အခန်း ၁၉၃

အခန်း ၁၉၃။ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နှစ်ပါး၊ ညီမဖြစ်သူ ရောက်လာခြင်း

"ဝုန်း..."

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လှိုင်းလုံးများအလား ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေသော မုန်လဲ့မှာ ထိုလှိုင်းလုံးကြီး၏ ရိုက်ခတ်မှုကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရပြီး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြာသွားပြီးနောက် သတိလစ်မေ့မြောသွားလေတော့သည်။

မုန်လဲ့ တစ်ယောက် သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားပြီ ဆိုသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေလေသည်။

ရွှေရောင် သစ်ပင်ငယ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

အဖိုးအိုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

အရာအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

နှစ်ခြမ်း ကွဲအက်သွားသော အသက်စွမ်းအင် အမြုတေနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပြွန်များသာလျှင် ထိုနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့ပါ"

မုန်လဲ့က အလျင်စလို ကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီး ခေါင်းများ မူးနောက်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အရူးအမူး အော်ဟစ်နေလေသည်။

သို့သော် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

ဘာ တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ပေ။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ထွက်လာခဲ့ပါ"

"အဖိုးအို... မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့ပါ"

မုန်လဲ့က နတ်ဘုရားသတ် လှံကို အတင်းလှုပ်ယမ်းကာ အဖိုးအိုကို လှံထဲမှ ထွက်လာစေရန် ကြိုးပမ်းနေလေသည်။ ယခင်ကလည်း အဖိုးအိုမှာ လှံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အဖိုးအိုက လုံးဝ ထွက်မလာတော့ပေ။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို လွှတ်ထုတ်၍ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ အဖိုးအိုက ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ဟင့်အင်း"

"ဟင့်အင်း"

"ဟင့်အင်း"

မုန်လဲ့က ခေါင်းကို အတင်းခါယမ်းနေပြီး ဤအမှန်တရားကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ယခင်က အဖိုးအိုက သူ၏ နားနားတွင် အမြဲတမ်း စကားများနေတတ်သဖြင့် မုန်လဲ့မှာ အလွန် စိတ်ရှုပ်ခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ အဖိုးအိုက တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ သူ၏ စကားသံများကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြားရတော့ဘူး ဆိုသည့် အသိက မုန်လဲ့၏ ရင်တွင်း၌ ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

"ငါက မီးနဂါး မှော်အကယ်ဒမီ ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ပဲ"

"ငါ့နာမည် အေမော့စ် ခရိုကာ"

"မင်းလို မိုက်ရိုင်းတဲ့ ကောင်မျိုး ကိုများ ငါက မျိုးဆက် အဖြစ် လက်ခံရမယ်လို့... ငါ့မျိုးဆက် တွေ ထဲမှာ မင်းလို ကောင်မျိုး မရှိဘူး"

"ကောင်စုတ်လေး... မင်း ဘယ်လို လုပ်ပြီး အဆင့်တက်သွားပြန်တာလဲ"

"မုန်လဲ့... ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်အောင် နေပါ"

ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များက ရုပ်ရှင်ပြကွက်များအလား ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖိုးအို၏ မျက်နှာနှင့် အသံတို့က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လှည့်ပတ်နေလေသည်။ ဤအချိန်မှသာလျှင် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆဲဆို၊ ဝေဖန်၊ သွန်သင်ဆုံးမပေးခဲ့သော ထိုအဖိုးအိုကြီးမှာ သူနှင့် ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာ၍ မရနိုင်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဆိုသည်ကို မုန်လဲ့ သတိပြုမိသွားလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ဤလောကကြီးတွင် မုန်လဲ့နှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်သော ထိုသူက... ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ"

မုန်လဲ့မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များက စမ်းရေအလား စီးကျလာလေတော့သည်။

...

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ မုန်လဲ့ အနည်းငယ် သတိပြန်လည်လာပြီးနောက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ထိုနေရာကို ငေးကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်လေသည်။

ဤဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ နေရာမှ ထွက်ခွာရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဖျက်ဆီးခြင်း တူကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားသတ် လှံကို ကောက်ကိုင်လိုက်စဉ် မုန်လဲ့၏ ရင်တွင်း၌ အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူက အဖိုးအိုကို ဤလှံထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာစေရန် မည်မျှတိုင်အောင် မျှော်လင့်နေခဲ့သနည်း။

သို့သော် ယခင်က နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများက ယခုအချိန်တွင်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့သော မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်"

မုန်လဲ့က နတ်ဘုရားသတ် လှံကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ မကြည့်ချင်တော့ပေ။ ထိုအရာက အဖိုးအိုကို သတိရစေပြီး သူ့ကို ပိုမို ဝမ်းနည်းစေမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"သိမ်းမယ်"

"သိမ်းမယ်"

"သိမ်းမယ်"

...

မုန်လဲ့က အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး ထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည့် အချိန်တွင် ၂ နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားလေပြီ။

အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် မြင့်မား ခန့်ညားစွာဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယခင်ကနှင့် ဘာမျှ မကွာခြားလှပေ။

ကွာခြားသွားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာမူ သစ်ရွက်များ ကြားတွင် ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်သစ်သီးများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါတွင် ရွှေရောင်သစ်သီး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ယခင်က အရေအတွက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိုးနှင့် မြေအလား ကွာခြားသွားလေပြီ။

"သစ်သီးတွေကော..."

"ထားလိုက်တော့... မရှိလည်း မရှိတော့ဘူးပေါ့"

ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူ အလွန် ဒေါသထွက်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ဒေါသထွက်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိတော့ပေ။

"သိမ်းမယ်"

ကျန်ရှိနေသေးသော သစ်သီးများကို အားလုံး သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က မြင့်မား ခန့်ညားလှသော အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်က သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်ကြီးမှာ အခွံသက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း မုန်လဲ့၏ ရင်တွင်း၌ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ကာ အမုန်းတရားများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။

"မင်းပဲ... မင်းကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး သေရတာ"

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

မုန်လဲ့က သစ်ပင်ကြီးကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း ကြီးမားလှသော သစ်ပင် ပင်စည်ကြီးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ကျိုးကျသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။

"ခွေးကောင်"

မုန်လဲ့က သစ်ပင် ပင်စည်ကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်ပြီး အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလေသည်။ သူက ဤသစ်ပင်ကြီးကို အမြစ်မှစ၍ ဆွဲနှုတ်ပစ်ချင်နေလေသည်။

"မုန်လဲ့..."

သူ၏ အနောက်မှ အလွန် ဝမ်းသာနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အာဘေးက မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကာ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူ မြန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အာဘေး"

မုန်လဲ့က အတင်း အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာမှမဖြစ်တာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... ငါက မင်း..."

အာဘေးက သူ၏ အနားသို့ ပျံသန်းလာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့က ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ စကားလွှဲလိုက်လေသည်။ "မင်း သူတို့နဲ့ အတူတူ ထွက်မသွားဘူးလား"

"ငါ မင်း ထွက်လာတာကို စောင့်နေတာ"

အာဘေးက မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ မုန်လဲ့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုများနှင့် ဝမ်းနည်းနေမှုများကို သူမ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများကလည်း နီရဲနေလေသည်။

"မုန်လဲ့... မင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ငါ ခုနက... ငါ့အတွက် အရင်းနှီးဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်"

မုန်လဲ့မှာ အလွန် နာကျင်နေလေသည်။ "အာဘေး... ငါ ခဏလောက် တိတ်တိတ်လေး နေချင်တယ်... တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်လေး နေချင်တယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် မုန်လဲ့က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာလေသည်။

နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကြီးက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

"ဒါက..."

အလင်းတန်း နှစ်ခုက ဤဘက်သို့ အလျင်စလို ပျံသန်းလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သူတို့ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ယောက်ျား တစ်ယောက်နှင့် မိန်းမ တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

အမည်းရောင် ဆံပင်၊ အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအို တစ်ယောက်။

အနီရောင် နဂါးဦးချိုနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက်။

ဒါက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နှစ်ပါးပဲ။

ပြီးတော့ နဂါးမျိုးနွယ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေပဲ။

မုန်လဲ့က သူတို့ နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ အခု သေချာ အနားယူဖို့ လိုနေတယ်လေ။

ထိုအချိန်တွင် အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် စကားပြောလာလေသည်။ "မင်းတို့လည်း အင်ပါယာ ရဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် တွေပဲလား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

အာဘေးက မပေါ့ဆရဲဘဲ အလျင်စလို ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ မုန်လဲ့ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ဆာကက်စ် ရှိရာ နေရာသို့ ထွက်သွားလေသည်။

ဤလုပ်ရပ်က အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုကို အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားစေပြီး အဘိုးအို၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေသည်။ "ကောင်လေး... ရပ်လိုက်စမ်း... ငါ မင်းကို စကားပြောနေတယ်လေ"

မုန်လဲ့ကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ဘိုးဘေး ကို သတင်းပို့ပါတယ်... သူကလည်း ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲ ကို ဝင်ပြိုင်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုး တွေ သေဆုံးသွားလို့ အရမ်း ဝမ်းနည်းနေပြီး ရိုင်းစိုင်းသွားတာပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

အာဘေးက အလျင်စလို ဝင်ပြောကာ မုန်လဲ့ အတွက် ဖြေရှင်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူက ဆက်လက်၍ အပြစ်မတင်တော့ဘဲ မြင့်မား ခန့်ညားလှသော အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါက တိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လား"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအို၊ ထို့အပြင် နဂါးဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အံ့ဩချီးကျူးသည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သို့သော် မကြာခင်မှာပင် သူတို့ နှစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

"နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် မရှိတော့ဘူး"

"နတ်ဘုရားစွမ်းအား လှိုင်းဂယက် တွေလည်း မရှိတော့ဘူး"

"ဒီတိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက်... သေသွားပြီလား"

"ကောင်မလေး... ဒီတိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ" အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက အာဘေးကို မေးလိုက်လေသည်။

"သူ... သူ သေသွားပြီလား"

အာဘေး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဒါပေါ့... ဒီတိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က အခွံပဲ ကျန်တော့တာ... နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် က ပျက်စီးသွားပြီ ဆိုတော့ သေချာပေါက် သေသွားပြီပေါ့"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ပတ်ဝန်းကျင်က အခြေအနေ တွေကို ကြည့်ရတာ ဒီနေရာမှာ ခုနက တိုက်ပွဲ ဖြစ်ထားပုံ ရတယ်... ငါ့ကို ပြောစမ်း... သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ"

"သူ... တကယ် သေသွားပြီလား"

အာဘေး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ အစအဆုံး အနီးနားမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာလေ။ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီးကို သတ်သွားတဲ့ သူ ဆိုရင် မုန်လဲ့ ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးပဲ။

ဒါပေမဲ့ မုန်လဲ့ က ဘယ်လိုလုပ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို သတ်နိုင်မှာလဲ။

မုန်လဲ့ က မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ပဲ ရှိသေးတာလေ။

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် အာဘေးက မုန်လဲ့၏ နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများနှင့် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ မုန်လဲ့ က နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို သတ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလား။

"ကောင်မလေး... မင်းက ငါ့ကို အဲဒီကောင်လေး က ဒီတိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို သတ်သွားတာလို့ ပြောချင်တာလား... ရယ်စရာပဲ"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "အားနည်းတဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ လေး တစ်ယောက် က ဒီတိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"

"ကျွန်မ မှားသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

အာဘေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဆာနီရယ် အကြီးအကဲ... အရင် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်... သဲလွန်စ တချို့ ရကောင်း ရနိုင်ပါတယ်"

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ"

သူတို့ နှစ်ယောက်က အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး အနားသို့ ကပ်သွားပြီး သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး က ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားနေပါစေ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နှစ်ပါး အတွက်တော့ အချိန် ခဏလေး အတွင်းမှာပဲ စစ်ဆေးလို့ ပြီးသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးကတော့ နေရာမှာတင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားရုံတင် မကဘူး"

"အသက်စွမ်းအင် အမြုတေ လည်း မရှိတော့ဘူး"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအို အလွန် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ "အပင် အမျိုးအစား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေရဲ့ အတန်ဖိုးဆုံး အရာက အသက်စွမ်းအင် အမြုတေ ပဲ... ငါတို့ လာတာလည်း အသက်စွမ်းအင် အမြုတေ ကို လိုချင်လို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ရဲ့ အသက်စွမ်းအင် အမြုတေ က ပျောက်နေပြီ... ငါတို့ အလကား လာရတာ ဖြစ်မသွားဘူးလား"

"ရွှစ်..."

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဓားသွားအလား အာဘေး အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ အသံကလည်း အေးစက်နေလေသည်။

"ကောင်မလေး... ဒီတိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ ဆိုတာကို အမှန်တိုင်း ပြော... လိမ်ပြောရင်တော့ ငါ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး"

"ကောင်လေး... သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ"

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးကလည်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အာဘေး၏ ပခုံးကို အတင်း ဖမ်းဆုပ်ကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါ့ကို ပြောစမ်း... ဒီသစ်ပင် ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နှစ်ပါး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ အထူးသဖြင့် အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီး၏ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အာဘေး တစ်ယောက် ဖိအား အရမ်း များသွားလေသည်။ "ကျွန်မ မသိဘူး"

"ဟွန့်"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မုန်လဲ့ ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ လေဟာနယ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အဝေးကြီး ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော မုန်လဲ့ ကို ပြန်ဆွဲခေါ်လာလေသည်။

"ကောင်လေး... သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ သတ်တာ... ခင်ဗျား ဘာမေးစရာ ရှိလို့လဲ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းမော့ကာ ခပ်မာမာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မင်း သတ်တာ... မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ် အထင်ကြီးနေတာပဲ... ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်"

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ "မင်းက အားနည်းတဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ လေး တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ"

မုန်လဲ့၏ လေသံက အေးစက်နေလေသည်။

"မင်း..."

အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအို အရမ်း ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးက စကားပြောလာလေသည်။ သူမ၏ အသံက အလွန် နူးညံ့နေပြီး အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။ "ကောင်လေး... ငါ ခုနက စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ၊ သစ်ပင် ပင်စည် ထဲမှာ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် စွမ်းအား နှစ်မျိုး ကျန်နေသေးတယ်"

"အဲဒါက ဒီသစ်ပင် ကို သတ်သွားတာက နောက်ထပ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါး ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ အဲဒီ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို မင်း တွေ့ဖူးလား... သူ ဘယ်သွားပြီလဲ"

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ရိုးသားမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ မုန်လဲ့ က တံတွေး မြိုချလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "သူ သေသွားပြီ"

"သေသွားပြီ... မ... မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ... မင်း လိမ်နေတာ... မင်း လိမ်နေတာ... မင်း သတ္တိ အရမ်း ကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ကိုများ လိမ်ရဲတယ်"

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ရူးသွပ်သွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့ ကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားစေလေသည်။

"ငါ့ကို ပြောစမ်း... သူ တကယ် ဘယ်မှာလဲ"

"သူ သေသွားပြီ... သူ သေသွားပြီ"

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "သူ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ အတွက် အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး နဲ့ အတူတူ သေသွားတာ... ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး..."

"ဝုန်း..."

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီး မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားလေသည်။

"အယ်မလင်း... မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ"

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီး၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များကြောင့် အမည်းရောင် ဦးချိုနှင့် အဘိုးအို တစ်ယောက် ခေါင်းရှုပ်သွားလေသည်။ သူသိထားသလောက် ဆိုလျှင် အယ်မလင်း က အမြဲတမ်း စိတ်ခံစားမှုတွေကို အပြင်မှာ မပြတတ်တဲ့ သူလေ၊ အခုတော့ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးက အသာအယာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ မုန်လဲ့ ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။ "ငါ့ကို ပြောစမ်း... သူ့နာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲ"

"ခင်ဗျား နာမည် အယ်မလင်း လား"

မုန်လဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြန်မေးလိုက်လေသည်။ "ခင်ဗျား ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ကို သိခွင့် ရှိမလား"

"ခရိုကာ"

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီးက တုန်ရီစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ငါ့နာမည် အယ်မလင်း ခရိုကာ ပါ"

"ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ"

မုန်လဲ့ ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "သူ့နာမည် အေမော့စ် ခရိုကာ တဲ့"

"ဝုန်း..."

အနီရောင် ဦးချိုနှင့် အမျိုးသမီး မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေပြီး ပခုံးများ တုန်ခါနေကာ အသံထွက်အောင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"အစ်ကို"