အခန်း (၁၁၈၃-၁၁၈၄)

အခန်း ၁၁၈၃ ရုပ်ခန္ဓာကို ထုဆစ်သန့်စင်ခြင်း

ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးနှင့် အသက်ပေး၍ ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ချင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထောက်မကွာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

'ပြင်းထန်လှတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးအပြီးမှာ ဝမ်စန်းကျိန်စာပါ မိထားတာတောင်မှ ဒီလောက်အထိ ရင်ဆိုင်ရခက်နေတုန်းပဲလား'

ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် ရုတ်တရက် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ဖြစ်တည်လာပြီး စူးရှတောက်ပကာ အလွန်တရာ ပူပြင်းလှပေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုနေမင်းကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လီယန်ချူထံသို့ အလင်းတန်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ထုတ်လွှတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဗုံးကျဲတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဤမန္တန်အတတ်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် သောင်းခြောက်ထောင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဖြတ်ခုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ဖြူဖွေးသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာပြီး ထိုနေမင်းကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားအောင် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော ထိုကောင်းပင်လူသားအိုကြီးမှာမူ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ရှာဖွေ၍မရတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအလယ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တန့်နေပြီး လောကီအညစ်အကြေးများနှင့် ကင်းစင်နေသည့်အလား အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ဆန်းကြယ်လှသော ဒေါင်ကျန့်ရန်ကို အလဲလဲအကွဲကွဲဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

……………………

အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံဖြူကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး အရှိန်အဝါများမှာ ပေါ့ပါးလွင့်မျောနေကာ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကြီးများထက်တွင် ခြေချရပ်တန့်နေသည်။

အကယ်၍ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်မည်ဆိုပါက ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် စောစောကထက် ပိုမိုအိုမင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာမူ သိပ်သည်းနက်ရှိုင်းနေဆဲပင်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာပျက်နေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသည်။

စောစောက ထုတ်ဖော်လိုက်သော မန္တန်အတတ်ကြောင့် သူ၏ မူလသက်စောင့်အဆီအနှစ်နှင့် သွေးသားအင်အားအချို့ကို ထပ်မံ၍ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ဤသို့ မပြုလုပ်ခဲ့ပါက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ လက်မှ ရုန်းထွက်ရန် အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

'အရင်ဆုံး တရားထိုင်ပြီး အားအင်တွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရမယ်။ အကယ်၍ သူ့လက်ထဲက ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကိုသာ လုယူနိုင်ခြင်းမရှိရင် ငါ တကယ်ပဲ ယိုယွင်းခြင်းအဆင့်ငါးဆင့်ကို ရောက်ပြီး သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ်'

ဒေါင်ကျန့်ရန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ထိုတိုက်ပွဲမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်ခဲ့ရသည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါနှင့် အသက်ကို ပုံအောကာ တိုက်ခိုက်သည့် ပုံစံမှာ လူကို အလွန် ဦးနှောက်ခြောက်စေသည်။

'သူက ဝမ်စန်းကျိန်စာမိထားတာမို့လို့ ဖြေဖျောက်ဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။ စောစောကတော့ သူ ချိတ်ပိတ်ထားတာကနေ ရုန်းထွက်လာတာဖြစ်လို့ အရှိန်အဝါတွေ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်နေတာ။ ငါကလည်း သူတစ်ပါးနဲ့ တိုက်ခိုက်ထားရတာဖြစ်လို့ ဒီလိုရလဒ်မျိုး ထွက်လာတာကို လက်ခံလို့ ရပါတယ်'

ဒေါင်ကျန့်ရန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်သက်တမ်းမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် လောကအရာအားလုံးထက် ကျော်လွန်နေသူဖြစ်ရာ၊ ယနေ့တွင် ဤတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲ၌ ဤမျှအထိ အထိနာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားမိပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထပ်မံ၍ အလေးအနက် မတွေးတောတော့ဘဲ ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

………………

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဝမ်စန်းကျိန်စာသည် ယခုအချိန်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စောစောက တိုက်ပွဲတွင် သူသည် မန္တန်စွမ်းအားနှင့် သွေးသားအင်အား အမြောက်အမြားကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ သက်စောင့်အဆီအနှစ်များက သူ၏ ဇီဝအသက်ကို ထိန်းချုပ်ပေးထားနိုင်သော်လည်း ဝမ်စန်းကျိန်စာကိုမူ အမြစ်ပြတ် ခြေဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်စန်းကျိန်စာ၏ ပြင်းထန်လှသော အာနိသင်များ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းထက်တွင် အကြောစိမ်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထောင်ထွက်လာတော့သည်။

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးထဲတွင် ဝမ်စန်းကျိန်စာ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့်သာ သူသည် ဤမျှအထိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးမှာ မည်သည့် စွမ်းအားမျိုးမျှ ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီးနှင့် အလှည့်အပြောင်း ရာဂဏန်းမက သွေးချောင်းစီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အချိန်အလွန်တရာ တိုတောင်းလှပေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး မန္တန်အတတ် အပြောင်းအလဲများမှာလည်း လျင်မြန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဝေမြို့ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝေမြို့သည် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှပြီး လမ်းမများထက်တွင် လူစုလူဝေးကြီးဖြင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကာ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများလည်း မပြတ်တောက်ဘဲ ရှိနေသည်။

အချို့က ကျောက်ဖရုံသီးသကြားလုံးများ၊ အချို့က သကြားရုပ်များကို လမ်းလျှောက်ကာ လှည့်လည်အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြသဖြင့် အလွန်တရာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဤဆူညံလှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းမှာ လောကီလူသားတို့၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူသည် ချင်းယွန်းကျောင်း တော်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရင်းနှီးလှသော တာအိုကျောင်းတော်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် သန့်ရှင်းသော တာအိုဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ရေနွေးဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်ကာ ဤကဲ့သို့သော သာမန်ကိစ္စရပ်များကို အသုံးပြု၍ စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရေဇလုံထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော ရုပ်ပုံလွှာအရ သူ၏ မျက်နှာမှာ အမြဲတစေပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေဆဲပင်။

လီယန်ချူကဲ့သို့ သန်မာလှသူဖြစ်လင့်ကစား မိမိဘေးနားရှိ လူများ အဆက်မပြတ် နတ်ဘုရားလောသို့ တက်လှမ်းသွားကြခြင်း၊ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲခဲ့ရခြင်းနှင့် သူတစ်ပါး၏ လုပ်ကြံမှုကို ခံရကာ သေခြင်းနှင့်ရှင်ခြင်း နယ်နိမိတ်ကြားတွင် သွားလာခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူသည်လည်း အနည်းငယ် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရသည်။

“ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၊ ယင်ကျိုး၊ မီးဖိုအမည်းရောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်၊ ပြီးတော့ ဒေါင်ကျန့်ရန်...”

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ ဆိုသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာပေါင်းများစွာထဲက တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော အင်အားစုများနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှဲနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားမိပေ။

ထို့တင်မကသေးဘဲ မိစ္ဆာနယ်မြေ၊ ငရဲပြည်နှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ တို့ကပါ ချောင်းမြောင်းနေကြသည့်အပြင်၊ မြင့်မြတ်လှသော ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ငုံ့မိုးကြည့်ရှုနေသည့် နတ်ဘုရားလောကကြီးပါ ရှိနေသေးသည်။

လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ထပ်မံ၍ သစ်လိုက်ကာ တံပတ်ဖြင့် သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်သည်။

ဤကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ထက်တွင် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဘေးနား၌ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းမည့်သူ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ဝတ်ရုံကို သေချာစွာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မားမားမတ်မတ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ တည်ရှိနေဆဲပင်။

ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာပါစေဦးတော့၊ သူသည် မားမားမတ်မတ် ပင့်ချီထားနိုင်သည့် အလား ရှိနေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံကို ပြုပြင်တဲ့ကိစ္စကိုတော့ နောက်လူတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားရတော့မယ်။ ကျန်းချောင်ကျုံး... မင်းက တကယ်ပဲ ဘာလူစားမျိုးလဲ”

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကိုလည်း တွေးမိလိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဆရာသခင် ဖြစ်သော ရွှမ်ချိန် ပဲ ဖြစ်သည်။

“ဒေါင်ကျန့်ရန်က ပြောဖူးတယ်၊ မဟာရှမင်းဆက်တုန်းက ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့သူက ရွှမ်ချိန် လို့ ခေါ်တယ်တဲ့။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလို ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ခြောက်ရာက ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာက ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ရဲ့ တာအိုဆရာ၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်က လုံဟူရှန်းတောင်က တာအိုဆရာ...”

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် တွေးတောဆင်ခြင်ရိပ်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဒေါင်ကျန့်ရန်သာ သူ၏ အတွေးများနှင့် သူ သိရှိထားသော အချက်အလက်များကို သိရှိသွားမည်ဆိုပါက မလွဲမသွေ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားရပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အမြင်အရ ယခင်က ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသူမှာ ထိုစဉ်က သန့်စင်ခြင်း တိုက်ပွဲကြီးအတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက လီယန်ချူ သေဆုံးသွားသည်ကို သူ နှမြောတသဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ ထိုသန့်စင်ခြင်းတိုက်ပွဲကြီးအတွင်းကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်သည် လောကီလူသားကမ္ဘာထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ခြေရာလက်ရာမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ချန်ထားရစ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စောစောက သူနှင့် လီယန်ချူတို့ စကားပြောဆိုစဉ်က ထိုရွှမ်ချိန်၏ သေခြင်းနှင့်ရှင်ခြင်းအကြောင်းကို တစ်ချက်မျှ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လီယန်ချူသည်လည်း မိမိနောက်ပိုင်းမှ ရရှိခဲ့သော ဤအချက်အလက်များထဲတွင် မည်သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။

သူသည် ဒေါင်ကျန့်ရန်ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ လောကီလူသားတို့၏ တရားဓမ္မနှင့် သံယောဇဉ်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ဟုသာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“မသေနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုပဲ တစ်စိုက်မတ်မတ် အလိုရှိနေပြီး သွေးသားတွေကို လဲလှယ်ပြီး ကောင်းကင်လူသားဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျတော့ ကောင်းကင်လူသားတွေကို ပြန်ပြီး သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြန်တယ်။ ဒီအဘိုးကြီးက ဒါမျိုးတွေလုပ်ပြီး တကယ်ပဲ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ”

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီး ပြောခဲ့သော စကားလုံးအချို့က မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“မင်းလို သင်္ချိုင်းတူးသမားကို ငါက သတိပေးလိုက်မယ်။ မင်း လုပ်ချင်တဲ့ကိစ္စတွေဟာ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်ဘက်ညာဘက် ယိမ်းထိုးနေပြီး ဘာရပ်တည်ချက်မှ မရှိတဲ့ကောင်။ ငါအမုန်းဆုံးက မင်းလို လူယုတ်မာမျိုးပဲ”

ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးက လှောင်ပြောင်ဆဲဆိုနေသည့် ပုံစံမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသေးသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

“ဘယ်ဘက်ညာဘက် ယိမ်းထိုးနေပြီး ဘာရပ်တည်ချက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ... အဲဒီတုန်းက ကိစ္စကို ပြောတာလား” လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

၎င်းနောက် သူသည် ဤအတွေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်တိုင်မှာ ဝမ်စန်းကျိန်စာ မိထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို အသုံးပြု၍ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော်လည်း ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ စွမ်းအားများသည်လည်း တစ်နေ့တွင် ကုန်ဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤကျိန်စာကို မခြေဖျက်နိုင်ပါက ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ မိမိဘာသာ အသက်ပျောက်သွားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်းမှာပင် ဒေါင်ကျန့်ရန်နှင့် ယင်ကျိုးဧည့်သည်တို့က မည်သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြုလုပ်ကြဦးမည်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ထိုလူငယ်ကျင့်ကြံသူ ပါဝင်သော အင်အားစုကလည်း ကောင်းကင်လူသားများကို လောကီကမ္ဘာထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြဆဲပင်။

၎င်းတို့သည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုနေကြခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ရှုပ်ထွေးအောင် ပြုလုပ်ချင်နေကြခြင်းလား ဆိုသည်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို ယာယီအားဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လေမီးဖျာထက်တွင် ထိုင်ကာ တရားထိုင် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ဝေမြို့၏ လောကဓာတ်စွမ်းအင်များမှာ သိပ်သည်းမှုမရှိပေ။

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဝေချန်မြို့ဘေးနားတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ဤရှေးဟောင်းတောင်တန်းကြီးဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

တောင်တန်းထဲတွင် အထိမ်းအမှတ်တံခါးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ထုဆစ်ထားသော စာလုံးများကိုမူ လီယန်ချူ နားမလည်ပေ။

သို့သော်လည်း တောင်တန်းထဲရှိ လောကဓာတ်စွမ်းအင်များမှာ ဝေမြို့ထက် များစွာ သိပ်သည်းလှသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံပြီး သွေးသားအင်အားနှင့် မန္တန်စွမ်းအားများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းတော့သည်။

လေမီးဖျာ ရှိနေသဖြင့် သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် နက်ရှိုင်းလှသော တရားသိမြင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် တရားသိမြင်ခြင်းမှာမူ အခြားအချိန်များနှင့် မတူညီပေ။

လီယန်ချူသည် အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသော မှောင်မိုက်ခြင်းကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုအဆုံးမဲ့သော မှောင်မိုက်ခြင်းကြီးအလယ်တွင် မျက်လုံးတစ်စုံက မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အာရုံရလိုက်သည်။

သူသည် ထိုမှောင်မိုက်ခြင်းကြီးထဲတွင် တရားထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ ဒီရေလှိုင်းတံပိုးကြီးတစ်ခုပမာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုမျက်လုံးတစ်စုံမှာမူ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

'ငါ အမှတ်အသားပြုခံလိုက်ရတာလား' လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝမ်စန်းကျိန်စာ မိထားရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤကျိန်စာကို မဖြေဖျောက်နိုင်သေးခင်မှာပင် ထိုဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးကို သွန်းလုပ်ခဲ့သော ပိုင်ရှင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

'တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုက်စိပ်တိုက် ဆောင်ရွက်ပြီး ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ချမှတ်ထားတာ။ ပြီးတော့ အရိပ်မည်းတွေထဲမှာပါ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာဆိုတော့...မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ယခုအချိန်၌ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး နက်မှောင်နေသော လေးအရှည်ကြီး တစ်လက်နှင့် မြှားတောင့်တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ၎င်းအလယ်တွင် မြှားသုံးစင်း စိုက်ထူထားကာ မြှားတံတစ်ခုချင်းစီမှာ လက်မခန့် ကြီးမားလှသည်။

ဤရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အဖိုးတန်ရတနာနှစ်ပါးကို သိမ်းဆည်း၍မရသကဲ့သို့ ထုတ်ဖော်အသုံးပြု၍လည်း မရပေ။

သူသည် ယခင်က ၎င်းတို့ကို ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ မိမိနှင့်အတူ ဤအမည်မသိ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'အကယ်၍ မျှော်စင်ရဲ့ သတ္တမအလွှာမှာ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားတဲ့ ဒီအဖိုးတန်ရတနာက တကယ်ပဲ မမြင်ရတဲ့ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းထားတာဆိုရင်... ငါနဲ့ သူနဲ့ကြားက ရန်ကြွေးရန်ငြိုးတွေကလည်း ဖြစ်တည်သွားခဲ့ပြီပေါ့'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ဤမျှလောက်များပြားလှသော အကြွေးရှင်များနှင့် ရန်ကြွေးရန်ငြိုးများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ လီယန်ချူသည် ဒေါသထွက်မည့်အစား ပြုံးလိုက်မိသည်။

“အကြွေးတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ၊ အပိုအမွှာတွေ ဖြစ်မလာပါဘူး။ အရင်က ရရှိခဲ့တဲ့ သန်မာတဲ့ နတ်လက်နက်တွေထဲက ဘယ်တစ်ခုမှာ ရန်ကြွေးရန်ငြိုးတွေ ပါမလာခဲ့လို့လဲ”

“ပြီးတော့ ဂူဗိမာန်နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကို ထွက်ခွာပြီး ချိတ်ပိတ်ခဲ့တဲ့သူကိုလည်း အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ငါက အဖိုးတန်ရတနာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိနေတာဟာ... အဲဒီလူက ငါ့ကို တမင်တကာ မွေးမြူထားပြီး အချိန်တန်ရင် အသီးအပွင့်တွေကို လာပြီး ဆွတ်ခူးမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ”

“မသိမသာနဲ့ ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ရောက်ရှိနေခဲ့တာပဲ”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် ရွှေရောင် နတ်သစ်ပင်၏ ဆေးစွမ်းများကို အကြွင်းမဲ့ သန့်စင်ပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်းမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ပြီး အရှိန်အဝါများ အလွန်တရာ သိပ်သည်းနေခြင်းမှာလည်း ဤဆေးစွမ်းများနှင့် မကင်းပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ကျယ်ပြောလှသော ဇီဝသက်စောင့်အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

သူသည် မီးတောက် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထိုမီးလျှံများသည် မျက်စိ၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှတစ်ဆင့် လူသားတို့၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ ကလီစာများအားလုံးဆီသို့ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

သန်မာလှသော မီးလျှံများစွာကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပမာ ပြောင်းလဲမှုများ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မီးတောက်၏ ကူညီပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် လီယန်ချူသည် စိတ်ဝိညာဉ် အရှိန်အဝါများကို သန့်စင်လိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့် ဒဏ်ရာအနာတရမျိုးမျှ ရှိမနေတော့ပေ။

တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွသွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ပြောမပြတတ်အောင် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ သက်တောင့်သက်သာရှိလွန်းလှသဖြင့် သူသည် ဝမ်စန်းကျိန်စာ ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအဖိုးတန်စာလိပ် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤစာအုပ်မှာ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရား ကုန်းတုဖန် က ရှေးဟောင်းနယ်မြေတစ်ခုထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထက်ပိုင်းတွင် အဆိပ်အတောက်နှင့် ဆေးဝါးများ သန့်စင်ခြင်းအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ အောက်ပိုင်းတွင်မူ မန္တန်စာလုံးနှင့် လေကျင့်ခြင်းလမ်းစဉ်တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ကြိမ်မျှ ဖတ်ရှုလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကူးစက်ရောဂါအငွေ့အသက်များကို မည်သို့ ကျင့်ကြံရမည်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းအထဲရှိ ဆေးဝါးများနှင့် မန္တန်စာလုံးများ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် တစ်ကြိမ်ဖတ်ရုံမျှဖြင့် အကြွင်းမဲ့ နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

'ဒီအဖိုးတန်စာလိပ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေထဲမှာ ဝမ်စန်းကျိန်စာကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းများ ရှိမလား'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ထိုစာအုပ်ကို သေချာစွာ ထပ်မံ၍ လေ့လာဖတ်ရှုခဲ့သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှ အလင်းတန်းများ ဝေစီသွားပြီး၊ စာအုပ်အပေါ်ယံရှိ မြူခိုးများမှာ သူ့အတွက် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ ဖြစ်မလာတော့ပေ။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ဆေးနည်းမြောက်မြားစွာကို လေ့လာခဲ့သော်လည်း ရောဂါနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

၎င်းအပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်များမှာ ကူးစက်ရောဂါ အဆိပ်အတောက်များကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်သော ဆေးနည်းများသာဖြစ်ပြီး ဇီဝသက်စောင့်ကျင့်စဉ်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်ကာ၊ ဤကဲ့သို့သော ကျိန်စာမျိုးနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှဲခြင်း မရှိပေ။

၎င်းနောက် လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် ထိုမိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ ရွှေရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေကာ၊ မူလပုံစံနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အကယ်၍ နတ်လက်နက်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်တိုင်အသုံးပြုနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပဲ”

လီယန်ချူက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် သာမန်ကာလျှံကာ တွေးတောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီညစ်ပတ်ပေရေတဲ့ တာအိုဆရာအိုကြီးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား အကြွင်းအကျန်ကတင် အလွယ်တကူ လက်တစ်ချက်ဝှေ့ရုံနဲ့ ဒေါင်ကျန့်ရန်ကို သွေးအန်အောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တာ။ ပြီးတော့ နတ်လက်နက်နှစ်လုံးကိုလည်း တစ်လုံးတည်းဖြစ်အောင် ချက်ချင်း သွန်းလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့... သူ အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက ကိစ္စတွေဟာ မီးဖိုအမည်းရောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ထက် အောက်ကျလိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ပြီးတော့ ညစ်ပတ်ပေရေတဲ့ တာအိုဆရာအိုကြီးက ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို အလွန်အလေးအနက်ထားပုံရပြီး သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာပဲ”

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မိမိကို ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို သင်ယူခြင်းသည်သာ အမွေအနှစ်အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“ဒေါင်ကျန့်ရန်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရမယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို လုံးဝ ကျင့်ကြံထားဖူးပုံမရဘူး။ ဘာလို့ အရင်က သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ရတနာတွေထဲမှာ မရှိဘဲ၊ နောက်ပိုင်းမှ သွန်းလုပ်ထားတဲ့ အရာတွေထဲမှာပဲ ရှိနေရတာလဲ”

“ဒါဟာ သူ နောက်ပိုင်းကျမှ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးခဲ့တာမို့လို့လား”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ဤသို့ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဤကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်မှာလည်း သူ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်နိုင်ဘဲ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရန်ကြွေးရန်ငြိုးများကတော့ မနည်းလှပေ။

ပြန်လည်သွန်းလုပ်ထားသော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ စွမ်းပကား ပိုမိုကြီးမားလှသကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်ရန်လည်း ပိုမိုခက်ခဲလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို လည်ပတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဤမိစ္ဆာသန့်စင်အိုးနှင့် မိမိကြားရှိ ဆက်နွှဲမှုမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အမှန်ပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကသာ ဒီမိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော အချိန်တွင်မူ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးနှင့် ဆက်စပ်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော နတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အလွန်တရာ ယုတ်မာလှသော လက်နက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းအပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ သိပ်သည်းလေးနက်နေဆဲပင်။

မီးဖို သို့မဟုတ် အိုး ဆိုသည်မှာ ရတနာများထဲတွင် လေးနက်လှသော ပစ္စည်းများဖြစ်သဖြင့် စွမ်းပကား အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။

လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ အိုးဝထက်တွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဝေစီသွားတော့သည်။

အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ဝမ်ရှို့မီးဖိုကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ၎င်းအလယ်တွင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မီးဖိုအမည်းရောင်ထက်တွင် ထပ်ဆင့်ထားသော အမှတ်အသားများ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းအတွင်း၌ ဝမ်စန်းကျိန်စာ၏ မန္တန်အတတ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤမီးဖိုအမည်းရောင်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ဝမ်စန်းကျိန်စာကို ခြေဖျက်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သာမန်အချိန်တွင်ဆိုပါက ဤမီးဖိုအမည်းရောင်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် အချိန်အလွန်တရာ ကြာမြင့်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီးက ပြန်လည်သွန်းလုပ်ပေးထားသော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး၏ စွမ်းပကားမှာမူ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော အချိန်တွင်မူ ဤပျက်စီးနေသော နတ်လက်နက်မှာ အကြွင်းမဲ့ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းအပေါ်ရှိ ယုတ်မာလှသော သွေးသားညှီစော်နံ့များ အားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားကာ ညစ်ကြေးများ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီး အရည်ပျော်သွားသော စွမ်းအင်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

“အရင်က သန့်စင်တုန်းကထက် ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာပြန်ပြီပဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင် ကြည်လင်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးသည် ရတနာများကို သန့်စင်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော်လည်း အချို့သော သန်မာလှသော နတ်လက်နက်များကိုမူ သန့်စင်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်းမျိုး ရှိခဲ့သည်။

ယခုမူ မတူညီတော့ပေ။ မီးဖိုအမည်းရောင်မှာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှသော်လည်း အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင် ညစ်ကြေးများ အားလုံး ဖယ်ရှားခြင်းခံလိုက်ရပြီး စင်ကြယ်လှသော စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီအရည်တွေက ရုပ်ခန္ဓာကို ထုဆစ်သန့်စင်ဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ပုံပဲ”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသဖြင့် လောကဓာတ်ဆေးဝါးများကို မှီဝဲပါစေဦးတော့ ထပ်မံ၍ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် ဤစင်ကြယ်လှသော အရည်ပျော်စွမ်းအားအချို့ကို လမ်းညွှန်လိုက်ရာ မိမိ၏ လက်ဖဝါးထက်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

“အကယ်၍ ဒီစွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ရုပ်ခန္ဓာအတွက် အကျိုးကျေးဇူး အလွန်ကြီးမားမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒါကို အသုံးပြုပြီး ဝမ်စန်းကျိန်စာကို တိုက်ဖျက်နိုင်မလားဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး”

လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဤအရည်ပျော်စွမ်းအားအချို့ကို စုပ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုစွမ်းအားများမှာ အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသည်။

လီယန်ချူက လက်လျှော့တော့မည့် အချိန်တွင်မူ ဦးနှောက်ထဲ၌ ရုတ်တရက် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်အတတ် ”

ဤကျင့်စဉ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်နှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ပတ်သက်ဆက်နွှဲနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သဖြင့် ၎င်းကို လည်ပတ်ပါစေဦးတော့ မည်သည့် တိုးတက်မှုမျိုးမျှ မရှိတော့သောကြောင့် ကျင့်ကြံမှု နည်းပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်အတတ်ကို လည်ပတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးထဲရှိ ဤအရည်ပျော်စွမ်းအားများနှင့် မိမိကြားတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ဖြစ်တည်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မီးဖိုအမည်းရောင်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားသော စင်ကြယ်လှသော အရည်ပျော်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်စန်းကျိန်စာက မိမိအပေါ် ပေးစွမ်းနေသော ဘေးအန္တရာယ်များမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဒါက စိတ်အာရုံမှားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်စန်းကျိန်စာကို တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်နိုင်တာလား'

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုအရည်ပျော်စွမ်းအားအချို့ကို ထပ်မံ၍ စုပ်ယူလိုက်ရာ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခံစားချက်မှာ ပိုမိုရှင်းလင်းထင်ရှားလာခဲ့သည်။

“ဝမ်စန်းကျိန်စာကို တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်နိုင်တာပဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုအရည်များကို အကြွင်းမဲ့ စုပ်ယူပြီးသွားသော အခါတွင်မူ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ အကြွင်းမဲ့ သန်မာသွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်စန်းကျိန်စာမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်းမရှိသေးသော်လည်း သိသာထင်ရှားလှသော ဖိနှိပ်ခြင်းအာနိသင် ရှိနေသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးက သက်စောင့်အဆီအနှစ်များကို မနားတမ်း ထုတ်လွှတ်ပေးနေရခြင်း မရှိတော့ပေ။

“အသုံးဝင်တယ်”

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက ရုပ်ခန္ဓာထုဆစ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံနေမိခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိရှိနိုင်ပေ။

ထိုမိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ သူ နတ်ဘုရားလောကထဲတွင် မတော်တဆ ရရှိခဲ့သော ရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက် တစ်စင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကြေးအိုး သို့မဟုတ် ရွှေအိုး ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ အပေါ်ယံပုံသဏ္ဌာန်မျှသာ ဖြစ်ကာ၊ အခြေခံအမြစ်မှာမူ ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ ၎င်း၏ သယ်ဆောင်ရာ ပစ္စည်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုအဖိုးတန်ရတနာများကို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် လက်ထဲ၌ အစောဆုံး သွန်းလုပ်ထားသော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြီးမားလှသော စွန့်စားမှုများကို ပြုလုပ်၍ နတ်ဘုရားလောက၏ ရှေးဟောင်းနယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ထပ် အငွေ့အသက်တစ်စင်းကို ထပ်မံ၍ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။

၎င်းမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း အလွန်တရာ ရခဲလှသဖြင့် ကြီးမားလှသော ကံတရားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ထပ်မံ၍ သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဒုတိယအကြိမ် သွန်းလုပ်ထားသော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားမှာ အနည်းငယ် သေးငယ်သဖြင့်၊ ညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီးက ၎င်းကို လက်နက်သွန်းလုပ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်များ ရှုပ်ထွေးကာ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာဟောင်းများမှာလည်း ၎င်းနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် နတ်ဂူဗိမာန်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ ၎င်းအလယ်တွင် နေထိုင်ရင်း သေဆုံးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်မန္တန်အတတ်ကို ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ယခင်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော ထိုအရာကို ထပ်မံ၍ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သိုလှောင်မှုရတနာများ ပျက်စီးသွားပြီးနောက်တွင် ၎င်းအထဲ၌ ရှိနေသော ပစ္စည်းများသည် ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းတံပိုးကြီးများထဲသို့ ကျရောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါင်းများစွာထဲက မည်သည့်နေရာ၌ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို အတိအကျ မသိရှိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ၎င်းကို ကံတရား၏ စီမံဖန်တီးမှုဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ အသက်ရှင်ရန် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စရပ်များထဲတွင် မည်သို့သော ရန်ကြွေးရန်ငြိုးများ ပတ်သက်နေသည်ကိုမူ လီယန်ချူ သိရှိနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုအရည်ပျော်စွမ်းအားများက မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ထုဆစ်သန့်စင်ရန် ကူညီပေးနိုင်သည်ဟုသာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ရွှေကိုယ်ထည်အတတ်၊ ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်၊ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး၊ ပြီးတော့ ဒီအရည်ပျော်စွမ်းအားတွေက... ကြည့်ရတာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတာပဲ”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ပုတီးစိပ်တစ်ကုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ပျက်စီးနေသော နတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ယင်ကျိုးနတ်မိစ္ဆာ ကုန်းတုဖန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို လည်ပတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာပင် စင်ကြယ်လှသော အရည်ပျော်စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ညစ်ကြေးများ အားလုံး ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် ဤအရည်ပျော်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သော်လည်း၊ ဝမ်စန်းကျိန်စာကို အမြစ်ပြတ်ခြေဖျက်ရန်အတွက်မူ များစွာ လိုအပ်နေဆဲပင်။

“သာမန်လူဆိုရင် ဒီနည်းလမ်းမျိုး ရှိနေရင်တောင်မှ လက်တွေ့ဖြစ်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါက တကယ့်ကို အရင်းအနှီး အကြီးအကျယ် စိုက်ထုတ်ရတာပဲ”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော နတ်လက်နက်နှစ်ခုကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှေဝါရောင် တောက်ပနေသော ကျောက်တုံး တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းမှာလည်း နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားများအတွက်ဆိုပါက နတ်လက်နက်ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသဖြင့် ၎င်းအတွက်နှင့် အသက်ပေး၍ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူ နတ်လက်နက်များစွာ ရှိနေပြီး ယခင်က ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသောအရာများလည်း ရှိနေသဖြင့် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာလှပေသည်။

သူသည် တာအိုပုတီးစေ့ ကို ထပ်မံ၍ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဤပုတီးစေ့မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ဆက်စပ်ရသော လူများမှာလည်း ပိုမိုသန်မာလာသဖြင့် ဤပုတီးစေ့ပေးစွမ်းနိုင်သော စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် သေးငယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူတိုင်းတွင် ကြီးမားလှသော ကံတရားများ ရှိကြရာ၊

မြေပြင်နတ်ဘုရားများအတွက် အသုံးဝင်လှသော အမွေအနှစ် ရတနာများကိုမူ ဤတာအိုပုတီးစေ့က လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

၎င်းနောက် လီယန်ချူသည် ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်ရုံ နှင့် ရွှေအုတ်ခဲ တို့ကို ထပ်မံ၍ သန့်စင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ပြီး ဝမ်စန်းကျိန်စာအပေါ် ဖိနှိပ်ခြင်း အာနိသင်မှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

“နတ်လက်နက်ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ပြင်ပပစ္စည်းပဲ။ ရုပ်ခန္ဓာကသာ မိမိကိုယ်ပိုင်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ဒီကျိန်စာကိုလည်း ဖိနှိပ်ပေးနိုင်တာ”

“ဆက်ပြီးတော့ သန့်စင်မယ်”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် သန်မာလာခဲ့သဖြင့် သူ မည်မျှပင် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်အတတ်ကို လည်ပတ်ပါစေဦးတော့ ထပ်မံ၍ စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ၏ သွေးသားအင်အားများမှာ ပြောင်းလဲမှု မရှိသော်လည်း၊ ရုပ်ခန္ဓာမှာမူ အလွန်တရာ ခိုင်မာတောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည့် အလား ရှိနေတော့သည်။

အခန်း ၁၁၈၄ ဆန်းကြယ်လှသော ရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားကာ ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးသားအင်အားများမှာ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အင်အားများမှာမူ များစွာ သန်မာလာခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းလာခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် ဝမ်စန်းကျိန်စာကို အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ၎င်းကို သူ၏ ကျင့်စဉ်ပင်လယ်ကြီး ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ ကျယ်ပြောလှသော ဇီဝသက်စောင့်အဆီအနှစ်များ မရှိတော့သည့်တိုင်အောင် ဝမ်စန်းကျိန်စာမှာ သူ့ကို မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မျိုးမျှ ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့သည်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာတောင့်တင်းလွန်းလှသဖြင့် ကျင့်ကြံထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိန်ကျောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးထံမှမူ ရုတ်တရက် "ကရက်" ဟူသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"အင်း..." လီယန်ချူ တစ်ချက် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

'ငါက အရာပစ္စည်းတွေကို အများကြီး သန့်စင်လိုက်လို့ ဒီအိုးကြီး ပျက်စီးသွားတာလား။ ဒါက အိုးအသစ်စက်စက်ကြီးလေ'

"ကရက်..."

နောက်ထပ် အသံတစ်ချက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးပေါ်တွင် နောက်ထပ် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ၍ ထင်ရှားလာခဲ့ပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။

ခဏမျှအကြာတွင်မူ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးပေါ်၌ နောက်ထပ် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲကနေ ကြိုတင်ခံစားလိုက်ရပြီး ဤအိုးမှာ မကြာမီအချိန်အတွင်း အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ပြီး ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

'ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ'

လီယန်ချူ မသိရှိသည်မှာ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံပြုပြင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားစေခဲ့သောကြောင့်၊ ရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်သည် သူနှင့် ဆန်းကြယ်လှသော ဆက်စပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်တည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးထက်ပင် ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ မူလအိမ်ဟောင်းကြီးကို စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကိုမူ ထိုညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီးပင်လျှင် သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လူသားတစ်ယောက်၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးထက်ပင် သန်မာသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တည်နေခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ၎င်းကို မသိရှိဘဲ ဤအိုးကြီးမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပျက်စီးသွားတော့မည်ဟုသာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

'ယခင်က ရရှိခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်မှတ်တွေအားလုံးကို ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့အတွက်ပဲ အသုံးပြုခဲ့တာ။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ငါ ကုသိုလ်မှတ်တွေ ထပ်မံ မရရှိသေးခင်မှာတင် ဒီအိုးကြီးက အကြွင်းမဲ့ ပျက်စီးသွားတော့မှာပဲ'

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားရစ်ခဲ့သော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည့် လဲ့ချွဲချိတ် ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းအပေါ်တွင် ကံတရားနှောင်ကြိုးအချို့ ရှိနေသဖြင့် သန့်စင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် ယခင်က ၎င်းကို သန့်စင်ရန်အတွက် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ထဲတွင် အသုံးပြုနိုင်သော နတ်လက်နက်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ ပျက်စီးတော့မည့်အလား ရှိနေသည့်အပြင် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး၏ စွမ်းအားမှာလည်း ထပ်မံ၍ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဝေစီသွားပြီး လဲ့ချွဲချိတ်ကို ၎င်းအလယ်သို့ ဆွဲယူကာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ၎င်းသည် စင်ကြယ်လှသော အရည်ပျော်စွမ်းအားတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

'အမှန်ပဲ၊ ဒီအိုးက အသစ်စက်စက် ဖြစ်သွားပြီး စွမ်းအာူလည်း ပိုပြီး ကြီးမားလာတာပဲ'

'ဒါပေမဲ့ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ သက်တမ်းကတော့ ပိုပြီး တိုတောင်းသွားတာပေါ့'

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲကနေ ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်သည်။ လဲ့ချွဲချိတ်ကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းအပေါ်၌ နောက်ထပ် အက်ကြောင်းနှစ်ခု ထပ်မံ ထင်ရှားလာခဲ့ပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ဤစင်ကြယ်လှသော အရည်ပျော်စွမ်းအားများကို ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်သို့ ပေါင်းစပ်ကာ ထပ်မံ၍ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား၏ စွမ်းပကားမှာ ထပ်မံ၍ မြင့်မားလာခဲ့ပြီး လီယန်ချူပင်လျှင် ၎င်းကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ အရင်ဆုံး သန့်စင်လိုက်တာပဲ အကောင်းဆုံးပဲ'

လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကြီး အကြွင်းမဲ့ မပျက်စီးသွားခင်မှာပင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထပ်မံ၍ သန့်စင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ၎င်းအပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို သိပ်သည်းလေးနက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကရက်... ကရက်..."

မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အကြွင်းမဲ့ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဤကိစ္စမှာ ထိုညစ်ပတ်ပေရေသော တာအိုဆရာအိုကြီးပင်လျှင် လုံးဝ ထင်မှတ်မထားမိသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှသော ရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက် တစ်စင်းသာ ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်းမရှိဘဲ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ဗလာဖြစ်နေသော မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်ကာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်မှာ မိမိ၏ စွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီး ထဲတွင် တည်ရှိနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

'ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ'

လီယန်ချူသည် ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်မှာ အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုး၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော အရာမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်မှာ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ကျင့်စဉ်ပင်လယ်ထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးမျှ မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် ဤရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩခြင်းနှင့်အတူ ဝမ်းသာရိပ်များပါ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အံ့ဩမိသည်မှာ လက်ထဲသို့ ရရှိခါစဖြစ်သော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးမှာ ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းသာမိသည်မှာမူ ၎င်းအထဲရှိ အားအကောင်းဆုံးသော စွမ်းအားကို သူ ကိုယ်တိုင် ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

'ရတနာဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ပြင်ပပစ္စည်းပဲ။ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစစ်အမှန် စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာကမှ အကြီးမားဆုံးသော ကံတရားကြီး ဖြစ်တယ်'

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုအချက်ကို ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာမျှ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ဇီဝသက်စောင့်ကို မြှင့်တင်ခြင်းထက် ပိုမို အရေးမကြီးပေ။

ထိုရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်ကို စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ "ကရက်" ဟူသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အရာတစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသည့်အလား ရှိနေသည်။

သူသည် သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဝမ်စန်းကျိန်စာ၏ မန္တန်အတတ်များမှာ အကြွင်းမဲ့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သူ့အပေါ်တွင် မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မျိုးမျှ ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ပထမဦးစွာ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ရှိနေသော ဝမ်စန်းကျိန်စာမှာ အကြွင်းမဲ့ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ လုပ်ကြံမှု အမှတ်အသားများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

………………

ကြီးမားခမ်းနားလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုအတွင်းတွင်။

နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များမှာ ပေါ့ပါးလွင့်မျောနေပြီး နတ်ဘုရားတေးသံများလည်း ပျံ့လွင့်နေကာ၊ နေရာအနှံ့အပြားတွင် နတ်ဟင်္သာငှက်များ ပျံသန်းနေကြသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပလှပေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ နောက်ကွယ်၌ ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ၎င်းအလယ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ပန်းမန်များနှင့် သစ်ပင်မြောက်မြားစွာ ရှိနေကာ ရခဲလှသော နတ်ဘုရားဆေးဝါးများကလည်း သိပ်သည်းလှသော သက်စောင့်အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပန်းစိုက်သမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် ပေါက်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပန်းပင်များကို စိုက်ပျိုးနေသည်။

ဤသူမှာ အလွန်တရာ ရိုးသားအေးဆေးပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်လှသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး တွေးတောဆင်ခြင်ရိပ်များမှာလည်း နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

ဤမျှလောက် ရိုးသားလှသော မျက်နှာမျိုးရှိသူသည် ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသင့်ပေသည်။

ထိုခမ်းနားလှသော နတ်ဘုရားနန်းတော်ကြီးထဲတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဝေစီနေပြီး နတ်ဘုရားဆေးဝါးများနှင့် ပန်းမန်မြောက်မြားစွာ ရှိနေသော်လည်း၊ ရိုးသားလှသော ပန်းစိုက်သမားတစ်ဦး တည်ရှိနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

ထိုပန်းစိုက်သမားသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ သေဆုံးသွားခြင်းမရှိတာကိုပဲ ထားလိုက်ပါဦး။ ငါ့ရဲ့ ကျိန်စာကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တာကိုလည်း ထားလိုက်ပါဦးတော့။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ကျိန်စာကို တိုက်ရိုက် ခြေဖျက်ပစ်လိုက်တာပဲလား...”

သူသည် အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းနောက် သူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး၊

“ဒါဟာ ဒီခေတ်ကာလရဲ့ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားအဆင့် ရှိတဲ့သူပဲ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ကံတရားနှောင်ကြိုးတွေက လူကို ကြောက်လန့်စေလောက်တယ်”

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဤအလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော နန်းတော်ကြီးထဲမှ ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်သည် မျက်နှာအမူအရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း လောကီလူသားတို့ထက် ကျော်လွန်နေကာ၊ ခါးထက်တွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်တစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသဖြင့် မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဤပန်းစိုက်သမားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၏ ရှေ့မှောက်၌မူ သူသည် အလွန်တရာ ရိုသေကိုင်းညွတ်နေပြီး သိမ်ငယ်နေသည့်အလား ရှိကာ၊ ဘေးနားတွင် လက်ကို ပိုက်၍ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး မျက်လုံးကို အောက်သို့ စိုက်ချထားသည်။

“မင်း ကန်ယွမ်ကမ္ဘာဆီကို တစ်ခေါက်လောက် သွားလိုက်ပါ။ လျန်ရှစ်မင်း တစ်ယောက် သူတစ်ပါးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ”

ပန်းစိုက်သမားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသားက စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ ပေါက်ပြားကို ထပ်မံ၍ ဝှေ့ယမ်းကာ မြေပြင်ကို ဆက်လက် တူးဆွနေတော့သည်။

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်က ရိုသေစွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်”

၎င်းနောက် သူသည် ရိုသေစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ လှည့်ထွက်ကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသော အခါတွင်မူ၊ ပန်းစိုက်သမားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုရိုးသားလှသော အမျိုးသား၏ ကျဉ်းမြောင်းလှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ မှေးစင်းလာခဲ့သည်။

“ဒီပန်းပင်တွေကို ရေ သေချာလောင်းပြီး မြေသြဇာ သေချာကျွေးမှသာ ပိုပြီး တောက်ပလှပလာမှာ”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ စိုက်ပျိုးမလဲဆိုတာကတော့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတယ်”

“ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဒီပန်းပင်တွေက မိမိဘာသာ ပျံသန်းပြီး ထွက်ပြေးသွားလို့ မရဘူး”

သူသည် ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပေါက်ပြားကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေတော့သည်။

………………

ဝေမြို့

ခြင်္သေ့နတ်ဘုရား ကို စီးနင်းထားသော သန်မာလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဝေမြို့၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ကြီးထဲသို့ ထိုးထွက်နေသော ရှေးဟောင်းတောင်တန်းကြီးနှင့် ဤစည်ကားလှသော မြို့ပြလေးကို ငုံ့မိုးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“အရင်က ယန့်ရှန်းမြို့ ဟာ အခုအချိန်မှာ မြို့ပြလေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ လောကီလူသားတို့ရဒ့ အငွေ့အသက်တွေကတော့ အလွန်သိပ်သည်းပြီး စည်ကားနေတယ်”

ဤခြင်္သေ့နတ်ဘုရားကို စီးနင်းထားသော သန်မာလှသော အမျိုးသား၏ အမည်မှာ ဝူဟို ဖြစ်ပြီး သူသည် အလွန်တရာ သန်မာလှသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငှက်ရဲကြီး ဖြစ်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသည်။

သူသည် မိစ္ဆာဘဝမှတစ်ဆင့် တရားဓမ္မကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်ကျိုး တွင် ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံစဉ်က သူသည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားမန္တန်အတတ်များကို ခုခံနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ ထိုစဉ်ကတည်းက ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် သူသည် လူသားမျိုးနွယ်မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များသာ ဤမျှလောက် သန်မာသော ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ နည်းလမ်းများမှာ ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလှပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပင်လယ်ကြီးပမာ ရှိနေသဖြင့်၊ ယခုကဲ့သို့သော လောကီကမ္ဘာထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေမည်ဆိုပါက ရှာဖွေရန် အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။

ရှာဖွေ၍ မရရှိတော့သောကြောင့် ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံးသည် တစ်ဦးချင်းစီ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ဝူဟိုသည် ဝေမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ အမြင်အရ လီယန်ချူသည် ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ဝေမြို့ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ထဲတွင် မည်သည့် အဖိုးတန်ရတနာမျှ ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရတနာဆိုသည်မှာ မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြသကဲ့သို့ ဂူဗိမာန်အတွင်း၌သာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိကြရာ၊ မည်သူက သာမန် တာအိုကျောင်းတော်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူမျှ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိပေ။

ဝူဟိုသည် မဟာရှမင်းဆက် ကာလကတည်းက အလွန်တရာ သန်မာလှသူဖြစ်ပြီး၊ ယခင်က မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို မျိုချခဲ့ဖူးကာ လူသားမြောက်မြားစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့်၊ နောက်ပိုင်းတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အချို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက အဖိုးတန်ငှက်ကြီးဖြစ်ရာ သူသာ အကြွင်းမဲ့ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ရှိမည်ဆိုပါက မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဝူဟိုသည် မာနထောင်လွှားလှသူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်မှုကို ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေခဲ့ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ ယင်ကျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာလည်း သူ၏ ကံတရားပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ယင်ကျိုး၌ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိုမို၍ သန်မာလာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယင်ကျိုးမှ စေလွှတ်လိုက်သော လူများမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှပြီး ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။

သူသည် မဟာရှမင်းဆက်ကာလက သန့်စင်ခြင်းတိုက်ပွဲကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းမရှိဘဲ၊ ယခင်က သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားများမှာလည်း နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားကြခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားကြခြင်းတို့ကြောင့် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ယန့်ရှန်းမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အခါ၌ သူသည် ဤနေရာကို အလွန် အမှတ်ရနေဆဲပင်။

ထိုစဉ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားအချို့သည် ဤနေရာတွင် ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ပြင်ကျယ်တွေကလည်း မတူညီတော့ဘူး”

စည်ကားလှသော လမ်းမများထက်တွင် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ကျောင်းတော်ထဲ၌ လူမရှိသကဲ့သို့ မည်သည့် ရတနာမျှ မရှိသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူ ရောက်ရှိလာခြင်း နောက်ကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်တိုက်ဆိုင်လှသည်ဟုသာ ဆိုရမည်။

မဟုတ်ပါက ယခင်က လီယန်ချူ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည်မရောက်ရှိသေးခင်မှာပင် ထိုလေးနှင့် မြှား တို့မှာ တကယ်ပင် ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူဟို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်လှပြီး သူသည် မည်သည့် ရတနာမျိုးကိုမျှ ရှာဖွေရန် မျှော်လင့်မထားဘဲ မွေးရပ်မြေဟောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ယင်ကျိုးရဲ့ တရားဓမ္မစည်းမျဉ်းတွေကြောင့် လူသားတွေကို အမြောက်အမြား သတ်ဖြတ်စားသောက်လို့မရပေမဲ့... လူဆယ်ယောက်လောက် စားသုံးတာကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ဝူဟိုက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လူမစားဘူးဆိုရင် ၎င်းကို မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါဦးမည်လော။

သူ၏ အောက်ရှိ ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားသည် တိုးညှင်းစွာ ဟောက်လိုက်ရာ၊ ဝူဟိုက ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ၊ မင်းအတွက်လည်း ပါပါတယ်”

သူသည် ဝေမြို့ထဲသို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ၊ ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းကို ပင့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

ဝူဟိုသည်လည်း ဘေးနားရှိ ရှေးဟောင်းတောင်တန်းကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

'ယန့်ရှန်းတောင်ထဲမှာ ရတနာ ရှိနေတာလား'

ဝေမြို့ကို ယခင်က ယန့်ရှန်းမြို့ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သဖြင့် ဘေးနားရှိ ဤတောင်တန်းမှာလည်း သဘာဝအတိုင်း ယန့်ရှန်းတောင်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယန့်ရှန်းတောင်၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ ရှေးကျလှပြီး ၎င်းအပေါ်ရှိ စာလုံးများကိုမူ လီယန်ချူ နားမလည်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ၎င်းကို တစ်ခဏမျှ မတွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခြင်္သေ့နတ်ဘုရားကို စီးနင်းထားသော သန်မာလှသော အမျိုးသားသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက်မျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တောင်တန်းထဲရှိ ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးပြားကြီးတစ်ခုပေါ်၌ ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခါးထက်တွင် ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး လှပလှသော ဓားအရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖတ်ရှုနေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေသည်။

'လူငယ်တာအိုဆရာလေး... ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်တာပဲ၊ ယန့်ရှန်းတောင်ထဲမှာ တာအိုဆရာတစ်ယောက် ရှိနေတာလား' ဝူဟိုသည် ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားကို စီးနင်းကာ ယန့်ရှန်းတောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။

ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလာခဲ့ပြီး ဘေးနားတွင် ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာလေပြင်းကြီးတစ်ခုပါ လိုက်ပါလာသဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝူဟို၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ပင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကျလာခဲ့သည်။

“မင်းက ချင်းယွန်းကျောင်းတော်က တာအိုဆရာပဲ”

ဝူဟိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ အဖိုးတန်စာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ အရှေ့ရှိ သန်မာလှသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်၊ သာမန်တာအိုဆရာလေးပါပဲ”

သူသည် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

ဝူဟို၏ စရိုက်မှာ အလွန်တရာ ပြတ်သားလှသဖြင့် လီယန်ချူသည် ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီး၏ လက်ထဲမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်ကို တစ်ချက်မျှ မမေးမြန်းတော့ပေ။

“ငါ မင်းရဲ့ လက်ခြေတွေကို မချိုးနှိမ်ခင်မှာ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင်တော့ နာကျင်မှုကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းက ယင်ကျိုးက လာတာလား”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မှန်တယ်၊ မင်း ကုန်းတုဖန်းနဲ့ ကြာပန်းဖြူငှက် တို့ကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ တစ်ယောက်က ကူးစက်ရောဂါအဆိပ်တွေကိုပဲ အသုံးပြုတတ်တဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်တာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

ဝူဟိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤသူ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော်လည်း သူ၏ စွမ်းပကားမှာလည်း တကယ်ပင် သန်မာလှပေသည်။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှပြီး ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက အဖိုးတန်ငှက်ရဲကြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ သာမန်တိရစ္ဆာန်ဘဝမှ တရားဓမ္မ ရရှိခဲ့သော ကြာပန်းဖြူငှက် နှင့် ကုန်းတုဖန်းတို့ကို မလွဲမသွေ အထင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ယင်ကျိုးကလူတွေအားလုံးက ဒီလောက်အထိ မောက်မာကြတာလား”

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

ဝူဟိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူ၏ အောက်ရှိ ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို မျိုချတော့မည့်အလား ရှိနေသည်။

ဤ ဆန်းကြယ်လှသော ခြင်္သေ့နတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့်ရှစ် တွင် တည်ရှိနေပြီး၊ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားမှာ အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရားအချို့ပင်လျှင် ဆုတ်ခွာသွားရလောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာမူ မည်သည့် မန္တန်အတတ်ကိုမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ကိုသာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဤအဆင့်ရှစ် ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားမှာ တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ရပြီး ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ကာ စင်ကြယ်လှသော သွေးအိုင်ကြီးထဲတွင် လဲလျောင်းကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆင့်ရှစ် ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားတစ်ကောင်ကို သေဆုံးသွားအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူဟိုကိုယ်တိုင်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက အဖိုးတန်ငှက်ရဲကြီး ဖြစ်သော်လည်း၊

ယခုအချိန်တွင် ဤလူငယ်က လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ပြားပုဆိန် တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ထိုပုဆိန်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားပြီး လေးလံလှသဖြင့် ဘီလူးကြီးများ အသုံးပြုသော အရာပင် ဖြစ်ကာ ဘေးနားရှိ အနားသတ်များမှာလည်း အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေသည်။

ဝူဟိုသည် ၎င်းကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါတွင်မူ လူကို သွေးချောင်းစီးနေသော စစ်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျောက်ပြားပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ လူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာမူ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကိုသာ ထပ်မံ၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဘုန်း..." ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ပြားပုဆိန်မှာ ချက်ချင်းပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဝူဟိုသည်လည်း နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရကာ ရင်ဘတ်ရှိ အရိုးအချို့မှာ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့ပြီး မိမိ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ လူငယ်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤလူငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ရှိမနေဘဲ ကြည်လင်ကာ တည်ငြိမ်လှပေသည်။

“ငါ အခု မင်းကို လူခေါ်ဖို့ အချိန်ပေးမယ်။ အကယ်၍ မင်း လူမခေါ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒါက မင်းရဲ့ ကိစ္စပဲ”

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူဟိုသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ယင်ကျိုးတွင် နတ်ဘုရားဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွန်ပြီး တရားဓမ္မ ရရှိခဲ့ကတည်းက ဤမျှလောက် မောက်မာလှသော လူမျိုးကို တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံးမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ခိုင်မာလှသော ကျောက်ပြားပုဆိန်မှာလည်း အကြွင်းမဲ့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တိုးညှင်းစွာ ဟောက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

သူသည် မိစ္ဆာဘဝမှတစ်ဆင့် တရားဓမ္မ ရရှိခဲ့သူဖြစ်ရာ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသဖြင့်၊

ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ လက်သီးမှာ မိမိထက် ပိုမိုခိုင်မာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

လီယန်ချူသည် တစ်ချက်မျှ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ဝူဟို၏ လက်သီးကို မိမိ၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ ကျရောက်စေခဲ့သည်။

ဝူဟို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးသားအင်အားများမှာ ပင်လယ်ကြီးပမာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ဤလက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုတာအိုဆရာလေး၏ နံရိုးအချို့ကို ကျိုးပျက်သွားစေရန် သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားအောင် ပြုလုပ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုးမျှ ရှိမနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုအတောအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်သီးသည်လည်း ဝူဟို၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လက်သီးတစ်ချက်စီ လဲလှယ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူဟို၏ ရင်ဘတ်မှာ ချက်ချင်းပင် နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြီး အပေါက်ငယ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထို့တင်မကသေးဘဲ ဝူဟို၏ ကျောပြင်ထက်တွင်ပါ ကြီးမားလှသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သွေးသားများမှာ မှုန်ဝါးသွားခဲ့ကာ ကျောရိုးအရိုးများပါ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဇီဝသက်စောင့်များမှာ ဤလက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။

သူသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ယခင်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ လက်သီးက ငါ့လောက် မမာဘူး”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဝူဟို၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလောင်းကောင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာပဲ...”

သူသည် စောစောက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးနှင့် လက်သီးတစ်ချက်စီ လဲလှယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မလွဲမသွေ သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူဟို သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ငယ်တစ်ခုပမာ ကြီးမားလှသော ငှက်ရဲကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“မင်း လူထပ်ခေါ်နိုင်ဦးမလား” လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများမှာ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိဘဲ သာမန်ကာလျှံကာ စကားပြောဆိုနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

ဝူဟိုသည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထလာခဲ့ရသည်။

'ဒီလူက ဘာလူစားမျိုးလဲ'

သူသည် ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီ ထံသို့ အကူအညီတောင်းခံသည့် သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်ပြီး၊ ထို့တင်မကသေးဘဲ ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံးထက်သို့ပါ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်တော့သည်။

“မင်း တစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ငါတို့ ယင်ကျိုးက နတ်ဘုရားအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းလည်း သေဆုံးသွားရမှာပဲ”

ဝူဟိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတည်ငြိမ်လှသော တာအိုဆရာလေးမှာမူ ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ လက်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ့ကို တစ်ချက်မျှ ဂရုမစိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါနှင့် တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ဝူဟိုကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မလွဲမသွေ လေးစားမိသွားရသည်။

'ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုးက လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့တာပဲ။ ယင်ကျိုးမှာဆိုရင်တောင်မှ အလွန်ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ'

သူသည် မကျေနပ်သော်လည်း ဝူဟိုသည်လည်း လက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင်မူ လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်၌ မိမိ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တွေးတောနေသော ကိစ္စရပ်များမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းခြင်း မရှိပေ။

'ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်တာ တကယ်ပဲ မမှားဘူး။ ဒီရုပ်ခန္ဓာက တကယ့်ကို သန်မာလွန်းတယ်' လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဝူဟို၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး၊ တောင်ငယ်တစ်ခုပမာ ကြီးမားလှသော ငှက်ရဲကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်နားတွင် လဲလျောင်းနေကာ၊ ခြင်္သေ့နတ်ဘုရားတစ်ကောင်လည်း ရှိနေသဖြင့်၊

အချိန်ကာလကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသည့်အလား ရှိနေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော အချိန်တွင်မူ ကောင်းကင်အစွန်းထံမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အော်မေကျောင်းတော်၏ မျိုးဆက်ဦးစီးသူ ဖြစ်ပြီး၊ မဟာရှမင်းဆက်ကာလက ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားကာ ခါးထက်တွင် ဓားနှစ်လက်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ ၎င်းမှာ အလင်းတန်းနှစ်ခုဖြစ်သည့် ဇီချင်းဓားမြွှာ ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်သို့ ထွက်ခွာစဉ်က မတော်တဆ ဆန်းကြယ်လှသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အတူတကွ လိုက်ပါလာသော အော်မေကျောင်းတော်၏ တပည့်များနှင့် ညီအစ်ကိုများကို သတ်ဖြတ်စားသောက်ပြီးနောက်တွင်မှ မိမိ၏ ဆန္ဒကို ပြည့်ဝစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ယင်ကျိုးမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အော်မေတောင်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ရတနာကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့်၊ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အနှိုင်းမဲ့လှသဖြင့် ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီပင်လျှင် သူ့ကို အလေးထားရသော အဆင့်မြင့်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ရပ်တန့်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ငှက်ရဲကြီးနှင့် ခြင်္သေ့နတ်ဘုရား၊ ပြီးတော့ ဝူဟို၏ စိတ်ဝိညာဉ်တို့ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် စကားမျှ မဆိုပေ။

ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်ကြီးအောက်တွင်မူ ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာမူ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လွန်းလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဝူဟိုသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှလောက် မြန်ဆန်စွာ သေဆုံးသွားရသနည်း။

တစ်ခဏမျှအတွင်းမှာပင် ဤရတနာနှစ်ပါးကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် တည်ကြည်လေးနက်လာခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးဘဲ၊

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ယခုအချိန်တွင် ရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက် ကိန်းအောင်းနေပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်အချို့ကို သန့်စင်ကာ ရုပ်ခန္ဓာကို မြှင့်တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တန့်နေရုံမျှဖြင့်၊

သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ လူကို မလွဲမသွေ ချီးကျူးမိစေသည်။

အလွန်တရာ ခန့်ညားလှပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါကြောင့်ပင်လျှင် မြင့်မြတ်လှသောသူများနှင့် မိန်းမလှလေးများ၏ အလေးထားခြင်းကို ခံရမည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထိုမြေပြင်နတ်ဘုရား၏ ဘေးနားရှိ ဓားနှစ်လက်ထက်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

“ဇီချင်းဓားမြွှာလား”

လီယန်ချူ၏ စကားလုံးများတွင် အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည်လည်း ယခင်က ဤဓားနှစ်လက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းအထဲရှိ ဓားဆန္ဒများကို သန့်စင်ကာ ပေါင်းစပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထပ်မံ၍ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားမိပေ။

ထိုမဟာရှမင်းဆက်ကာလက ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အဘိုးအိုကြီးမှာမူ အော်မေတောင်၏ မျိုးဆက်ဦးစီးသူဖြစ်ရာ စကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊

“မှန်ပါတယ်၊ ဒါက အော်မေတောင်ရဲ့ ပထမဆုံးသော ဇီချင်းဓားမြွှာပဲ”

သူ၏ စကားလုံးများမှာ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း ၎င်းအထဲတွင်မူ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုများနှင့် မောက်မာမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤရတနာကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အော်မေတောင်၏ ကြီးကျယ်လှသော လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရပ်များနှင့် ယုတ်မာလှသော ကိစ္စရပ်များအားလုံးမှာ ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံလိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ချက်မျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပထမဆုံးသော ဇီချင်းဓားမြွှာလား...”

သူသည် စောစောက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို တွေးမိလိုက်ပြန်သဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်မိပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုရွှန်ဟွမ်အငွေ့အသက်ကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြန်သည်။

အင်အားဆိုသည်မှာ မိမိ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ဤအနှိုင်းမဲ့လှသော ဓားကျင့်ကြံသူသည် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် စွမ်းအားမျိုး ရှိသည်ကို အတိအကျ မသိရှိနိုင်ပေ။

၎င်းနောက် သူသည် ထိုခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာလေး၏ စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ ဒီဓားနှစ်လက်ကို ငါလည်း တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နှစ်ခုမြောက် မျိုးဆက်လဲဆိုတာတော့ မသိဘူး”

သူသည် အလွန်တရာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာရှမင်းဆက်၏ မြေပြင်နတ်ဘုရား ဝမ်ယွဲ့ သည် တစ်ချက်မျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး။

“အော်မေတောင်ရဲ့ ပထမဆုံး ဇီချင်းဓားမြွှာကို နောက်ပိုင်းမှာ အတုအပ မြောက်မြားစွာ သွန်းလုပ်ပြီး ချန်ထားခဲ့တာတွေ ရှိပါတယ်”

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုနေကြစဉ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထပ်မံ၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

တစ်ယောက်မှာ ဝတ်စုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသော အဘိုးအိုကြီးဖြစ်ပြီး၊

နောက်တစ်ယောက်မှာမူ ငှက်မွေးဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးဖြစ်ကာ အရှိန်အဝါများမှာ ပေါ့ပါးလွင့်မျောနေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝတ်စုံရှည်နှင့် အဘိုးအိုကြီး ယန်လျန် ၏ လက်ထဲတွင် အိမ်မြှောင် တစ်ခု ရှိနေကာ ၎င်းအပေါ်တွင် ဖူရှီး၏ ခြောက်ဆယ့်လေးကွက်သော ရာသီခွင်များ ထုဆစ်ထားသည်။

သူ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဘေးနားရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

လူ ရှိနေသည့်နေရာသည် အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ငှက်မွေးဝတ်ရုံနှင့် မိန်းမလှလေးမှာမူ ချီဆန်းနတ်သမီး ဖြစ်ပြီး သူမသည် ယခုအချိန်အထိ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

လောကီကမ္ဘာထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကံတရားများ ရှိနေသည့်အပြင်၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အထက်ဘုံ၏ အမိန့်အရ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုမျှလောက် လွယ်ကူစွာဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွား၍ မရပေ။

ချီဆန်းနတ်သမီးသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ညှို့ဓာတ်ပြင်းစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး။

“မင်းရဲ့ ဘေးနားက မိန်းကလေးကတော့ နတ်ဘုရားလောကထဲကို တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ မန္တန်အတတ်က တကယ့်ကို ပြင်းထန်တာပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ”

ကျွေ့ဟွာ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားစဉ်က ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားအချို့ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ပြီးတော့ ကျွေ့ဟွာ၏ မွေးရာပါ မန္တန်အတတ်မှာ အချိန်ကာလ၏ စီးဆင်းမှုကို နှေးကွေးသွားစေနိုင်သဖြင့် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ယခုအချိန်၌ ကူညီမည့်သူ မရှိတော့ခြင်းကို လှောင်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဝတ်စုံစိမ်းကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်းရှူးပင်ပမာ မားမားမတ်မတ် ရှိနေကာ သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး။

“ကျွေ့ဟွာသာ မင်း သူမကို ဒီလောက်အထိ ကြောက်နေတာကို သိရင် အော်ဟစ်ရယ်နေမှာပဲ”

ချီဆန်းနတ်သမီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ဆီးသွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ ပြုံးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်အစွန်းထံမှ နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ရာ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားလှေတစ်စင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာတစ်ဦး မားမားမတ်မတ် ရပ်တန့်နေကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

နတ်ဘုရားလှေထက်တွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းကို ဆင်မြန်းထားကာ မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ ယခင်က ဝူစောမန္တန်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဖုန်းရွှေအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ချန်ထုံယာ ပင် ဖြစ်သည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခြင်းမရှိတာကို ငါ မအံ့ဩဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီနေရာမှာ စောင့်ဆိုင်းနေရဲတာကိုတော့ ငါ တကယ် အံ့ဩမိတယ်”

လီယန်ချူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ တည်ငြိမ်လှကာ၊ သူ၏ အကြည့်မှာ ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာကို ကျော်လွန်၍ နောက်ကွယ်ရှိ ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် လူသားထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

“မင်းလည်း လာရဲသေးတာပဲ”

ဝူရွှမ်ဇီ၏ စိတ်ဝိညာဉ် တည်ငြိမ်မှုမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မလွဲမသွေ ပျက်ဆီးသွားခဲ့ရသည်။

ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် လူသားသည် သူ၏ မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး လီယန်ချူထံသို့ ပြုံးပြလိုက်ကာ။

“မှန်တာပေါ့၊ မင်း ဘယ်လို သေဆုံးသွားမလဲဆိုတာကို လာပြီး ကြည့်ရှုတာပဲ”

ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားအချို့သည် လီယန်ချူကို ယန့်ရှန်းတောင်ထက်တွင် ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ထုတ်ပြီး သေချာကြည့်စေရတာပေါ့”