အခန်း (၁၁၈၉-၁၁၉၀)

အခန်း ၁၁၈၉ - အဆောင်လက်ဖွဲ့ အစီအရင်

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်။

ဤနေရာသည် အေးချမ်းသာယာပြီး သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ နတ်ဘုရားထံ ဆက်ကပ်သော နံ့သာတိုင်များမှာလည်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ နေထိုင်လျက်ရှိပြီး ယခုအခါတွင် သူရရှိထားသော အနီရောင်တိမ်တိုက်ကို စတင်သန့်စင်နေသည်။

ဤအနီရောင်တိမ်တိုက်သည် ကျင်းယွင်တောင်မှ အလင်းတန်းများက ပေါင်းစပ်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်း၏ အလွန်ပြင်းထန်သော မီးတောက်များအောက်တွင်ပင် မပျက်စီးဘဲ ကျန်ရစ်နေနိုင်ခြင်းကပင် ၎င်း၏ ထူးခြားမှုကို သက်သေပြနေသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို တစ်ကျော့ပြန် သန့်စင်လိုက်ရာ ပိုမို၍ စိတ်တိုင်းကျ သုံးစွဲနိုင်လာသည်။

၎င်းအပြင် သူသည် လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားရတနာများကိုလည်း စတင်ပြုစု ပျိုးထောင်နေသည်။

ထိုအထဲတွင် မိုးမခ အကိုင်းအခက်မှာ သန့်စင်ရန် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် အလွှာပေါင်းများစွာသော တားမြစ်အစီအရင်များ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို စတင်အသုံးပြုရန်မှာ အထူးသီးသန့် ကျင့်စဉ်တစ်ခု လိုအပ်ပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို သန့်စင်နိုင်မည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မခံစားမိခဲ့ပေ။

ယခင်က ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝူရွှမ်ဇီ ဆိုသူသည် ဤမိုးမခအကိုင်းအခက်ကို သုံး၍ သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ အစွမ်းသတ္တိမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

၎င်းအပေါ်ရှိ စွဲမြဲနေသော အမှတ်အသားများကို ဖျက်ဆီးရန်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ။ လီယန်ချူအနေဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သန့်စင်သွားရန် လွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိသေးပေ။

အော်မေတောင်မှ ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင် ဓားနှစ်လက်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက် မှော်ရိုးတံ၊ နတ်ဘုရားပန်းချီကားချပ် စသည်တို့မှာမူ သန့်စင်နိုင်မည့် အလားအလာ ရှိနေသေးသည်။

"သာမန်မဟုတ်တဲ့ ဒီ ရွှမ်ဟွမ် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီရတနာတွေကို သန့်စင်ဖို့က မခက်ခဲလောက်ပါဘူး"

ဟု လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။

သူ၏ စွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲ အတွင်း၌ ကိန်းဝပ်နေသော ရွှမ်ဟွမ် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် မာနကြီးပြီး အသုံးပြုရန် ခက်ခဲလှသည်။ လီယန်ချူလည်း ၎င်းကို အသုံးပြု၍မရခြင်းမှာ ရိုးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အခွင့်အရေးမှာ ကြီးမားလွန်းခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

သို့သော် ဤမျှ ခက်ခဲလေလေ၊ ထိုအခွင့်အရေးမှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို ပိုမို သက်သေပြနေလေလေဖြစ်သည်။

လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဘုရားရတနာများကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူသည် ကုန်းတုဖန်းထံမှ ရရှိထားသော ကျမ်းစာအုပ်ကို ဆက်လက် လေ့လာနေသည်။

သူသည် ကပ်ရောဂါအငွေ့အသက်များကို ဖန်တီးသည့် ကျင့်စဉ်များအပေါ်တွင် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း၊ ကျမ်းစာ၏ အောက်ပိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော 'အဆောင်အစီအရင်' များမှာမူ အလွန်ပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့ အစီအရင်များကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်နိုင်မည်ဆိုပါက လီယန်ချူ၏ နတ်ဘုရားပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ကြီးမားသော အဆင့်တစ်ဆင့်သို့ တိုးတက်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

အဆောင် အစီအရင်အကြောင်း ပြောရမည်ဆိုပါက လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအစီရင်များ ပါဝင်သော လက်နက် နှစ်ခု ရှိသည်။

တစ်ခုမှာ 'နတ်ဘုရားကို ရိုက်နှက်သည့် ကြိမ်လုံး' ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာ 'ချင်းယွင်ဓား' ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုလက်နက်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အပြန်အလှန် နှိုင်းယှဉ် ကြည့်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် မည်သို့မျှ ဆက်စပ်မှု မရှိဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာကြည့်ရာမှ လမ်းစတစ်ခုကို ရှာတွေ့လာပြီး ထို အစီအရင်၏ အစွမ်းထက်ပုံကို ပိုမို ခံစားလာရသည်။

"ဒီအစီအရင်ကိုသာ အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားရင် နတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေကို အများအပြား ထုတ်လုပ်နိုင်မလား"

ဟု လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အကြံအစည်အတွက် သူ့ဘာသာ သူ ရယ်မောမိသည်။

"လောဘကြီးတာက ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ"

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေရန် 'ဟွမ်ထင်' တရားကျမ်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

အချိန်မှာ နှစ်ရက်မျှပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤကျမ်းစာအုပ်အပေါ်တွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။ ကပ်ရောဂါအငွေ့အသက်နှင့် ဆေးဖော်စပ်နည်းများကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားသည်။

လေ့လာလေလေ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကူညီမှုရနေသကဲ့သို့ ပိုမို၍ နားလည်သဘောပေါက်လာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နတ်မျက်လုံးကိုပင် အသုံးမပြုရဘဲ စာသားများကို အရှင်းသား မြင်နေရသည်။

ယခင်က ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအပင်ကို စားသုံးထားခြင်းကြောင့် အသက်နှင့် ကံကြမ္မာကို တိုးပွားစေခဲ့ရာ၊ သူ၏ ယခင်ကတည်းက ထူးခြားလှသော ဉာဏ်ရည်မှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနတ်ဘုရားပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်ခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ အဆိပ်ပြုလုပ်ခြင်း စသည်တို့ကို သင်ယူလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ ဤကျမ်းစာအုပ်ကို လေ့လာသည့် အရှိန်အဟုန်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်မိသည်။

နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် အကုန်လုံးကို သင်ယူပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်၍ အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်ရန်မှာ အချိန်အတန်ငယ် လိုအပ်သေးသည်။ သို့သော်လည်း ဤသို့ တတ်မြောက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

သိထားရမည်မှာ၊ ထိုကျမ်းစာအုပ်မှာ ကုန်းတုဖန်း ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကပ်ရောဂါအငွေ့အသက် တစ်မျိုးတည်းကိုသာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ သင်ယူလိုက်သည့် အချိန်၌ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျမ်းစာအုပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားပြီး ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ ဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ သူ့ကို ခဏမျှ မှင်သက်သွားစေသည်။

"ဒီကျမ်းစာကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ တကယ်ကို မဟာတန်ခိုးတွေ ရှိတာပဲ"

သူသည် သက်ပြင်းချကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကပ်ရောဂါအငွေ့အသက်မှာ ပြောရန် မလိုတော့ဘဲ၊ ဆေးဖော်စပ်နည်းမှာလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ကူညီပေးသည့် ဆေးဝါးများဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အစီအရင်များကို နားလည်သွားသဖြင့် အခြားပညာရပ်များကိုပါ တစ်ဆင့်တက်၍ နားလည်လာပြီး၊ နတ်ဘုရားပစ္စည်း သန့်စင်သည့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အတွေ့အကြုံကို အကုန်ယူလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် လျှို့ဝှက် မှော်ရိုးတံ ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို အကုန်ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်သန့်စင်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤ မှော်ရိုးတံမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် အနှောင့်အယှက် မရှိတော့ပေ။

သိထားရမည်မှာ၊ ယခင်က သူသည် ၎င်းနှင့် အနည်းငယ်မျှသာ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အပြည့်အဝ ရှာဖွေနိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်နေသော 'ယင်ယန် ဖန်ဆင်းခြင်း' တရားလမ်းစဉ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမှော်ရိုးတံ ကို အသုံးပြုလိုက်ပါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီသော နေရာကို ဟောင်းနွမ်းသွားသည့် ခေတ်ဦးကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေနိုင်သည်၊ ယင်းမှာ ယင်နှင့် ယန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ကျောက်ကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း၊ ပွင့်လန်းချိန်တွင် ပွင့်ခြင်း စသည့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များမှာလည်း အမှန်တကယ်တွင် ဤလမ်းစဉ်နှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားပစ္စည်းမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ချန်ထုံယာ ပိုင်ဆိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ ယင်ကျိုးကျွန်းမှ နတ်ဘုရားရှင်က အသုံးပြုရန်အတွက် ငှားရမ်းပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အစွမ်းသတ္တိမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ချန်ထုံယာသည် ဤမှော်ရိုးတံကို လီယန်ချူလောက်ပင် သန့်စင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ အမှတ်အသားများအားလုံးကို လီယန်ချူက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ၊ ဤနတ်ဘုရားပစ္စည်းမှာ ယင်ကျိုးကျွန်းနှင့် အပြီးတိုင် လမ်းခွဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤ လောက၏ လျှို့ဝှက် မှော်ရိုးတံ အပြင် နတ်ဘုရားပန်းချီကားချပ် နှင့် ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင် ဓားနှစ်လက် ကိုလည်း လီယန်ချူက အကုန်သန့်စင်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားပန်းချီကားချပ် အတွင်း၌ တောင်နှင့် မြစ်များ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် အားကောင်းသည့် နတ်ဘုရားကားချပ်ဖြစ်သည်။

ဓားနှစ်လက်မှာလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့ကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့အတွက် သီးသန့် အသုံးပြုရမည့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် တစ်စုံရှိရမည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဒါက ပူးတွဲ တိုက်ခိုက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ အကယ်၍ ဒီနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့မယ်ဆိုရင် အစွမ်းသတ္တိက ပိုပြီး တိုးတက်လာမှာပဲ"

လီယန်ချူက အတွေးထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

……………………

ကျိုတောင်တန်း။

ဤနေရာကို ယခင်က ဆိုင်ရှင်မက တားမြစ်ချက်များ ချမှတ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက၊ ယခင်က ငရဲဘုံမှ ဤနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်ခဲ့လိမ့်မည်။

သို့သော် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်တွင် ယခင်က ကျိုတောင်တန်း မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။ ယခုနေရာမှာ လုံးဝ အသစ်သော တောင်တန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားကာ တိမ်တိမ်မိုးမိုးနှင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ တောင်တန်းများတွင်လည်း ကျားသစ်များနှင့် ဝံပုလွေများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိသည်။

လူအချို့က ဤတောင်တွင် နတ်ဘုရား နှင့် နွားခေါင်း၊ မြင်းခေါင်း နတ်ဘုရားများကို မြင်တွေ့ရသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်မှာကား ငြင်းခုံစရာ ဖြစ်နေသည်။

တရားကျင့်ကြံသူအချို့က တောင်ထဲတွင် ကျောက်စာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှသာလျှင် ဤတောင်၏ ရှေးဟောင်းအမည်မှာ ကျိုတောင်တန်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာရသည်။

တောင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားများကို မကြာခဏ တွေ့ရသဖြင့် လောကသားများက ဤနေရာကို ငရဲဘုံသို့ သွားရာလမ်းဟု ထင်မှတ်ကြသည်။

မုဆိုးနှစ်ယောက်သည် တောင်ထဲတွင် အမဲလိုက်နေကြသည်။ သူတို့သည် တောင်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ အစွန်းပိုင်း၌သာ သားကောင်အချို့ကို ရှာဖွေနေကြသည်။

လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အံ့သြစွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်ကြည့်၊ မီးယုန်တစ်ကောင်"

နောက်တစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တကိုယ်လုံး မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေသည့် ယုန်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ လူကြီးများ ပြောပြချက်အရ နှစ် ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ခန့်က ကျိုတောင်တန်းတွင် မီးယုန်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလျှင် ငွေ ၁၀ ကျပ်မျှ ရနိုင်ပြီး အသားမှာလည်း အလွန်အရသာရှိသည်။ စားသုံးပြီးလျှင် ရောဂါများကို ကုသနိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ပျောက်ကင်းစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူများစွာ တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ ယုန်လိုက်ဖမ်းကြသဖြင့် မီးယုန်များမှာ လုံးဝ မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ယခုအခါတွင် လူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ မီးယုန်တစ်ကောင်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်!

ထိုသူနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်စွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ မုဆိုးများသည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းပြီး မျှားပစ်ရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

သူတို့ တစ်ယောက်စီတွင် အလွန် သွက်လက်မြန်ဆန်သော ခွေးငယ်လေးတစ်ကောင်စီ ပါရှိပြီး ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ခွေးငယ်လေးများသည် ယုန်ကို လိုက်ဖမ်းရန် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ရာ ခွေးနှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဤမီးယုန်မှာလည်း အလွန်ပင် သွက်လက်လှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပတ်ကာ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ရှောင်တိမ်းသွားသဖြင့် ခွေးနှစ်ကောင်မှာ ပြုတ်ကျသွားပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

မီးယုန် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရန်မှာ မည်သည့်အချိန်မှန်း မသိတော့သဖြင့်။

မုဆိုးတစ်ဦးက အလျင်အမြန်ပင် လေးကို ဆွဲယူပြီး မျှားတစ်စောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူပစ်လိုက်သော မျှားမှာ မီးယုန်၏ နောက်ခြေထောက်ကို တည့်တည့်မှန်သွားသည်။ မီးယုန်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ခွေးနှစ်ကောင်၏ အမီခံရမည့်အလား ဖြစ်သွားသဖြင့် မုဆိုးနှစ်ဦးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော မီးယုန်မှာ တောင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မျှားကို ပစ်လိုက်သော မုဆိုးမှာ အလွန်ပင် နှမြောသွားသည်။

"ငွေအများကြီး အခု လက်ထဲကနေ လွတ်သွားပြီ"

ဘေးနားရှိ မုဆိုးမှာ သူနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ လူငယ်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီနေရာကို ငါတို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး မဟုတ်လား"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည်။ စကားပြောနေသူမှာ ဒေါင်ချန် ဖြစ်ပြီး၊ မျှားပစ်သူမှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီး ဒေါင်ဟိုင် ဖြစ်သည်။

ဒေါင်ဟိုင်သည် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာကို ငါတို့ တကယ်ကို မရောက်ဖူးသေးဘူး။ မြန်မြန်သွားရအောင်၊ ဒီတောင်ထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

လူသားသည် ခွေးငယ်လေးများကို ခေါ်၍ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။

သို့သော် ခဏမျှ အချိန်တွင် လာခဲ့သည့် လမ်းကိုပင် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

တောင်ပေါ်ရှိ မုဆိုးများမှာ လမ်းမှားခြင်း အလွန်ရှားလှသဖြင့် ဤအချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး၏ နဖူးတွင် အေးစက်စက် ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။

"အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အတွက်သာ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဒီတောင်ထဲကို လာမှာလဲ။ ခုတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ"

ဟု ဒေါင်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

ဒေါင်ဟိုင်က သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နေမဝင်သေးဘူး။ သေချာ ပြန်မှတ်ကြည့်ရင် ထွက်နိုင်မှာပါ"

ဒေါင်ချန်မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကြရာ၊ ခွေးငယ်လေးများက ရုတ်တရက် တစ်နေရာကို ကြည့်၍ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေကြသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

ခွေးများသည် နတ်ဆိုးများကို မြင်နိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ညစ်ညမ်းသော အရာများကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဒေါင်ဟိုင်က ဘာမျှ မဖြစ်သလိုဖြင့် တိုးတက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြမယ်၊ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့"

လူက နတ်ဆိုးကို မထိပါက၊ နတ်ဆိုးကလည်း လူကို မထိပါ။

ဒေါင်ဟိုင်နှင့် ဒေါင်ချန် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ မုဆိုးများဖြစ်ပြီး သွေးသံရနံ့နှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သာမန် နတ်ဆိုးငယ်များမှာ သူတို့ကို မထိရဲကြပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသော်လည်း ခွေးငယ်လေးများမှာ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ရပ်သွားသည်။

ယခုအခါတွင် နေဝင်ရီတရော ဖြစ်နေသော်လည်း လာခဲ့သည့်လမ်းကို မတွေ့ရသေးသဖြင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ဖြစ်နေသည်။

"နောက်ကျပြီးမှ ပြန်တာက ပြဿနာမရှိပေမယ့်၊ ဒီက ကျိုတောင်တန်းက အရင်ကနဲ့ မတူဘူး။ ဒီမှာ ညအိပ်ရရင် အန္တရာယ်များတယ်"

ဟု ဒေါင်ချန်က စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

တောင်ထဲတွင် ညမှာ အမြဲပင် စောစောရောက်တတ်ပြီး တောင်လမ်းမှာလည်း ကျဉ်းမြောင်းသဖြင့် လမ်းရှာရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

ဤမုဆိုးညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့၏ ရှေ့တွင် အလင်းရောင် တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသူများ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး လူအသံများ၊ ရယ်မောသံများ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအခါတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

တောကြီးမျက်မည်းထဲ တွင် ဤသို့သော အိမ်မျိုးနှင့် တွေ့ရခြင်းမှာ သရဲနှင့် တွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ခွေးငယ်လေးများကို ဆွဲထားကြသည်။

ဒေါင်ဟိုင်မှာ အသက်ပိုကြီးပြီး ပို၍ တည်ငြိမ်သဖြင့်

"မြန်မြန်ထွက်သွား၊ ဒီတောင်ပေါ်က အိမ်ဟောင်းကို လုံးဝ မဝင်ရဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ညီဖြစ်သူကို ခေါ်၍ ထွက်သွားသည်။

သို့သော် တောင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် မီးရောင်ကို ထပ်တွေ့လိုက်ရပြီး အသေအချာ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအိမ်ကြီးပင် ဖြစ်နေသည်။

ဤအခါတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။

ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မီးရောင်နှင့် မီတာ ၂၀၀ ခန့်သာ ကွာဝေးသော်လည်း။

ဤမျှ ကြီးမားသော အိမ်ကို ဤမျှ နီးကပ်မှ မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြသည်။

ယခုအခါတွင် ည၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ချောင်းဆိုးသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သို့သော် လူကို မမြင်ရသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံးသည် အမဲလိုက်ရာတွင် သုံးသော သံချိတ်များကို တင်းတင်းကိုင်ထားကြပြီး စိတ်ကို တင်းထားသည်။

ယခင်က ခွေးငယ်လေးများသည် အဆက်မပြတ် ဟောင်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းစွာပင် ငြိမ်သက်သွားပြီး 'ဝူး ဝူး' ဟုသာ အသံပြုနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အတန်းအစားမြင့်သော ပညာရှိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ထားပြီး အတော်လေး စာပေတတ်မြောက်ပုံရသည်။

"အဘိုးအိုက နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ နှစ်ယောက်သားရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ရတာ တောင်ထဲမှာ လမ်းမှားနေတဲ့ မုဆိုးတွေ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

ဟု ထိုအဘိုးအိုက ပြောသည်။

ဒေါင်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ထိုသို့သော အဘိုးအိုနှင့် တွေ့လိုက်ရသည်ကို မည်သူက မကြောက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဒေါင်ဟိုင်မှာ အနည်းငယ် ပို၍ တည်ငြိမ်သော်လည်း ကြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူသည် အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက လမ်းမှားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆေးဖော်ရင်း အမဲလိုက်ရင်း အချိန်မှားသွားတာပါ။ အခု ပြန်တော့မလို့ပါ"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ညီဖြစ်သူကို ခေါ်၍ ထွက်သွားတော့သည်။

တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုက ရယ်မောလျက်

"အရက်တစ်ခွက်လောက် ဝင်သောက်သွားပါဦး၊ ရှေ့မှာက ငါ့အိမ်လေးပါ" ဟု ပြောသည်။

ဒေါင်ဟိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဘိုးအိုရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မလိုပါဘူး"

အဘိုးအိုက ထိုသို့ ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ လက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ကြီးထဲမှ မီးနီရောင် အရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသည်။

နီးကပ်လာသောအခါ အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အရေပြားမှာ ဖြူဖွေးနုနယ်ပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသော်လည်း လမ်းလျှောက်ရန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဖေဖေ၊ ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ရောက်တာလဲ"

ဟု ထိုမိန်းကလေးက ချွဲနွဲ့စွာ ပြောသည်။

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါ၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိစ္စအချို့ကြောင့် နောက်ကျသွားတယ်"

သူ၏ အကြည့်မှာ မိန်းကလေး၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ ခြေထောက်က ဘာဖြစ်တာလဲ"

မိန်းကလေးက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။

"နေ့ခင်းတုန်းက လူတစ်ယောက် ပစ်လိုက်တဲ့ မျှားမှန်သွားလို့ပါ"

ဒေါင်ဟိုင်နှင့် ဒေါင်ချန် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။

ဒါက နေ့ခင်းတုန်းက မီးယုန်ပင် ဖြစ်သည်

နှစ်ယောက်စလုံး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေသည်။

တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုသည် မိန်းကလေး၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မုဆိုးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့လည်း..."

နောက်တစ်ခဏတွင် ဒေါင်ဟိုင်နှင့် ဒေါင်ချန် နှစ်ယောက်စလုံး သတိလစ်သွားသည်။

ပြန်၍ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ နှစ်ယောက်စလုံး၏ နားထဲတွင် ဆူညံသော အသံများ ကြားနေရပြီး ဧည့်သည်များ များပြားနေကာ အရက်သောက်နေကြသည်။

ဒေါင်ချန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အဝတ်အစားမရှိဘဲ တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ဒေါင်ဟိုင်လည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အခန်းတစ်ခန်းလုံးရှိ ဧည့်သည်များသည် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဧည့်သည်များထဲတွင် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူကြီး၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လူ၊ လှပသော အမျိုးသမီးများ ပါဝင်ပြီး အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစက်လှသည်။

သူတို့ကို ကြည့်နေခြင်းမှာ အရသာရှိသော အစားအစာကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ထိုရှည်လျားသော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုက ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောသည်။

"အားလုံးပဲ၊ ချန်နိုင်ငံရဲ့ တရားရုံးတော်ဌာနက စစ်ဆေးမှုတွေကြောင့် ငါတို့အားလုံးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲနေကြရပြီး တောထဲမှာ ခိုလှုံနေကြရတာပါ"

"အခုတော့ တောင်တန်းမြစ်တွေ ပြောင်းလဲသွားတယ် ရှေးဟောင်း နာမည်ကြီး တောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေတာဟာ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပါ"

"ငါတို့တွေ ဒီမှာ အတူတူ စုစည်းပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မှီခိုကြရအောင် "

အဘိုးအိုက ခွက်ကို မြှောက်ကာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။

ဒေါင်ဟိုင်နှင့် ဒေါင်ချန် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူတစ်ယောက်မှာ အင်္ကျီကို ဖွင့်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် အမွှေးအမျှင်များ ပြည့်နှက်နေကာ ရိုင်းစက်သော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်။

"အဲ့ဒီ တရားရုံးတော်ဌာနက ခွေးမသားတွေ၊ ငါတို့တွေ တောထဲမှာ လူစားရင်း ပျော်ပါးနေတာကို သူတို့က လိုက်သတ်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးဆိုရင် အသတ်ခံလိုက်ရတာ "

"ဟုတ်တယ်၊ လူအနည်းငယ် စားတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ စားလာတာ အနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီကို အခုမှ မစားရတော့ဘူး "

"ဟုတ်တယ် အရင်က ငါတို့ အရှင်ကို လိုက်တုန်းက ယောက်ျားစားချင်ရင် ယောက်ျားစား၊ မိန်းမစားချင်ရင် မိန်းမစား၊ အခုတော့ အိမ်မဲ့ယာမဲ့ ခွေးလို ဖြစ်နေပြီ "

"စကားပြောရင် ပြော၊ ငါတို့ကို ခွေးတွေနဲ့ မယှဉ်နဲ့ "

အမျိုးသားတစ်ယောက်က မကျေနပ်ပေ။

သူတို့အားလုံးမှာ တရားရုံးတော်ဌာနမှ နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်ရာမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးကြီးများကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးငယ်များမှာ ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အရှည်လျား ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။

"ဒီတောင်ထဲမှာ မကြာသေးမီက အလင်းတန်း‌တွေ ပေါ်နေတယ်၊ အခွင့်အရေး တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ။ ငါတို့တွေ မနက်ဖြန် သွားကြည့်ပြီး ရေစီးတစ်မျှ ဖေးကူကြတာပေါ့"

"ဒီည ဒီမုဆိုးနှစ်ယောက်က ငါ့သမီးရဲ့ ခြေထောက်ကို ပစ်ခတ်လိုက်လို့ သူတို့ကို ဖမ်းလာပြီး အရက်မြည်းတာ။ အားလုံး စားပြီးရင် မနက်ဖြန်ဆို ထွက်သွားကြမယ် "

အဘိုးအို စကားပြောပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤအဘိုးအိုမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ သူ၏ သမီးဖြစ်သည်။

သို့သော် စွမ်းအားမှာ အလွန်နည်းပါးသဖြင့် လူပုံစံကို မဖန်တီးနိုင်ဘဲ အသေးစား နတ်ဆိုးနည်းလမ်းများဖြင့်သာ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"ငါ သူ့ရဲ့ လက်ယာဘက်ကို လိုချင်တယ်"

သူမသည် ဒေါင်ဟိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။

အရှည်လျား ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။

"မီးထွန်း၊ ကင်"

ထိုအချိန်တွင် အိမ်၏ တံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ခန့်ညားသော လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ ခါးတွင် ဓားတစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။

လူငယ် တာအိုဆရာ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းပြီး နူးညံ့သည်။

ဝင်လာသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ ဆူညံသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း ထွက်ပြေးကြသည်။ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

ယခင်က သူတို့ အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း တရားရုံးတော်ဌာန၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဘိုးဘေးများ၊ ဂိုဏ်းချုပ်များ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့သာ ထွက်ပြေးကာ အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု တာအိုဆရာတစ်ဦး ရောက်လာသဖြင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ယောက်တည်းပါ၊ ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းအားရှိမှာလဲ"

"အားလုံး အတူတူ ဝိုင်းသတ်ကြ၊ ဒီ တာအိုဆရာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသားတွေ အလွန်ကောင်းတယ်၊ စားပြီးရင် စွမ်းအားတွေ တိုးလာမှာ "

သူသည် အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် သူ ပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး တာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။

ဟုတ်တယ်၊ လူငယ်လေးပဲ၊ ဘာစွမ်းအားရှိမှာလဲ

ယခင်က ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားပြီး ဝက်ခေါင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အမွှေးအမျှင်များမှာ သံချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စူးရှသော သွားများလည်း ပါရှိသည်။

"ဟု အဘိုးအို ပြောတာ မှန်တယ်၊ အတူတူ ဝိုင်းသတ်ကြ"

သူ၏ ခါးတွင် ကိုးကွင်း ပါသော ဓားကြီးရှိပြီး အလွန်ပင် ရိုင်းစက်လှသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် တာအိုဆရာရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဓားကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

'ကစ်' ဆိုသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဓားကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားသည်။

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူမှာလည်း အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး လက်မောင်းတွင် သွေးများ ထွက်နေသည်။

နတ်ဆိုးများမှာ ရိုင်းစိုင်းပြီး ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း တာအိုဆရာမှာ ငြိမ်နေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။

"ဒီ တာအိုဆရာမှာ သံချပ်ကာ ရှိတယ်၊ မကြောက်နဲ့၊ သတ် "

ဒေါင်ဟိုင်နှင့် ဒေါင်ချန်တို့သည် တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာသော်လည်း တာအိုဆရာမှာ အနိုင်ရမည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဘုန်းကြီးများ၊ တာအိုဆရာများ နတ်ဆိုးကို သတ်ရန် ကြိုးစားရင်း အသတ်ခံရခြင်းမှာ မနည်းလှပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့သည် ခန့်ညားသော တာအိုဆရာက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မျက်စိကန်းနေကြတာလား၊ ဒါက သံချပ်ကာလို့ ခေါ်တာလား"

ဤလူငယ် တာအိုဆရာမှာ လီယန်ချူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်တွင် အမြဲမနေခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသားလောကတွင် အခွင့်အရေးများ များစွာ ရှိနေသဖြင့် ခရီးထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လမ်းခရီးတွင် အနီရောင် တိမ်တိုက်ကို အသုံးပြုခဲ့ရာ အလွန်ပင် လှပသည်။

တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရာ တောင်နှင့် မြစ်များကို ခံစားရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသည်။

ညအချိန်တွင် တောင်ထဲတွင် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုရာ ဤအခန်းကဏ္ဍနှင့် တည့်တည့်တိုးသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့က သံချပ်ကာဟု ခေါ်ဆိုသဖြင့် သူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"

အလှအပကို နှစ်သက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းမှာ ရုတ်တရက် မြွေအမြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရစ်ပတ်မှုမှာ သံလူသားပင် ဖြစ်စေကာမူ ကျိုးပဲ့သွားနိုင်သည်။

ယခင်က နာမည်ကြီး နတ်ဆိုးများပင် သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းအောက်တွင် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

လူငယ် တာအိုဆရာမှာ ထိုမျှမကဘဲ သူ၏ ဓားကိုပါ ရစ်ပတ်ထားသည်။

လူတိုင်း၏ လက်နက်များမှာ အတူတူ ရောက်လာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ အနီးသို့ မရောက်မီပင် အားလုံး ကျိုးပဲ့သွားသည်။

အမျိုးသမီးမှာ အံ့သြသွားပြီး မြွေအမြီးဖြင့် မည်မျှပင် ရစ်ပတ်သော်လည်း တာအိုဆရာမှာ ဘာမျှ မဖြစ်ပေ။

လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်ရာ သူမသည် ညည်းညူလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားပြီး အခန်းထဲရှိ နတ်ဆိုးများကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလို အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကစားပွဲမျိုးကို ငါ မကစားတာ ကြာပြီ"

နတ်ဆိုးများမှာ အံ့သြသွားကြသည်။

အဆင့်တန်း ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ။

အခန်း ၁၁၉၀ - ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ လော

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး၌ ရှိနေသော ဧည့်သည်များအားလုံးသည် ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒီတာအိုဆရာက သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သူမ ကို ချုပ်နှောင်လိုက်နိုင်တယ် "

လူအများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ရိုးရှင်းသော ပညာရှိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအို၏ အင်္ကျီလက်ကြားထဲမှ အစိမ်းရောင် မီးတောက်တစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ တစ္ဆေမီးတောက်နှင့် တူညီပြီး လူ၏ အရိုးဆီကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"တရားရုံးတော်ဌာန က နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်နေတာတောင် မင်းတို့လို အကြွင်းအကျန်တွေ ကျန်ရစ်နေသေးတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။

သူသည် လက်ချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ခတ်လိုက်ရာ ထို တစ္ဆေမီးတောက်မှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည်လောင်ကျွမ်းပြီး ပညာရှိဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကူးစက်သွားသည်။

အဘိုးအိုမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ချက်ချင်းပင် အဝါရောင် အသားအရေရှိသော မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် တစ်အိမ်လုံး ရှုပ်ထွေးသွားပြီး နတ်ဆိုးများမှာလည်း လမ်းမသိတော့သလို ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

သူတို့သည် တရားရုံးတော်ဌာနမှ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ လက်ချက်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤလူငယ် တာအိုဆရာကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

ထိုနတ်ဆိုးများမှာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မမြင့်မားကြဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော သွေးစက်ရနံ့များ ရှိနေကြသည်။ သူတို့မှာ ယခင်က ဂူအချို့တွင် ရှိနေခဲ့သည့် နတ်ဆိုးတပ်သားများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အင်အားပျက်စီးနေသည့် အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ပဲစေ့အချို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစစ်သည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုနတ်ဆိုးများကို လျင်မြန်စွာ ချေမှုန်းလိုက်သည်။

သူတို့မှာ တောင်ထဲရှိ ကျားသစ်၊ မြေခွေး၊ ဝံပုလွေများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးမှာ နေ့ခင်းတုန်းက သူတို့ ပစ်ခတ်လိုက်သည့် မီးယုန်ပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးများထဲတွင် တရားသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ ရှိတတ်သော်လည်း ဤသူများမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အငွေ့အသက်မှာပင် အလွန်ညစ်ညမ်းနေပြီး လူအများအပြားကို စားသုံးထားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူကို ကြည့်နေသော ဒေါင်ဟိုင်နှင့် ဒေါင်ချန် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သူတို့ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အဝတ်အစား မရှိဘဲ ဒူးထောက်နေကြသဖြင့် အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသည်။

နတ်ဆိုးအချို့တွင် လူ့အဝတ်အစားများ ရှိသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံးသည် အဝတ်အစား နှစ်စုံကို ရှာယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် နတ်ဘုရားရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

"နတ်ဘုရားရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"နတ်ဘုရားရှင်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲခင်ဗျာ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် နတ်ဘုရားရှင်အတွက် သက်တမ်းရှည် ကျောင်းတော် တစ်ခု ဆောက်လုပ်ပြီး နေ့တိုင်း ပူဇော်ကာ တစ်သက်လုံး မမေ့ဘဲ ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ် "

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ လက်တစ်ကမ်းစာ အကူအညီပါ၊ မင်းတို့အိမ်က ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ ပြန်ပို့ပေးမယ်"

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ မဝံ့ရဲသဖြင့် ငြင်းဆန်ကာ သူတို့ဘာသာ ပြန်သွားနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီတောင်က ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး၊ နတ်ဆိုးတွေ မကြာခဏ ပေါ်တတ်တယ်။ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရင် မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်"

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မေးသည်။

"ဒီတောင်က နောက်မှ ပေါ်လာတာ၊ မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတာကို အမဲလိုက်ဖို့ လာရဲတယ်ပေါ့၊ သတ္တိကတော့ မနည်းဘူးပဲ"

ဒေါင်ဟိုင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"နတ်ဘုရားရှင် မသိလို့ပါ၊ အရင်က အစိုးရက လူခွန်ကောက်ခြင်းကို ဖျက်သိမ်းမယ်လို့ ကြေညာပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ မြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော့ အတင်းအဓမ္မ အခွန်ကောက်နေတာပါ။ အမဲလိုက်ရင်လည်း ခွန်ဆောင်ရတယ်၊ အိမ်ထောင်ပြုရင်လည်း ခွန်ဆောင်ရတယ်၊ လမ်းဖြတ်လျှောက်ရင်လည်း ခွန်ဆောင်ရတယ်။ ဘာမှလုပ်လို့မရတော့တာနဲ့ ဒီတောင်ထဲကို စွန့်စားပြီး ဝင်လာရတာပါ"

လီယန်ချူ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာလား"

နတ်ဆိုးများကို ခွဲခြားရ လွယ်ကူပြီး လူအပေါ် ဘေးဥပဒ် ဖြစ်စေသည်ကိုလည်း မြင်ရလွယ်သည်။

သို့သော် လူသားများသည် လူကို စားသုံးသည့်အခါတွင်မူ ထင်ရှားစွာ မစားသော်လည်း၊ သူတို့၏ ဘေးဥပဒ်မှာ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။

လီယန်ချူသည် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ထိုမြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအကြောင်းကို ပိုမို နားလည်လာသည်။

သူသည် လက်ချောင်းကို တွက်ချက်လိုက်ရာ ထိုအကြောင်းအရာ၏ အစအဆုံး အကြောင်းရင်းများကို အားလုံး နားလည်သွားသည်။

ရှေးခေတ်က မြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများသည် ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။ ရာထူးမှာ အဆင့်ခုနစ် သာ ဖြစ်သော်လည်း ဒေသတွင်း၌မူ မြေပိုင်ရှင် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စိတ်ထားမကောင်းသူနှင့် တွေ့ပါက တိုင်ကြားစရာ နေရာပင် မရှိတော့ပေ။

"လူငယ်ဧကရာဇ်က အုပ်ချုပ်ရေးကို ပြုပြင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာက အချိန်အများကြီး လိုအပ်တယ်။ အခု တောင်တန်းတွေ ပြောင်းလဲသွားတော့ အရင်က အတွေ့အကြုံတွေ ရှိပေမယ့်လည်း မလွှဲမရှောင်သာ ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ရဦးမှာပဲ"

လီယန်ချူသည် ယခင်က 'သုံးဆယ့်ခြောက်ခုနတ်ဘုရားနယ်မြေ နှင့် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုလျှိုဝှက်နယ်မြေ' ကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့ရခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်သည်များကို စေလွှတ်၍ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီးနောက်တွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။

တရားလမ်းစဉ် လိုက်သူတို့သည် လူ့လောက၏ နိုင်ငံရေးကိစ္စများတွင် မဝင်ရောက်သင့်ပေ၊ အကြောင်းတရား ကိုသာ အလေးထားသင့်သည်။

လောကကိစ္စများသည် အကြောင်းတရားများဖြင့် ရောထွေးနေပြီး၊ ဘုရင်များ ပြောင်းလဲခြင်း၊ လူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

တရားလမ်းစဉ် လိုက်သူတို့သည် သာမန်မဟုတ်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် လူ့လောကကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်ပါက လူ့လောက၏ အငွေ့အသက်များ တက်လာတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲတတ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လပြည့်ဝန်းမှာ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး တစ်အိမ်လုံးတွင် လူကိုစားသော နတ်ဆိုးများမှာ အကုန်ရှင်းလင်း သွားခဲ့သည်။

အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး၌ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လီယန်ချူသည် မီးတစ်ချက် တိုက်လိုက်ရာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်။

"ဓားသမား၊ ဓားသမားတွေဟာ နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်တယ်၊ အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့ အရာရှိတွေကိုလည်း သတ်တယ်၊ တရားလမ်းစဉ် လိုက်သူတွေဆိုတာ ဒါမျိုး မလုပ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး"

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

'နန်မင်လီဟော့' ဓား

ဤဓားမှာ နတ်ဆိုးများကို သန့်စင်သည့် ရတနာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဓား မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော ပျံသန်းသည့် ဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"သွား"

သူသည် ယခင်ကပင် ကိစ္စရပ်များ၏ အကြောင်းရင်းများကို တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ မှားယွင်းမှု မရှိနိုင်ပေ။

ဤမြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ အတင်းအဓမ္မ အခွန်ကောက်ရုံသာမကဘဲ လူ့အသက်ကိုလည်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားကာ ဘေးဥပဒ် အလွန်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။

နန်မင်လီဟော့ ဓားမှာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ခွင်းကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

……………………

မြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ နောက်ဖေးလမ်းကြား၊

ချန်ပင်းမြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဝမ်ဆုန်းရှန်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ငွေစက္ကူများနှင့် ရွှေချောင်းများကို ရေတွက်နေသည်။

"ကောင်းကင်က ဝေးပြီး ဘုရင်ကလည်း ဝေးတယ်၊ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ငွေမရှာရင် ဆယ်နှစ်လောက် ကြိုးစားပမ်းစား စာဖတ်ခဲ့တာနဲ့ တန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အောက်ခြေလူတန်းစား လူအနည်းငယ် သေတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ နောက်ထပ် လာပြီး ဆူပူဦးမယ်ဆိုရင် အကုန် အသတ်ခိုင်းလိုက်မယ် "

ချန်ပင်းမြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ရွှေချောင်းကို ကိုင်ကာ ရယ်မောရင်း နမ်းလိုက်သည်။

ယခင်က တောင်သူလယ်သမားအချို့ လာရောက် တိုင်ကြားကြသဖြင့် သူသည် လူစေလွှတ်၍ ဖမ်းဆီးခိုင်းကာ ထောင်ထဲတွင် တုတ်နှင့်ရိုက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်ခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အရာများသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်အတွက်မူ အလွန်ပင် သေးငယ်သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူ့အား ဆန့်ကျင်သူမည်သူ့ကိုမျှ သူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ခွင်း၍ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး အိမ်တံခါးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ဤအတင်းအဓမ္မ အခွန်ကောက်ပြီး လူ့အသက်ကို မြက်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

နန်မင်လီဟော့ ဓားမှာ ထိုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

လမ်းခရီး ဆယ်မိုင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ခဏမျှပင် မကြာပေ။

သွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊

တရားရုံးတော်ဌာနမှ အရာရှိတစ်ဦး အိပ်မက်ထဲတွင် နားကောင်းကင်မှ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နားပင် တုန်သွားသည်။

သူသည် အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာပြီး တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် 'ယင်' ဝိညာဉ်ကို စုစည်းထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

ကောင်းကင်မှ အသံမှာ ဤကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံ၊ ဖြစ်စဉ်အသေးစိတ်နှင့် အခြား အချက်အလက်များကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားသွားသည်။

ထိုနတ်ဘုရား၏ တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားပြီး အကြောင်းရင်းများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရသဖြင့် ပါဝင်သူများကိုလည်း ရှင်းပြထားသည်။

အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ ထိုကြီးမားသော အသံမှာလည်း မရှိတော့ပေ။

တရားရုံးတော်ဌာနမှ ထိုအရာရှိမှာ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။

ဘယ်တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရောက်နေရမှာလဲ၊ သူ့အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ ရှိနေတာလေ။

သူသည် ထိုနတ်ဘုရား ပြန်သွားသလား မသွားသလားကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လူးလဲထ၍ ဒူးထောက်ကာ ကန်တော့လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားရှင်ရဲ့ သွန်သင်ချက်ကို မှတ်ထားပါတယ်"

သူသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။

"လူတွေကို စုစည်းပါ၊ ချန်ပင်းမြို့နယ်ကို သွားမယ်"

ထိုလူငယ်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော် ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကာ အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

တရားရုံးတော်ဌာနသည် ယခုအခါ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးကိစ္စများကိုသာမက ရာဇဝတ်မှုများကိုပါ ကိုင်တွယ်ရပြီး အထူးကိစ္စရပ်များကို အထူးဆောင်ရွက်ပေးရသဖြင့်

အာဏာမှာ ရာဇဝတ်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ညဉ့်နက်ကြီး ချန်ပင်းမြို့ကို ဘာလို့ အရေးတကြီး သွားရမှာလဲ "

တရားရုံးတော်ဌာနမှ အရာရှိက မျက်နှာတည်ဖြင့် ပြောသည်။

"ချန်ပင်းမြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အတင်းအဓမ္မ အခွန်ကောက်ပြီး လူ့အသက်ကို သတ်နေတယ် အမြန်မသွားရင် မင်းနဲ့ငါ တာဝန်မသိတဲ့သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် "

ထိုသူမှာ အလေးအနက် ဖြစ်သွားပြီး လူတွေကို ချက်ချင်း စုစည်းကာ အဖွဲ့လိုက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

………

လီယန်ချူသည် တောင်ထဲရှိ အိမ်ကြီးကို မီးရှို့ပြီးနောက် နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို သတ်ဖြတ်ကာ တရားရုံးတော်ဌာနမှ အရာရှိတစ်ဦးကို တင်ပြခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဤရှေးဟောင်း နာမည်ကြီး တောင်တန်းများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ ရှိ ယန်ရှန်းတောင် အနီးတွင် တံဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

၎င်းသာမက တချို့တောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပါက နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ဖိနှိပ်ခံရပြီး ရှာဖွေ၍ မရတော့ပေ၊

ဤသည်မှာ ထိုတောင်ထဲတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ထက် မြင့်မားသည့် စွမ်းအားများ ရှိနေကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲခြင်းမှာ စည်းမျဉ်းများနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

လူသားတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှတစ်ဆင့်သာ နိုင်ငံတော်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးအို ပြောပြသည့် တောင်ထဲမှ အလင်းတန်းကို လီယန်ချူလည်း ခံစားမိသည်။

သူသည် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ မြေကို ကျုံ့ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ညကောင်းကင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားဓားဖြင့် ခွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်ရှိ တောင်ထိပ်များမှာ တိမ်တိုက်များထဲအထိ မြင့်မားပြီး အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိကာ မတ်စောက်လှသည်။

လီယန်ချူပင် ထိုထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီချိုင့်ဝှမ်းက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားနဲ့ခွဲထုတ်လိုက်တာ"

ဟု လီယန်ချူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဤရှေးဟောင်း နာမည်ကြီး တောင်တန်းများမှာ အခွင့်အရေးများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ကြီးမားသော ကိစ္စများနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။

ယခင်က ကျင်းယွင်တောင် နှင့် တောင်ကိုးလုံးကို ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးက ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခံလိုက်ရကာ သူ၏ နေရာကို လီယန်ချူ တွက်ချက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒုတိယမြောက် တောင်ကြီးကို မဖျက်ဆီးမီမှာပင် သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် အကြောင်းတရား၏ လေးလံမှုကြောင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားများပင် မခံနိုင်ကြပေ။

လီယန်ချူသည် မတ်စောက်သော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ အသိစိတ်ထဲရှိ ဓားစွမ်းအင် အရှိန်အဟုန်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်လာသည်။

၎င်းသာမက၊ သံချေးတက်နေသော ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးဓားမှာလည်း အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာရန် ကြိုးစားနေသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို တကယ်ပဲ ဓားနဲ့ ခွဲထုတ်လိုက်တာပဲ"

သံချေးတက်နေသော ရော်ဖူတောင် ဘိုးဘေးဓားမှာ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရော်ဖူတောင်မှာ ယခုအခါ လူ့လောကတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် ရော်ဖူတောင်၏ ကျိုရွှမ် နှင့် ရှဲ့ချင်းဝမ် တို့မှာ ပထမဆုံး အသုတ်တွင်ပင် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်သွားကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အခက်အခဲ မရှိခဲ့ပေ။

သိထားရမည်မှာ၊ ပထမဆုံး နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်ရောက်ခြင်း၏ အလင်းတန်းများ ပေါ်လာချိန်တွင် လမ်းကြောင်းမှာ ပွင့်သွားသော်လည်း၊ ထိုလျှပ်စီး များ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားများပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ရော်ဖူတောင်မှ လူများ တက်သွားသည်မှာ အပေါ်တွင် လူရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရော်ဖူတောင်မှ ဘိုးဘေးဓားကို ပူဇော်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ကြည့်ရဆိုးသော်လည်း လူ၏ စိတ်ထဲရှိ ကောင်းဆိုးကို သိရှိနိုင်သော နတ်ဘုရားဓားဖြစ်ပြီး အလွန်ထူးခြားသည်။

ထိုသံချေးတက်နေသော ပုံစံကို ကြာကြာကြည့်လျှင် ပို၍ပင် တောက်ပနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဓားပေါ်လာသည်နှင့် မြည်ဟီးသံမှာ ဆူညံသွားပြီး ဓားစွမ်းအင်မှာ နဂါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တောင်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

လီယန်ချူသည် တောင်ချိုင့်ဝှမ်း နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တောက်ပနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာပင် အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းစပ်ဖျဉ်း ဖြစ်သွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဓားစွမ်းအင်အချို့ ပျံထွက်လာကာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။

ဤသံချေးတက်နေသော သံဓားမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ဓားစွမ်းအင်များမှာ အဆက်မပြတ် သူ့ဆီသို့ စုစည်းလာပြီး အစပိုင်းတွင် ဆယ်ခုခန့်သာ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဓားစွမ်းအင်မှာ မြစ်ကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသည်။

ဤရော်ဖူတောင် ဘိုးဘေးဓားသည် ထိုစီးဆင်းမှု၏ အလယ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး အလွန်ပင် အေးစက်နေပုံရသည်။

"ဒါကို အရင်က ရော်ဖူတောင်ရဲ့ ပထမဆုံး ဘိုးဘေးက ဒီတောင်ကို ခွဲခဲ့တာလား "

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်သည်။

သူသည် ဤဓားစွမ်းအင်များမှာ အမှန်တကယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဓားအသိစိတ် များမှ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဓားပုံစံ ဖြစ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။

မကြာမီပင် ဓားစွမ်းအင်များမှာ ထိုသံချေးတက်နေသော သံဓားထဲသို့ စုစည်းသွားသည်။

ထိုဓားမှာ 'ရှူး' ဟူသော အသံနှင့်အတူ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လီယန်ချူသည် ဤဓားမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ထက်မြက်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း ခံစားနိုင်သည်။

အပြင် လီယန်ချူ၏ ယခုလက်ရှိ အဆင့်အတန်းအရ ထိုဘိုးဘေးဓားကို ပြုလုပ်သူမှာ အမှန်တကယ် နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှိသူ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ရာတွင် သုံးသော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကိုယ်ထည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခတ်လိုက်ရာ ဓားမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေသည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားဓား တစ်လက်လား"

ထိုဘိုးဘေးဓားမှာ နဂါးဟီးသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တောင်တောများကိုပင် တုန်လှုပ်စေသည်။

ဤဓားမှာ ဝိညာဉ်ရှိသည်။ ရော်ဖူတောင်၏ ရတနာဖြစ်သော ဤဓားသည် ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ အရင်က ပထမဆုံး ဘိုးဘေးက ဒီနေရာကို တကယ်ပဲ ရောက်ခဲ့တာလား "

သူသည် ထိုဘိုးဘေးဓားနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်နံရံတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။

ဤတောင်ထဲတွင် သဘာဝ နတ်ဘုရားအစီအရင်များ ရှိပြီး နည်းလမ်းမရှိပါက ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လီယန်ချူပင် ဤနေရာတွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း ဤဘိုးဘေးဓားမှာမူ လွယ်ကူစွာပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်နံရံရှေ့သို့ ရောက်သွားသော်လည်း အလင်းတန်းများ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤနေရာမှာ ထိုအလင်းတန်းများ ပေါ်လာသော နေရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားမှုမှာ ယာယီ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အလင်းတန်းမှာ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ လုပ်၍ နဖူးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်မျက်လုံး ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရပြီး အလင်းတန်း၏ အလယ်တွင် ရွှေအမြုတေ တစ်ခုမှာ လည်ပတ်နေကာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

"ရွှေအမြုတေ ဒီတောင်ထဲမှာ နတ်ဘုရားဆေးလုံး ရှိနေတာလား "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤရွှေအမြုတေမှာ ထူးခြားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သေချာကြည့်သည့်အခါ အလင်းတန်းများမှာ လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

"အရင်က နတ်ဘုရားရှင်က ဘာလို့ ဓားနဲ့ တောင်ကို ခွဲခဲ့တာလဲ၊ နောက်ပြီး သူက ဒီရွှေအမြုတေ ရှိတာကို သိသလား "

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အပေါ်ယံကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ဤရွှေအမြုတေ၏ ထူးခြားပုံကို သိနိုင်သည်။

ရွှေရောင်နတ်ဘုရားပင် ပင်လျှင် သူ့ကို ဤမျှ ခံစားချက် မပေးခဲ့ဖူးပေ၊ ၎င်းမှာ အသက်ရှည်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုးတက်စေသည့် နတ်ဘုရားဆေးပင်ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဘိုးဘေးဓားကို ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စကို သိနေပုံပဲ။ သူသိတယ်ဆိုရင် ဓားကို သုံးတဲ့သူကလည်း သိမှာပဲ"

ယခုအခါ လီယန်ချူတွင် အတွေ့အကြုံ ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဤသို့သော အရာများကို ရယူရန်မှာ စိတ်ရှည်ရမည် ဖြစ်သည်။

တချို့သော ရတနာများမှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အာကာသကို ဖောက်ထွက်သွားတတ်ကြသည်။ ထိုအခါမှ နောင်တရနေလည်း နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို လှန်လိုက်ရာ လက်ဝါးထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူ ပုလင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သန့်စင်ခြင်း ဖန်ပုလင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ပုလင်းဝမှ အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သို့သော် ဤရွှေအမြုတေမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး ရုတ်တရက် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျောက်စိမ်းဖြူ ပုလင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လာတိုက်သည်။

'ဒေါင်'

ဆူညံသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုလင်းမှာ တုန်ခါနေကာ အလင်းတန်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အရမ်းပဲ"

လီယန်ချူမှာ အံ့သြသွားသည်။

ဤရွှေအမြုတေမှာ တစ်ချက်ထိလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ပုလင်းကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားစေသည်။

သူသည် ပုလင်းကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရာ အလင်းတန်းမှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေအမြုတေမှာ ထပ်မံ လာတိုက်ပြန်သည်

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူက လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး ထိုရွှေအမြုတေကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ မည်မျှပင် ရုန်းကန်သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ ယခု ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိန်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားဓားနှစ်လက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

ရွှေအမြုတေမှာ ထူးခြားသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် နတ်ဆိုးတံဆိပ်များ ပေါ်လာသောအခါ ရွှေအမြုတေမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး နတ်ဘုရား အစီရင်စာလုံးများကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"တော်တော် မာတဲ့ အရာပဲ "

လီယန်ချူမှာ ဤအရာကို စားလို့ရပါ့မလားဟု သံသယ ဖြစ်သွားသည်။

ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင် သွားတွေ ကျိုးသွားမှာလား

သူသည် ရွှေအမြုတေကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း အချိန်တိုင်း လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ်တွင် လီယန်ချူမှာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့မလို ဖြစ်သွားသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးခြားကြောင်း သိသာသည်။

၎င်းသာမက လီယန်ချူသည် ၎င်းကို ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရရှိခဲ့ပေ။

"ဒီအတိုင်းဆို မဖြစ်ဘူး၊ ဒီရွှေအမြုတေကို အမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားလို့လည်း မရဘူး၊ မိုးမြေ မြားတွေကိုတောင် သိမ်းလို့ မရဘူး"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"သိမ်းလို့ မရရင် စားဖို့လည်း အန္တရာယ်များတယ်၊ မီးနဲ့ပဲ အရည်ဖျော်လိုက်တော့မယ်"

သူသည် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးထဲတွင် သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤမီးတောက်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ပြီး နတ်ဘုရားစာလုံးများထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်သည်။

အဆင့်ကိုးရှိ နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် မာကျောပြီး ရေမစိမ့်နိုင်သော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပျက်စီးသွားသည်။

သို့သော် ဤရွှေအမြုတေကို မီးနှင့် ဖုတ်လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် အလင်းရောင်များ ပိုမို တောက်ပလာပြီး ယခင်က မျက်လုံးအရွယ်အစားသာ ရှိရာမှ ယခုမူ ကြက်ဥအရွယ်အစားအထိ ဖြစ်လာသည်။

"မီးနဲ့ ဖုတ်လိုက်တာက ဒီရွှေအမြုတေကို ပိုပြီး ကြီးထွားလာစေတာပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

အရည်မပျော်နိုင်ရင်လည်း အသေအချာ ဖုတ်လိုက်တော့မယ်။

လက်ထဲရှိ မီးတောက်များမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး အချိန်ကုန်လွန်သွားသည့်အခါ ရွှေအမြုတေမှာ ပို၍ ကြီးမားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘဲဥအရွယ်အစားအထိ ဖြစ်လာသည်။

ဤအဆင့်ရောက်လျှင် ရွှေအမြုတေမှာ မီးထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး နောက်ထပ် မကြီးထွားတော့ပေ။

လီယန်ချူက ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အလွန်ပင် နွေးထွေးသည်။

အပေါ်တွင် အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ဗိုက်ထဲရှိ ရွှေအမြုတေကလည်း တုံ့ပြန်လာသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ရွှေအမြုတေကို ကြည့်လိုက်ရာ အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခင်က ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများ ရှိခဲ့ပြီး အဆင့်တက်မှုများ ကျဆင်းသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် ကျင့်ကြံလိုက်ရာ အလင်းရောင်များ ပြန်ရလာသည်။

ယခုအခါ ရွှေအမြုတေနှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ရှိနေပြီး အပြန်အလှန် တောက်ပနေသည်။

"ဒီရွှေအမြုတေကို အရည်ဖျော်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ရွှေအမြုတေကို ပိုပြီး ကြီးထွားစေနိုင်မလား"

အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းမှာ ဆေးလုံး မဟုတ်ဘဲ ရှေးခေတ်ပညာရှိတစ်ဦးက ကျင့်ကြံထားသော ရွှေအမြုတေ ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် ရွှေအမြုတေ ကျင့်စဉ်တွင် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး အနီရောင် အမှတ်အသားအထိ ဖြစ်လာသည်။

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပညာရှိ တစ်ဦးသည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုသူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော် ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ရှိသည်။

"မင်းရဲ့ ရွှေအမြုတေက မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မီးနဲ့ပဲ ဖုတ်နေတာလဲ၊ ရေကို မသုံးတာလဲ"

ထိုရှေးခေတ် ပညာရှိက အေးဆေး ပြောသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။

ဤရှေးခေတ် ပညာရှိက အံ့သြသွားသည်။

"ငါ့နာမည်က ကျင်ရှန်း၊ မင်းက ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား၊ ငါက ရှေးခေတ်က အရမ်းနာမည်ကြီးတဲ့ နတ်ဘုရားပဲ ဒီရွှေအမြုတေကို ငါပဲ ကျင့်ထားတာ၊ မင်း အစွမ်းကို သိသင့်တယ်"

သူ ပြောချင်သည်မှာ ထိုသို့ ပြောမည့်အစား ယဉ်ကျေးစွာ ပြောပါဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီရွှေအမြုတေက မာတာကလွဲရင် အထူးတလည် ဘာမှ မရှိပါဘူး"

လီယန်ချူ ပြောလိုက်သည်။

"………………" ကျင်ရှန်း။

သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါငယ်ငယ်တုန်းက တောင်ပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတွေကို လိုက်ရှာတော့ အကြီးအကဲတွေကို တွေ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပေမယ့် မင်းလိုမျိုးတော့ မတည်ငြိမ်ခဲ့ဘူး"

လီယန်ချူက မျက်နှာကို မပြောင်းဘဲ ပြောသည်။

"တောကြီးမျက်မည်း ထဲမှာ မင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ၊ ကြည့်ရတာ မင်းက တစ္ဆေနဲ့ ပိုတူတယ်"

ကျင်ရှန်း: "………………"

ဒီလူငယ် တာအိုဆရာက ဘာလို့ စကားအကောင်းပြောလို့ မရတာလဲ။

"ငါ မင်းကို နည်းလမ်းတစ်ခု သင်ပေးနိုင်တယ်၊ ရွှေအမြုတေ သုံးရောင် ကျင့်စဉ်ပဲ အရင်က အနီရောင်၊ နောက်ပြီး အပြာရောင်၊ နောက်ဆုံးမှာ ခရမ်းရောင် ဖြစ်လာမယ်၊ သုံးရောင်ဖြစ်ပြီးရင် အရောင်မဲ့ ဖြစ်သွားပြီး 'ရွှေအမြုတေမှ သန္ဓေသား' ဖြစ်လာမယ်၊ ဒါက အဆုံးစွန်သော နည်းလမ်းပဲ "

ရွှေအမြုတေမှ သန္ဓေသား... လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သည်။

ရွှေအမြုတေမှ သန္ဓေသား ဆိုသည်မှာ ထိုကမ္ဘာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ဤရွှေအမြုတေ ကျင့်စဉ်မှာ ရွှေအမြုတေအတွက်သာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ နောက်တစ်ဆင့် ဖြစ်နေသည်။

သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ကျင်ရှန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါက ရွှေအမြုတေ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ"

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုရှေးခေတ် ပညာရှိကလည်း အံ့သြသွားသည်။

"ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆိုတာ ဘာလဲ"

တောကြီးမျက်မည်းထဲတွင် နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။