အခန်း ၁၈၇

အခန်း ၁၈၇။ တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့၊ အင်ပါယာ၏ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်

"ချိတ်ပိတ်ထားတာကို တိုက်ခိုက်နေကြတယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တစ်ယောက် ခေါင်းရှုပ်သွားလေသည်။

"ဒီလောက်တောင် မသိသာဘူးလားကွ"

အဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။ "နတ်သစ်ပင် သစ်သီးဆိုတာက ငါးစာ သက်သက်ပဲလေ မင်းတို့လို ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို မျှားခေါ်ဖို့ ပစ်ချထားတဲ့ ငါးစာတွေပဲ"

"ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက အဲဒီငါးစာကို ဟပ်လိုက်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ အခုတော့ သူတို့တွေ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်မရတော့ဘူးလေ"

"အဲဒီတော့..."

"အဲဒီတော့ သူတို့ကို ကယ်ဖို့ အင်ပါယာက အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေကို လွှတ်ပြီး ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းမှာပေါ့ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးပါ အပြင်ထွက်လာဖို့ ဖြစ်လာမှာပဲ"

"အကြံအစည်ပဲ"

"ဒါ အစအဆုံး အကြံအစည်သက်သက်ပဲ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... တကယ်လို့ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့ရင် ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲဗျ" မုန်လဲ့က အလျင်စလို မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါကို မေးနေစရာ လိုသေးလို့လားကွာ"

အဖိုးအိုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အပြင်ထွက်လာရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ မင်းစဉ်းစားသာကြည့်တော့"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားလေသည်။

"မုန်လဲ့... သူတို့ အဲဒီချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ကို ဆက်မတိုက်ဖို့ ချက်ချင်း တားရမယ် မဟုတ်ရင် ဒုက္ခကြီးရောက်တော့မယ်ကွ"

"သူတို့ကို တားရမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တွေဝေသွားလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးပြီး ဤအသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးနှင့် ဝေးဝေးနေချင်နေသည်ကို ထိုလူများကို သွားတားခိုင်းနေလေသည်။

"အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးက အခု ချိတ်ပိတ်ခံထားရလို့ အန္တရာယ်သိပ်မရှိသေးဘူး"

အဖိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း အခုလုပ်ရမှာက အဲဒီလူတွေကို သွားတားဖို့ပဲ အထူးအဆန်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် သိပ်အန္တရာယ်မရှိပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ"

ဆက်ပြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်လာရလေသည်။

အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်မှာ အလွန်တုတ်ခိုင်ပြီး မြင့်မားလှသည်။ မုန်လဲ့ မြင်ဖူးသမျှ တောင်တန်းများထက်ပင် ပို၍မြင့်မားပြီး တုတ်ခိုင်လေသည်။

သစ်ပင်ကြီး၏ သစ်ရွက်များကလည်း အလွန်ကြီးမားပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေကာ မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်ရှိသော ကောင်းကင်ယံကို ကြီးမားလှသော ထီးကြီးတစ်လက်အလား ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။

မြင့်မားပြီး ခန့်ညားလှပေသည်။

ကျယ်ဝန်းပြီး ကြီးမားလှပေသည်။

"လောကကြီးမှာ ဒီလောက် ဧရာမအရွယ်အစားရှိတဲ့ သက်ရှိမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... သဘာဝတရားကြီးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ"

မုန်လဲ့မှာ ရင်ထဲမှနေ၍ အံ့ဩမိလေသည်။ "ပိုပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတာက... ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သက်ရှိကို ချိတ်ပိတ်ထားနိုင်တဲ့သူ ရှိနေတာပဲ"

အကွာအဝေးက ပိုပို နီးကပ်လာလေပြီ။

မြင်ကွင်းကလည်း ပိုမို ရှင်းလင်းလာလေပြီ။

အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး ထူထပ်သော သစ်ရွက်များကြားတွင် ရွှေရောင်သစ်သီးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် သစ်ပင်တစ်ပင်လုံး အပြည့်ပင်။

"ဒီနတ်သစ်ပင် သစ်သီးတွေက ဘယ်လောက်တောင် များနေတာလဲ"

"အကုန်လုံးသာ ရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် ရမလဲမသိဘူး"

မုန်လဲ့ တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ ပြိုင်ပွဲဝင်များစွာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်ကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

ဒီလောက်များပြားလှသော နတ်သစ်ပင် သစ်သီးများ။

မည်မျှလောက် ကြီးမားသော သွေးဆောင်မှုကြီး ဖြစ်မည်နည်း။

မည်သူကများ ခုခံနိုင်မည်နည်း။

မည်သူမျှ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ အနီးနားသို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။

တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုအလား မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား အနီးအဝေး အနိမ့်အမြင့်က မတူညီပေ။ လူအများစုမှာ မျက်နှာစာကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တိုင် ဤတောင်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ အလုံးစုံကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ မြင့်မားပြီး ကြမ်းတမ်းသော နံရံကြီးတစ်ခုသာ မျက်စိရှေ့တွင် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထိုနံရံကြီးမှာ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပင်စည်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်တော့ ရွှေရောင် မှော်သင်္ကေတ အမြောက်အမြားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သံကြိုးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သစ်ပင်ကြီးကို ပိုက်ကွန်တစ်ကွန်အလား ရစ်ပတ်ထားလေသည်။

သံကြိုးများက ပြန့်ကျဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ ပတ်လည်၌ ရွှေရောင်အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ သစ်ပင်ကြီးကို အလယ်တွင် ချိတ်ပိတ်ထားလေသည်။

ထို့အပြင် ကံဆိုးသူ ရာချီကိုလည်း အထဲတွင် ပိတ်မိနေစေသည်။ သူတို့မှာ အထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှေရောင်အကာအကွယ်၏ အပြင်ဘက်တွင်တော့ လူထောင်ချီ ရပ်နေပြီး ပြိုင်ပွဲဝင် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ဓားကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွှေရောင်သားရဲများကို စီးနင်းထားသည့် ရွှေရောင်သံချပ်ကာ စစ်သည်တော်များချည်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလူတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲဗျ"

မုန်လဲ့က ရွှေရောင်သံချပ်ကာ စစ်သည်တော်များကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေလေသည်။

"သူတို့ ဝတ်ထားတာကို ကြည့်ရတာ တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပုံရတယ်"

အဖိုးအိုက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ဆိုတာ အင်ပါယာရဲ့ အတော်ဆုံး တပ်ဖွဲ့ပဲ အနိမ့်ဆုံးတောင် အဆင့်ကိုး အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှိကြတယ်"

"သူတို့က ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲဗျ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားလေသည်။ ပျောက်ဆုံးနေသောတိုက်ကြီးမှာ သူတို့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေပဲ ရှိရမည် မဟုတ်ပါလော။

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့က ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲကာလအတွင်း မင်းတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တာဝန်ယူထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

အဖိုးအိုက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "မုန်လဲ့... သူတို့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်တော့ ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်နေရင် မကြာခင် ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

ယခုအချိန်တွင် သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ဖြစ်စေ၊ အကာအကွယ်အတွင်းရှိ ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်ဖြစ်စေ ရွှေရောင်အကာအကွယ်ကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။

တစ်ချက်တိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း ရွှေရောင်အကာအကွယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးပါ လိုက်၍ တုန်ခါသွားလေသည်။

ချိတ်ပိတ်ထားသည့် အကာအကွယ်က တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရလေသည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သိပါပြီ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။ "အားလုံး ရပ်လိုက်ကြပါ... ကျွန်တော် ပြောတာကို အရင်နားထောင်ကြပါ"

သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ လူအားလုံးက တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လာကြလေသည်။

"မုန်လဲ့"

မုန်လဲ့ကို သိသောသူများက သူ၏နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်ကြလေသည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ"

မုန်လဲ့ကို မသိသူ အများစုကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြပါ... ကျွန်တော် ပြောတာကို အရင်နားထောင်ပေးပါ"

လူတိုင်း၏ သံသယဖြစ်နေသော အကြည့်များကြားတွင် မုန်လဲ့က စကားစလိုက်လေသည်။ "ဒီသစ်ပင်ကြီးဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို အားလုံး ခံစားမိကြမှာပါ ဟုတ်ပါတယ်... ဒီသစ်ပင်ကြီးက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးပါပဲ"

"နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဟုတ်လား"

တစ်ချို့က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။ သူတို့မှာ စွမ်းအားနည်းပါးသည့် ပြိုင်ပွဲဝင်များ ဖြစ်ပြီး အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ နောက်ခံကို မသိကြပေ။

သို့သော် ကျန်ရှိနေသူများ၊ အထူးသဖြင့် တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့မှာမူ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိကြပေ။ သူတို့က အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ နောက်ခံကို အစောကြီးကတည်းက သိနေပုံရလေသည်။

သို့မဟုတ် သူတို့က အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို ကြည့်၍ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခန့်ညားလှသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကြီး ရှိနေသည်ကို ခန့်မှန်းရ မခက်ခဲပေ။

မုန်လဲ့က ဆက်ပြောလေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနတ်ဘုရားတစ်ဝက်က ချိတ်ပိတ်ခံထားရလို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရပ်နေနိုင်တာပါ"

ထို့နောက် မုန်လဲ့က စကားကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အခု ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်နေကြတယ် သူ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် ကူညီနေကြတယ်"

"ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ် ပျက်စီးသွားရင် အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး တကယ် အပြင်ထွက်လာမှာကို ခင်ဗျားတို့ မကြောက်ကြဘူးလား"

လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ပင်။ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။ သူတို့ ဘာလုပ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိကြပြီး ထိုသို့လုပ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကိုလည်း သိကြလေသည်။

"ဒါကြောင့် အားလုံး တိုက်ခိုက်နေတာကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်"

မုန်လဲ့၏ အသံမှာ လေးနက်နေလေသည်။ "အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးသာ အပြင်ထွက်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်... ဘယ်သူမှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီလောက်ပါပဲ... ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ကြတော့"

ပြောပြီးသည်နှင့် မုန်လဲ့ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ သူ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဤလူများ မည်သို့လုပ်မည်ကို သူ မသိပေ။

သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

လုပ်သင့်သည်များကို လုပ်ပြီးပြီမို့ သူလည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"မိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ငါတို့ အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်"

ရွှေရောင်ဦးချို နှစ်ချောင်း၊ ရွှေရောင်တောင်ပံ နှစ်ဖက်နှင့် တော်ဝင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေရောင် နဂါးလူသား တစ်ယောက် ထွက်လာလေသည်။

သူက ရွှေရောင်အကာအကွယ်အတွင်း ပိတ်မိနေသော အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိတဲ့ သက်ရှိဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ် ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်နေတယ် ဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"

"ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က ပြိုင်ပွဲဝင်တိုင်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့နဲ့ ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ပြင်ပအင်အားတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ပဲ"

"ဒါကြောင့် ပြိုင်ပွဲဝင်တိုင်းကို ကာကွယ်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော် ပိတ်မိနေတယ် ဒီနတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ကြီးနဲ့ အတူတူ ပိတ်မိနေတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးက အရမ်းကို အန္တရာယ်ရှိနေပြီ"

"ငါတို့ သူတို့ကို ကယ်တင်ရမယ်... သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လုပ်နိုင်ဖို့ ကာကွယ်ပေးရမယ်"

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ"

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဒီလိုလုပ်တာက လူတိုင်းကို ဒုက္ခရောက်စေလိမ့်မယ်"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆက်လက်၍ ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဖိုးအို၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "မုန်လဲ့... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်စမ်း မင်းရဲ့ အခန်းဖော် မင်းသမီးလေးလည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါနေတယ်နဲ့ တူတယ်"

မုန်လဲ့က အလျင်စလို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်ထဲတွင် အာဘေးကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အာဘေးက တခြားပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ အနောက်တွင် ရပ်ကာ ဤဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

"အာဘေး..."

မုန်လဲ့ တစ်ယောက် စိတ်အိုက်သွားလေသည်။

"သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ တော်တော်များများ ပါနေသေးတယ်"

အဖိုးအိုက ဆက်ပြောလေသည်။ "ဟို ငရဲကျားဖြူလူသား ငါတို့ မီးနဂါးနိုင်ငံက ဖရန်စစ် ပြီးတော့ ဟို သွေးသန့် ရွှေနဂါးကြီး မင်းသားလည်း အထဲမှာ ရှိနေတယ်"

"တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့တွေ ဒီလောက် အသက်စွန့်ပြီး လုပ်နေတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး... အနာဂတ် ဧကရာဇ်လောင်းတောင် အထဲမှာ ပိတ်မိနေတာကိုး"

"ဒီလောက်တောင် များတာလား..."

မုန်လဲ့ အသက်ရှူအောင့်လိုက်မိသည်။

"မိတ်ဆွေ... တကယ်တော့ မင်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ရွှေရောင် နဂါးလူသားက ထပ်ပြောလေသည်။ "ဒီက အခြေအနေတွေကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ ငါတို့ သတင်းပို့ထားပြီးပါပြီ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေကို စေလွှတ်ပြီး ဒီမိစ္ဆာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် သစ်ပင်ကြီးကို နှိမ်နင်းပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

"အင်ပါယာက အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ "အင်ပါယာက အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်လို့လားဗျ"

"သာမန် အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် မရဘူးပေါ့... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာမှပဲ ရမယ်"

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "တကယ်လို့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်သာ ထွက်လာခဲ့ရင် ဒီအသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးကို နှိမ်နင်းဖို့ ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး... ဧကရာဇ်က သူတို့ကို ပင့်နိုင်မပင့်နိုင် ဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ်ရတာ"

"ကျွန်တော်တို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာလည်း နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ရှိတယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ "ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲဗျ"

"ဘာပြောလိုက်တယ်... ဂုဏ်ကျက်သရေ ကြီးမားလှတဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာသာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် မရှိဘူးဆိုရင် တခြားအင်ပါယာတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားတာ ကြာပြီပေါ့ကွ"

အဖိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှ မဟုတ်ဘူး တိုက်တန် အင်ပါယာ သားရဲလူသား အင်ပါယာ အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာ တွေမှာရော... ပြီးတော့ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက် မိသားစု တချို့မှာတောင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ ရှိကြတယ်ကွ"

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ဆိုတာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေရဲ့ အထက် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အောက်က အဆင့်အတန်းမို့ ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီးရဲ့ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားစု အနေနဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လက်နက်တွေအနေနဲ့ တည်ရှိနေကြတာပါ"

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေက ကွယ်ရာမှာပဲ နေကြတယ် တိုင်းပြည်ပျက်မယ့် မျိုးနွယ်စု ပျက်သုဉ်းမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ ဝင်မပါကြဘူး"

"ဪ... အဲဒီလိုကိုး"

မုန်လဲ့ သဘောပေါက်သွားပြီး ထပ်မေးလိုက်လေသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခုနက ဧကရာဇ်က နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ကို ပင့်နိုင်မပင့်နိုင် ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲဗျ"

"ဧကရာဇ်က သာမန် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေတွေကို ခိုင်းစေလို့ ရပေမဲ့... နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ကို ပင့်ဖို့ကတော့ ခက်တယ်ကွ"

အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "တကယ်တမ်း ပြောရရင်... မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အထွတ်အထိပ်တွေတောင် ဧကရာဇ်ကို ဂရုစိုက်ချင်မှ စိုက်တာကွ"

"ကြည့်ရတာ ဧကရာဇ် ဆိုတာလည်း အရာအားလုံး လုပ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"အရာအားလုံး လုပ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား... မင်း လျှောက်တွေးနေတာပါကွာ"

အဖိုးအိုက အနည်းငယ် အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီးဆိုတာ စွမ်းအားရှင်တွေကိုသာ လေးစားတဲ့ လောကကြီးပဲ... စွမ်းအားက အမြဲတမ်း ပထမနေရာမှာ ရှိတယ်"

"အဆင့်အတန်းဆိုတာ စွမ်းအားရဲ့ နောက်ဆက်တွဲလေး သက်သက်ပါပဲကွာ"

"ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ ဧကရာဇ်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ကွ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေအထက်က နဂါးဘုရင်တွေ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ ဆိုရင် ဧကရာဇ်ကတောင် အရိုအသေ ပေးရသေးတယ်"

"မင်း မှတ်ထားရမှာက... နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ ဧကရာဇ် လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ နဂါးဘုရင်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ ကတော့ လက်ချိုးရေလို့ ရတယ် ဧကရာဇ် မရှိရင် ရပေမဲ့ နဂါးဘုရင်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ မရှိလို့တော့ မရဘူး"

"ဆိုလိုတာက အင်ပါယာက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ ဒီကို လာမလာ ဆိုတာက ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်လောက်ကြီးလဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့"

မုန်လဲ့ တစ်ယောက် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"အဲဒီသဘောပါပဲ... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အများစုက နတ်ဘုရားဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ အချိန်တွေက နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်းထက်တောင် တန်ဖိုးကြီးသေးတယ် ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကို ဘယ်သူကများ လာလုပ်ပေးချင်မှာလဲ"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျ"

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ထွက်ပြေးမှာပေါ့"

အဖိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ "အဲဒီစကားကိုပဲ ထပ်ပြောရမှာပဲ လူကောင်းဆိုတာ ပြိုကျမယ့် နံရံအောက်မှာ မရပ်ဘူးတဲ့... အင်ပါယာက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လာသည်ဖြစ်စေ မလာသည်ဖြစ်စေ မင်းက မင်းရဲ့လုံခြုံရေးကို အရင်ဆုံး ကာကွယ်ရမယ်"

"ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်နော်... မင်းရဲ့ အခန်းဖော် မင်းသမီးလေးက လှပပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသက်ကို စွန့်ပြီး ကယ်လောက်တဲ့အထိတော့ မတန်ဘူးကွ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ငယ်ငယ်တုန်းက သေချာပေါက် သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့တဲ့ လူရှုပ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့မှာပဲနော်"

မုန်လဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိသည်။

"လူရှုပ် ဟုတ်လား... ငါက နှစ်သောင်းချီ လူပျိုကြီးကွ"