အခန်း ၁၈၈

အခန်း ၁၈၈။ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၊ ဖျက်ဆီးခြင်း တူ

"ဟို... ဟိုဟာက ဘာကြီးလဲ"

"အကြီးကြီးပဲ"

"လောကကြီးမှာ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ သစ်ပင်ကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ သစ်ပင်ကြီး ဆိုတော့ သာမန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်"

နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်းအရှေ့ရှိ ကြီးမားလှသော မှော်အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကောင်းကင်ထောက် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာ တိုက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သစ်တောများ၏ အထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေလေသည်။ တောင်တန်းများကပင် သူ့အတွက် နောက်ခံအဖြစ်သာ ရှိနေပြီး သစ်ပင်အိုကြီးများကလည်း သူ့အတွက် နောက်ခံအဖြစ်သာ ရှိနေလေသည်။

ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အထွတ်အထိပ်ကို မမြင်ရပေ။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အဆုံးကို မမြင်ရပေ။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ ဧကရာဇ် ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်မှ အစပြု၍ မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိများ အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်နေလေသည်။ "ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးမှာ ဒီလို သက်ရှိမျိုး ရှိနေတာကို စောင့်ကြည့်ရေးတပ်ဖွဲ့က ဘာလို့ မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ"

မည်သူကမျှ မတွေ့ခဲ့ရသည်ကို မသိသော်လည်း ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် တစ်ယောက်ကတော့ ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးမှာ သူသိထားသလို ဘေးကင်းလုံခြုံသည့် နေရာမဟုတ်ကြောင်းနှင့် ပြိုင်ပွဲဝင်များ အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သူရဲကောင်းတစ်ယောက် တယ်လီပို့ မှော်အစီအရင်မှ ထွက်လာလေသည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် သက်ရှိတစ်ကောင် ပေါ်လာပါတယ် ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား အပါအဝင် ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော် ဖမ်းဆီးခံထားရပြီး အသက်အန္တရာယ် ရှိနေပါတယ်"

"ဘာ"

လူတိုင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

"ဒီစကားက တကယ်ပဲလား"

ဧကရာဇ်က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်... လုံးဝ အမှန်ပါ"

ရွှေရောင်သံချပ်ကာ သူရဲကောင်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင်များ အားလုံး ဧကရာဇ်ကို ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြပြီး မင်းသား မင်းသမီးများနှင့် မှူးမတ်များ အားလုံးကလည်း ဧကရာဇ်ကို ကြည့်နေကြလေသည်။

ပြဿနာကြီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိလိုက်ကြလေသည်။

ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးတွင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် သက်ရှိတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား အပါအဝင် ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်ကို နတ်ဘုရားတစ်ဝက်က ဖမ်းဆီးသွားလေပြီ။

ဤသည်မှာ သေးငယ်သော မတော်တဆမှု မဟုတ်တော့ပေ။ နိုင်ငံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လှုပ်ခါစေနိုင်သည့် ကိစ္စကြီး ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သေချာ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက အင်ပါယာအတွက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ရန်သူတစ်ယောက် တိုးလာရုံသာမက အင်ပါယာအတွက် ပြန်လည်မကုစားနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုများကိုပါ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လေသည်။

အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။

လူတိုင်း၏ အရေးတကြီးနှင့် မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များရှေ့တွင် ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။ "ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးရဲ့ အခြေအနေကို သေချာ မစုံစမ်းဘဲ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ အားလုံးကို အဲဒီကို လွှတ်လိုက်မိတာ... ကိုယ်တော်ရဲ့ အပြစ်ပါပဲ"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

လူတိုင်းက တိုးညင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုက အပြစ်တင်နေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး... အရေးအကြီးဆုံးက ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးကို လူလွှတ်ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က ထွက်လာလေသည်။ "အထက်လွှတ်တော်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပြီး အကြီးအကဲ ဒုတိယ အကြီးအကဲ တတိယ အကြီးအကဲ တို့ကို ကိုယ်တော်နဲ့ အတူ နဂါးကျွန်းကို လိုက်ခဲ့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ... ဘိုးဘေးတွေကို အကူအညီ တောင်းရမယ်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

အမတ်တစ်ယောက်က ဦးညွှတ်ပြီး အလျင်စလို ထွက်သွားလေသည်။

"အမတ်မင်းတို့... အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြတော့"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းအုပ်ကြီး လူခ်က ထွက်လာပြီး တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ အခြေအနေ အရမ်း အန္တရာယ်များနေပါတယ် ကျွန်တော် ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးကို အရင်သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းချင်ပါတယ် တကယ်လို့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အချိန်ဆွဲထားပေးလို့ ရနိုင်ပါတယ်"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်လည်း သွားချင်ပါတယ်"

"ကျောင်းသားတွေ ပိတ်မိနေတာကို ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်မနေနိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးကို အရင်သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းချင်ပါတယ်"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးများနှင့် ဆရာများ အားလုံးက ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးသို့ သွားရောက်ကာ ကျောင်းသားများကို ကယ်တင်ရန် တောင်းဆိုလာကြလေသည်။

"အမတ်မင်းတို့ရဲ့ စေတနာကို ကိုယ်တော် အသိအမှတ်ပြုပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ရှိနေတာဆိုတော့ အမတ်မင်းတို့ သွားတာက မီးတောက်ထဲကို ပိုးဖလံ ဝင်တိုးသလို ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "အမတ်မင်းတို့... ကိုယ်တော့်ရဲ့ သတင်းကောင်းကိုသာ စောင့်နေကြပါ ဘိုးဘေးတွေသာ ကူညီဖို့ သဘောတူရင် ဒီလောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်လေးကို လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးရုံနဲ့ ရှင်းလင်းပစ်လို့ ရပါတယ်"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

"ကိုယ်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ... ထပ်မပြောကြနဲ့တော့"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်က ဝတ်ရုံလက်ရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ နန်းတော်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ နန်းတွင်း အစေခံများနှင့် မင်းသား မင်းသမီးများလည်း အလျင်စလို လိုက်သွားကြလေသည်။

"ဒါက..."

မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင်များ အားလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။

...

ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး။

"ပြိုင်ပွဲဝင် အားလုံးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့"

"ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲကို ပြင်ပအနှောင့်အယှက်တွေ မရှိအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့"

"ဒါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ငါတို့ တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ကို ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်ပဲ... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားလည်း ဖြစ်တယ်"

ရွှေရောင် နဂါးလူသားက လက်ထဲရှိ ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "တာဝန်ဝတ္တရားက ဘယ်မှာလဲ"

"ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရား အတွက် တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အတွက်... ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်"

"ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့က ရွှေရောင်အကာအကွယ်ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားက ကြီးမားပြီး လူအင်အားလည်း များပြားသဖြင့် ထောင်ချီသော တိုက်ခိုက်မှုများက ရွှေရောင်အကာအကွယ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာရာ ပါးလွှာသော ရွှေရောင်အကာအကွယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။

"မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား... ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်"

ရွှေရောင် နဂါးလူသားက တိုက်ခိုက်နေရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် စွမ်းအားရှင်တွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်..."

ဤစကားမှာ အရေးမပါသော ခြိမ်းခြောက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပုံ ပေါ်လေသည်။

"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..."

နွယ်ပင် ရာချီ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာပြီး မြွေကြီးများအလား ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ဤနွယ်ပင်များ၏ အမြန်နှုန်းက သိပ်မမြန်လှပေ။ ခရုတွားသလို နှေးကွေးသဖြင့် ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်က နွယ်ပင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်ကြလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "နတ်ဘုရားနယ်ပယ်"

"ဝုန်း..."

ထူးဆန်းသော လှိုင်းလုံးများ ကျဆင်းလာလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော် နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။ ခြေကုပ်မိသွားသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

"ရွှစ်..."

"ရွှစ်..."

"ရွှစ်..."

နွယ်ပင်များက နှေးကွေးစွာ တွားသွားလာပြီး ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ရာကျော်ကို တစ်ပတ်ပြီး တစ်ပတ် ရစ်ပတ်ကာ မကြာခင်မှာပင် သူတို့ကို ကောက်ညှင်းထုပ်များအလား ရစ်ပတ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

အားလုံး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

"နတ်ဘုရားနယ်ပယ်... ဒါ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ပဲ"

အဖိုးအိုက အော်လိုက်လေသည်။ "နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ကို ရောက်မှပဲ သုံးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ပဲ... ဒီစွမ်းရည်က လေဟာနယ်ကို ရေခဲစေနိုင်သလို အရာအားလုံးကိုလည်း ချုပ်နှောင်ထားနိုင်တယ်"

"ဒီအသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးက တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ပဲ"

"အခုတော့ လုံးဝ သေချာသွားပြီ"

"နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားလေသည်။

"မုန်လဲ့... သွား... အမြန်သွား"

အဖိုးအိုက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။ "ခုနက ဟိုလူမိုက်က သူ့ကို ဆွပေးလိုက်လို့... တကယ်လို့ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးသာ ဒေါသထွက်ပြီး ချိတ်ပိတ်ထားတာကို ဖျက်ဆီးပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့ရင် မင်းတို့ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်"

"သွားမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က အာဘေးကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင်များကို ရစ်ပတ်ထားသော နွယ်ပင်များက ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ အသက်စွမ်းအင်များကို အရူးအမူး စုပ်ယူနေကြလေသည်။

"ကယ်ကြပါဦး"

"ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး"

"ငါ မသေချင်သေးဘူး"

"ဘလွတ်... ဘလွတ်..."

နွယ်ပင်များ ရစ်ပတ်ခံထားရသော ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး မျက်စိရှေ့မှာတင် ညှိုးနွမ်းသွားကြလေသည်။

အာဘေးလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကြည်လင်တောက်ပသော အသားအရေများက တဖြည်းဖြည်း အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာလေသည်။

"အာဘေး"

မုန်လဲ့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"သွား... ကောင်စုတ်လေး... အမြန်သွား"

အဖိုးအိုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တိုက်တွန်းနေလေသည်။ "မင်း သူမကို ကယ်လို့ မရဘူး... မင်း သူမကို ကယ်လို့ မရဘူး... အခု ချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွား... မျက်စိအောက်က ပျောက်ရင် စိတ်ထဲက ပျောက်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေရလေသည်။

"ဘာပေမဲ့မှ မလုပ်နဲ့... မင်းနဲ့ သူမက ရိုးရိုး သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ အဲဒီ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်လေး တစ်ခုတည်းနဲ့ မင်းအသက်ကို စွန့်ဖို့ မတန်ပါဘူးကွာ"

အဖိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုနေလေသည်။ "ပြီးတော့ မင်း ဝင်သွားရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ... မင်း သူမကို ကယ်နိုင်လို့လား... မင်း ကယ်လို့ မရဘူးလေ"

"မင်း သူမကို ကယ်လို့ မရတဲ့ အပြင် မင်းအသက်ပါ အလကား ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်... ဒါက လုံးဝ မတန်ဘူးကွ"

"မုန်လဲ့... မင်းက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို ရောက်နေပြီ... အသိတရားလေး ကပ်စမ်းပါ"

မုန်လဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ အခု သူ၏ စွမ်းအားက တကယ်ကို အားနည်းနေသေးသည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"မုန်လဲ့... ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့"

အာဘေးက ခေါင်းကို အတင်း ခါယမ်းနေလေသည်။ "ဒီလမ်းကို ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ... ငါ နောင်တ မရဘူး မင်း ကိုယ့်အသက်ကို စွန့်စရာ မလိုပါဘူး"

အာဘေးက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာနေသော အရေပြားများကြားရှိ ထိုအပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းသွားသော ပန်းလေး တစ်ပွင့်အလား အလွန် သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ငါက တော်ဝင် မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာတယ်... ငယ်ငယ်ကတည်းက အထီးကျန်ခဲ့တယ်... ချစ်ခင်ယုယမယ့်သူ မရှိဘူး... ဆွေမျိုး မရှိဘူး... သူငယ်ချင်း မရှိဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်"

"မင်း ငါ့ကို နှစ်ခါ ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်"

"ငါ့ရင်ထဲမှာတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းပဲ"

"တကယ်လို့ ငါ့ကြောင့် မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ တစ်သက်လုံး စိတ်မအေးရဘူး... နောင်တတွေ ရပြီး ဝမ်းနည်းနေရလိမ့်မယ်"

"မုန်လဲ့... သွား... အသက်ရှင်အောင် နေ... ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်အောင် နေပါ"

အာဘေး၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ခြောက်သွေ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်တစ်ပေါက်က မျက်ထောင့်မှ ကျဆင်းလာလေသည်။

"တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း လား"

မုန်လဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်လေသည်။ "ကြည့်ရတာ ငါ ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနှဲနေလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်"

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်လေသည်။ "စနစ်... အဆင်သင့် ပြင်ထား... ခဏနေရင် ငါနဲ့ အတူတူ ရူးသွပ်ကြရအောင်"

"ပွင့်စမ်း"

မုန်လဲ့က ရွှေရောင်အကာအကွယ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

အဖိုးအို အလွန် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ "မင်း ရူးနေပြီလား"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... စိတ်ချပါ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်"

မုန်လဲ့က ရွှေရောင်အကာအကွယ်ကို ဆက်လက်၍ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ သူသည် ဒေါသထွက်နေသော နွားသိုးကြီး တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

ဝမ်းနည်းစရာက ရွှေရောင်အကာအကွယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေသော်လည်း လုံးဝ ပြိုကျမသွားပေ။ မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အမည်းရောင် တူကြီး တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကွဲစမ်း"

မုန်လဲ့က အမြင့်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် တူကြီးကို ကိုင်ကာ အရူးအမူး ထုချလိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂျွတ် ဂျွတ် ဆိုသည့် အသံများနှင့်အတူ ရွှေရောင်အကာအကွယ် ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် အက်ကွဲကြောင်းများက ပိုပို များလာပြီး ပင့်ကူအိမ်အလား မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်အကာအကွယ် တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ဝုန်း..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှေရောင်အကာအကွယ်မှာ ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားပြီး အလင်းတန်းလေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အာဘေး"

"ကွဲစမ်း"

အမည်းရောင် တူကြီးဖြင့် အရူးအမူး ထုချလိုက်ရာ အာဘေးကို ရစ်ပတ်ထားသော နွယ်ပင်များ အားလုံး ပြတ်တောက်သွားပြီး မုန်လဲ့က သူမကို လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။

"အာဘေး... မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ယခုအချိန်တွင် အာဘေးမှာ အရင်က အလွန် လှပခဲ့သော ရုပ်ရည်မျိုး မရှိတော့ဘဲ ခြောက်သွေ့နေသော မျက်နှာနှင့် ပါးပြင်ပေါ်တွင် တွန့်ခေါက်နေသော အရေပြားများသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

"မုန်... မုန်လဲ့"

မုန်လဲ့၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အာဘေးက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ "မုန်... မုန်လဲ့... ငါ့ကို... မ... မ... ဂရုမစိုက်... ပါ... နဲ့... သွား... သွားပါ... မြန်မြန်... သွားပါ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

မုန်လဲ့က အဖိုးအိုကို အလျင်စလို မေးလိုက်လေသည်။ "သူမကို ကယ်လို့ ရနိုင်ဦးမလား"

"ဟူး... ဒုက္ခပါပဲကွာ" အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "အသက်စွမ်းအင် သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်း က သူမကို ကယ်နိုင်တယ်"

"အသက်စွမ်းအင် သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်း... ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အသက်စွမ်းအင် သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်း... ငါ ဘာလို့ ဒါကို မေ့နေရတာလဲ"

မုန်လဲ့က အသက်စွမ်းအင် သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းကို အလျင်စလို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒါကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ"

"အထဲက အသက်စွမ်းအင် တွေကို ညှစ်ထုတ်ပြီး သူမကို တိုက်လိုက်" အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အားကုန်သုံးကာ ညှစ်လိုက်လေသည်။

"အာဘေး... ပါးစပ် ဟလိုက်"

တစ်ပေါက် နှစ်ပေါက် သုံးပေါက်...

အံ့ဩစရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ထဲသို့ မိုးရေများ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့။

ရေခဲနေသော စမ်းချောင်းလေးကို နွေဦးလေပြေ တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့။

စိုစွတ်နေသော မြေကြီးကို နေရောင်ခြည်က လင်းထိန်သွားစေသကဲ့သို့။