အခန်း ၂၁၄

အခန်း။ ၂၁၄

"ဒါက... ဘာကြီးလဲဟ"

လုံယီက သူ၏မျက်မှောင်ကို ကုပ်လျက် နက်ရှိုင်းလှသော လမ်းကြားလေးထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ပင်းနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော သူ၏ခြေလှမ်းများမှာမူ သဘာဝကျစွာပင် ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

ဒီအတိုင်း လမ်းဘေးက လေလွင့်ခွေးတစ်ကောင်ပဲဟာ ငါ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။

သို့သော်လည်း သူ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဒါဟာ အမြဲတမ်း ဝမ်ပင်းရဲ့ဘေးနားမှာ ရှိနေတတ်တဲ့ ခွေးဝါကြီး မဟုတ်ဘူးလား။

သူ့နောက်ကို လူလိုက်နေတာကို သိသွားလို့... ဝမ်ပင်းက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ရဲ့ခွေးကိုတောင် စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား။

"ဟားဟား..."

လုံယီက သရော်သလို ရယ်မောလိုက်မိ၏။

ဒီလိုမျိုး မပြောပလောက်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့အတွက် ငါ အခုလိုမျိုး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမိတာ ဒါပထမဆုံးပဲ...

ခံစားချက်ကတော့... အလယ်အလတ်နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ရတော့မယ့်အတိုင်းပဲ...။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ပင် လုံယီ၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးများမှာ ရုတ်ချည်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ခံစားချက်ကတော့ သူသည် ကမ္ဘာဦးအအေးဓာတ်ကြီးမားလှသော အမှောင်ထုနက်နဲရာထဲသို့ ရုတ်တရက် ပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလားပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏နောက်ကျောဘက်ဆီမှနေ၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလှသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤအအေးဓာတ်ဆိုသည်မှာ ရာသီဥတုအပူချိန်ကြောင့် အေးစက်သွားခြင်းမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော စိမ့်အေးသွားသည့် ခံစားချက်မျိုးပင်။

ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူ၏ကျောရိုးဆီမှနေ၍ ဦးခေါင်းနောက်စေ့အထိ တရွရွ တက်လှမ်းလာခဲ့သဖြင့် လုံယီသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ တစ်ချက်မျိုချလိုက်မိပြီးမှ နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်နှာတစ်ခုကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့လိုက်ရကာ မီးတောက်မီးလျှံများ ဝန်းရံထားသော ဦးခေါင်းခွံကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပြီး သူနှင့် မီတာဝက်ခန့်သာ ဝေးကွာသော နေရာ၌ ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

လုံယီသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ထိုဦးခေါင်းခွံကြီးက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။

ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာမူ ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် သူ၏နောက်ကျောဘက်သို့ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ အသံတိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

ဝုန်း...

သွေးကြောများ တုန်ခါသွားသည့်အသံမှာ လမ်းကြားလေးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ့ထံသို့ လှမ်းကမ်းလာသော အရိုးစုလက်ဝါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံယီသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တောက်ပလှသော အနီရောင် ဓားအရှိန်အဝါများက သွေးကြောချီစွမ်းအင်များနှင့်အတူ လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းလျက် ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါက ရှေ့သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့်တိုင်အောင် ၎င်းကို ထိုဖြူဆွတ်လှသော အရိုးစုလက်ဝါးကြီးက အလွယ်တကူပင် ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဆုပ်ခြေလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ တစစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့၏။

အဲဒီအချိန်မှာတင်... ဒီမိစ္ဆာကောင်ကြီးရဲ့ အစွမ်းက ငါ့ထက် အဆမတန် သာလွန်နေတယ်ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရိပ်မိဘဲ နေမှာလဲ...

သူ၏ စောစောက ခုတ်ပိုင်းမှုမှာ သာမန် အလယ်အလတ် နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေနိုင်ပြီး အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့်ရှိသော ရှေးဟောင်းအဆင့် ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသာလျှင် ၎င်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲကြသည်။

အကယ်၍ ဒီမိစ္ဆာကောင်ကသာ အဲဒီအဆင့်မှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်... ဒါဟာ အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့်ထဲမှာ အနှိုင်းမဲ့ အစွမ်းထက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်..."

လုံယီသည် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်ပြီးနောက် တောင်စောင့်ခွေးကြီး ရှိနေသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဦးတည်လျက် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တော့သည်။

ထိုလမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကသာလျှင် သူ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝု... ဝု...

ပြင်းထန်လှသော ဟောင်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လုံယီ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ရပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာနေသော တောင်စောင့်ခွေးကြီးဆီသို့ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ တစ်ပေခန့် မြင့်မားလှပြီး မီတာရာဂဏန်းအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံများကိုပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားစေနိုင်သောအစွမ်း ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ခွေးတစ်ကောင်ကို သတ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုလိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုအရာက တကယ့်ကို ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့အတွက် နွားသတ်ဓားကြီးကို အသုံးပြုလိုက်သလို ထင်ရှားလှသော သာဓကတစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း လုံယီအနေဖြင့်မူ ထိုအရာများကို ထည့်သွင်းတွေးတောနေရန် အချိန်မရှိပေ။

ဝုန်း...

နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ဓားအရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံ၍ တစစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းမှာ ခွေးကြီး၏ လက်သည်းချက်တစ်ချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်းပင်။

လုံယီသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ထိုတောင်စောင့်ခွေးကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများ၊ ခြေလက်များနှင့် ကျောပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ချည်းပင် ရဲရဲတောက် မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ

"ဒါ... ဒါက ဘာသတ္တဝါကြီးလဲဟ"

သူ စကားပြောလို့ပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လင်းလက်တောက်ပနေသော အနီရောင် သံကြိုးကြီးတစ်ချောင်းမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

ဇွပ်...

၎င်းက သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ဗိုက်တစ်ခုလုံးကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်သွားခဲ့သော်လည်း အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လုံယီသည် မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်နှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးထဲ၌ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်းများနှင့် အသက်ရှင်သန်လိုသော ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုသံကြိုးကြီးက လုံယီကို မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓား၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခဏ၌မူ လုံယီသည် သူ၏ဦးခေါင်းမှနေ၍ အထက်သို့ မြှောက်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့၏။

ဟဲ...

ဟဲ...

အရိုးစုမေးရိုးကြီး ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး ရက်စက်လှသော ရယ်မောသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

လုံယီ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီး ပြာလဲ့လဲ့ အရောင်အသွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ သူ၏လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း သဘာဝကျစွာပင် မလှုပ်မယှက်ဖြင့် အသက်မဲ့စွာ တွဲလောင်းကျသွားခဲ့ရတော့၏။

အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဘုန်းဟူသောအသံနှင့်အတူ လုံယီ၏ အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓားသည် ရုတ်ချည်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တောင်စောင့်ခွေးကြီးသည်လည်း ၎င်း၏ မူလပုံစံအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ဝမ်ပင်း၏နောက်သို့ အမီလိုက်ရန်အတွက် အသာအယာပင် ပြေးလွှား၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့၏။

ဤအရာအားလုံးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်ပြီးဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

အချို့သော ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့်မူ အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်အဝါကို လှမ်း၍ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သလဲဟူသောအချက်ကိုမူ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လုံးဝ သိရှိလိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။

အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်၏ ညဉ့်ဦးယံအချိန်က အားလုံးအပေါ်၌ မျှတလွန်းလှပေသည်... အစွမ်းထက်သူများအတွက် သီးသန့် အလင်းရောင် ပိုမိုမပေးသလို အားနည်းသူများအတွက်လည်း အမှောင်ထုကို လျှော့ချမပေးပေ။ အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်၏ မှောင်မိုက်လှသော ညဉ့်ရိပ်အောက်တွင်မူ လူတစ်ဦးသည် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူလျက် လျှင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

ထိုသူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရှိန်ကုန်ပြေးလွှားလာခဲ့ပြီးနောက် ဗဟိုခန်းမဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

အကြီးအကဲဟွာက ထိုသူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် လက်တစ်ဖက်မြှောက်၍ တားဆီးလိုက်ရင်း "အိမ်တော်ထိန်းလု မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

အိမ်တော်ထိန်းလုက ပျာပျာသလဲဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဟွာ... ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း တွေ့ဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါဗျာ"

"အဲဒါက တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလား"

"အရမ်းတော့ အရေးမကြီးသေးပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်းကို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရလို့ပါ"

"အကယ်၍ အရေးမကြီးဘူးဆိုရင်တော့... အရင်ဦးဆုံး ငါ့ကို အရင်ပြောပြဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အကြီးအကဲဟွာသည် အိမ်တော်ထိန်းလု၏ စကားကို သေသေချာချာ နားစွင့်လိုက်တော့၏။

အိမ်တော်ထိန်းလုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ ရှန်လုံရဲ့ ဆုကြေးငွေကို လက်ခံခဲ့ကြတဲ့... အလယ်အလတ် နက်နဲသောအဆင့် ရှိကြတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး အခု မြို့ကို ပြန်ရောက်လာကြပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် အခုတင်ပဲ ရရှိခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင်... သတင်းစကားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်ဗျ"

"အဲဒါက ဘာသတင်းလဲ..."

"ဝေချန်ကျွယ်က မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ပင်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီတဲ့ဗျာ"

"ဘာ..."

အကြီးအကဲဟွာသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် ဗဟိုခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ပြေးလွှားသွားကာ အိမ်တော်ထိန်းလုကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်လျက် အတွင်းပိုင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

"မင်း ငါနဲ့အတူ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီကို အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့တော့"

အိမ်တော်ထိန်းလုမှာမူ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာ၏။

ဒါက တကယ်ပဲ အရေးကြီးနေလို့လား...

ဝေချန်ကျွယ် သေဆုံးတာက ငါတို့ အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား...

...

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးခင်ဗျာ... အိမ်တော်ထိန်းလုရဲ့ သတင်းပေးချက်အရဆိုရင် ဝေချန်ကျွယ်က ဝမ်ပင်းကို သတ်ဖို့အတွက် ဆုကြေးငွေကို လက်ခံခဲ့ပေမဲ့... သူကိုယ်တိုင်ချန်ဝူမြို့တော်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်လို့ သိရပါတယ်ဗျာ"

အကြီးအကဲဟွာသည် နှစ်ထပ်မြောက်ရှိ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ထိုတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလှသော သတင်းစကားကို တစ်လုံးချင်းစီ သေသေချာချာ ရှင်းပြလိုက်တော့၏။

ပိုင်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်မှောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ကုပ်လိုက်မိပြီး လက်ထဲမှ စာရေးစုတ်တံကို ချက်ချင်းပင် ချထားလိုက်ကာ အာရုံစိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟင်... ဒါကို ဘယ်သူက ပြောတာလဲ"

အိမ်တော်ထိန်းလုက ပျာပျာသလဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါကို ဟွမ်ချွမ်ရဲ့ ညမိစ္ဆာကိုယ်တိုင် ပြောပြခဲ့တာပါဗျာ။ ဝေချန်ကျွယ်က ဝမ်ပင်းရဲ့ မီးတောက်မီးလျှံတွေကြားထဲမှာ ပြာအတိဖြစ်အောင် အလောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး... တစ်လမ်းလုံးမှာလည်း ဝမ်ပင်းရဲ့ အစွမ်းအစအောက်မှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ခြင်းခံထားရပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကို မရှိခဲ့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်"

"ဒါဆိုရင်... ဝမ်ပင်းက နက်နဲသောအဆင့်ကို ရောက်နေတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါတင်မကသေးဘဲ သူက ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ နက်နဲသောအစွမ်းကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားပါသေးတယ်ဗျ"

"ဒီကိစ္စကတော့..."

ပိုင်ဖုန်းသည် စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာကြီး ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ကာ အကြီးအကဲဟွာကို ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို အခွန်လာဆက်တဲ့ လုံယီကော... အခု ဘယ်မှာလဲ"

အကြီးအကဲဟွာသည် ပိုင်ဖုန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားခဲ့သဖြင့်အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကာ အခြေအနေကို သေသေချာချာ မေးမြန်းစုံစမ်းလိုက်တော့၏။

သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ သူ၏မျက်နှာထက်၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"လုံယီက... အခု အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူးဗျ"

ပိုင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"သူ... သူ သေချာပေါက် ဝမ်ပင်းရဲ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ပြီပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပိုင်ဖုန်းသည် လုံယီတစ်ယောက် ဘာဘေးအန္တရာယ်မျှ မကြုံတွေ့ပါစေနှင့်ဟု စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေခဲ့မိတော့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဝမ်ပင်းက ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့မည်ဆိုပါက လုံယီကို လုံးဝ စေလွှတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအရာက တကယ့်ကို မိုက်ရူးရဲဆန်လွန်းလှသောအပြုအမူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ ဝမ်ပင်းသည် အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်မှ ချက်ချင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်မှာ သေချာလှပြီး ပိုင်ဖုန်းအနေဖြင့်လည်း လုံယီနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်အတွက် အချိန်ပိုပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကွက်တိပင် ထိုခဏ၌ပင် အပြင်ဘက်ဆီမှနေ၍ ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံတစ်သံက ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်ဗျာ..."

"ပြောစမ်း..."

"အကြီးအကဲ လုံယီ... ချင်းဖုန်းလမ်းမပေါ်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပါပြီဗျာ"

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ပိုင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အားမဲ့စွာ ပြိုလဲထိုင်ချလိုက်မိတော့သည်။

လုံယီ... သေသွားပြီ။

အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်၏ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာနေသော အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူအသစ်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယမြောက် အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် လုံယီမှာ ယခုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

...

ထိုည၌ ဖုန်းယွမ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ပါရမီရှင်ဆယ်ဦး စမ်းသပ်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြားထဲ၌ အေးစက်လှသော လူသတ်ငွေ့တစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရတော့၏။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ ကမ္ဘာမြေပြင်ထက်သို့ ပထမဦးဆုံးသော အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းများ ဖြာကျလာခဲ့ပြီး ဝမ်ပင်းသည်လည်း သူ၏တည်းခိုခန်း အခန်းအတွင်းမှနေ၍ ခြေလှမ်းလှမ်းလျက် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

မနေ့က တစ်နေကုန် လျှောက်လည်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ယွီမိုက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျင်းပမယ့် ပါရမီရှင်ဆယ်ဦး စမ်းသပ်ပွဲကို သွားကြည့်ကြမလားဟင်။ ကျွန်တော် အထူးတန်းလက်မှတ်တွေကိုတောင် ကြိုတင်ဝယ်ထားပြီးပြီဗျ"

"အဲဒီပွဲက... ကျင်းပဖို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် လိုသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝမ်ပင်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တည်းခိုခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး သူ၏ တောင်စောင့်ခွေးကြီးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်း၏ နေအိမ်ရှိရာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြန်လည်ဦးတည်၍ ထွက်ခွါလာခဲ့တော့သည်။