အခန်း ၃၄၀

အခန်း (၃၄၀) သိုင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ချူဟယ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။ ယခင်က ကျန်းချဲ့ကို အကဲခတ်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင် ယခုအခါတွင်လည်း လူအများအပြား၏ အကြည့်များက ချူဟယ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

ဤသူစိမ်းလူငယ်လေးအပေါ် လူတိုင်းက အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြလေသည်။

သို့သော် ချူဟယ်ကတော့ ထိုအကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အထင်သေးစွာသာ တုံ့ပြန်ခဲ့လေသည်။

သူ့အတွက်တော့ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ အသုံးမကျသည့် အမှိုက်ကောင်များ သာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို မျက်စိကျလောက်အောင် အရည်အချင်းရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက်မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်းထျန်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်သားတော် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် မြင့်မားမွန်မြတ်လှပေသည်။ ထို့ပြင် သူတော်စင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တူညီသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ ရှိနေသေးရာ မည်သည့် အင်အားကြီးမိသားစုမှ သခင်လေးများ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းကြီးများမှ အတွင်းတပည့်များ ဖြစ်နေပါစေ...

သူကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏အကြည့်များက ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန် ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို သယ်ဆောင်ကာ ကျန်းချဲ့ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများလည်း ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာ၏။

'ဒေါက်... ဒေါက်...'

ချူဟယ်၏ ခြေလှမ်းများက ကျန်းချဲ့၏ အနီးသို့ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ တစ်ကျန်းပင် မပြည့်တော့ချေ။

ကျန်းချဲ့က ဤလူ မိမိဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သံသယ ဝင်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်တော့ တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အကြည့်များဖြင့် တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ မျက်လုံးထဲ ထည့်မထားသည့်အလား ပြသလိုက်လေသည်။

လုကျဲယွင် ကတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ ကျန်းချဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ချူဟယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းက ကျန်းချဲ့လား..."

ချူဟယ်က အရင်ဆုံး စကားစပြောလိုက်လေသည်။ သူ၏ အသံမှာ ဩရှရှဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ပင်။

"မင်းက ချူဟယ်လား..."

ကျန်းချဲ့ကလည်း တစ်ဖက်လူကို တိုက်ရိုက် စူးစိုက်ကြည့်ကာ လုံးဝ အားနာခြင်းမရှိဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ ဓားထုတ် လေးကြိုးတင်ထားသကဲ့သို့ တင်းမာနေသော အခြေအနေကြောင့် နန်းဆောင် အတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရလေသည်။ ဟွမ်ဖူပုလင်း၊ ယဲ့မိသားစု သခင်လေးနှင့် အခြားသူများ အားလုံးက ဤမြင်ကွင်းကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

ကျန်းချဲ့နှင့် ဤ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသောသူတို့ အချင်းချင်း အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ကြမည်ကိုပင် သူတို့ ဆုတောင်းနေကြသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ချီရှောက်ယန် ကတော့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းချဲ့၏ အနီးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ တိုက်ပွဲသာ စတင်ခဲ့ပါက သူ လုံးဝ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

အလားတူပင် ကြိုတင် ကာကွယ်မှု ပြုလုပ်ထားသူ တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးလေသည်။ ချီဝမ်ကျင်း သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ပါတော့မည်ကို ရိပ်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အင်္ကျီလက်စ အတွင်းရှိ အစီအရင်စာရွက် တစ်ခုကို အသံတိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး အချိန်မရွေး အသုံးပြုရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်လေသည်။

ချူဟယ်၏ အကြည့်များက ချီရှောက်ယန် ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ချက် ရောက်ရှိသွားပြီး အနည်းငယ် အထင်သေးသော အမူအရာ ပြသလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကျန်းချဲ့၏ အပေါ်သို့ အကြည့်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ...

"မင်း ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးတယ်ပေါ့လေ..."

ချူဟယ်က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူ၏ အချက်အလက်များမှာ ချင်းထျန်းဂိုဏ်း အတွင်းတွင် လုံးဝ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ခုအထိ မရောက်ရှိသေးပါက လုံးဝ သိနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထို့အပြင် သူသည် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် လူလုံးထွက်ပြခြင်း အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

လောကတွင် လှည့်လည် သွားလာ ကျင့်ကြံရာတွင်ပင် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင် လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့က သူ့အကြောင်းကို သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုသလို စကားလည်း မပြောဘဲ တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု ထားသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ဖြေစမ်း..."

ချူဟယ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါ ဖိအားများက မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း ကျန်းချဲ့ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်သွားလေသည်။

ဤဖိအားများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့ လုံးဝ မတုန်လှုပ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နဂါးအရှိန်အဝါ များကိုပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သေးလေသည်။ ထို့နောက် ချူဟယ်ကို ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး...

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ငါ့ကို လာအမိန့်ပေးနေရတာလဲ..."

ချူဟယ်၏ ဖိအားကို တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သော်လည်း ဘာဖြစ်သေးသနည်း။

သူကိုယ်တိုင်ကရော သာမန် သိုင်းသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လား။

ယခုအချိန်တွင် သူ အစောကြီး လက်မပါလိုသေးသော်လည်း အကယ်၍ ချူဟယ်က ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေမည် ဆိုပါက... သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ မစတင်မီ အချိန်အတွင်း တစ်ဖက်လူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို ပြသရန်လည်း သူ လုံးဝ ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ချေ။

"ဘာကောင် ဟုတ်လား..."

ချူဟယ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေသည်။ သို့သော် သူ လက်မပါရသေးမီ ရုတ်တရက် လေဟာနယ်ထဲမှ အလွန် ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီး တစ်ခုက လွှမ်းခြုံ ကျဆင်းလာရာ ချူဟယ်၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားများကိုပင် အတင်းအကျပ် မျိုချလိုက်ရလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲကို ကျန်းချဲ့မှစ၍ လုကျဲယွင် နှင့် ထိုနေရာရှိ အင်အားကြီး မိသားစုများမှ သခင်လေးများ အားလုံး ကောင်းစွာ အာရုံခံ မိလိုက်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်ကာ ထိုဖိအား၏ အရင်းအမြစ်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြလေသည်။

သို့သော် ထိုဖိအားမှာ လာတုန်းကလည်း မြန်ဆန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားချိန် တွင်လည်း အလွန် လျင်မြန်လှပေသည်။ သတိပေးမှု တစ်ခုနှင့် ပိုမို တူညီနေလေသည်။

"သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ စတဲ့အချိန်ကျရင် ငါက ဘာကောင်လဲဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်း သိသွားမှာပါ..."

ချူဟယ်က လူသတ်ငွေ့များ ရောယှက်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အလွန် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုလည်း ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်လည်း မင်းက ဘာကောင်လဲဆိုတာကို ငါ တကယ်ကြီး မြင်ဖူးချင်နေပြီကွာ..."

ကျန်းချဲ့က ဤ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ချေ။

ချူဟယ် အနေဖြင့် ဘာကြောင့် သူ့ကို ရုတ်တရက်ကြီး လာရောက် ပစ်မှတ်ထား နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သေချာ နားမလည် သော်လည်း မည်သို့သော အကြောင်းပြချက် ပင် ရှိနေပါစေ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိချေ။

"မင်းရဲ့ စကားကို သေချာ မှတ်ထား အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ နောင်တမရနဲ့..."

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် ချူဟယ်က နောက်သို့လှည့်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်ချက်လေးမျှပင် တွေဝေ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူ ယခုတစ်ကြိမ် လာရောက်ခြင်းမှာ ကျန်းချဲ့ကို သီးသန့် လာရောက် ပြဿနာရှာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်လင်းယုန် ဓမ္မမင်းကြီး ၏ အမိန့်အရ ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင် တောင်ပိုင်းယွဲ့ ၏ နဂါးကြောစွမ်းအင် ရှိမရှိ လာရောက် စမ်းသပ်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ မာနကြီးသော စရိုက်အရ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် လာရောက် စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အမှန်တရား ကတော့ ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သာမန်နှင့် မတူညီသော ဖိအားများကို သူ ကောင်းစွာ အာရုံခံ မိလိုက်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ပြား ကတော့ နဂါးကြောစွမ်းအင် ၏ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နဂါးကြောစွမ်းအင် လုံးဝ မရှိခြင်း သို့မဟုတ်... အပြင်လောကနှင့် အပြည့်အဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားနိုင်သော လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ရတနာတစ်ခု ပါရှိနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သာမန် သိုလှောင်ရေး လက်ကောက် ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ဆိုလျှင်တော့ သူ၏ စမ်းသပ်မှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချူဟယ် နှင့် ကျန်းချဲ့ တို့ တိုက်ပွဲ မဖြစ်ပွား ခဲ့သဖြင့် ဟွမ်ဖူပုလင်း နှင့် အခြားသူများ မှာ အလွန် စိတ်ပျက် သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့က ကျန်းချဲ့နှင့် အလွန် အစွမ်းထက်ပုံရသော ထိုလူတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားမည်ကိုပင် ဆုတောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့မှသာ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ စတင်သော အခါတွင် သူတို့ အနေဖြင့် အခွင့်ကောင်း ဝင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေ အရ ဆိုလျှင် သူတို့ အတွက် အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းသော ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက် ထပ်တိုး လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒီလူက ဒေါသ ထွက်လွယ်တဲ့ သူပဲ နောက်ပိုင်းကျရင် အစ်ကိုကျန်း အနေနဲ့ သတိထားဖို့ လိုမယ်နော်..."

ချူဟယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုကျဲယွင် က ရုတ်တရက် စကားပြော လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလု ရဲ့ သတိပေးမှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ် လိုက်လေသည်။

"ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်က ရည်မှန်းချက် တူညီတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်နေပြီပဲ အစ်ကိုကျန်း က ဘာလို့ အားနာနေရတာလဲ..."

လုကျဲယွင် က ဟားဟားဟား ဟု ရယ်မော လိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ကတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာစကားမှ မပြောတော့ချေ။

လုကျဲယွင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် သူ၏ ကျောပြင်ကို အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် စူးစိုက် ကြည့်နေပြီးနောက် ကပ်ဆိုးတစ်သောင်း မိစ္ဆာဓား အတွင်း၌ ပုန်းအောင်း နေသော ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် ကို လှမ်း၍ နှိုးလိုက်ပြီး စိတ်ချင်း ဆက်သွယ် ကာ မေးလိုက်လေသည်။

'ဒီလူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စီနီယာ ဘယ်လို ထင်လဲ...'

ကပ်ဆိုးတစ်သောင်း မိစ္ဆာဓား မှ သွေးရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု သိမ်မွေ့စွာ လင်းလက်သွားပြီးနောက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ် လာလေသည်။

'တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ် အပြင်ပန်းမှာ မြင်ရသလောက် ရိုးရှင်းမနေဘူး ဒီတစ်ကြိမ် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲမှာ မင်း အနေနဲ့ ဒီလူကို သေချာ သတိထားဖို့ လိုမယ်နော်...'

'ကျုပ်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ...'

ကျန်းချဲ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ချူဟယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နန်းဆောင် အတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြန်လည် ဆူညံ ပွက်လောရိုက် လာခဲ့လေသည်။ လုကျဲယွင် နှင့် လမ်းခွဲ ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် အရာကိုမျှ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ချီရှောက်ယန် ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ အလျင်စလို ထွက်ခွာ သွားခဲ့လေတော့သည်။

သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ စတင်ရန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အရပ်လေးမျက်နှာ မှ ရှန့်ဟိုင်မြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော သိုင်းပညာရှင် များမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ပိုမို များပြား လာနေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် များ ကဲ့သို့သော သိုင်းလောက၏ အလယ်အလတ် အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား ပိုင်ရှင်များ ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ပို၍ပင် သိသာ ထင်ရှား လာလေသည်။

သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ မစတင်မီ တစ်ရက် အလိုတွင်... ရွှမ်ထျန်း ဝူကျီ နန်းတော် မှ လီရွှမ်ကျန်း၊ တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဆန်းကျန့် ဘုန်းကြီး နှင့် ထျန်းကျန့်တောင် မှ ချန်ဖျင် အစရှိသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များ အားလုံး ရှန့်ဟိုင်မြို့ သို့ အသီးသီး ရောက်ရှိ လာကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ချီရှောက်ယန် ၏ ပါးစပ်မှ တစ်ဆင့် ကျန်းချဲ့ ကြားသိ လိုက်ရလေသည်။

လူရှိသော နေရာတိုင်း တွင် သိုင်းလောက ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲ ပင်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ တွင် ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင်ရန် လုံးဝ အရည်အချင်း မပြည့်မီ ကြချေ။ သို့သော် ခရီးအဝေးကြီး မှ လာရောက် ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ရာ သူတို့ အနေဖြင့် ပွဲကြည့် ပရိသတ် အဖြစ်သာ နေသွားရန် လုံးဝ မလိုလား ကြဘဲ လောကတစ်ခွင် မှ ပါရမီရှင် များနှင့် လက်ရည် စမ်းသပ် နိုင်ရန် အတွက် နည်းလမ်း မျိုးစုံ ကို အသုံးပြု ကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးသော တိုက်ပွဲ တစ်ခု မှာတော့... ချင်းထျန်းဂိုဏ်း ၏ သူတော်စင်သားတော် ချူဟယ် ထွက်ပေါ် လာပြီးနောက် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲ ပင်ဖြစ်သည်။ ရှန့်ဟိုင်မြို့ တွင် သီးသန့် တည်ဆောက် ထားသော စင်မြင့် ထက်တွင် ယွမ်မိသားစု ၏ နဂါးနှစ်ကောင် ထဲမှ တစ်ကောင် ဖြစ်သော ယွမ်ဖုန်းလု နှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက် ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မူလက ဤတိုက်ပွဲ မှာ အလွန် ပြင်းထန်ပြီး အကြိတ်အနယ် ရှိသော တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဟု လူအများအပြား က ယူဆ ခဲ့ကြသဖြင့် ကြည့်ရှုသူ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ကို ဆွဲဆောင် နိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်း တိုက်ပွဲ စတင်ချိန် တွင်တော့ လူတိုင်း ကို အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့် မှင်သက် သွားစေခဲ့လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွမ်ချူ နှင့် နာမည် ဂုဏ်သတင်း အတူတူ ပင် ရှိသော ယွမ်ဖုန်းလု သည် ချူဟယ် ၏ လက်အောက်တွင် အသက် သုံးဆယ် ရှူစာ အချိန် မျှပင် တောင့်မခံ နိုင်ခဲ့ဘဲ ချူဟယ် ၏ အပြင်းအထန် ရိုက်နှက် မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာ ရရှိသွားကာ အလွန် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်တို အတွင်းမှာပင် ချူဟယ် ၏ နာမည် မှာ ရှန့်ဟိုင်မြို့ တစ်ခုလုံး တွင် အကြီးအကျယ် ဟိန်းဟောက် သွားခဲ့လေသည်။ အဆင့်တစ်ခု အထိ ဆိုလျှင် ကျန်းချဲ့ နှင့်ပင် တိုက်ရိုက် ပခုံးချင်း ယှဉ်နိုင်သော အရှိန်အဝါ မျိုး ကို ပိုင်ဆိုင် သွားခဲ့လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချဲ့ ၏ အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲ ရလဒ် မှာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်း ရုံဖြင့် နဂါးကျား တာအိုဂိုဏ်း မှ လဲ့ထင် ကို ဖိနှိပ် နိုင်ခဲ့ခြင်း သာ ဖြစ်လေသည်။ တောင်ပိုင်းယွဲ့ မှ မဟာသိုင်းသခင် ကြီးများကို ချုံခို တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ် ခဲ့သည် ဆိုသော သတင်း မှာ မျက်မြင်သက်သေ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ရင်ထဲတွင် သံသယ ဝင်နေသူ အများအပြား ရှိနေပြီး ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် လှည့်စားမှု တစ်ခုခု ပြုလုပ် ခဲ့သည် ဟုသာ ထင်မြင် နေကြလေသည်။

သို့သော် ချူဟယ် ကတော့ ယွမ်ဖုန်းလု ၏ မာန ကို လူမြင်ကွင်း တွင် တိုက်ရိုက် ရိုက်ချိုး ပစ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို နင်းကာ ရှန့်ဟိုင်မြို့ တွင် နာမည် ကျော်ကြား လာခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တစ်ရက်တည်း အတွင်းမှာပင် ရှန့်ဟိုင်မြို့ အတွင်း တွင် အခြားသော တိုက်ပွဲ အများအပြား လည်း ဖြစ်ပွား ခဲ့သေးလေသည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ပွဲ များ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ် လာသော လှိုင်းဂယက် မှာ ချူဟယ် က ယွမ်ဖုန်းလု ကို ဖိနှိပ် လိုက်သကဲ့သို့ မကြီးမား ခဲ့ချေ။

တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဆန်းကျန့် ဘုန်းကြီး၊ လီရွှမ်ကျန်း နှင့် ချန်ဖျင် အစရှိသော သူများ ကတော့ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ် နေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စ များ အပေါ် လုံးဝ စိတ်မဝင်စား သည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ယွမ်ခန် ဆယ့်နှစ်နှစ် အကုန်... ဆယ့်တစ်လပိုင်း ပထမရက်... ဆောင်းဦး ရာသီ။

အရှေ့ပင်လယ် နယ်စပ်၊ ပင်လယ်ပြင် နှင့် ကပ်လျက် တည်ရှိသော ရှန့်ဟိုင်မြို့ အတွင်း တွင်တော့ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ် နေသော်လည်း... သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ ၏ အရှိန်အဝါ ကြောင့် အလွန်အမင်း အေးစက် နေခြင်း မရှိဘဲ အလွန် ပူပြင်း လှုပ်ရှား နေလေသည်။

ရှန့်ဟိုင်မြို့ အတွင်းရှိ လေထု မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှင့် အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိ လာနေလေပြီ။ နေ့လယ်ခင်း အချိန်...

ကျန်းချဲ့၊ ချီရှောက်ယန် နှင့် ချီဝမ်ကျင်း တို့သည် ထျန်းချီ နန်းဆောင် မှ အတူတကွ ထွက်ခွာ လာကြပြီး ရှန့်ဟိုင်မြို့ ၏ ဗဟိုချက် ဧရိယာ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် သွားကြလေသည်။ အလားတူ လှုပ်ရှား နေကြသူများ မှာ သူတို့ သုံးယောက် တည်း သာ မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ပွဲ ဝင်ရန် ရည်ရွယ် ထားသော မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင် အားလုံး ပင်ဖြစ်သည်။

အားလုံး က ရှန့်ဟိုင် တောင်ထွတ် ဆီသို့ စုဝေး ရောက်ရှိ လာနေကြလေသည်။

အလားတူပင် ရှန့်ဟိုင်မြို့ အတွင်း သို့ ပွဲလာကြည့် သော သိုင်းလောကသား များ သည်လည်း အလျင်စလို လှုပ်ရှား နေကြပြီး အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံ မှ ငုံ့ကြည့် လိုက်မည် ဆိုပါက... ပုရွက်ဆိတ် များ အလား ပြည့်နှက် နေသော လူအုပ်ကြီး ကို မြင်တွေ့ ရမည် ဖြစ်လေသည်။

ရှန့်ဟိုင်မြို့ ၏ အရပ်လေးမျက်နှာ မှ လူများ အားလုံး အလျင်စလို စုဝေး နေကြလေသည်။

ကျန်းချဲ့ မှာ ဤနေရာ သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိ လာသူ မဟုတ်ချေ။ သူ မရောက်လာမီ ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင် တွင် သိုင်းပညာရှင် သောင်းချီ မျှ စုဝေး နေကြပြီး အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေး နေကြရာ အလွန် ဆူညံ ပွက်လောရိုက် နေလေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဂုဏ်သတင်း ကြီးမား မှု ကြောင့် လားတော့ မသိ...

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချဲ့ ထွက်ပေါ် လာပြီးနောက် ဆယ်ကျန်းခန့် အကွာအဝေး အတွင်းရှိ လေထု မှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် သွားခဲ့ရလေသည်။

မရေမတွက် နိုင်သော အကြည့်များ က ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက် လာကြလေသည်။

အကဲခတ် မှုများ၊ စပ်စုချင်စိတ် များ သို့မဟုတ် အားကျ မှုများ... အမူအရာ အမျိုးမျိုး အစုံအလင် ရှိနေကြလေသည်။

ဤအခြေအနေ ကို ကျန်းချဲ့ က တစ်ချက် ဝေ့ကြည့် လိုက်ရုံ သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချီရှောက်ယန် နှင့် အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက် ကာ ကောင်းကင်လှေကားထစ် ရှိရာသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်း သွားလေသည်။ ချီဝမ်ကျင်း ကတော့ ခြေလှမ်း များကို ရပ်တန့် လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ ကျောပြင် ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ပေါ်တွင် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူမ ၏ စွမ်းအား အရ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ တွင် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင် ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီ သော်လည်း...

သူမ ၏ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်သော ကျန်းချဲ့ က ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင် မည် ဆိုပါက အတူတူ ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ အနေဖြင့် မိမိ၏ စေ့စပ်ထားသူ သည် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း တွင် အရပ်လေးမျက်နှာ မှ ရန်သူများကို အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ် လိမ့်မည် ကို စောင့်ကြည့် နေမည် သာ ဖြစ်လေသည်။

သူမ ၏ အနေအထိုင် အေးဆေးသော စရိုက် အရ သူမ သည် မည်သည့် စကား တစ်ခွန်း ကိုမျှ ပိုမို ပြောဆို မှာကြား ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကျန်းချဲ့ သည် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ အကြောင်း ကို လေ့လာ ခဲ့ဖူးလေသည်။ ကောင်းကင်လှေကားထစ် ဆိုသည်မှာ ရှန့်ဟိုင် တောင်ထွတ် ပေါ်ရှိ တောင်ထွတ် တစ်ခု ၏ လှေကားထစ် ကိုးဆယ့်ကိုး ထစ် ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိပ်ဆုံး သို့ ရောက်ရှိ အောင် တက်လှမ်း နိုင်မှသာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း သို့ ဝင်ရောက် နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည် ကတော့ ဤ လှေကားထစ် များမှာ သာမန် လှေကားထစ် များ မဟုတ်ချေ။ ကောင်းကင်လှေကားထစ် ဟု ခေါ်ဆို ထားသည် နှင့် အညီ သာမန် မဟုတ်သော အချက်များ ရှိနေလေသည်။

လှေကားထစ် ကိုးဆယ့်ကိုး ထစ် အပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ချိတ်ဆက် နေသော အစီအရင် ကိုးခု ကို ချမှတ် ထားပြီး လှေကား တစ်ထစ် တက်လှမ်း လိုက်တိုင်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်သို့ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ၏ စွမ်းအား ဖိအား များ ကျရောက် လာမည် ဖြစ်လေသည်။ အထက် သို့ ရောက်လေလေ ပိုမို ခက်ခဲ လေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ ဝင်ပေါက် မှာလည်း လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန် မျှသာ ပွင့်နေမည် ဖြစ်လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထို အချိန် အတွင်း ထိပ်ဆုံး သို့ မရောက်ရှိ ပါက သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ သို့ ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင် ရန် အရည်အချင်း ဆုံးရှုံး သွားမည် ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ၏ အမြင် တွင် ဝင်ပေါက် ပွင့်လာသော အချိန်၌ မည်သူ က အရင်ဆုံး နေရာယူ နိုင်သနည်း ဆိုသည်မှာ အကြီးမားဆုံးသော အသာစီး ရမှု ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ချီရှောက်ယန် တို့ ကောင်းကင်လှေကားထစ် အနီးသို့ ရောက်ရှိ သွားချိန် တွင်... ဤ နေရာ၌ လူရိပ် ဆယ်ဂဏန်း မျှ စုဝေး နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။ အချို့ က ချည်ထည် ဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင် ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ လူများ နှင့် အပြုံးများ ဖြင့် သိုင်းပညာ အကြောင်း ကို ဆွေးနွေး နေကြလေသည်။

အချို့ ကတော့ ခေါင်းမော့ ကာ လှေကားထစ် ကိုးဆယ့်ကိုး ထစ် ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ ထဲတွင် ယခင် က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူး လောက်အောင် လေးနက်သော အမူအရာ များ ပေါ်လွင် နေလေသည်။ အချို့ ကတော့ အပြင်ဘက် လောက မှ လူများ ၏ အမြင် ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက် ဘဲ ကြမ်းပြင် ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် တရားထိုင် နေကြလေသည်။

ကျန်းချဲ့ ရောက်ရှိ လာသည် နှင့် အတူ ထိုနေရာ ရှိ အကြည့် အများစု မှာ သူတို့ ဘက်သို့ တပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိ လာကြလေသည်။ ထိုအထဲမှ အများစု မှာ သူ့အပေါ် အလွန် သတိထား နေကြကြောင်း ကို ကျန်းချဲ့ ကောင်းစွာ အာရုံခံ မိလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့ အမြဲတမ်း ဂရုမစိုက် ခဲ့ချေ။

အချိန်များ ကုန်လွန် လာသည် နှင့် အမျှ ကောင်းကင်လှေကားထစ် အနီး သို့ ရောက်ရှိ လာသော မျိုးဆက်သစ် လူငယ် သိုင်းပညာရှင် များ မှာလည်း ပိုမို များပြား လာနေလေသည်။ ထိုအထဲမှ အများအပြား မှာ စစ်မှန်သော အမြုတေ အဆင့် သိုင်းသခင် များ ဖြစ်ကြလေသည်။ သေချာသည် ကတော့ သူတို့ လာရောက် ရခြင်းမှာ ကောင်းကင်လှေကားထစ် တွင် တက်လှမ်း ၍ စမ်းသပ် လိုခြင်း သက်သက် သာ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ အတွက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း သို့ ဝင်ရောက် ကာ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဝင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မမျှော်လင့် ရဲသော အရာ ဖြစ်လေသည်။

အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက် မှာ ရှန့်ဟိုင်မြို့ ၏ ကောင်းကင်လှေကားထစ် ဖိအား ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစား ကြည့်လိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ယခင် ကလည်း ဤကဲ့သို့သော ဥပမာ များစွာ ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ စစ်မှန်သော အမြုတေ အဆင့် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား သည် ကြီးမားလှသော ဖိအား များ အောက်တွင် အဆင့်တက် သွားခဲ့ကြပြီး... မိမိ၏ အလားအလာ များကို အတင်းအကျပ် လှုံ့ဆော် ကာ နောက်ပိုင်း တွင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် အကြီးအကျယ် တိုးတက် သွားခဲ့ကြပြီး အချိန်တို အတွင်း နာမည် ကျော်ကြား သွားခဲ့ကြလေသည်။

"ရွှစ်..."

မျိုးဆက်သစ် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား အချိန် ကို စောင့်ဆိုင်း နေကြစဉ်... ရုတ်တရက် ကြည်လင် ပြတ်သားသော ဓားမြည်သံ တစ်ချက် က လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး တွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားလေသည်။ လူတိုင်း ခေါင်းမော့ ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု က မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်း အရှိန်အဟုန် ဖြင့် ပျံသန်း လာသည် ကို တွေ့လိုက် ရလေသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သော အခါ တွင်တော့ ထို ဓားအလင်းတန်း ၏ အလယ် တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင် ထားသော လူရိပ် တစ်ခု မတ်တပ် ရပ်နေသည် ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက် ရလေသည်။

ဓားပျံ ကို စီးနင်း ကာ ခမ်းနား ကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါ ဖြင့် ပျံသန်း လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါ ချန်ဖျင် ပဲ... ထျန်းကျန့်တောင် က ချန်ဖျင် လေ..."

တစ်စုံတစ်ယောက် က ရောက်လာသူ ၏ ကိုယ်ပိုင် လက္ခဏာ ကို မှတ်မိ သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ် လိုက်လေသည်။

အချို့ ကတော့ ဤကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ မကျေမနပ် ဖြစ်သွား ကြလေသည်။ ချန်ဖျင် ၏ ဤ တစ်ကြိမ် လုပ်ရပ် က အနည်းငယ် အထက်စီး ဆန်လွန်း နေပြီး သူတို့ ၏ အရှိန်အဝါ များကို ဖိနှိပ် လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်မနေဘူးလား။

ထိုအထဲတွင် ကျန်းချဲ့ လည်း အပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။

ပြိုင်ပွဲ ဝင်ရန် လာရောက် သူများ အားလုံး မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည် ဟု သူ အမြဲတမ်း တွေးထင် ထားခဲ့သော်လည်း... ချန်ဖျင် ၏ ဟန်ရေးပြ မှု က ဤမျှလောက် အထိ မြင့်မား လိမ့်မည် ဟု လုံးဝ ထင်မှတ် မထားခဲ့ချေ။ အစောပိုင်း က သူ ရောက်ရှိ လာချိန် တွင် အနည်းငယ် ဆူညံ ပွက်လောရိုက် သွားခဲ့သော်လည်း...

ဤမျှလောက် အထိ ဟိတ်ဟန် ကြီးမား ခြင်း တော့ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ရောက်ရှိ လာပြီးနောက် ချန်ဖျင် သည် မြေပြင် သို့ ဆင်းသက် ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သာမန် သိုင်းပညာရှင် များ နှင့် စကားပြော ရန် အထင်သေး သည့် အလား လေဟာနယ် ထက်တွင် တိုက်ရိုက် မတ်တပ် ရပ်ကာ မျက်လုံး များကို မှိတ်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ကို စောင့်ဆိုင်း နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ..."

ရုတ်တရက် အခြား သူတစ်ယောက် က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက် ပြန်လေသည်။

သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ခေါင်းမော့ ကြည့်လိုက်ရာ အဝေး တွင် လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ပါး သည် မြေကြီး ကို ကျုံ့ပြီး ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း တည်း ဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကို ဖြတ်သန်း နိုင်သည့် အလား... မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်း လေဟာနယ် ထက်တွင် ဖျောက်ဖျက် ၍ မရနိုင်သော အရိပ် များ ကို ချန်ရစ် ထားခဲ့သည် ကို တွေ့လိုက် ရလေသည်။

လက်ထဲတွင် ယင်ခတ်တံ ကို ကိုင်ဆောင် ထားပြီး မျက်နှာ ပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံး တစ်ခု ရှိနေကာ လောကီ အညစ်အကြေး များ နှင့် ကင်းလွတ် နေသည့် အငွေ့အသက် မျိုး ရှိနေလေသည်။

"အဲ့ဒါ ရွှမ်ထျန်း ဝူကျီ နန်းတော် ရဲ့ ယခု မျိုးဆက် တာအိုသားတော် လီရွှမ်ကျန်း ပဲ..."

"သူက လီရွှမ်ကျန်း လား... ကြားရသလောက်တော့ သူက ကျန်းချဲ့ တို့လို လူတွေ နဲ့ တစ်တန်းတည်း ရှိပြီး ထိပ်ဆုံး ကို ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ် လို့ ဆိုတယ်..."

ပွဲလာကြည့် သော စစ်မှန်သော အမြုတေ အဆင့် သိုင်းသခင် အများအပြား ၏ မျက်ဝန်း များ ထဲတွင် အလွန် အားကျ သော အမူအရာ များ ပေါ်လွင် နေပြီး လောက တစ်ခွင်လုံး နာမည် ကျော်ကြား သော ဤ ပါရမီရှင် များ အကြောင်း ကို အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေး နေကြလေသည်။

"ဟွန့် တစ်ယောက်ချင်း စီက ဟန်ရေး ပြနေကြတာပဲ... ငါ့အမြင် အရ ဆိုရင်တော့ ကျန်းချဲ့ လိုမျိုး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နဲ့ သဘာဝ ကျကျ နေတာ ကမှ ပိုကောင်းသေးတယ် ကွာ..."

လီရွှမ်ကျန်း တို့၏ ထူးခြားသော ဝင်ရောက် လာမှု က လူအများအပြား ကို အားကျ စေခဲ့သော်လည်း... တစ်ချိန်တည်း မှာပင် အချို့သော သူများ ကိုလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူတို့က အနည်းငယ် မာန ထောင်လွှား လွန်းသည် ဟု ထင်မြင် နေကြလေသည်။

ချီရှောက်ယန် က ပတ်ဝန်းကျင် မှ ဆွေးနွေးသံ များကို အာရုံခံ မိလိုက်သော အခါ မနေနိုင် တော့ဘဲ ခပ်ဟဟ ရယ်မော လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ ကို ကြည့်ကာ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်၍ မေးလိုက်လေသည်။

'ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နဲ့ သဘာဝ ကျကျ နေတာ ဟုတ်လား...'

မိမိ၏ ယောက်ဖ ဖြစ်သူ ကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချဲ့ က ပြန်ဖြေ လိုက်လေသည်။

'အချိန် မတန်သေးလို့ပါ…’