တာလား"

နက်ဒ် ဟုခေါ်သော လူသန်ကြီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အရပ်ပုပု လူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ သစ်သီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် အကြမ်းဖျင်း သုတ်လိုက်ပြီး "စမ်းသပ်မယ် ဆိုရင်တောင် ငါက အရင် စမ်းသပ်မှာပေါ့... မင်း အလှည့် ဘယ်တုန်းက ရောက်သွားတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူကလည်း သစ်သီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ရွှစ်... ရွှစ်..."

ဓားအလင်းတန်းများ အများအပြား ဖြတ်သန်းသွားပြီး နက်ဒ် ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

"ချီးပဲ"

နက်ဒ် က ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ဓားအလင်းတန်းများကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဖရန့်ခ်... မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ" ဟု အော်လိုက်လေသည်။

"နက်ဒ်... သစ်သီးကို ချထားလိုက်"

အခြား အဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာများက အေးစက်နေလေသည်။ "ဒီသစ်သီးက ငါတို့ အားလုံး တွေ့ထားတာ... ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ငါတို့ အားလုံး တိုင်ပင်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ရမယ်... တစ်ယောက်တည်း ယူတာကို လက်မခံဘူး"

"နက်ဒ်... သစ်သီးကို ချထားလိုက်၊ အချင်းချင်း စိတ်မဝမ်းကွဲအောင် လုပ်ပါ"

"နက်ဒ်... ငါတို့ ခင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ... ဘယ်ကလာမှန်း မသိတဲ့ သစ်သီး တစ်လုံး အတွက်နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရတာ တန်လို့လား"

"အဲဒါပဲ..."

"မင်းတို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါ မှားသွားတယ်"

နက်ဒ် က သဘောတူသွားသည့် ပုံစံဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ် ညီအစ်ကိုတို့... ခုနက ငါလည်း မိုင်းလ် ကို ဒေါသထွက်ပြီး နည်းနည်း စိတ်လွတ်သွားတာပါ... အားလုံးက စိတ်ထဲ မထားကြပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ခါးကို ညွှတ်ကာ သစ်သီးကို မြေကြီးပေါ် ချထားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် မြေကြီးနှင့် ထိခါနီး အချိန်မှာပင် သူက သဲတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူကာ တခြား သူငယ်ချင်းများဆီသို့ ပက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ခုန်ထွက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ "ငါ့ကို သစ်သီး ပေးခိုင်းတယ် ဟုတ်လား... အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်၊ ဒါက ငါ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ..."

"ခွေးကောင်"

"နက်ဒ်... မင်းက တကယ်ကို ခွေးကောင်ပဲ"

"လိုက်... အမြန် လိုက်ကြ"

...

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများက တိုက်ကြီး နေရာ အနှံ့အပြားတွင် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဤထက် ပိုမို ပြင်းထန်သော အခြေအနေများလည်း အများအပြား ရှိနေလေသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင်များ လုယက်သည့် အရာများက ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်များနှင့် မှော်အမြုတေများကိုသာ မကတော့ဘဲ ပိုမို အရေးကြီးသည်မှာ ရွှေရောင် သစ်သီးများ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှေရောင် သစ်သီးက ထန်ဆန်ရဟန်း ၏ အသားအလား အဆုံးမရှိသော မှော်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေလေသည်။

ညီအစ်ကို အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြသည်။

သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း သစ္စာဖောက်ကြသည်။

ချစ်သူ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြသည်။

ဤအခြေအနေများ အားလုံးက မှော်အလင်းတန်း မျက်နှာပြင် ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေပြီး ဤမြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရသော ပရိသတ်များ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

"တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

"သူတို့ အားလုံး ရူးသွားကြပြီလား"

"ကိုယ့်အဖော်တွေကို ဘာလို့ ဓားနဲ့ ထိုးနေကြတာလဲ"

"အဲဒီ ရွှေရောင် သစ်သီးက တကယ်ကို ဘာပစ္စည်းကြီးလဲ"

ပရိသတ်များ အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ဆရာများနှင့် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင်များ အားလုံးက ဧကရာဇ် ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ဆီသို့ ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သူက ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး ကို အသိဆုံး လူ ဖြစ်သလို ရွှေရောင် သစ်သီး အကြောင်းကိုလည်း အသိဆုံး လူ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် သူတို့ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး ဘာမှ နားမလည်အောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ကိုယ်တော် က ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို သေချာ စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး မှာ ဒီလို ရွှေရောင် သစ်သီး မျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါကြောင့်... ဒီရွှေရောင် သစ်သီး နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်တော် လည်း ဘာမှ မသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

"အရှင်မင်းကြီး တောင် မသိဘူးလား"

ဆရာများ အားလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက အခု နည်းနည်း စိတ်လွတ်နေကြပြီ၊ မှော်အမြုတေ တွေကို လုယက်ရုံတင် မကဘူး... ပိုအရေးကြီးတာက ရွှေရောင် သစ်သီးကို လုယက်နေကြတာ၊ ဒီတိုင်း ဆက်သွားရင်တော့ အဆင်မပြေလောက်ဘူး"

ကျောင်းအုပ်ကြီး လူခ် က စကားစလိုက်လေသည်။ "ဒီရွှေရောင် သစ်သီးက ဘာလဲ ဆိုတာ မသိရပေမဲ့ သူက ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို အဲဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ် ဆိုတာက သူက သာမန် ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်... ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို ဒီတိုင်း ကြိုက်သလို လုယက်ခွင့် ပေးထားရင်တော့ ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်လာနိုင်တယ်"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး လူခ် ပြောတာ မှန်တယ်"

တော်ဝင် သူရဲကောင်း အကယ်ဒမီ ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ "ပြီးတော့ ဒီသစ်သီး ထွက်လာတာက အရမ်း ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းတယ်... စောလည်း မစော၊ နောက်လည်း မကျဘဲ အခု အချိန်ကျမှ ထွက်လာတာ... ကျွန်တော် ထင်တာတော့ အရမ်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ"

"သစ်သီးက ဘာလဲ၊ ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဘာအသုံးဝင်တာလဲ၊ ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ၊ ရုတ်တရက် ထွက်လာတာက ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလဲ ဆိုတာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မသိဘူး"

နောက်ထပ် ကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ယောက်ကလည်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီကိစ္စက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်... မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်လာအောင် သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်"

"အမတ်မင်းတို့ ပြောတာ မှန်တယ်"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တော်ဝင် သူရဲကောင်း တပ်ဖွဲ့ ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး ပေါ်က အခြေအနေ အားလုံးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်၊ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု တွေ့တာနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးရမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ အမိန့်တော် အတိုင်းပါ"

"ဒီရွှေရောင် သစ်သီးက တကယ်ကို ဘာပစ္စည်းများ ဖြစ်နေမလဲ"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းနေလေသည်။ "အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် နဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ တစ်ဝက် လောက် ရှိတဲ့ ဒီကလေးတွေကိုတောင် ကိုယ့်အချင်းချင်း ဓားနဲ့ ထိုးရလောက်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ် ဆိုတော့..."

...

"ရူးကုန်ပြီ"

"အားလုံး ရူးကုန်ကြပြီ"

ဆာကက်စ် ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရပ်ကာ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ခေါင်းရှုပ်သွားလေသည်။

တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေပြီ။

မဟုတ်ဘူး။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ရွှေရောင် သစ်သီးက ထန်ဆန်ရဟန်း ၏ အသားအလား ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေလေသည်။

အရေးကြီးဆုံးကတော့ မုန်လဲ့ က အံ့ဩစရာကောင်းသည့် အမှန်တရား တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခြင်းပင်။

ရွှေရောင် သစ်သီးက ၉ လုံးတည်း မဟုတ်ဘူး။

သူ့လက်ထဲမှာတင် ၅ လုံး ရှိနေပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ လုယက်နေတဲ့ သစ်သီးတွေက ၄ လုံးထက် အများကြီး ပိုများပါတယ်... အားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင် ၉ လုံး ထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။

"ဒီကိစ္စက အကြံအစည် တစ်ခု ဆိုတာ ငါ ပိုပိုပြီး ယုံကြည်လာပြီ"

အဖိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သစ်သီးတွေ အများကြီးကို ရုတ်တရက် ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်အောင် လုပ်တာ... ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာပဲ"

"ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါက အခု ထွက်သွားတော့မှာ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါ တယ်လီပို့ မှော်အစီအရင် ဆီ ပြန်ရောက်သွားရင် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်မယ်... အန္တရာယ် ရှိလာရင် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမှာပဲ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"လူကောင်း ဆိုတာ ပြိုကျမယ့် နံရံ အောက်မှာ မရပ်ဘူးတဲ့... အသက်ရှင်နေမှ အနာဂတ် ရှိမှာလေ၊ မင်း လုပ်တာ အရမ်း မှန်တယ်" အဖိုးအိုက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် အောက်ဘက်ရှိ သစ်တော အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးများ တုန်ခါကာ သစ်ပင်များ ကျိုးကျသွားလေသည်။

မုန်လဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူနှစ်ဖွဲ့ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တစ်ဖွဲ့က ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိပြီး နောက်တစ်ဖွဲ့ကတော့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတ်ဖြတ်နေကြလေသည်။

"အားလုံး ရူးနေကြတာပဲ"

မုန်လဲ့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချင်ပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို သူ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရပြီး ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဂါး..."

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော နဂါးဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက သစ်တော အတွင်းမှ ပန်းထွက်လာကာ နဂါးအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ရွှေနဂါးကြီး"

"ချီးပဲ... ဒီကောင်က ရွှေနဂါးကြီး ဖြစ်နေတာလား... သူက ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား လား"

"မဟုတ်ဘူး... သူက ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား မဟုတ်ဘူး၊ သူက မိန်းမ... ဘာဘာရိုဆာ မင်းသားက ယောက်ျား လေ၊ ငါ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား ကို တွေ့ဖူးတယ်... သူက ဒီလို ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို သူမက ဘယ်သူလဲ... ဧကရာဇ် မှာ တခြား သွေးသန့် မင်းသား တွေ ရှိသေးလို့လား"

"သူမ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက သူမဆီမှာ ရွှေရောင် သစ်သီး တစ်လုံး ရှိနေတယ် ဆိုတာပဲ၊ ငါတို့ ဒီရွှေရောင် သစ်သီးကို သေချာပေါက် လုယူရမယ်... ဒါက ငါတို့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူမက တော်ဝင် မိသားစုဝင် လေ..."

"တော်ဝင် မိသားစုဝင် ဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ၊ ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲ အတွင်းမှာ အားလုံး တရားမျှတစွာ ပြိုင်ဆိုင်ကြတာပဲ... သူမရဲ့ အသက်ကို အန္တရာယ် မပေးသရွေ့ ဧကရာဇ် လည်း ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြောတာ မှန်တယ်"

"ဟုတ်တယ်"

"ဒီရွှေရောင် သစ်သီးကို သေချာပေါက် ရအောင် ယူရမယ်... စိုင်ချီလာ က ရွှေရောင် သစ်သီးကို စားပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို ရောက်သွားတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့တာ"

"ငါ့ဟာပဲ... ရွှေရောင် သစ်သီးက ငါ့ဟာပဲ"

"အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ကြ"

"သတ်..."

"ဂါး..."

"နောက်ထပ် ရွှေနဂါးကြီး တစ်ကောင်"

မုန်လဲ့ က ဆာကက်စ် ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျား တွေ့လား နောက်ထပ် သွေးသန့် ရွှေနဂါးကြီး တစ်ကောင် ထပ်ထွက်လာပြန်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ် တိုင်းက ယေဘုယျအားဖြင့် သွေးသန့် ဧရာမနဂါး သားသမီး တစ်ယောက်ပဲ ရနိုင်တာ နှစ်ယောက် ထွက်လာဖို့ ဆိုတာ အရမ်း ခဲယဉ်းတယ်... ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ နောက်တစ်ကောင် ထပ်ပေါ်လာရတာလဲ"

အဖိုးအိုက မြက်တောထဲရှိ ရွှေနဂါးကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "သိသာပါတယ်... သူမက သွေးသန့် မဟုတ်ဘူး"

"သွေးသန့် မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ "ခန္ဓာကိုယ် သေးတာကလွဲရင် ကျန်တာ အားလုံးက ကျွန်တော် ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲလေ"

"ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက အကောင်းဆုံး သက်သေပြချက်ပဲ"

"မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ရွှေနဂါးကြီး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မီတာ တစ်ရာလောက် ရှည်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီရွှေနဂါးကြီး က မီတာ ၅၀ တောင် မရှည်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမဆီက ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ နဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါက သူမက သွေးသန့် ရွှေနဂါးကြီး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်... သူမက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ရွှေရောင် နဂါးလူသား သွေးမျိုးဆက်ကို သန့်စင်ပြီး နဂါးပုံစံ ပြောင်းထားတာ"

"အဲဒီလိုကိုး"

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အသက် ၃၀ မပြည့်ခင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရွှေနဂါးကြီး သွေးမျိုးဆက်ကို ဒီလောက် အဆင့်အထိ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်တာ... ဒီကလေးမလေး က တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ"

အဖိုးအိုက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

မုန်လဲ့ က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သံသယဖြစ်စွာဖြင့် "ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိဘူး... ဒီရွှေနဂါးကြီး ဆီက အရှိန်အဝါက ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ရင်းနှီးနေတယ် ဟုတ်လား"

အဖိုးအို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ရွှေနဂါးကြီး ကို သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးသွားလေသည်။ "ဟင်... သူမ ဖြစ်နေတာကိုး"