အခန်း ၂၁၅

အခန်း။ ၂၁၅

မနေ့ကနှင့်မတူဘဲ ယနေ့တွင်မူ လမ်းမများပေါ်၌ အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်မှ လူအများကို ပို၍ပင် များပြားစွာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ဝမ်ပင်းကမူ ၎င်းကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုစိုက်မနေပေ။

သူသည် လျှောက်လှမ်းလာရင်း ဖုန်းယွမ်မြို့တော်၏ သီးသန့်ထူးခြားသော မနက်ခင်း စားသောက်ဖွယ်ရာ အစားအစာများကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့၏။

တကယ့် အစားအသောက်ကြိုက်သူတစ်ဦးပီပီ ဒေသတစ်ခု၏ အမှတ်အသားပြု စားသောက်ဖွယ်ရာများကို မမြည်းစမ်းရသေးသရွေ့ ထိုဒေသ၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ ခံစားရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ပင်းက ယနေ့တွင်လည်း ဇန်ထိုင်မိသားစု၏ တံခါးကို ထပ်မံ၍ ခေါက်လိုက်သည့်အခါ ဇန်ထိုင်ယဲ့သည် တံခါးကြားမှနေ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ပင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တောက်ပ၍ ကြည်လင်နေခဲ့ပြီး ရေပြင်ထက်တွင် လင်းလက်နေသော ကြယ်ကလေးများအလား ထိန်ထိန်လင်းနေခဲ့၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလားဟင်"

ဝမ်ပင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပြုံးလိုက်မိပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်ကို့မှာ ဘာဖြစ်စရာ အကြောင်းရှိလို့လဲ ညီမလေးရဲ့"

"အင်း... အစ်ကို ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင်ပဲ တော်ပါပြီ"

ဇန်ထိုင်ယဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်လာခဲ့ကာ တောင်စောင့်ခွေးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အမူအရာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့တော့၏။

"ဟားဟား... လက်ဝါးချင်း ရိုက်ရအောင်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ဇန်ထိုင်ယဲ့က သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးချင်းရိုက်ရန်အတွက် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တောင်စောင့်ခွေးကြီးမှာမူ မလှုပ်မယှက်ဖြင့် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ဒါက နောက်ပြောင်နေတာလား...

ငရဲသွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ငရဲခွေးကြီးတစ်ကောင်က... သာမန်လူသားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ဝါးချင်း ရိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။

ဇန်ထိုင်ယဲ့က ၎င်းကို မည်မျှပင် ချော့မော့၍ ပွတ်သပ်ပေးနေပါစေ တောင်စောင့်ခွေးကြီးမှာမူ လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

ဝမ်ပင်းသည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စံအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လှမ်းဝင်လာခဲ့ပြီး ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာထက်၌လည်း အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ညက ဝမ်ပင်း၏နောက်သို့ အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်ကို သူမ သေသေချာချာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ ရိုးရိုးတန်းတန်း နောက်ကလိုက်သွားရုံမျှဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် မနေ့ညက ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ငွေ့များ စီးဆင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

လူသတ်ငွေ့ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွယ်တကူ ထွက်ပေါ်လာတတ်သောအရာမျိုး လုံးဝမဟုတ်ဘဲ တစ်ဦးတစ်ယောက်က အခြားသူတစ်ဦးကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အချိန်မျိုး၌သာ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သောအရာ ဖြစ်သည်။

"မင်း... ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား"

"စီနီယာ... စီနီယာနဲ့ မြေးမလေးက ဘာဖြစ်လို့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေရတာလဲဗျာ။ ကဲပါ... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီသေတ္တာလေးရဲ့ ကိစ္စကိုပဲ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြရအောင်"

"မင်းက... တကယ့်ကို မရိုးရှင်းတဲ့သူပဲ"

စင်စစ်အားဖြင့် သူမအနေဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မနေ့က ချင်းဖုန်းလမ်းမပေါ်၌ အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်းနှင့် ထိုသူမှာ မနေ့ညက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောသူ ဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိသိရှိသွားနိုင်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်လည်း... မင်း စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပေါ့"

မနေ့ညက သူမသည် ဝမ်ပင်းတစ်ယောက် အသက်ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလားဟူသောအချက်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့မိခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ဝမ်ပင်းက သူမ၏ရှေ့မှောက်၌ အသက်ထင်ရှားလျက် စကားလာရောက်ပြောဆိုနေပြီဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူမအနေဖြင့် သူမ၏ ကတိစကားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမက သူမ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲမှနေ၍ နက်မှောင်လှသော သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်ပင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်းသာ ဒီသေတ္တာလေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... မင်းရဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် ငါ လုံးဝ ငြင်းဆန်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသေတ္တာလေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နက်မှောင်နေခဲ့ပြီး စတုရန်းပုံစံရှိကာ လက်ဝါးခန့်သာ အရွယ်အစားရှိကာ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ စီးဆင်းနေသည့်အလား ထူးဆန်းသော ပုံစံလိုင်းများ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုပုံစံလိုင်းများကို ဓားတစ်လက်ဖြင့် သေသေချာချာ ထုဆစ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က သေတ္တာ၏ အတွင်းပိုင်း ဗဟိုချက်ဆီသို့ ဦးတည်လျက် အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းစွာ စီးဆင်းသွားခဲ့ကြခြင်းပင်။

ဝမ်ပင်းက ထိုနက်မှောင်လှသော သေတ္တာလေးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင် လေးလံလှသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက သူ၏အာရုံကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တော့၏။

၎င်းက လက်ဝါးခန့်သာ ရှိသော်လည်း ခံစားချက်ကတော့ ပိဿာချိန် တစ်ထောင်ခန့် လေးလံနေသည့်အလားပင်။ ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အခါ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။

ဝေဝါးခြင်း...

မှောင်မိုက်ခြင်း...

ထိုခံစားချက်များမှာ ဝမ်ပင်း၏ အာရုံခံစွမ်းရည်မှတစ်ဆင့် သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပင် စီးဆင်းဝင်ရောက်လာခဲ့တော့၏။

ဝမ်ပင်းက သူ၏ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး အဘွားအိုကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မေးပါရစေဦး... ဒီသေတ္တာလေးက အမှန်တကယ်တော့ ဘာပစ္စည်းလဲဟင်"

"မိသားစုပေးစာတစ်စောင်ပဲ..."

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖွင့်ဟလိုက်၏။

"မိသားစုပေးစာ ဟုတ်လား..."

"ငါ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ ခင်ပွန်းက... သူ မသေဆုံးခင်မှာ ငါ့အတွက် သေသေချာချာ ရေးသားပေးခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်ပေါ့။ အဲဒီစာကို မသမာတဲ့သူတွေ မြင်တွေ့သွားမှာစိုးလို့... သူက ဒီသေတ္တာလေးထဲမှာ ထည့်ပြီး သေသေချာချာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တာပဲ"

"နားလည်ပါပြီဗျာ..."

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌မူ ထိုစကားကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ပေ။ သို့သော်လည်း ဝဲကရက် မှော်ဆရာတစ်ဦးပင်လျှင် ယခုအချိန်အထိ မဖွင့်နိုင်သေးသော သေတ္တာဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဤသေတ္တာလေးမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှပြီး ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း၌ ရှိနေသောအရာမှာလည်း သာမန်အရာတစ်ခု လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိကြောင်းကိုမူ သူ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဒီလိုမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှတဲ့ သေတ္တာထဲမှာ အဖြူရောင်သလင်းကျောက်တစ်တုံးတည်းကို ထည့်ဖို့အတွက် အချိန်ပိုပေးနေလိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ပင်းက ထိုနက်မှောင်လှသော သေတ္တာလေးကို အတန်ကြာအောင် သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော် ဒီသေတ္တာလေးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ယူဆောင်သွားလို့ ရမလားဟင်"

ဇန်ထိုင်ချင်ရွှမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်း သဘောအတိုင်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အချိန် ဆယ်ရက်ပဲ ပေးမယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ဒီသေတ္တာကို မဖွင့်နိုင်ဘူးဆိုရင်... ငါတို့ရဲ့ ကတိကဝတ် သဘောတူညီချက်က အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်"

ခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ပင်းသည် ထိုသေတ္တာလေးကို သူ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။

ထို့နောက် အဘွားအိုသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားရင်း "မင်း အရင်ပြန်နှင့်တော့... အဲဒီသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်တဲ့အခါကျမှ ငါ့ဆီကို ပြန်လာခဲ့လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီဗျာ..."

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း လှည့်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့၏။

သူသည် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ တောင်စောင့်ခွေးကြီးကို အခုထက်ထိ စနောက်ကျီစယ်နေဆဲဖြစ်သော ဇန်ထိုင်ယဲ့နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရသည်။

တောင်စောင့်ခွေးကြီးမှာမူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော်လည်း ဇန်ထိုင်ယဲ့ကမူ သူမဘာသာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေခဲ့ရှာ၏။

ဝမ်ပင်း တွေးတောမိသည်မှာ သူမသည် ခွေးတစ်ကောင် နှာချေတာကိုကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် ချစ်စနိုးဖြစ်နေတတ်သည့် လူစားမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဟားဟား... လက်ဝါးချင်းရိုက်ရအောင်။ အကယ်၍ နင် ငါနဲ့ လက်ဝါးချင်းရိုက်ရင်... ငါ နင့်ကို ကြက်ဥပေါင်မုန့်တစ်တုံး ပေးမယ်လေ ဟုတ်ပြီလား"

ဇန်ထိုင်ယဲ့သည် သူမ၏ နုနယ်လှသော လက်ကလေးကို တောင်စောင့်ခွေးကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ ဝေ့ယမ်းပြနေခဲ့ပြီး လက်ဝါးချင်းရိုက်ရန်ဟူသော စိတ်ကူးကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် ကြိုးစားနေခဲ့ဆဲပင်။

ဝမ်ပင်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ဇန်ထိုင်ယဲ့က ပျာပျာသလဲဖြင့် လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဟားဟားက ဘာဖြစ်လို့ သမီးကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ရတာလဲဟင်"

"လက်ဝါးချင်း ရိုက်ရအောင်..."

ဝမ်ပင်းက လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး တောင်စောင့်ခွေးကြီးနှင့် အသာအယာပင် လက်ဝါးချင်း ရိုက်ပြလိုက်ရာ ထိုအခြင်းအရာက ဇန်ထိုင်ယဲ့ကို တခိခိနှင့် ရယ်မောသွားစေခဲ့တော့၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး တောင်စောင့်ခွေးကြီးကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ ဝမ်ပင်းဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ ဟားဟားကို သမီးဆီ ရောင်းမလားဟင်"

"ဟင်..."

ဝမ်ပင်းသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ်မျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရ၏။

သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လာရောက်မေးမြန်းသူဟူ၍ သူမက ပထမဦးဆုံးပင်။

ဇန်ထိုင်ယဲ့က ဝမ်ပင်းတစ်ယောက် သေသေချာချာ မကြားလိုက်ရဘူးဟု ထင်မှတ်မိသဖြင့် ဆက်လက်၍ "အစ်ကို... သမီးက ဟားဟားလိုမျိုး ခွေးတစ်ကောင်ကို တကယ်ပိုင်ဆိုင်ချင်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် သမီးဆီကို ရောင်းပါနော်။ သမီး အစ်ကို့ကို အဖြူရောင်သလင်းကျောက်တစ်တုံး... ဒါမှမဟုတ် ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သောင်း ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဟားဟားကို သူမ၏အနား၌ ထားရှိကာ အတူတူဆော့ကစားချင်ရုံနှင့် လက်ဝါးချင်းရိုက်ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ပင်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ပြန်လည်မပြောပေ။

ဇန်ထိုင်ယဲ့က ရုတ်တရက် ဝမ်ပင်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်း၍ ချိတ်ဆက်လိုက်သည့် ထိုခဏကျမှသာ သူက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။

"အစ်ကို မရောင်းနိုင်ဘူး ညီမလေး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်... အဘွားပြောတော့ လောကမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက တန်ဖိုးတစ်ခုစီ ရှိကြတယ်ဆို။ အကယ်၍ အဖြူရောင်သလင်းကျောက် တစ်တုံးတည်းနဲ့ မလောက်ဘူးဆိုရင်... သမီး နှစ်တုံး သုံးတုံးအထိ ပေးပါ့မယ်"

"ဟားဟား..."

ဝမ်ပင်းသည် အလွန်အမင်းပင် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်တစ်ဝက်ခန့် ရှိတဲ့ ငရဲခွေးကြီးတစ်ကောင်ကို အဖြူရောင်သလင်းကျောက် နှစ်တုံး၊ သုံးတုံးတည်းနဲ့ ရောင်းရမယ် ဟုတ်လား...

ဒီလောက်အထိ တစ်ဖက်သတ် အမြတ်ထွက်လွန်းတဲ့ အရောင်းအဝယ်မျိုးကတော့ လောကမှာ ဘယ်လိုမှ ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

အကယ်၍ အဲဒီပမာဏထက် အဆတစ်ရာမက ပိုပေးမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါ ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး...

သို့သော်လည်း သူ၏အနား၌ ကပ်တွယ်နေသော ဇန်ထိုင်ယဲ့ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ပင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖွင့်ဟပြောပြောလိုက်တော့သည်။

"ညီမလေး... သူ့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ညီမလေးဘက်က ဘယ်လိုမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မတတ်နိုင်ရမှာလဲ... သမီး သူ့ကို အစားအစာ စားတိုင်း ကြက်ဥပေါင်မုန့်တွေချည်းပဲ ကျွေးမှာပေါ့။ ပြီးတော့ သူစားချင်တဲ့အရာမှန်သမျှ အားလုံးကိုလည်း ဝယ်ပေးမှာ"

"ညီမလေး တကယ် မတတ်နိုင်ပါဘူး... အကယ်၍ ညီမလေးက အဖြူရောင်သလင်းကျောက် တစ်ရာ ပေးမယ်ဆိုရင်တောင်မှ အစ်ကိုက ရောင်းမှာမဟုတ်ဘူး"

အဲဒီသားရဲကြီးကို စီးနင်းထားတဲ့သူက အထက်တန်း နက်နဲတဲ့အဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် အသာအယာ သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူ….

အဲဒါကို ညီမလေးက တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား...

သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်ပင်းအနေဖြင့် ထိုစကားများကိုမူ ထုတ်ဖော်၍ ပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကဲ... သွားကြစို့ ဟားဟား"

ဝမ်ပင်းက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တောင်စောင့်ခွေးကြီးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ချင်းဖုန်းလမ်းမဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့၏။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ဇန်ထိုင်ယဲ့၏ ခွေးဝယ်ချင်သည့် ကိစ္စရပ်များကို စိတ်ထဲမှနေ၍ အပြီးတိုင် ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ကာ ထိုနက်မှောင်လှသော သေတ္တာလေးကို သေသေချာချာ လေ့လာစူးစမ်းခြင်းအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ဤသေတ္တာလေးမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်းခံထားရပြီး ၎င်း၏ သော့ခလောက်မှာမူ ထိုဝေဝါးလှသော ဝိဉာဉ်ချီစွမ်းအင်ညစ်ညမ်းမှုများသာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိလိုက်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်ပင် ဝမ်ပင်း၏ လက်ထဲ၌ ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖွင့်လှစ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆောင်ရွက်သည့်အခါ ငရဲမီးတောက်များက သေတ္တာနှင့် ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း၌ ရှိနေသောအရာများကို မတော်တဆ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးမသွားစေရန်အတွက် အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ပင်။

ငရဲမီးတောက်ဆိုသည်မှာ လောက၌ရှိသော အညစ်အကြေးမှန်သမျှ အားလုံးကို အပြီးတိုင် သန့်စင်ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် သီးသန့်တည်ရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သေတ္တာကို တင်းကြပ်စွာ ကာကွယ်ပိတ်ဆို့ထားသော ဝိဉာဉ်ချီစွမ်းအင်ညစ်ညမ်းမှုများအတွက်မူ ငရဲမီးတောက်က အကောင်းဆုံးသော တန်ပြန်လက်နက်ပင်။

တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို သေသေချာချာ ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ သွေးကြောတံခါးကို ချက်ချင်းပင် အသက်သွင်းလိုက်တော့၏။

ထို့နောက် ရဲရဲတောက်နေသော ငရဲမီးတောက်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုမီးတောက်မီးလျှံများမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း သေးငယ်လှသော မီးကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ထိုနက်မှောင်လှသော သေတ္တာလေး၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

သေတ္တာကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဝိဉာဉ်ချီစွမ်းအင်ညစ်ညမ်းမှုများနှင့် ထိတွေ့မိလိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင် ထိုညစ်ညမ်းမှုများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ငရဲမီးတောက်၏ အစွမ်းကြောင့် အငွေ့ပျံကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ဝမ်ပင်းက ငရဲမီးတောက်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သေတ္တာ၏ မျက်နှာပြင်ထက်ရှိ စီးဆင်းနေသော ပုံစံလိုင်းများအောက်မှ ဝိဉာဉ်ချီစွမ်းအင်ညစ်ညမ်းမှုများကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုဝိဉာဉ်ချီစွမ်းအင်ညစ်ညမ်းမှုများက ဘာပစ္စည်းလဲဟူသောအချက်ကိုမူ သူ အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိဘဲ သေတ္တာ၏ အတွင်းပိုင်း၌ မည်သည့်အရာ ရှိနေမလဲဟူသော အချက်ကိုသာ အလွန်အမင်း သိချင်နေခဲ့မိခြင်းပင်။

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် သေတ္တာလေးဆီမှနေ၍ ကလစ်ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းများမှာ အလိုအလျောက်ပင် ပွင့်ဟသွားခဲ့ကာ အတွင်းပိုင်းရှိ ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်အသွေးရှိသော သိုးရေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောစာလိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။