အခန်း (၁၁၈၅-၁၁၈၆)

အခန်း ၁၁၈၅ ယန့်ရှန်းတောင်သွေးရဲရဲတိုက်ပွဲ

ထိုအချိန်တွင် ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အတူတကွ သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာကြပြီး လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ပင်လျှင် မလွဲမသွေ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရသည်။

သူတို့၏ အမြင်အရ အရှိန်အဝါများမှာ ပင်လယ်ကြီးပမာ ရှိနေပြီး အောက်ခြေကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသော ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီးပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်သည့်အခါ၌ အစွမ်းအစများကို ဝှက်ကွယ်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာမူ မည်သည့်နေရာမှ ရဲတင်းသော သတ္တိများ ရောက်ရှိနေသနည်း။

ချန်ထုံယာသည် သူ၏ ထူးခြားလှသော ကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြုကာ နတ်ဘုရားလှေထက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ ရွေးချယ်ရပ်တန့်ထားသော နေရာမှာ အလွန်တရာ စနစ်ကျလှပြီး၊ ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီသည် လက်ထဲတွင် မိုးမခခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အောက်ခြေကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် သူသည် ဝူရွှမ်ဇီ၏ ဘေးနားတွင် ကပ်၍ ရပ်တန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ဤမျှလောက် မောက်မာစော်ကားနေသည်ကို ကြားရသည့်အခါတွင်မူ၊

ချန်ထုံယာက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"လာလေ... ငါ့ကို လာပြီး ပြသစမ်းပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမှာ တကယ်ပင် ရဲရင့်တည်ငြိမ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ စမတ်ကျလှပေသည်။

ယခင်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အစီအရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် မိစ္ဆာလွန်းပျံကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့သူမှာ သူဖြစ်သကဲ့သို့၊ လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို ကြီးမားလှသော ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကာ ထိုငါးကြီးကို ဒေါသထွက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်မက ယခင်က လီယန်ချူသည် လီရွှမ်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင် ဖြူဖွေးသော ခရုသင်းတံပိုးကို လုယူရန်အတွက် လက်လှမ်းခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြားရှိ ရန်ငြိုးရန်စများမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီဟု ဆိုရပေမည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ချန်ထုံယာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ နတ်ဘုရားလှေထက်တွင် မားမတ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

ချန်ထုံယာ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဤတာအိုဆရာလေးမှာ ဤမျှလောက် မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားမိပေ။

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ "ဘုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချန်ထုံယာသည် ချက်ချင်းပင် သွေးများအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့ကို တိမ်တိုက်များထက်မှ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအပြောင်းအလဲမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး ယခုအချိန်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ဝူရွှမ်ဇီက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ဤလူသည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်တင် လူကို သတ်ဖြတ်ရဲသည်မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကြီးတစ်ခုမှာ မဟာမြစ်ကြီးပမာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်ကာ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နတ်ဘုရားလှေထက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ချန်ထုံယာသည် သွေးများအန်ကာ တိမ်တိုက်များထက်မှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သော တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ရှိနေသော ခုခံကာကွယ်ရေး ရတနာ ၃၂ ခုစလုံးမှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်က လီယန်ချူနှင့် လက်ရည်စမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ တစ်ဖက်လူမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'ဘယ်လောက်တောင် မာလိုက်တဲ့ လက်သီးလဲ'

ချန်ထုံယာ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မိသွားရသည်။

နတ်ဘုရားလှေထက်တွင်မူ ကြီးမားလှသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း မရှိပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်ပြီး နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ထုံယာနှင့် လီယန်ချူတို့အကြား အကွာအဝေးမှာ တစ်လံခန့်မျှသာ ရှိတော့သဖြင့် ဤလက်သီးမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

သူသည် လွန်းပျံကို ထုတ်ဖော်၍ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်ပင် အချိန်မရရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရသည်။

ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံးထဲတွင် သူ၏ ထွက်ပြေးခြင်းအတတ်မှာ အဆန်းကြယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

သူသာ ထွက်ပြေးလိုလျှင် မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်မှုသည် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်စဉ်လှုပ်ရှားမှုကို တစ်ခဏမျှ အဟန့်အတား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်သီးမှာ ချန်ထုံယာ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး လွန်းပျံထံမှ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သော်လည်း ဤလက်သီးတစ်ချက်ကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ချန်ထုံယာ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့သော ကြည်လင်ပြတ်သားလှသည့် အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စိမ်းလဲ့လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ထက်ရှိ တိမ်တိုက်များကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ချက်မျှ ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အော်မေတောင်၏ တောင်စောင့်အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်သည့် ဇီချင်းဓား ပင် ဖြစ်သည်။

ဤဓားမှာ စစ်မှန်လှသော နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်းဖြစ်ပြီး ထက်မြက်မှုမှာ အနှိုင်းမဲ့လှပေသည်။

မဟာရှမင်းဆက်ကာလက ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော မြေပြင်နတ်ဘုရား ဝမ်ယွဲ့သည် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဓားဆန္ဒမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ဝူရွှမ်ဇီပင်လျှင် သူ့ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်မိသွားရသည်။

သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုက်သော အချိန်မှာလည်း အလွန်တရာ တိကျလှပြီး ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ရန် သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖိအားပေးကာ ချန်ထုံယာကို လွှတ်ပေးစေရန် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဇီချင်းဓားသည် လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းထက်တွင် တစ်ချက်မျှ ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့သော်လည်း ဖြူဖွေးသော အမှတ်အသား တစ်ကြောင်းသာ ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အသားအရေကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဝမ်ယွဲ့ : "..............."

ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများ : "..............."

လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သိုင်းပညာရပ်ထဲတွင် 'နဂါးနှစ်ကောင် ပုလဲရှာခြင်း' ဟု ခေါ်ဆိုကာ ပြင်းထန်ပြတ်သားလှပေသည်။

ဆတ်ခနဲ အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ။

ချန်ထုံယာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ပြီး မျက်လုံးတစ်စုံစလုံးမှာ အပြင်သို့ အတင်းအကျပ် အူးထွက်သွားခဲ့ရသည်။

"အား... အား... အား..."

ချန်ထုံယာသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်အော်ညည်းလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ကြီးမားလှသော သွေးသားအင်အားများက လှုပ်ရှားနေသည့်အပြင် ထိုကဲ့သို့သော ပြင်းထန်လှသော သိုင်းပညာအစစ်အမှန် ဆန္ဒများပါ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများ၏ ရတနာများနှင့် ကျင့်စဉ်မန္တန်များအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ၊ မိုးမခခက်သည် သူ့ကို ဆွဲယူကာ ဘေးနားသို့ ရှောင်တိမ်းသွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးများမှာ လိမ်ဖယ်သွားသည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး တောင်ကိုကြည့်သော်လည်း တောင်မဟုတ်ဘဲ ရေကိုကြည့်သော်လည်း ရေမဟုတ်တော့ဘဲ အရှေ့အနောက်တောင်မြောက်နှင့် အထက်အောက် ဘယ်ညာအားလုံး ဗြောင်းဆန်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအရာမှာ ယန်လျန်၏ အစီအရင်မြေပုံကြီးဖြစ်ပြီး တည်ဆောက်ထားသော ဖုန်းရွှေစစ်မြေပြင်ကြီး ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စိမ်းလဲ့လှသော အလင်းတန်းနှင့် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်း နတ်ဘုရားဓားနှစ်လက်သည် လီယန်ချူထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြပြီး တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြသည်။

ထို့အပြင် ဝူရွှမ်ဇီ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ကို ခြေဖျက်နိုင်သော လော်ထျန်လက်ဝါးကြီးလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ချီဆန်းနတ်သမီးနှင့် ဝူဟို၏ စိတ်ဝိညာဉ်တို့သည်လည်း ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်မန္တန်များနှင့် ရတနာများကို ထုတ်ဖော်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးအောက်တွင် ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီးပင်လျှင် ရှောင်တိမ်းသွားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာမူ နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကိုသာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်မှ နေဝန်းကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား အလွန်တရာ တောက်ပလှပေသည်။

ပြင်းထန်လှသော လက်သီးဆန္ဒသည် လော်ထျန်လက်ဝါးကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် ခြေဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ရှုပ်ထွေးနေသော တောင်တန်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရကာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ အသားလက်ဝါးတစ်စုံဖြင့် အော်မေတောင်၏ တောင်စောင့်ရတနာဖြစ်သည့် ဇီချင်းဓားမြွှာကို တိုက်ရိုက်ပင် ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဓားနှစ်လက်ကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် ဤအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဇီချင်းဓားကို အသားနှင့် ခုခံနိုင်ပြီး လည်ပင်းထက်တွင် ဖြူဖွေးသောအမှတ်အသားတစ်ခုသာ ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့ကာ၊ ယခုအချိန်တွင်လည်း အသားလက်ဝါးတစ်စုံဖြင့်သာ နတ်ဘုရားဓားကို ခုခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။

ဝူဟိုသည် ယခုအချိန်တွင် ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက ငှက်ရဲကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲထားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သော်လည်း အရှိန်အဝါများမှာ ပြင်းထန်လှဆဲပင်။

သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောထက်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ၊ ချီဆန်းနတ်သမီး၏ ကျင့်စဉ်မန္တန်များနှင့် ရတနာများလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်မျှသာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ ရရှိခြင်းမရှိဘဲ အရှိန်အဝါများမှာ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှသာ လက်ရည်စမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်ကို အားလုံးက ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

"လက်မနှေးကြနဲ့... သူ့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း"

ဝူရွှမ်ဇီ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသောအသံမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် တိုက်ပွဲများတွင် အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်လှသူဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ တိုးတက်မှုမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းလှပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနည်းလမ်းများမှာလည်း ထက်မြက်လှသည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအကြောင်းကို မေးမြန်းရန်သာ စဉ်းစားနေဦးမည်ဆိုပါက မိမိတို့ထဲမှ မည်မျှလောက် ပြန်လည် ထွက်ခွာနိုင်မည်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤရှေးဟောင်းယန့်ရှန်းတောင်ထက်တွင် ကျင့်စဉ်မန္တန်မျိုးစုံ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းလှပေသည်။

ချန်ထုံယာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးသားအင်အားများမှာ ပူပြင်းလှသဖြင့် အကြောများနှင့် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းများကို လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်ပြီး "သူ့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ယခုအချိန်တွင် သွေးအိုင်နှစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဘုရားများသည် စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုနိုင်ကြသဖြင့် မျက်လုံး ဒဏ်ရာရရှိသွားသော်လည်း တိုက်ပွဲကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဓားအသွင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး နဖူးထက်သို့ ဖြတ်သန်းကာ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံး ပွင့်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အဘိုးအိုကြီး ယန်လျန်သည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ရှိသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အစီအရင်နှင့် ဖုန်းရွှေအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် အချိန်အလုံအလောက် ရရှိမည်ဆိုပါက မည်မျှလောက် ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ လက်ထဲတွင် ဖူရှီး၏ ခြောက်ဆယ့်လေးကွက်သော ရာသီခွင်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ယန်လျန်သည် ချက်ချင်းပင် မကောင်းသောအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ နဖူးထက်တွင် ကောင်းကင်မျက်လုံးတစ်ခု ပွင့်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊

၎င်းနောက် အလွန်တရာ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ယန်လျန်သည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပြုတ်ကျလာခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးသည် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိပေသည်။

တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ယန်လျန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ကာ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပြီး မိုးမခခက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယန်လျန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်လျန်သည် ဖူရှီး၏ ခြောက်ဆယ့်လေးကွက်သော ရာသီခွင်အလယ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ကြီးမားလှသော ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်တည်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်မိုင်ခန့်ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဤလက်သီးမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသကဲ့သို့ လေးလံလွန်းလှသဖြင့်၊ လက်သီးတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ယန်လျန်၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဘုန်း...

ကြီးမားလှသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခင်က တောင်တန်းများကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်များကို တည်ဆောက်နိုင်သော အဘိုးအိုကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးမြူများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ဖူရှီးခြောက်ဆယ့်လေးကွက် ရာသီခွင်နယ်ပယ်ကြီးမှာလည်း အလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

ယန်လျန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဖူရှီးခြောက်ဆယ့်လေးကွက် ရာသီခွင်အိမ်မြှောင်ကို မောင်းနှင်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးလှသော တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း လီယန်ချူကို အခြားသူများက တားဆီးထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် သေဆုံးသွားရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"သေချာ မြင်တွေ့လိုက်ရရဲ့လား"

လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် လူသား ချန်ထုံယာကို ကြည့်ကာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချန်ထုံယာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် လွန်းပျံကို ထုတ်ဖော်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဤလွန်းပျံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြယ်တာရာများနှင့် နေဝန်းတို့ကို အာရုံခံနိုင်ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလှသော ပျက်စီးခြင်းစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားရတနာမှာမူ လက်တစ်ဖက်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သွယ်လျပြီး တည်ငြိမ်လှသော လက်တစ်ဖက် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ အသီးတစ်လုံးကို ဆွတ်ခူးလိုက်သည့်အလား သို့မဟုတ် လမ်းဘေးရှိ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးယူလိုက်သည့်အလား အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။

ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားခဲ့ရသည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မိသွားကြရသည်။

"မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါ့လက်ထဲကနေ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးကြည့်စမ်းပါဦး"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်ထုံယာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ရေခဲဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ပူပြင်းလှသော သွေးသားအင်အားများနှင့် သိုင်းပညာဆန္ဒများ ရှိနေသဖြင့် တစ်ခဏမျှအတွင်း အရည်ပျော်အောင် မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ ကျင့်စဉ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိခိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး ရှိနေကြသော်လည်း သူသည် တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်ကို တစ်ချက်မျှ လှောင်ပြောင်ရန် စကားပြောဆိုချင်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ မပြောရဲတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးချင်တာလား" ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချန်ထုံယာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေပြားများမှာ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး အလွန် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျင့်စဉ်များကို ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ခြေလှမ်းတစ်ချက်အောက်တွင် ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားခဲ့ရတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ အကြွင်းမဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်သော ဤယင်ကျိုးနတ်ဘုရား၊ ချန်နိုင်ငံ ချန် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးကြီးသည်။

ဤကဲ့သို့ပင် ယန့်ရှန်းတောင် တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး၊ ယနေ့တိုက်ပွဲအတွက် သွေးစွန်းလှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ ဖြည့်စွက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား"

ဝူရွှမ်ဇီသည် မိုးမခခက်ကို လှုပ်ရှားကာ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး မိုးမခခက်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ဟန့်တားထားသည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။

သစ်ရွက်ကလေးများ တစ်ချက်မျှ တုန်ခါသွားရုံမျှဖြင့် ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲမှာ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများအတွက် အလွန်တရာ နာကျင်စရာကောင်းလှပြီး၊ ၎င်းတို့သည် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြု၍ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာတောင့်တင်းလှသည့်အပြင် လက်ထဲတွင်လည်း နတ်ဘုရားရတနာများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ခဏမျှအတွင်းမှာတင် ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မည်သို့မျှ မပြုလုပ်နိုင်ကြပေ။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ခိုင်မာလှသော ခရမ်းရောင်ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ သွားတော့သည်။

ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြရပြီး စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မိသွားကြရသည်။

'ဒီနတ်ဘုရားဓားက အရင်ကထက် ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်လာတာပဲ'

ဝူရွှမ်ဇီနှင့် ချီဆန်းနတ်သမီးတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခု တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသာလျှင် ဤနတ်ဘုရားဓားကို ရင်ဆိုင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းငှက်ရဲကြီးဘဝမှ တရားဓမ္မ ရရှိခဲ့သော ဝူဟိုမှာမူ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ကျန့်ကျောင်းဓားအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ချီဆန်းနတ်သမီးသည် ရုတ်တရက် လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နတ်ဘုရားမြေပုံတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းအထဲတွင် မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး တို့၏ ပြောင်းလဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နတ်ဘုရားအဖိုးတန်ရတနာ 'ရွှေစန်းထူ ' ဖြစ်ပေသည်။

လူကို ၎င်းအထဲသို့ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကို အဆက်မပြတ် မီးရှို့ခြေဖျက်ပစ်နိုင်ပြီး၊ ၎င်းမှာ သူမ လောကီကမ္ဘာတွင် ရရှိခဲ့သော ကံတရားကြီး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ရွှေစန်းထူမှာ တုန်ခါသွားခဲ့သော်လည်း အကြွင်းမဲ့ ဖြန့်ကျက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ချီဆန်းနတ်သမီး၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားခဲ့ရပြီး သန့်စင်လှသော ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်ပင် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော စွမ်းအား ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဇီချင်းဓားမြွှာကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့ပြီး ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ချီဆန်းနတ်သမီး၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

ချီဆန်းနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှပပြီး ရင်ဘတ်မှာ မို့မောက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ခြေတစ်ချက် ကန်ကျောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ကရက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ နံရိုးများ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် အခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ်ရှိသည်ကို သိရှိသဖြင့် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှေးဟောင်းမုန်းညင်းပင်ကြီး တစ်ပင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ဤရှေးဟောင်းမုန်းညင်းပင်အောက်တွင် တရားဓမ္မကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျင့်စဉ်ပုံရိပ်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ ရှေးဟောင်းမုန်းညင်းပင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားသည့်အလား ရှိနေပြီး ၎င်းအပေါ်ရှိ မုန်းညင်းပန်းပွင့်များမှာ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာခဲ့ကာ ကျယ်ပြောလှသော ဇီဝသက်စောင့်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမသည် ဤရှေးဟောင်းမုန်းညင်းပင် နယ်ပယ်ကြီးထဲတွင် ရပ်တန့်နေမည်ဆိုပါက အသက်အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး မွေးရာပါ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော နေရာတွင် တည်ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှေစန်းထူကြီး ဖြန့်ကျက်သွားခဲ့ပြီး ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို လှုပ်ရှားကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ၎င်းကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

၎င်းနှင့်အတူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်မှာ ချီဆန်းနတ်သမီး၏ သွယ်လျလှသော လက်တစ်စုံဖြစ်သည်။

ထိုကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးလှသော လက်ကောက်ဝတ်ထက်မှ သွေးများ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

ချီဆန်းနတ်သမီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ဝေးရာသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းမုန်းညင်းပင်၏ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ စိမ်းပြာရောင်မှ ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖြတ်တောက်နိုင်သော လဲ့ချွဲချိတ်ကို ထပ်မံ၍ အရည်ပျော်ပေါင်းစပ်ထားခဲ့သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ထက်မြက်မှုမှာ ပိုမို၍ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို လှုပ်ရှားကာ သတ်ဖြတ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ချီဆန်းနတ်သမီး၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလယ်မှ ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးအလယ်မှနေ၍ ပေါင်ကြားအထိ ဖြူဖွေးသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းနောက် အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ကာ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော ရှေးဟောင်းမုန်းညင်းပင်ကြီးမှာလည်း အလယ်မှနေ၍ အကြွင်းမဲ့ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဤအရာမှာ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး ထိုနယ်ပယ်ကြီးထဲတွင် ရပ်တန့်နေရုံမျှဖြင့် ဇီဝသက်စောင့်များ ပြည့်နှက်နေကာ ပြောင်းလဲမှုများစွာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ဓားတစ်ချက်အောက်တွင်မူ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

တောင်စောင့်နတ်ဘုရားအဆင့် ရှိသော ချီဆန်းနတ်သမီး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အောက်ခြေကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည့်အပြင် လက်ထဲတွင်လည်း ရွှေစန်းထူကဲ့သို့သော ရတနာကြီး ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ ခုတ်ပိုင်းမှုအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ချီဆန်းနတ်သမီး၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး စိမ်းလဲ့လှသော နတ်ဘုရားနွယ်ပင် တစ်ပင်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမသည် တကယ်ပင် နတ်ဘုရားအပင်တစ်ပင်မှ တရားဓမ္မ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့တင်မကသေးဘဲ တပြိုင်နက်တည်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်မှာ ပန်းချီကားချပ်လိပ်တစ်ခုနှင့် တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး ချီဆန်းနတ်သမီး၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို မသိရှိခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအချိန်မှသာ သိရှိလိုက်ကြရသည်မှာ... သူမသည် တကယ်ပင် နတ်ဘုရားနွယ်ပင် တစ်ပင်ဖြစ်ကြောင်းကို ဖြစ်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားနွယ်ပင်ထဲတွင် သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီသည် ပထမဦးစွာ လက်လှမ်း၍ လုယူလိုက်တော့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အခြေအနေတွင် ရှိနေသော ယန်လျန်သည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ ပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့၊ မဟာရှမင်းဆက်ကာလက မြေပြင်နတ်ဘုရား ဝမ်ယွဲ့သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူသုံးဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မိမိတို့၏ အပေါင်းအသင်း သေဆုံးသွားခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်ခြင်းမျိုး မရှိကြဘဲ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လောဘရိပ်များသာ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ထိုနတ်ဘုရားနွယ်ပင်ကို သန့်စင်ပြီးကျင့်ကြံနိုင်မည်ဆိုပါက ကြီးမားလှသော ကံတရားကြီးကို ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိုတံဆိပ်တုံးမှာလည်း သေချာပေါက် တောင်စောင့်နတ်ဘုရားတံဆိပ်တုံး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး တောင်တန်းတစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက်များကို မိမိအတွက် အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤတံဆိပ်တုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဆိုပါက ချီဆန်းနတ်သမီး တည်ရှိခဲ့သော တောင်ထိပ်ကို သန့်စင်ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ခွန်အားများမှာလည်း များစွာ တိုးတက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများ၏ စရိုက်အစစ်အမှန်မှာ ယခုအချိန်တွင် အထင်အရှား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံစကို တစ်ချက်မျှ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဤအရာအားလုံးကို မိမိ၏ ထံသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ဝူရွှမ်ဇီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး

"လူကိုသတ်ပြီး ရတနာကို လုယူတာပဲ... အဲဒီအရာတွေကို ငါ့အတွက် ချန်ထားခဲ့စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး ဤမိုးမခခက်ကြီး အောက်သို့ ရိုက်ချလာသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...

ဤမိုးမခခက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် တည်ရှိနေပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အလား ရှိနေသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးမှာ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည့်အခါ အလွန်တရာ သေးငယ်လှသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်တည်နေခဲ့ပြီး၊ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မျှ ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ယခင်အတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း အံ့ဩစရာကောင်းလှပေသည်။

အစီအရင်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ယန်လျန်သည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး 'ဒီလူက လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ပေါက်ကွဲသွားအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တာ မဆန်းတော့ပါဘူး' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဝမ်ယွဲ့သည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး 'ဒါက ငါသာဆိုရင်... ဇီချင်းဓားမြွှာကို အသုံးပြုရင်တောင်မှ ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်ပြီး နေရာမှာတင် မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဝူရွှမ်ဇီသည် ယခုအချိန်တွင် ဆံပင်များ ပျံ့လွင့်နေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးကြောင်းများပမာ ရှိနေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရား သုံးပါးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်တင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နတ်ဘုရားအပင်မှ တရားဓမ္မ ရရှိခဲ့သော ချီဆန်းနတ်သမီး၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာက လုယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည့်အပြင်၊ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားတံဆိပ်တုံးနှင့် ရွှေစန်းထူတို့လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို မိုးမခခက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ မိုးမခခက်ထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ အလွန်တရာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများပမာ မြည်ဟီးလာခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ များစွာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် ကြီးမားသော စွမ်းအားကိုမူ မခံနိုင်ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမြင့် ပေတစ်ထောင်ခန့် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲတွင် မိုးမခခက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီယန်ချူထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဖာထျန်ရှန့်တီ အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာအစစ်အမှန်မှာလည်း အမြင့် ပေတစ်ထောင်ခန့် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ထောက်ခံထားသည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...

ပြင်းထန်စွာ သုံးကြိမ်မျှ ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဝူရွှမ်ဇီမှာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိခုခံကာကွယ်ရေးရတနာ မှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် သွေးများအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရပြီး ပေတစ်ထောင်ခန့်ရှိသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ၊ မိုးမခခက်ကြီးမှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်သော စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရကာ တိုက်စစ်မှနေ၍ ခံစစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ရပြီး၊ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားလိုက်ရတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အနိုင်အရှုံးမှာ အကြွင်းမဲ့ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီး ယန်လျန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ၊ နောက်ထပ် ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါး အကြွင်းမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် ဇီချင်းဓားမြွှာကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တိမ်တိုက်များကို ခြေဖျက်ကာ လီယန်ချူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ဓားအရှိန်အဝါမှာ ထက်မြက်လှပြီး ပိတ်စတစ်ခုပမာ ရှိနေခဲ့သည်။

အော်မေတောင်၏ တောင်စောင့်ရတနာဖြစ်သည့် ဇီချင်းဓားမြွှာသည် လူ၊ နတ်၊ သရဲ၊ မိစ္ဆာ အားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် မည်သည့် ခုခံကာကွယ်ရေး ရတနာမျိုး ရှိနေပါစေ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခြေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာထက်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့် အခါတွင်မူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဆုတ်ဖြဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွဲ့သည်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းမရှိဘဲ လက်ထဲရှိ ဓားသွားမှာ အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသဖြင့် ဤတာအိုဆရာ၏ ခုခံကာကွယ်မှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ ရှိမည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရား အတတ်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ယခင်က အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများထဲတွင် ယခုအချိန်၌ လူနှစ်ယောက်သာ ကြွင်းကျန်ရစ်ပါတော့သည်။

အခန်း ၁၁၈၆ ကောင်းကင်ဝယ် အချစ်ရှိမူ ကောင်းကင်ပင် အိုမင်းရော့မည်

ထိုယင်ကျိုးမှ နတ်ဘုရားများသည် လူသားလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုပမာ လွှမ်းမိုးအုပ်ဆိုင်းထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ကျင့်ကြံမှု အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်မန္တန်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် သာမန် အဆင့်ကိုး ရှိ နတ်ဘုရားများပင်လျှင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ရှုံးနိမ့်ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤယန့်ရှန်းတောင် တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း၌ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရား အများအပြား တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး အသက်ပျောက်ကာ ကျဆုံးပျက်စီးခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ သန်မာလှသော ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ဇီချင်းဓားမြွှာကို အတင်းအကျပ် ခုခံကာကွယ်ခဲ့ပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝမ်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

ဖူးခနဲ...

ဝမ်ယွဲ့၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ပခုံးရင်းမှနေ၍ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် သွေးများ တရဟော စီးကျလာခဲ့ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဝေးရာသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသော ယင်ကျိုးနတ်ဘုရား နှစ်ပါးမှာ...

တစ်ပါးမှာ လက်ထဲတွင် မိုးမခခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အလွန်နက်ရှိုင်းလှသူ ဖြစ်ကာ၊

အခြားတစ်ပါးမှာမူ လက်ထဲတွင် ဇီချင်းဓားမြွှာကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအား အနှိုင်းမဲ့လှသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများစွန်းထွက်ကာ အလွန်တရာ အခြေအနေ ဆိုးရွားပျက်ပြားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းနီရဲနေသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာက လက်ထဲတွင် ရှည်လျားလှသော နဂါးသတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်များထက်၌ မားမတ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြရသည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ ဝမ်ယွဲ့ထံသို့ ထပ်မံ၍ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြန်ရာ ဝမ်ယွဲ့က လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် ဇီချင်းဓားမြွှာသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ထက်၌ အတူတကွ ပေါင်းစပ်ကာ ဝှေ့ယမ်းနေသော နဂါးရဲကြီးနှစ်ကောင်ပမာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ အပြင်းအထန် ရောထွေးလုံးထွေးကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့်ကိုသာ အဓိက ဦးစားပေးပြီး ရုပ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုကိုမူ လျစ်လျူရှုတတ်ကြသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်ထဲရှိ မိမိတို့၏ လက်နက်များကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် ဓားအရှိန်အဝါများကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သောင်းခြောက်ထောင်မကသော ဓားအရှိန်အဝါများသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် မဟာမြစ်ကြီးပမာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်ကာ လီယန်ချူထံသို့ အပြင်းအထန် ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားအရှိန်အဝါများသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့် လှိုင်းကြက်ခွပ်မျှပင် ထွက်ပေါ်လာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အကြွင်းမဲ့ ပြီးပြည့်စုံသော ရွှေကိုယ်ထည်ပမာ ပျက်စီးခြင်းမရှိ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် အော်မေတောင်၏ 'ကျန်းလူ့ကျိုထျန်' ဓားသိုင်းမန္တန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း အားလုံး ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ထက်၌ တောက်ပလှသော သက်တံလိုင်းကြီးတစ်ခုပမာ ဟင်းလင်းပြင်ကို တုန်ခါသွားစေလျက် ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

လက်သီးတစ်ချက်ကို ဝမ်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဝမ်ယွဲ့၏ ရုပ်ခန္ဓာကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဝမ်ယွဲ့၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အလုအယက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူသည် အော်မေတောင်၏ ဘိုးဘေးကြီးဖြစ်ပြီး ဓားအရှိန်အဝါ အနှိုင်းမဲ့လှသဖြင့် ဇီချင်းဓားမြွှာ ရှိနေသရွေ့ သူ၏ မူလဘဝကို ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဆိုပါက ရုပ်ခန္ဓာထက်ပင် များစွာ ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

ရုပ်ခန္ဓာ၏ ပိတ်ဆို့ချုပ်ချယ်မှုများမှ ရုန်းထွက်နိုင်ပြီး အထွတ်အထိပ် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ... နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လက်သီးတစ်ချက်အောက်မှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ... သူ၏ စိတ်နှလုံးတွင်းရှိ စိတ္တဇစိတ်မှာမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သော်လည်း အလွန်တရာ အားနည်းလွန်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တစ်ချက်မျှ ပင့်လိုက်ပြီး ၎င်းကို သန့်စင်လှသော ဖန်ချက်ပုလင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ တံဆိပ်ခတ်၍ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

လက်ထဲတွင် မိုးမခခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အသွင်အပြင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် ဝတ်ရုံနက်နှင့် တာအိုဆရာ ဝူရွှမ်ဇီမှာမူ ယခုအချိန်တွင် နှလုံးသားထဲ၌ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး ဦးရေပြားများပင် ဖျင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

လုံးဝ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ပေ။

ဝူရွှမ်ဇီ၏ လက်ထဲရှိ မိုးမခခက်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည့်အပြင် သူ မောင်းနှင်လာသော နတ်ဘုရားလှေသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် အရှိန်အဟုန် အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ မထွက်ခွာနိုင်သေးမီမှာပင် လူငယ်တာအိုဆရာသည် နတ်ဘုရားလှေထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ထက်မြက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝူရွှမ်ဇီသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မိုးမခခက်ထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားပြီး နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

"မင်းက ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်ကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"လာလေ..."

"မတ်တတ်ထရပ်စမ်း"

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သည့်အလား အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

တိမ်တိုက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေပြီး နတ်ဘုရားလှေမှာလည်း ၎င်းအထဲတွင် လွင့်မျောနေခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ယန့်ရှန်းတောင်ထိပ်ထက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်အတိုင်း လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဝူရွှမ်ဇီသည် ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အစပိုင်းတွင် သူ၏ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို ထုတ်ဖော်ကာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊

လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာတောင့်တင်းလှသဖြင့် ထိုကျင့်စဉ်မန္တန်များ ကျရောက်သွားသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ၊ တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးများမှာမူ ပိုမို၍ မြန်ဆန်ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဝူရွှမ်ဇီသည် မိုးမခခက်ကိုသာ အသုံးပြု၍ အတင်းအကျပ် ခုခံကာကွယ်နေရတော့ပြီး၊ လက်သီးချက်ပေါင်း ရာကျော် ကျရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဘုန်း...

သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

လက်သီးချက်သည် ဝူရွှမ်ဇီ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ကာ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းလှပေသည်။

ယခင်က အသွင်အပြင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ပုံရိပ်မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီနည်း။

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် အဆက်မပြတ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤအသွင်အပြင် ထူးခြားလှသော ယင်ကျိုးနတ်ဘုရား၏ ရုပ်ခန္ဓာကြီးကို အကြွင်းမဲ့ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားအောင် ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ယန့်ရှန်းတောင်ထက်၌ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ၊ ယခင်က အနှိုင်းမဲ့လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိခဲ့ကြသည့် ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများအားလုံး ယခုအချိန်၌ အသက်ပျောက်ကာ ကျဆုံးပျက်စီးသွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။

သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများစွန်းထွက်လျက် ကျောက်တုံးပြာကြီးတစ်ခုထက်တွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ကျန့်ကျောင်းဓား ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ထူထားခဲ့သည်။

ထိုပြကွက်မှာ အလွန် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

လူတစ်ဦး... ဓားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုထက်တွင် ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် ခြေတင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေခဲ့ပြီး စိတ်အာရုံကို စုစည်းထားသည်။

သူသည် မိမိ၏ သွေးသားများကို လဲလှယ်ကာ မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးမားလှသော ကောင်းကင်လူသား အသွင်သို့ ပြောင်းလဲထားသဖြင့် ကောင်းကင်လူသား ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူသည် ယခင်အတိုင်း စစ်မှန်လှသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်စဉ်ဖြစ်သည့် 'ကျန်းကွေ့ရှန့်ကျန်း' ကို ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းအထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေကာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ကန့်သတ်ချက်သို့ မရောက်ရှိသေးမီအချိန်အထိ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုခွန်အားကို အထွတ်အထိပ်တွင် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ... သူသည် ကျန်းကွေ့ရှန့်ကျန်းကို ကျင့်ကြံထားရုံတင်မကဘဲ ထိုပေစုတ်စုတ် တာအိုဆရာကြီး ပေးအပ်ခဲ့သော ကျင့်စဉ်ကိုပါ ကျင့်ကြံထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသည့်အခါ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး တာအိုစိတ်အာရုံထဲတွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးသည် မည်သည့် ညှာတာမှုမျှမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူ၏ မိစ္ဆာသန့်စင်အိုးကို လုယူသွားခဲ့သည့်အပြင် သူ့ကို ဒဏ်ရာရရှိအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မိမိကို တပည့်အဖြစ်လည်း အသိအမှတ်မပြုဘဲ အကြိမ်ကြိမ် မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။

ထို့ထက်မက... ပြောင်းပြန်အနေဖြင့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကိုမူ အလွန်တရာ သဘောကျနှစ်ခြိုက်ပြီး ချီးမွမ်းစကားများပင် ဆိုခဲ့သေးသည်။

ဤအတွေး ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကျင့်စဉ်မန္တန်ကို လှုပ်ရှားကာ ၎င်းကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။

"ဝမ်စန်းကျိန်စာ ကို ခြေဖျက်ဖို့ ခက်ခဲတယ်... သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ပိုပြီးတော့ပဲ အားနည်းသွားရလိမ့်မယ်"

"ဒါတင်မကသေးဘူး... ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားတွေကလည်း သူ့ကို မျက်စိကျနေကြပြီ ဖြစ်လို့၊ နောက်ပိုင်းမှာ ငါက အကွက်ချပြီး ကျားကိုမောင်းထုတ်ပြီး ဝံပုလွေကို သတ်ခိုင်းတဲ့နည်းလမ်းကို သုံးမယ်၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အထိနာသွားအောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ၊ နောက်ဆုံးကျမှ ငါက ကိုယ်တိုင် ထွက်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းလိုက်ရုံပဲ"

ဒေါင်ကျန့်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ယခင်က သူသည် ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ထိုလူများ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှသည်ကို သိရှိထားသည်။

"အလွန်ထူးချွန်လှတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း အရွယ်ငယ်ရွယ်လွန်းသေးပြီး တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးပါဘူး"

သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ကင်းလွတ်နေခဲ့သည်။

ဤသို့ ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ လက်ခုပ်ထဲကရေပမာသာ ရှိတော့သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ပြုလုပ်ရမည့်အရာမှာ ယင်ကျိုးမှ လူများနှင့် ဤသားကောင်ကို လုယူရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ ခွန်အားကိုလည်း ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာမှာ သူ့အတွက်မူ မည်သည့် ခက်ခဲမှုမျှမရှိဘဲ အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အခြားသော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို တွေးမိသွားခဲ့ပြန်သည်။

ထိုနေ့က မြင့်မားလှသော စင်မြင့်ထက်တွင် ချင်းရန်ဇီ၊ ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်နှင့် ကျန်းချောင်ကျုံးတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

"ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာလား... ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းသွားခဲ့ကြတာလား... ဒါမှမဟုတ် တခြား ကမ္ဘာတစ်ခုခုကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြတာလား"

ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလူများ၏ သွားလာရာလမ်းကြောင်းကို သူ အနည်းငယ် သံသယရှိနေသည့်အပြင်၊ စင်မြင့်ထက်၌ ရှိနေခဲ့သော မမြင်ရသော ရန်သူသည်လည်း ပိုမို၍ လူကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စေပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ထိုမမြင်ရ၊ မသိသာသော ရန်သူ၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူစိုးမိုး ခြင်း ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကလည်း ကောင်းကင်လူသားတို့ရဲ့ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး နဲ့ ကြုံတွေ့ရတော့မှာဆိုတော့... သူ ခန္ဓာကိုယ်လုယူချင်ရင်တောင် ငါ့ကို ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူကလည်း အဲ့နေ့က မျှော်စင်ထက်က လူတွေနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာမျိုး ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ"

ဒေါင်ကျန့်ရန်သည် စိတ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ အကွက်ချတွေးတောနေခဲ့သည်။

ဤအရာကိုမူ ဂရုတစိုက် သတိထားရမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အဓိက အာရုံစိုက်ရမည့်အရာမှာ လူငယ်တာအိုဆရာထံတွင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကို လုယူပြီး... အဲဒီတာအိုဆရာကို လူသားဆေးအိုးကြီးအဖြစ် သန့်စင်ကျင့်ကြံရင် ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်လို့ရမယ်"

ဒေါင်ကျန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောဘရိပ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့တော့သည်။

ယန့်ရှန်းတောင်ထက်တွင်မူ ရုတ်တရက် မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ရွာသွန်းလာခဲ့သဖြင့် တောင်တန်းတစ်ခုလုံး မြူခိုးမြူငွေ့များဖြင့် မှုံမှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

ဝေမြို့ဘက်တွင်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ကြီးမားလှသော မိုးကြီးတစ်ခွင် ရွာသွန်းလာခဲ့ပြီး ၎င်းအထဲတွင် သိပ်သည်းလှသော ကျင့်စဉ်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမိုးရေများကို ခံယူလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ လူကို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားစေခဲ့သည်။

ယခင်က ယန့်ရှန်းတောင်ထက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော လှုပ်ရှားမှုကြီးများကြောင့် ဝေမြို့ရှိ အရပ်သူအရပ်သားများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤမိုးရေများကို ခံယူလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားခဲ့ရပြီး နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့ခြင်းများမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းကို နတ်ဘုရားများက ကောင်းချီးပေးခြင်းဟုသာ မှတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ယန့်ရှန်းတောင်ထက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံစိမ်းကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ ယခင်က သူသည် လေကိုခေါ်၍ မိုးကိုရွာစေသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဤကျင့်စဉ်မိုးရေများကို ရွာသွန်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန့်ရှန်းတောင်ထက်ရှိ သွေးကွက်များအားလုံး ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုတိုက်ပွဲအတွင်း ရရှိလိုက်သော အကျိုးအမြတ်များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များမှာ ယခင်က တစ်ခုသာ ကြွင်းကျန်တော့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထပ်မံ၍ သန်းပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် မိုးမခခက်၊ ဇီချင်းဓားမြွှာ၊ မိစ္ဆာလွန်းပျံ ၊ ရွှေစန်းထူ စသော နတ်ဘုရားလက်နက်များကိုလည်း လုယူနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် ဖူရှီး၏ ခြောက်ဆယ့်လေးကွက်သော ရာသီခွင်အိမ်မြှောင်သည်လည်း သာမန်အရာမဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ဗေဒင်ဟောစစ်ဆေးခြင်းဆိုင်ရာ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် စိမ်းလဲ့လှသော နတ်ဘုရားနွယ်ပင်၊ ရှေးဟောင်းနဂါးရဲကြီး၊ သန့်စင်လှသော သျှန်နီသားရဲ ၊ ၎င်းအပြင် ချီဆန်းနတ်သမီး၏ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားတံဆိပ်တုံးနှင့် နတ်ဘုရားလှေတို့လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

မိုးကြီးမှာ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာပင် ပြန်လည်စဲညှိသွားခဲ့ရသည်။

ယန့်ရှန်းတောင် သွေးရဲရဲတိုက်ပွဲကြီး၏ ပြကွက်များမှာ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများအားလုံး ယခုအချိန်၌ အကြွင်းမဲ့ ကျဆုံးပျက်စီးသွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤရတနာပစ္စည်းများအားလုံးကို ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ဝမ်စန်းကျိန်စာ ကို ခြေဖျက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် တရားဓမ္မကို ဆင်ခြင်ခြင်းအခြေအနေ သို့ ထပ်မံ၍ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြန်သည်။

နက်ရှိုင်းလှသော တရားဓမ္မဆင်ခြင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းအစုံကို မတွေ့မြင်ရတော့ဘဲ၊ မှတ်သားထားသောအမှတ်အသားမှာ အကြွင်းမဲ့ ဆေးကြောခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှ နေ၍ အဆုံးမရှိသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ယူအသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တောင်တွင်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ကျောက်တုံးပြာကြီးတစ်ခုထက်တွင် လေးနှင့် မြားတစ်စုံ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ လေးမှာ အလျားခြောက်ပေရှိကာ မြားမှာ အလျားငါးပေရှိပြီး ရှေးဟောင်းအတိတ်ကာလကကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော ဆန်းကြယ်လှသော ရတနာနှစ်ပါးဖြစ်သည့် ကမ္ဘာမြေလေးနှင့် မိုးမြေမြား ကို လီယန်ချူက တောင်တွင်း၌ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ရတနာသိမ်းဆည်းခြင်းနည်းလမ်းမှာမူ များသောအားဖြင့် အရှင်းလင်းဆုံးသော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုတတ်ကြသည်။

"အခု ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားက အလွန်သန်မာနေပြီဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီလေးနဲ့မြားကိုတော့ ဆွဲမတင်နိုင်သေးဘူး... ဒါက ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ခွန်အားတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးထင်တယ်"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သန့်စင်လှသော ဖန်ပုလင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ပုလင်းဝမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး လူရိပ်တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

မဟာရှမင်းဆက်ကာလက ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသွင်အပြင် အနှိုင်းမဲ့လှသော အော်မေတောင်၏ ဘိုးဘေးကြီး ဝမ်ယွဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့... ရှေ့မှောက်ရှိ ဤလူမှာ စိတ်မိစ္ဆာသာဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်လှသော ဝမ်ယွဲ့မှာမူ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှောက်ရှိ ဝမ်ယွဲ့သည် စစ်မှန်လှသော ဝမ်ယွဲ့နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းအငွေ့အသက်များ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ သူ့ကို ထိုသို့ပင် ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှေ့မှောက်ရှိ ဝမ်ယွဲ့မှာ စိုက်ကြည့်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ဦးရေပြားများ ဖျင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး စမ်းသပ်သည့်အလား ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ်... မင်း တစ်ခုခုလောက် မေးကြည့်ပါဦးလား"

ဤလူသတ်ရာတွင် မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်သော လူငယ်တာအိုဆရာသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ မိမိကို ထိုသို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှာ လူကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စေပေသည်။

"ယင်ကျိုးက လူတွေက လူသားလောကကို ရောက်လာတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ပထမက ဖုန်းလိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ရှာဖို့၊ ဒုတိယက လူသားလောကရဲ့ ကံတရားတွေကို ရှာဖွေဖို့၊ တတိယကတော့ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တချို့ကို ရွေးချယ်ဖို့ပါ"

စိတ်အိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့သည် နှလုံးသားထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

မှန်ပေသည်... မင်းက တစ်ခုခုတော့ မေးသင့်တာပေါ့၊ ခုနကလို အနေအထားမျိုးက တကယ်ပဲ လူကို ကြောက်လန့်စေလွန်းလို့ပါ။

"ကံတရား" လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ယင်ကျိုးရဲ့ နတ်ဘုရားသခင်က ဗေဒင်အတတ်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်တာမို့၊ သူက ကန်ယွမ်ကမ္ဘာရဲ့ ဒီဘက်ခြမ်းမှာ ကံတရားတချို့ ရှိနေတာကို သိထားတယ်၊ အဲဒါကတော့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်တွေဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါတွေကို ရရှိနိုင်မယ်ဆိုရင် ယင်ကျိုးရဲ့ ခွန်အားကို တိုးတက်စေနိုင်တာမို့ နတ်ဘုရားတွေကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ"

"အဲဒီယင်ကျိုးရဲ့ နတ်ဘုရားသခင်က ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို 'ထျန်ယွီကျန်းရန်' လို့ ခေါ်ပြီး... ကျင့်ကြံမှုက အောက်ခြေကို ခန့်မှန်းဖို့ ခက်ခဲလှတဲ့အပြင်၊ ယင်ကျိုးရဲ့ ကောင်းကင်စည်းမျဉ်း ကိုပါ စိုးမိုးထားတာပါ"

စိတ်မိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဆက်လက်၍ ပြောဆိုခဲ့ပြန်သည်။

"ငါက ယင်ကျိုးရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားတယ်၊ ဝမ်ယွဲ့ ကိုယ်တိုင်ထက်တောင် ပိုပြီးတော့ ရှင်းလင်းသေးတယ်၊ တချို့အကြောင်းအရာတွေကို သူက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သေချာ မစဉ်းစားမိခဲ့တာတွေ ရှိတယ်"

ဝမ်ယွဲ့ ဆိုသည်မှာ ထိုအော်မေတောင် ဘိုးဘေးကြီး၏ နာမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ငါက မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေရင် အသုံးဝင်နိုင်ပါတယ်၊ မင်းကို ကူညီမယ် ယင်ကျိုးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားသခင်ရဲ့ ရာထူးကို လုယူနိုင်ရင်၊ မင်းက ယင်ကျိုးနဲ့ ဖုန်းလိုင် နှစ်ခုစလုံးရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

စိတ်မိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟဟ... မင်းက ငါ့အတွက် တကယ်ပဲ ရေရှည် တွေးပေးထားတာပဲ"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တစ်ကိုယ်လုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားပါစေ... နတ်ဘုရားသခင်ကို ရာထူးကနေ ဆွဲချပစ်ဖို့ သတ္တိရှိရမယ်၊ သူက ကျင့်ကြံတဲ့အချိန် ပိုပြီးတော့ ကြာမြင့်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းက ယင်ကျိုးနဲ့ ဖုန်းလိုင်ကို တစ်ဦးတည်း စိုးမိုးနိုင်မှာ သေချာပြီး၊ အဲဒီ ဖန်းကျန့်နတ်ဘုရားတောင်ကိုပါ သိမ်းပိုက်နိုင်ရင် ကမ္ဘာကျော် တောင်သုံးတောင်ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်နိုင်လိမ့်မယ်"

စိတ်မိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ၊

သူ့ထံမှ ယင်ကျိုးနှင့် ဖန်းကျန့် အကြောင်းအရာများကို ထပ်မံ၍ သိရှိလိုက်ရသည်။

ဖန်းကျန့်နတ်ဘုရားတောင်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း အော်မေတောင် ဘိုးဘေးကြီး ဝမ်ယွဲ့မှာမူ အနည်းငယ် သိရှိထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင်လည်း နတ်ဘုရားအချို့ ရှိနေကြသော်လည်း ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်မှု မရှိကြဘဲ၊ ယင်ကျိုးထက်ပင် ပိုမို၍ ပိတ်ဆို့နေကာ ပင်လယ်ပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။

စိတ်မိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့သည် စစ်မှန်လှသော ဝမ်ယွဲ့နှင့် မတူညီပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက စစ်မှန်လှသော ဝမ်ယွဲ့သည် အချို့သောအကြောင်းအရာများကို မျက်နှာပျက်စရာဖြစ်သဖြင့် ဝန်မခံရဲဘဲ၊ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း ၎င်း၏ ချုပ်ချယ်မှုကို ခံရတတ်သည်။

စိတ်မိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ မည်သည့် ဂရုစိုက်မှုမျှမရှိဘဲ သန့်စင်လှသော မကောင်းမှုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ... သူသည် ဝမ်ယွဲ့၏ စိတ်နှလုံးတွင်းရှိ မကောင်းသော စိတ်ခံစားမှုများနှင့် အမှောင်ထုများ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာက မိမိကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်သည်ကို သူ မသိရှိဘဲ မဟုတ်သော်လည်း၊ စကားပုံအတိုင်း 'သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးပြီး မိမိအတွက် အကျိုးမရှိသော နည်းလမ်း' မှာ သူ့အတွက်မူ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပဲစေ့များကို သွန်ချလိုက်သည့်အလား ယင်ကျိုး၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ဖွင့်ဟပြောဆိုပစ်လိုက်တော့သည်။

ယင်ကျိုး၏ အခြေအနေအားလုံးကိုလည်း လီယန်ချူအား အကုန်အစင် ပြောပြခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဤဝမ်ယွဲ့၏ စိတ်မိစ္ဆာထံမှနေ၍ ထိုနေ့က အော်မေတောင် ဘိုးဘေးကြီး ဝမ်ယွဲ့သည် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကို သိရှိလိုက်ရသည်။

ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။

"ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေတာပဲ... ဆန်းကြယ်တဲ့ ပင်လယ်ပြင်ထဲကို ရောက်ရှိသွားနိုင်ပြီး၊ ကြီးမားလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလောင်းကြီးတွေနဲ့ လက်နက်ကြီးတွေပါ ရှိနေသေးတာပဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုဆန်းကြယ်လှသော ပင်လယ်ပြင်ကျွန်းကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမို၍ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း စိတ်မိစ္ဆာ ဝမ်ယွဲ့သည် လီယန်ချူကို ဖုန်းလိုင်နှင့် ယင်ကျိုး၏ အရှင်သခင်ဖြစ်အောင် ကူညီပါမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်မှာပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ သစ္စာရှိမှုများကို ပြသခြင်းမှာ နေရာမှားယွင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူသည် သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးပြီး မိမိအတွက် အကျိုးမရှိသော်လည်း အသုံးဝင်လှသော အချက်အလက်များစွာကိုမူ ပြောပြသွားခဲ့သေးသည်။

ချီဆန်းနတ်သမီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တံဆိပ်တုံးပေါ်တွင် အမွှေးတိုင်မီး အငွေ့အသက်များနှင့် တောင်တန်းများ၏ သန့်စင်လှသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားတံဆိပ်တုံး ဖြစ်ပြီး၊ တောင်တန်းများ၏ သန့်စင်လှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို မိမိအတွက် အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အလွန်တရာ ရှေးကျလှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပန်းချီကားချပ်လိပ်တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့သေးသည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤပန်းချီကားချပ်လိပ်ကို သတိမပြုမိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ လှပလှသော တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားချပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရေပြင်ထက်တွင် လှေငယ်လေးတစ်စင်း ရှိနေခဲ့ပြီး လှေငယ်လေးထက်၌ မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦး ရှိနေကာ၊ တစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရောင်စုံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဥဒေါင်းငှက်ရဲကြီးပမာ ဦးခေါင်းကို မောက်မာစွာ ပင့်ထားခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုထက်တွင်မူ ဝတ်ရုံဝါကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဝေးရာသို့ ငေးမျှော်ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားများသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တပည့်သုံးဦးကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာချန်မင်းဆက်၏ လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်သည် သူ၏ သွေးသားထဲတွင် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များ ရှိနေခဲ့သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာမူ မည်သည့် ချို့ယွင်းချက်မျှမရှိသော တာအိုကျင့်စဉ်ခန္ဓာကိုယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိကာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ရုပ်ခန္ဓာအမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ထိုဥဒေါင်းငှက်ပမာ မောက်မာလှသော မိန်းကလေးငယ် ဖြစ်သည်။

"သူတို့သုံးယောက်လုံးကို ဒီနတ်ဘုရားပန်းချီကားထဲမှာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တာကိုး"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

ဤနတ်ဘုရားပန်းချီကားပေါ်တွင် ချီဆန်းနတ်သမီး၏ တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ဆို့မှုများ ရှိနေသဖြင့် တစ်ခဏမျှအတွင်း သန့်စင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် သူမကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပိုင်းတွင်မူ၊ ဤချီဆန်းနတ်သမီးသည် သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည်ကောင်းကင်ဖြည့်မန္တန် ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုပြီးနောက်မှသာ တံဆိပ်အမှတ်အသားအားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

သူသည် ပန်းချီကားချပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ ပန်းချီကားချပ်ထဲမှ လူသုံးဦး ချက်ချင်းပင် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံဝါကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်၊ ရှဲ့ဝမ်ရင်နှင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြပြီး ယန့်ရှန်းတောင်ထက်၌ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကြရသည်။

လူသုံးဦးစလုံး ပထမဦးစွာ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ရှေ့မှောက်တွင် မားမတ်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ အသွင်အပြင် အနှိုင်းမဲ့လှသော လူငယ်တာအိုဆရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ အံ့ဩဝမ်းသာရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လီတာအိုဆရာ"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ယခင်အတိုင်း ထက်မြက်လှပကာ အရှိန်အဝါကြီးမားလှပေသည်။

လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်သည်လည်း အံ့ဩဝမ်းသာသွားခဲ့ရပြီး ဤလီတာအိုဆရာက သူ့ကို တကယ်ပင် ကယ်တင်လိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားမိပေ။

သို့သော်လည်း ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီမိန်းမကို ချီဆန်းနတ်သမီးလို့ ခေါ်ပြီး နည်းလမ်းတွေက ကောင်းကင်ကို တုန်ခါစေနိုင်တာမို့၊ ကျွန်မတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြရအောင်"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့"

သူ၏ ဤကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်လှသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ရှဲ့ဝမ်ရင်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရသည်။

"ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ရှင်က ကြီးမားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုခဲ့ရမှာ သေချာပါတယ်၊ အဲဒီမိန်းမက ထပ်ပြီး လိုက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ပန်းချီကားချပ်လိပ်ကို သူမအား ပြသလိုက်သည်။

"ဒီပန်းချီကားက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကပ်ပြီး သိမ်းဆည်းထားတာလေ... အခု ပန်းချီကားက ငါ့လက်ထဲကို ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ သူမ ဘယ်ကို ရောက်သွားပြီလို့ မင်း ထင်လဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာခဲ့သည်။

"ရှင်... သူမကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီလား" ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဘေးနားရှိ ဥဒေါင်းငှက်ပမာ မောက်မာလှသော မိန်းကလေးငယ်ပင်လျှင် လှည့်ကြည့်မိသွားခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"သူမတင်မကဘူး... ဝတ်ရုံစိမ်းနဲ့ လူရော၊ အခုတစ်ကြိမ် ယင်ကျိုးက ရောက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားတွေအားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး၊ အားလုံး ဒီတောင်ထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အပြောအဆိုမှာ ပျမ်းမျှမျှသာ ရှိသော်လည်း လူသုံးဦးစလုံး ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။

သူတို့သည် ထိုလူများ၏ နည်းလမ်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် မည်မျှလောက် ထူးခြားလှသည်ကို သိရှိထားကြရာ၊ လီယန်ချူ၏ စကားအရမူ အားလုံးကို အတူတကွ သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာမှာ အလွန်တရာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလွန်းလှပေသည်... လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်သည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်မထောင်ပြကာ

"နတ်ဘုရားတာအိုဆရာက အနှိုင်းမဲ့တယ်" ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

သူသည် လီယန်ချူကို ယခင်အတိုင်း နတ်ဘုရားတာအိုဆရာဟုသာ အမြဲတစေ ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူသည် တကယ်ပင် ဤစကားလုံးနှစ်လုံးနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"အရှင်မင်းကြီး... တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ အရှင်သခင် မရှိလို့မရပါဘူး၊ အခုအချိန်အထိ ပြန်မသွားသေးရင်တော့၊ တိုင်းပြည်က အရှင်သခင်အသစ်ကို ထပ်မံ ရွေးချယ်ထားလောက်ပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်ဧကရာဇ်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ဖြစ်ပွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အရှင်သခင်အသစ်ကို ထပ်မံတင်မြှောက်ခြင်းမှာလည်း ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အာဏာကို မက်မောခြင်းမရှိသော်လည်း တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် အကျိုးရှိမည့် အရေးကိစ္စကြီးများကို ပြုလုပ်လိုသဖြင့်၊ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဆိုပါက အနည်းငယ် ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန်တရာ အံ့ဩဝမ်းသာနေကြသော်လည်း ဘေးနားရှိ ဥဒေါင်းငှက်ပမာ မောက်မာလှသော မိန်းကလေးငယ်မှာမူ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက

"ခဏနေရင် ငါ မင်းတို့ကို ပြန်ပြီး ပို့ဆောင်ပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ခဏမျှ ထပ်မံ၍ နေထိုင်လိုသော်လည်း ယခုအချိန်၌ အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ မိသားစုဝင်များကို ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့လိုစိတ်လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန့်မှာမူ ပို၍ပင် ပြောဆိုရန်မလိုဘဲ၊ သူ ပြုလုပ်ရမည့် အရေးကြီးကိစ္စကြီးများ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤရောင်စုံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်မှာမူ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

"ကျွန်မ သွားစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှပေသည်။

လီယန်ချူက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ကျွန်မရဲ့ အဘိုးကို အဲဒီမိန်းမက သတ်ပစ်လိုက်လို့၊ ကျွန်မ သွားစရာ နေရာမရှိတော့တာ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ အဘိုးမှာ ထိုဦးခေါင်းထက်တွင် မြင့်မားသော သရဖူကို ဆင်မြန်းထားသော အဘိုးအိုကြီးဖြစ်ပြီး၊ ဤမြေးမလေးကို မိမိ၏ ရတနာတစ်ပါးပမာ အမြဲတစေ တန်ဖိုးထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် သူတစ်ပါး၏ ကံကြမ္မာကောင်းဆိုးများကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်မူ သေဆုံးခြင်းဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ချီဆန်းနတ်သမီးကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုကို တွက်ချက်နိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ယခင်က သူမသည် ဤမိန်းကလေးငယ်က ယင်ကျိုးသို့ သွားရောက်ကာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို တမင်တကာ ကျင့်ကြံလိုခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

ချီဆန်းနတ်သမီးက ယခင်က ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်မှာ... ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ အဘိုးက သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှသာ ရှဲ့ဝမ်ရင် သိရှိလိုက်ရသည်မှာ... ဤတစ်စုံတစ်ရာမျှ ဖွင့်ဟခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကြီး ရှိနေခဲ့ခြင်းကို ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်းမှာ ထိုချီဆန်းနတ်သမီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါက ဒီမိန်းမကို သိပ်ပြီး မဆိုးလှဘူးလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ စုန်းမကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ

"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်က တိုးညှင်းစွာဖြင့်

"ကျွန်မ နာမည် ယူရော့ လို့ ခေါ်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်လက် အသက်ရှင်ရမယ်၊ မင်း ဘယ်ကို သွားချင်လဲ၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

ယူရော့ ဟု ခေါ်ဆိုသော မိန်းကလေးငယ်က ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

"မလိုပါဘူး... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယခင်က သူမနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ရှဲ့ဝမ်ရင်က ရုတ်တရက်

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားစရာ နေရာမရှိရင်တော့... ငါတို့ အိမ်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ပေ။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က လီယန်ချူအား

"ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရအောင် လီတာအိုဆရာ... သူမကို ကျွန်မတို့ အိမ်ကိုပဲ လိုက်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မနဲ့ သူမက အတူ ဒုက္ခခံခဲ့ရဖူးတာပဲဥစ္စာ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့မှောက်ရှိ စရိုက်ချင်း လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်လှသော ယူရော့အတွက်မူ ရှဲ့ဝမ်ရင်ကဲ့သို့သော ထက်မြက်လှပသည့် အရှိန်အဝါရှိသော သခင်မလေးတစ်ဦး၏ ကုသပေးမှုကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပုံရပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဝေးရာသို့ ငေးမျှော်ကြည့်ရှုလိုက်မိပြီး နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။

ကောင်းကင်ဝယ် အချစ်ရှိမူ ကောင်းကင်ပင် အိုမင်းရော့မည်၊ လူသားလောက၏ စစ်မှန်သော တရားလမ်းစဉ်မှာမူ လောကဓံတရားများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။