အခန်း ၂၁၈

အခန်း။ ၂၁၈

နယ်မြေကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း၌ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်တွင် မီးတောက်ရွှေရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသော ပိုင်ဖုန်းသည် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ လူအများအပြား ဖတ်ရှုလွန်းသဖြင့် အစွန်းများ စုတ်ပြဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သော စာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ထိုစာအုပ်ထဲရှိ စာမျက်နှာအများစုမှာ သေသေချာချာ မရှိတော့ဘဲ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်းသူသည် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ထားသည့် ပုံစံဖြင့် ထိုစာအုပ်ကို တစ်မျက်နှာပြီးတစ်မျက်နှာ အသေအချာ လှန်လှော၍ ဖတ်ရှုနေမိဆဲပင်။

သူ၏ ဘေးနားတွင်မူမုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီး ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအဘိုးအို၏ အကြည့်များထဲ၌မူ ဤလောကရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို အထက်စီးမှနေ၍ ငုံ့မိုးကြည့်ရှုနေသည့်အလား မောက်မာထောင်လွှားမှုများ ရောယှက်လျက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

ဤအဘိုးအို၏ အမည်မှာ ဟန်ကျန်းပင်။

သူသည် အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်၏ ယခင်မျိုးဆက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဖြစ်သလို အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်၏ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်၏ အဘိုးလည်း ဖြစ်ပြီးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားအကောင်းဆုံးသော ဝှက်ဖဲ စောင့်ရှောက်သူကြီးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုကြောင့်သာလျှင်အစွန်းရောက်နယ်ပယ်တောင်သည် အရှေ့ဘက်ရေကန်၌ မိစ္ဆာကြီးအဆင့် သြဇာအာဏာကြီးမားလှသော နေရာကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းပင်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ကတည်းကပင် ဟန်ကျန်းသည် အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့်ဆီသို့ တက်လှမ်း၍ အောင်မြင်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အနှစ် ၃၀ တိုင်တိုင် တံခါးပိတ်ခန်းအောင်း၍ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူသူ၏ စွမ်းရည်မှာ အတိတ်ကထက် ပိုမို၍ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်ကာ တိုးတက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ သိရှိနိုင်သည်။

ဤအချိန်၌ ဟန်ကျန်းက ရုတ်တရက် လှမ်း၍ မေးလိုက်၏။

"ရှာတွေ့ပြီလား..."

ပိုင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းခင်ဗျာ တုံးဟူ မှတ်တမ်းတွေထဲက ရေးသားချက်တွေအရဆိုရင်တော့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ရတနာက ဟောဒီ ပေတစ်ရာကျော် မြင့်မားတဲ့ ရေတံခွန်ကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်နေဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အများဆုံးပဲဗျ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်အာရုံနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့အထဲမှာ ဘာလိုဏ်ဂူ ဒါမှမဟုတ် အပေါက်မျိုးကိုမှ လုံးဝ မခံစားမိရဘူးဖြစ်နေတယ်"

"တုံးဟူ မှတ်တမ်းက မှားယွင်းဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီစာအုပ်ကို လျှို့ဝှက်ရတနာကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တဲ့ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့တာမို့လို့ပဲ။ အကယ်၍ ဒါကသာ အမှန်တရားမဟုတ်ဘူးဆိုရင်သူက ဘာဖြစ်လို့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပုံစံသုံးမျိုးခွဲပြီး ကိုးပိုင်းအထိ ခွဲထုတ်ပစ်ခဲ့မှာလဲ။ အခု ငါတို့က သူတို့ထဲက နှစ်ခုကို သိရှိထားခဲ့ပြီဆိုမှတော့ဒီလောက် စွန့်စားရတာက တန်ပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်ဦးဆုံး သွားပြီးတော့ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပိုင်ဖုန်းသည် ရေတံခွန်ကြီးရှိရာဆီသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီးပြိုဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းများကို ဆန့်ကျင်လျက် စိုစွတ်ပြီး ချောကျိနေသော ကျောက်တုံးစိမ်းကြီးများပေါ်သို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် စတင်တွားသွား၍ တတ်တော့၏။

ရေပေါက်ရေစက်များက သူ၏ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများပေါ်သို့ တဝုန်းဝုန်းနှင့် စင်လာခဲ့ကြသဖြင့်သူသည် လမ်းခုလတ်၌ ခဏခဏ ရပ်တန့်ကာ အားယူပြီးမှ ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေရရှာသည်။

သို့သော်လည်းသူ ရေတံခွန်၏ အလယ်ဗဟိုခန့်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ထိုခဏ၌ ရေစီးကြောင်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော လိုဏ်ဂူပေါက်တစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ရတော့၏။

၎င်းလိုဏ်ဂူပေါက်မှာအသက် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးစာမျှသာ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အရွယ်အစား ရှိသည်။

၎င်း၏အပေါ်သို့ ရေစီးကြောင်းများက အစဉ်အမြဲ ဖြာကျနေခဲ့သော်လည်းလိုဏ်ဂူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည် မျက်နှာပြင်များမှာ ရေတိုက်စားမှုကြောင့် ချောမွေ့သွားခြင်းမရှိဘဲ မူလအတိုင်း ကျန်ရှိနေခဲ့၏။

ထိုအရာတင်မကသေးဘဲ လိုဏ်ဂူဝ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌သေးငယ်ဆန်းကြယ်လှသော လျှို့ဝှက်အင်းကွက် ပုံရိပ်များအချို့ ထွင်းထုထားသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစာသားများမှာဟော်မိုနီအိမ်တော်က အသုံးပြုလေ့ရှိသော စာသားပုံစံများနှင့် ထပ်တူကျနေခဲ့ပြီး...

၎င်းတို့အားလုံးမှာနဂါးနံရံ စာသားများသာ။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ပိုင်ဖုန်းသည် ရေတံခွန်ပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ဟန်ကျန်းကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းခင်ဗျာ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ"

"အင်း ဒါနဲ့ ဟန်ယွန်းရောက်လာဖို့အတွက် အချိန်ဘယ်လောက်လောက် လိုသေးလဲ"

"အကြီးအကဲ ဟန်ယွန်းကအခုအချိန်ဆိုရင် ရောက်ခါနီးနေလောက်ပြီ ထင်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော် သတင်းပို့အချက်ပြလိုက်တာ အခုဆိုရင် ငါးနာရီတောင် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီလေ။ အကြီးအကဲ ဟန်ယွန်းရဲ့ အတောင်ပံမျိုးနွယ်စုမိစ္ဆာကောင်ကြီးရဲ့ ပျံသန်းနှုန်းနဲ့ဆိုရင်သူ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီကို အလျင်အမြန် ဦးတည်လာနေလောက်ပါပြီ"

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ပိုင်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံအတွင်းမှနေ၍ သိုးရေလိပ်စာစောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ထိုသိုးရေလိပ်စာစောင်ပေါ်၌မူနက်မှောင်လှသော အစက်အပြောက်အချို့ ထင်ဟပ်နေခဲ့ကာ စုစုပေါင်းလေးစက် ရှိ၏။

ထိုအစက်နှစ်စက်မှာ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော အစက်နှစ်စက်မှာမူ ရှန်လုံနှင့် ဟန်ယွန်းတို့ တည်ရှိရာနေရာကို ညွှန်ပြနေခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး မရိပ်မိကြသည့်အချက်မှာ ထိုရေတံခွန်ကြီး၏ အထက်ထိပ်ဖျားဆီ၌ အသက် လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ရေစီးကြောင်းများကြားထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်ဝပ်စင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

ကြည်လင်လှသော ရေစီးကြောင်းများက ဘယ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မသိဘဲသူ၏ ရင်ဘတ်အထိ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပျံလွှားငါးကျွန်း၏ အစွမ်းထက်လှသော အထက်တန်း နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အမည်မှာချင်းထျန်ဖြစ်ပြီး ချင်းမိသားစု၏ ယခင်မျိုးဆက် ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးပင်။

ပိုင်ဖုန်းတစ်ယောက် ရေတံခွန်ပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ထိုခဏ၌ချင်းထျန်သည် ရေတံခွန်၏ အောက်ခြေဆီသို့ ဦးတည်ကာ ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။

သူ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုထဲ၌ပင် အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့်အလား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။

မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းလှသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကြောင့် သူသည် ထိုလိုဏ်ဂူပေါက်ဝ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသော သိုးရေလိပ်စာစောင်ကို အသာအယာ ဖြန့်လှစ်လိုက်တော့သည်။

စာစောင်ပေါ်ရှိ စာသားများကို ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက်သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားခဲ့ရကာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"ကြည့်ရတာသူတို့တွေ စတုတ္ထမြောက် စာစောင်အပိုင်းအစကို လက်ဝယ်မရရှိသေးတဲ့ ပုံပဲ။ ဒီလိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ခုန်ဆင်းပြီး ဝင်ရမှာပဲဟားဟား ဒီစီနီယာကြီးက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့လူပဲ..."

သူ့အနေဖြင့် ပျံလွှားငါးကျွန်းသည် ဂိုဏ်းတစ်ရာ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်နေသည်၊ မဖြစ်နေသည်ကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုစိုက်ခြင်း မရှိပေ။

အဓိကအချက်မှာနတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်အထက်တန်းအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ရတနာကို ရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကိုသာ သူ လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရှိသွားမည်ဆိုပါက အရှေ့ဘက်ရေကန်တစ်ခုလုံး၌ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို ရန်မူရဲကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သဘာဝကျစွာပင် ထိုအရာက သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ။

နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်အထက်တန်းအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကနှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် တည်ရှိမည့် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုစ္ဆာကြီးကို အပင်ပန်းခံ၍ ဖန်တီးခဲ့သည်ဆိုလျှင် ၎င်း၏နောက်ကွယ်၌ ရှိနေမည့် လျှို့ဝှက်ရတနာမှာသူ ထင်ထားသည်ထက် သေချာပေါက် အစွမ်းထက်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဤမျှော်လင့်ချက်ကြောင့်ပင်သူသည် လိုအပ်လာပါက ဂိုဏ်းတစ်ရာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်ပါ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်း ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချင်းထျန်သည် တောက်ပလှသော လမင်းအလင်းကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ သေးငယ်လှသော ကျောက်လိုဏ်ဂူ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားခဲ့ရပြီးမှ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့၏။

လိုဏ်ဂူ၏ အတွင်းပိုင်း၌မူရေစက်များ တစိမ့်စိမ့်ကျဆင်းနေသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အပြင်ဘက်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာနေသည့်အလား ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးသည့်နောက် ထိုကျောက်လိုဏ်ဂူလမ်းမှာ ပို၍ပင် ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ကြီးမားလှသော ကျောက်ကုလားဖန်အခန်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်ဆီသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်သားအခန်းအတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်၍ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ ချင်းထျန်သည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်ပင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေခဲ့ပြီဖြစ်သော သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း ထိုသေတ္တာ၏ အတွင်း၌ ရှိနေသောအရာမှာမူ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ထာဝရအတိုင်း တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ချင်းထျန်သည် သစ်သားအစအနများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် လက်ကို ချက်ချင်းပင် လှမ်းဆန့်လိုက်တော့သည်။

သူသည် သေတ္တာအတွင်းရှိ ညှိုးခြောက်ခြောက် ပစ္စည်းလေးကို လှမ်း၍ ယူဆောင်ရန် ပြင်လိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင်လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ စကားသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ချင်းထျန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ"

"ဟန်ယွန်း..."

ချင်းထျန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး ထိုပစ္စည်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုရန်အတွက်ပင် အချိန်မရတော့ပေ။

သူသည် ၎င်းပစ္စည်းကို သူ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ကောက်ထည့်လိုက်တော့သည်။

ပစ္စည်းကို သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက်သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ထိုကျောက်လိုဏ်ဂူအတွင်းမှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ အသည်းအသန် တိုးဝှေ့၍ ပြေးထွက်ခဲ့တော့၏။

သူ့အနေဖြင့် ဤနေရာ၌ အပိတ်ခံရ၍ မဖြစ်မှန်း ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပြီး အကယ်၍သာ ပိတ်မိသွားခဲ့မည်ဆိုပါက သေဆုံးခြင်းနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရမည်ပင်။

ဤအချိန်၌ကျောက်လိုဏ်ဂူ၏ ဝင်ပေါက်နေရာတွင်မူ ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ထဲ၌ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပိုင်ဖုန်း၊ ရှန်လုံ၊ ဟန်ကျန်းတို့နှင့်အတူ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကြ၏။

သူတို့လေးဦးလုံး၏ မျက်နှာထက်၌မူ အောင်နိုင်သူတို့၏ ပြုံးယောင်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့ကြပြီးချင်းထျန် အပြင်သို့ ထွက်လာမည့်အချိန်ကို အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကာ ဤအရာအားလုံးမှာ ကြိုတင်စီစဉ်တွက်ချက်ထားခဲ့သည့်အလားပင်။

ချင်းထျန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည့်အခါ ရှန်လုံက အရင်ဦးဆုံး လှမ်း၍ ပြောလိုက်တော့သည်။

"အကြီးအကဲချင်း မင်းရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းကို အခုချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါဗျာ။ အဲဒီပစ္စည်းကို ပေးအပ်တာက မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးအတွက် ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာဖြစ်လို့ ဂိုဏ်းတစ်ရာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးဘက်ကလည်း မင်းအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ နစ်နာကြေးနဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို သေချာပေါက် ပြန်လည်ပေးအပ်မှာပါ"

ချင်းထျန်က ထိုစကားကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့တွေကဒါတွေအားလုံးကို ကြိုတင်ပြီးတော့ စီစဉ်ထားခဲ့ကြတာပေါ့ ဟုတ်လား"

ရှန်လုံက အေးစက်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝကျတာပေါ့ ပိုင်ဖုန်းရဲ့ လက်ထဲမှာ စတုတ္ထမြောက် စာစောင်အပိုင်းအစ မရှိခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ရာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ရှိနေခဲ့ပြီးသားလေ"

"ငါ့ဆီကနေ အဲဒီပစ္စည်းကို လုယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့အရင်ဦးဆုံး ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြဦး"

ချင်းထျန်သည် အရာရာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာသူအနေဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိတော့မှန်း ကောင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ သေးငယ်လှသော အကြံအစည်များကို ဂိုဏ်းတစ်ရာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ကြိုတင်ရိပ်မိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့်သူ့အနေဖြင့် ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ အဓိကအချက်မှာ ဤပစ္စည်းကို သူနှင့်အတူ အပြင်သို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍သာ သူ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ကျင့်ကြံအားထုတ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါကအရှေ့ဘက်ရေကန်တစ်ခုလုံး၌ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်သွေးကြောများ တုန်ခါသွားသည့် ဆန်းကြယ်လှသော ချီစွမ်းအင်အသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ရတော့၏။

ချင်းထျန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီးထံမှနေ၍ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော ပြင်းထန်လှသည့် ဓားအရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လိပ်ပြာပြာရောင် ချီစွမ်းအင်များက ဓားသွားထက်၌ စုစည်းသွားခဲ့ကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဟန်ကျန်းဆီသို့ ဦးတည်၍ အပြင်းအထန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

"မင်းဘက်က အရင်ဦးဆုံး လက်မလှုပ်မှာကိုပဲ ငါက စိုးရိမ်နေခဲ့တာကွ"

ဟန်ကျန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိပြီးသူ၏ အတွင်းချီစွမ်းအင်ဂိတ်တံခါးကို ကျယ်လောင်လှသော အသံနှင့်အတူ ဖွင့်လှစ်လိုက်ကာ ချင်းထျန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော ဓားချက်ဆီသို့ ဦးတည်၍ လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်နှင့် လက်သီးချက်တို့က လေထုထဲ၌ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ကြ၏။

နောက်ထပ် ထိုခဏ၌ချင်းထျန်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ ယိုင်ထွက်သွားခဲ့ရသော်လည်း ဟန်ကျန်းကမူ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခါသွားခြင်းမရှိဘဲ မူလနေရာ၌ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

"မင်း..."

ချင်းထျန် အတိုင်းအတာမရှိ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

ဟန်ကျန်းက တခိခိနှင့် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို မျှော်လင့်မထားဘူးမလားဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည် တိုးတက်မှုနှုန်းက မင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးတော့ မြန်ဆန်နေခဲ့တာကွ။ ငါက မင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့တော့ အရာရာကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းကြတာပေါ့"

"မင်းကနတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့် တစ်ဝက်ခန့်ဆီကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

"နီးစပ်နေပါပြီဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားက မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်တာထက်ကို ပိုပါတယ်"

အေးစက်လှသော လှောင်ရယ်သံနှင့်အတူဟန်ကျန်း၏ လက်သီးဆုပ်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်လှသော အတွင်းချီစွမ်းအင် အရှိန်အဝါများက သူ၏ လက်သီးပတ်ပတ်လည်ဆီမှနေ၍ လေဟာနယ်ထဲသို့ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ပင် ဟန်ကျန်းသည် ရှေ့သို့ ထပ်မံ၍ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်သီးချက်က ချင်းထျန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရက်စက်ပြင်းထန်စွာ ဦးတည်လာခဲ့တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချင်းထျန်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီးသူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို အလျင်အမြန်ပင် ကာကွယ်ရန် မြှောက်ကိုင်လိုက်ရ၏။

"လေပြင်းဓားချက်..."

ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဟန်ကျန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။ သို့သော်လည်းဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် ဓားချက်များကို ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့်အချိန်၌မူ ဟန်ကျန်းသည် သူ၏ မူလနေရာ၌ ရှိမနေခဲ့တော့ပေ။

ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်းသူသည် ချင်းထျန်၏ ရှေ့မှောက်တည့်တည့်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ လက်သီးနှစ်ဖက်ကိုလည်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

လက်သီးချက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိမှန်တော့မည့် ထိုခဏ၌ ချင်းထျန်သည် သူကိုယ်သူ အရှုံးပေးလိုက်သည့်အလား မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်မိတော့သည်။

သို့သော်လည်းလက်သီးချက်က ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ကျရောက်တော့မည့် ထိုခဏ၌ပင် ချင်းထျန်သည် သူ၏ မူလနေရာမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီးပိုင်

ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌မူ နက်မှောင်လှသော အရိပ်မည်းတစ်ခုက လိုဏ်ဂူအတွင်းမှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝှေ့ထွက်ပြေးသွားကာ ကလေးငယ်

တစ်ဦးစာမျှသာရှိသော လိုဏ်ဂူပေါက်ဝကို အတင်းအကျပ် တိုးဝှေ့၍ ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။