အခန်း ၁၉၇

အခန်း ၁၉၇။ နဂါးကွပ်မျက်စင်ပေါ် တက်ရခြင်း၊ လုံးဝ အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားခြင်း

"ဖမ်းဆီးခံရတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် မှာ ၇၂ ယောက် က ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတယ်... ကျန်တဲ့ ၃၆ ယောက် ကလည်း အပြန်လမ်းမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် ၏ အသံမှာ လေးနက်နေလေသည်။ "သေကုန်ပြီ... အားလုံး သေကုန်ပြီ... ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် လုံး သေကုန်ပြီ"

"အဲဒီအထဲမှာ ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား နဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အချစ်ဆုံး ၁၃ ပါးမြောက် မင်းသမီး လည်း ပါတယ်"

"အားလုံး သေကုန်ပြီလား"

မုန်လဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"မုန်လဲ့... ငါ့ကို မေးခွန်း တစ်ခု ရိုးရိုးသားသား ဖြေစမ်းပါ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် က လေးနက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ "သူတို့ သေရတာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိလား... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် တွေ ပြောသလို မင်းက သူတို့ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာလား"

"ကျွန်တော် က သေအောင် လုပ်ခဲ့တာ ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ က ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "တကယ်လို့ ကျွန်တော် က ဒီကိစ္စ နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး လို့ ပြောရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ယုံမလား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "မင်း အာမခံ ရဲရင် ငါ ယုံတယ်"

"ကောင်းပြီ... ကျောင်းအုပ်ကြီး က ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် ယုံကြည်မှတော့ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်"

မုန်လဲ့ က ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် သေဆုံးရတာက ကျွန်တော် နဲ့ နည်းနည်းတော့ ပတ်သက်မှု ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်း က သူတို့ရဲ့ လောဘ ကြောင့်ပဲ"

"လောဘ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"ကိစ္စက ဒီလိုပါ..."

မုန်လဲ့ ကလည်း မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို အစအဆုံး ပြောပြလိုက်လေသည်။

ကြားပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အချိန် အတော်ကြာမှသာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလာလေသည်။ "မင်းပြောတာကို နားထောင်ကြည့်ရသလောက် ဆိုရင် ဒီကိစ္စ က တကယ်ပဲ မင်းကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး... သူတို့သာ နတ်သစ်ပင် သစ်သီး ကို မမက်မောခဲ့ရင် ဒီလို အမှားကြီး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် က စကားကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်လေသည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နဲ့ မှူးမတ်တွေ၊ အရာရှိတွေ အားလုံး ကတော့ အဲဒီလို မတွေးကြဘူး... သူတို့က တာဝန် အားလုံးကို မင်းဆီ ပုံချနေကြတယ်"

"မင်းသာ အဲဒီ တိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ရဲ့ ပစ္စည်း ကို မခိုးခဲ့ရင် ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး လို့ သူတို့ ထင်နေကြတယ်"

"အပြစ် အားလုံး က မင်းဆီမှာ ရှိတယ် တဲ့"

"ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် ဘာပဲပြောပြော သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အပြစ် ပုံချချင်နေကြတာပေါ့"

မုန်လဲ့ က ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "တကယ် ရယ်ရတာပဲ... ဧကရာဇ် ရဲ့ အမှား နဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် တွေရဲ့ လောဘ ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ပြဿနာ ကို ကျွန်တော့်ကို အပြစ် ပုံချချင်နေတာလား"

"မုန်လဲ့... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က ဧကရာဇ် ပဲလေ... ငါတို့က အမှား လုပ်မိနိုင်ပေမဲ့ ဧကရာဇ် ကတော့ ဘယ်တော့မှ အမှား မလုပ်ဘူး"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်လေသည်။ "ပြီးတော့... သေသွားတဲ့ ၁၀၈ ယောက် ထဲမှာ ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ ဆာ့ခ်ဟန်၊ မသေနိုင်တဲ့ အယ်လ်ဖ် မီရီယမ် တို့ အပြင် ဘာဘာရိုဆာ မင်းသား နဲ့ ၁၃ ပါးမြောက် မင်းသမီး လည်း ပါတယ်"

"တစ်ယောက် က အင်ပါယာ ရဲ့ အနာဂတ် ဧကရာဇ်"

"တစ်ယောက် က အချစ်ဆုံး မင်းသမီး"

"ဧကရာဇ် က ဒီလို အမှားမျိုး လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး"

"ဒါကြောင့် မှူးမတ်တွေ၊ အရာရှိတွေ အားလုံး က သူတို့ရဲ့ ဒေါသ တွေကို မင်းအပေါ် ပုံချကြတော့မှာပဲ"

"ဆိုတော့... သူတို့ ဘာလုပ်ချင်ကြတာလဲ"

မုန်လဲ့ က ရယ်မောကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ် က တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ ကို လွှတ်ပြီး မင်းကို ဖမ်းဖို့ ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "ထူးခြားတာ ဘာမှ မရှိဘူး ဆိုရင် ဒီကိစ္စ အတွက် မင်း တာဝန် အပြည့်အဝ ယူရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော့်ကို တာဝန် အပြည့်အဝ ယူခိုင်းမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ "အတော်ပဲ... ဒီရက်ပိုင်း စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလို့ ဒေါသထွက်စရာ နေရာ ရှာမတွေ့ ဖြစ်နေတာ"

"မုန်လဲ့... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

"အင်ပါယာ မြို့တော် ကို ပြန်မယ်"

...

နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ၊ အစည်းအဝေး ခန်းမ။

ဧရာမ ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က နဂါးပလ္လင် ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာက အလွန် မည်းမှောင်နေလေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးများ၊ ဆရာများ၊ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ စွမ်းအားရှင် များနှင့် မှူးမတ်များ အားလုံး ခန်းမ နှစ်ဖက်တွင် ရပ်နေကြလေသည်။

ခန်းမ အလယ်တွင်တော့ အလောင်း ၁၀၀ ကျော် အစီအရီ ချထားပြီး အဝါရောင် အဝတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ မျက်နှာများကို မမြင်ရသော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော အရေပြားများမှာ အလွန် ခြောက်သွေ့နေလေသည်။

ဤအလောင်း ၁၀၀ ကျော်မှာ ခုနကမှ သေဆုံးသွားသော ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ခန်းမ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး အလွန် ဖိအားများနေလေသည်။

လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။

အချိန် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဧရာမ ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က နောက်ဆုံးတော့ မခံနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။ "တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ ဆီက သတင်း မရသေးဘူးလား"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... သတင်း မရသေးပါဘူး"

"သူတို့ ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး ကို သွားတာ တစ်ရက် နဲ့ တစ်ည တောင် ရှိနေပြီ... အခုထိ သတင်း မရသေးဘူးလား... မုန်လဲ့ က ကောင်းကင် ကို ပျံသွားလို့လား... မြေကြီး ထဲကို ဝင်သွားလို့လား"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က အလွန် ဒေါသထွက်နေလေသည်။ "လူလွှတ်... ချက်ချင်း လူထပ်လွှတ်... မုန်လဲ့ ကို သေချာပေါက် ပြန်ခေါ်လာခဲ့... ကိုယ်တော် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးစရာ ရှိတယ်"

"အမိန့်တော် အတိုင်းပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

အမတ် တစ်ယောက် က အလျင်စလို ထွက်သွားလေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်"

ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့် တစ်ယောက် က အလျင်စလို ပြေးဝင်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဧ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

"တော်ဝင်သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ ဆီက သတင်း ရပြီလား"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"မ... မဟုတ်ပါဘူး... မုန်လဲ့ ရောက်လာပါတယ်"

"ဘာ"

"မုန်လဲ့ ရောက်လာတယ်"

ခန်းမ တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားလေသည်။

လူအုပ်ထဲမှ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် လည်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ "မုန်လဲ့ က မှော်သားရဲ ရွာမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ"

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အမိန့်တော် အတိုင်းပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

အချိန် ခဏလေး အတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့ က ရွှေရောင် သံချပ်ကာ အစောင့် ၏ ခေါ်ဆောင်မှု ဖြင့် ခန်းမ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက မုန်လဲ့ အပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားကြပြီး၊ ဒေါသ၊ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်၊ အမုန်းတရား၊ သံသယ မျိုးစုံ ပါဝင်နေလေသည်။

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က မုန်လဲ့ ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "မုန်လဲ့... မင်း အပြစ် ရှိတယ် ဆိုတာကို ဝန်ခံလား"

"အပြစ် ရှိတယ် ဟုတ်လား... ကျွန်တော့်မှာ ဘာအပြစ် ရှိလို့လဲ"

မုန်လဲ့ က အံ့အားသင့်သလို ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က ဘာလို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ"

"သေခါနီး အချိန်ထိတောင် ဆင်ခြေ ပေးနေသေးတယ်"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး အလောင်း ၁၀၈ လောင်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာ သိလား... သူတို့ ဘယ်လို သေသွားလဲ ဆိုတာ သိလား"

"သူတို့က..."

မုန်လဲ့ က ငုံ့ကာ အဝါရောင် အဝတ် တစ်ခုကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "သူတို့ကိုး..."

"မှတ်မိပြီ မဟုတ်လား... မှတ်မိပြီ ဆိုရင် ကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်း"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက ခန်းမ တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။ "မင်း သူတို့ကို ဘာလို့ သေအောင် လုပ်ရတာလဲ... ၁၀၈ ယောက်... ၁၀၈ ယောက် တောင်နော်"

"သူတို့ အားလုံး က အင်ပါယာ ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တွေပဲ... ကျောင်း အသီးသီး က ဆယ်စုနှစ် တွေ နဲ့ ချီပြီး ပြုစုပျိုးထောင် ထားတဲ့ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရတဲ့ အသီးအပွင့် တွေပဲ... အင်ပါယာ ရဲ့ အနာဂတ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ တွေ၊ အင်ပါယာ ရဲ့ တိုင်လုံး တွေပဲ"

"ပြော... မင်း သူတို့ကို ဘာလို့ သေအောင် လုပ်ရတာလဲ"

"ကျွန်တော် က သူတို့ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာ ဟုတ်လား... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က ကိုယ့်အပြစ် ကို ဖုံးကွယ်ချင်လို့ သူများ အပေါ် လွှဲချနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

မုန်လဲ့ က အရမ်း ရယ်စရာ ကောင်းသော အရာ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရယ်သံက ခန်းမ အတွင်း လွင့်ပျံသွားပြီး အချိန် အတော်ကြာသည် အထိ မပျောက်ကွယ်သွားပေ။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

"သတ္တိ အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ"

လူအားလုံး က ဒေါသတကြီး ကြည့်လာကြပြီး မုန်လဲ့ ကို မျိုချချင်နေသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"မုန်လဲ့... ဒါက အင်ပါယာ ရဲ့ အစည်းအဝေး ခန်းမ ပဲ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရှိတယ်၊ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ မှူးမတ်တွေ အရာရှိတွေ အားလုံး ရှိတယ်... မင်း ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတယ် လား"

ယူတပ်စ် မြို့စားကြီး က ထွက်လာလေသည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မေးရင် မင်း ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေရုံပဲ လိုတယ်... ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း နဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် မလုပ်နဲ့"

"မုန်လဲ့... သေချာ စကားပြော"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် မှာ လန့်သွားပြီး အလျင်စလို ထွက်လာကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့"

မုန်လဲ့ က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် ၏ မျက်နှာ ကိုတော့ ထောက်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

"ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် သေသွားတာကို ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တကယ် သေအောင် လုပ်တဲ့ တရားခံ က နှစ်ယောက် ရှိတယ်... ပထမ တစ်ယောက် က သူတို့ ကိုယ်တိုင် ပဲ"

မုန်လဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့ဘာသာ သေအောင် လုပ်တာ ဟုတ်လား... ရယ်စရာပဲ"

လူအားလုံး ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြလေသည်။

"သူတို့သာ နတ်သစ်ပင် သစ်သီး ကို မမက်မောခဲ့ရင် ဒီလို အခြေအနေ မျိုး ရောက်လာပါ့မလား... ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ လောဘ က အခုလို အခြေအနေ မျိုး ရောက်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ"

မုန်လဲ့ ၏ အသံက အေးစက်နေပြီး ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ကို စိုက်ကြည့်ကာ "ဒုတိယ တစ်ယောက် ကတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပဲ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့... ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။ "မင်း ဦးနှောက် ပူနေတာလား... ဧကရာဇ် ကိုများ ဒီလို စကား မျိုး ပြောရဲတယ်"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် ပြောတာ ဆုံးအောင် အရင် နားထောင်ပါဦး"

မုန်လဲ့ က နဂါးပလ္လင် ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ "ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး ရဲ့ နောက်ခံ ကို သေချာ မစုံစမ်းဘဲ နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီကို သွားပြီး ပြိုင်ပွဲ ဝင်ခိုင်းတယ်... နောက်ဆုံးကျတော့ ဒီလို အဖြစ်ဆိုး ကြီး ဖြစ်လာရတယ်"

"ဒါကြောင့်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က သူတို့ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ... ခင်ဗျား ရဲ့ ပေါ့ဆမှု က သူတို့ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ... ခင်ဗျား ရဲ့ အလေးမထားမှု က သူတို့ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ"

"ကျွန်တော် နဲ့... ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"မင်း... မင်း... မင်း..."

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး၊ ထို့နောက် ဖြူရော်သွားကာ မုန်လဲ့ ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး စားတော့ဝါးတော့မည့် အတိုင်း ကြည့်နေလေသည်။

"မုန်လဲ့"

ယူတပ်စ် မြို့စားကြီး က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "မင်းက တိုင်းရင်းသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ရဲ့ ပစ္စည်း ကို ခိုးယူခဲ့ပြီးတော့ ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာ... အခု မင်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အပေါ် အပြစ် ပုံချနေသေးတယ်... တကယ်ကို ရူးသွပ်ပြီး ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

ယူတပ်စ် က ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် တွေကို ခန်းမ ထဲကို ခေါ်လာပြီး မုန်လဲ့ နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်"

"သူတို့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်"

မကြာခင်မှာပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်စု ခန်းမ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူတို့ မုန်လဲ့ ကို မြင်သည်နှင့် အဖေသတ် ရန်သူ ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်တော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။

"မုန်လဲ့... မင်း ဒီခွေးကောင်... မင်းပဲ... မင်းက ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တာ"

"မင်းသာ အသက်စွမ်းအင် မိခင်သစ်ပင်ကြီး ရဲ့ ပစ္စည်း ကို မခိုးခဲ့ရင် သူက ငါတို့ကို သတ်ပါ့မလား... ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် သေရတာက မင်းမှာ တာဝန် အပြည့်အဝ ရှိတယ်"

"မုန်လဲ့..."

"မုန်လဲ့... အခု မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြောရမယ် ဟုတ်လား... ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး"

မုန်လဲ့ က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "ပြောသင့်တာတွေ ငါ အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးပြီ... မင်းတို့ နားထောင်တာ မထောင်တာ က ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

"မုန်လဲ့... မင်းက ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၀၈ ယောက် ကို သေအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဖလှယ်ရေးပြိုင်ပွဲ ကိုလည်း ရပ်ဆိုင်းသွားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့ ခန်းမ ထဲမှာ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း အော်ဟစ်နေတယ်... ကိုယ်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး... အစိုးရ ကို ဂရုမစိုက်ဘူး"

ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က မုန်လဲ့ ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေသည်။ "မင်းရဲ့ လုပ်ရပ် တွေက အရမ်းကို ယုတ်မာလွန်းတယ်... သေဒဏ် ပေးသင့်တယ်"

"လူတွေ... သူ့ကို ဖမ်းလိုက်... သုံးရက် နေရင် နဂါးကွပ်မျက်စင် ပေါ်ကို ပို့ပြီး ခေါင်းဖြတ်သတ်မယ်... အင်ပါယာ မိသားစုဝင် တွေ အားလုံး သတိထားမိအောင်လို့"

"အမိန့်တော် အတိုင်းပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

ရွှေရောင် သံချပ်ကာ အစောင့် တစ်စု ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... သက်ညှာပေးပါ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် က ချက်ချင်း တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် က တားဆီးလိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့ လို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကောင်မျိုး က တော်ဝင် မိသားစုဝင် လို့ ပြောပေမဲ့ အဒေါ့ဖ် လို မိစ္ဆာ သူလျှို တွေ နဲ့ အတူတူပဲ"

"သူ့အတွက် တောင်းပန်တဲ့ သူ ရှိရင်... အဲဒီသူ လည်း အပြစ် ရှိတယ်"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်..."

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒါက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ငှားထားတဲ့ လက်စွပ် ပါ"

မုန်လဲ့ က ဆက်လက် တောင်းပန်ရန် ပြင်နေသော ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒ် ကို တားဆီးလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ် ကို ပြန်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး က အင်အားကြီးတဲ့ သူကိုပဲ လေးစားတာ... စွမ်းအား မရှိရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော အားနည်းတဲ့ သူတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံ လောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက ဖရက်ဒရစ် သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ကို လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "နဂါးကွပ်မျက်စင် ဆိုတာ တော်ဝင် မိသားစုဝင် တွေကို သတ်တဲ့ နေရာ မဟုတ်လား"

"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါက တော်ဝင် မိသားစုဝင် မဟုတ်ဘူး"

"ဒါကြောင့်... အခုပဲ စလိုက်ရအောင်"

"မင်းတို့ သတ္တိ ရှိရင်... ငါ့ကို တိုင်မွန်ဘာတန် လိုမျိုး ဒုတိယမြောက် မတော်တဆ သေဆုံးတဲ့ သူ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်စမ်းပါ"

"တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ သတ္တိ မရှိဘူး... ငါ့ကို သတ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး ဆိုရင်တော့... မင်းတို့ကို ငါက ပြန်သတ်ပစ်တာကို အပြစ်မတင်နဲ့"

"စကား တစ်ခွန်းတည်းပဲ... မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်မလား... ငါက မင်းတို့ကို သတ်ရမလား"