အခန်း ၃၂၂

အခန်း (၃၂၂) ပွင့်လင်းလွန်းသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာကို အိမ်ပြင်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။

သူသည် အနမ်းခံလိုက်ရသည့် ပါးပြင်ကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်ရင်း စောစောက လုအန်းနာ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အချစ်ရိပ်အာရုံကို တွေးတောမိကာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကြည်နူးမိသွားတော့၏။

ဤကဲ့သို့ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှုကိုရရှိခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကံကောင်းလှသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကံတရားက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေတာပဲလား..."

လီလန်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခုဘဝတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် အရင်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ကံဇာတာမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်ရုံမျှဖြင့် တောရိုင်းမှိုများကို ကောက်ယူရရှိနိုင်သလို၊ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ သို့မဟုတ် အရှေ့မြောက်ပိုင်း ကျားသစ်ပေါက်စတို့ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဇနီးလောင်းမှာပင် ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမမှာ ရှန်ဟိုင်းမြို့မှ လာသော၊ ပညာတတ်ပြီး လှပကျော့ရှင်းကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ဇနီးမျိုးကို တကယ်တမ်း လက်ထပ်ယူနိုင်ခဲ့ပါက ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အမျိုးသားအားလုံးမှာ လီလန်ကို မနာလိုဝန်တိုဖြစ်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

လုအန်းနာကဲ့သို့သော ဇနီးမျိုးမှာ မီးအိမ်ထွန်း၍ ရှာဖွေလျှင်ပင် ရနိုင်ခဲလှပေသည်။

ယခုအခါ အရာရာမှာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လီလန်သည်လည်း အလောတကြီး မလုပ်တော့ဘဲ သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

သူသည် စိတ်ထဲမှ အတွေးစများကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက် ဗီရိုထဲတွင် ဝှက်မ်းထားခဲ့သော စာရေးစက္ကူနှင့် ခဲတံတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းမှာ မပြီးဆုံးသေးသဖြင့် သူသည် စာကို ဆက်လက်ရေးသားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးချွန်းယန်၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် လီလန်သည် စိတ်ကူးစိတ်သန်းအချို့ကို ရရှိသွားခဲ့၏။

သူသည် စာမူသုံးခုအနက် နှစ်ခုကို အရင်ဆုံး ရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုစာမူနှစ်ခု၏ ဇာတ်ကွက်ကို လျင်မြန်စွာပင် စိတ်ကူးပုံဖော်လိုက်တော့၏။

လီလန်သည် စာရေးစားပွဲတွင် ခေါင်းစိုက်ကာ ခဲတံဖြင့် လိုင်းစောင်းပါသော စာရေးစက္ကူပေါ်တွင် အစဉ်တစိုက် ရေးသားနေခဲ့ရာ သပ်ရပ်လှပသော စာလုံးလေးများမှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မွန်းတည့်နေမင်းကြီး မြင့်မားစွာ သာယာနေသည့် အချိန်မှသည် နေဝင်ရိုးရီ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်တွင် လှပသော ဆည်းဆာအလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံလာသည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။

ခြောက်နာရီခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဖန်တီးမှုစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လီလန်အတွက်မူ ဝတ္ထုများကို စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းမှာ မခက်ခဲလှပေ။ ဇာတ်ကွက်ဆင်ခြင်းနှင့် ဇာတ်ကောင်စရိုက် ဖန်တီးခြင်းတို့မှာ သူ၏အတွက် စားသောက်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည်။ အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိသည်မှာ သူ၏စိတ်ထဲရှိ မြင်ကွင်းများကို စက္ကူပေါ်သို့ ရေးချရန်သာ ဖြစ်၏။

ဤခေတ်ကာလ၌ ကွန်ပျူတာ သို့မဟုတ် မိုဘိုင်းဖုန်းများ မရှိသေးသဖြင့် စာပို့ခြင်းနှင့် စာမူတင်သွင်းခြင်းတို့မှာ ကလောင်တံတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးရသည်။

သူသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို စာရေးစားပွဲပေါ်တွင် ကုန်း၍ ဖြည်းညင်းစွာ ရေးသားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် နှေးကွေးလှသော်လည်း ရေးသားပြီးစီးသွားသည့်အခါ စာရေးစက္ကူပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး လှပသော စာလုံးလေးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ လက်ရေးလှအနုပညာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လီလန်သည် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိတော့၏။

ဤခေတ်ကာလ၌ စာရိုက်စက်များ မရှိသေးချေ။ သို့သော် စာရိုက်စက်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းပြားလွန်းလှပြီး အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုးထက်ပင် ရှားပါးလှသဖြင့် လီလန်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မဝယ်ယူနိုင်သေးပေ။

ထို့အပြင် စာရိုက်စက်များမှာ တရုတ်စာလုံးများကို ရိုက်နှိပ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အင်္ဂလိပ်စာကိုသာ ရိုက်နှိပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော စက်ပစ္စည်းမှာ လီလန်အတွက်မူ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ပြီးသွားပြီ... ဒီစာမူကိုတော့ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဟင်းလျာများ မဟုတ်ဘူး... အရှေ့မြောက်ပိုင်းစာပေ မဂ္ဂဇင်းကိုပဲ ပို့ရမယ်..."

လီလန်သည် ရေးသားပြီးစီးသွားသော စာမူကို ကောက်ယူ၍ နှစ်ချက်ခန့် ခါလိုက်ပြီး ခဲတံဖုန်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် မင်တံပါတဲ့ ကလောင်တံတစ်ချောင်းလောက် ဝယ်ရမယ်..."

လီလန်သည် စာရေးစက္ကူပေါ်ရှိ ခဲတံလက်ရေးကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ခဲတံဖြင့် ရေးသားထားသော စာကို သုံးစွဲ၍ ရနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ပွပြီး ပွတ်တိုက်မိပါက ပျက်စီးလွယ်သည်။ သူသည် စာရေးစက္ကူပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်ပေကျံနေသော နေရာအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ရာ ၎င်းမှာ စာရေးနေစဉ်အတွင်း မတော်တဆ ပွတ်တိုက်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဝတ္ထုအမည်ကတော့ လိုအပ်နေသေးတယ်..."

လီလန်သည် စာမူကိုကြည့်ရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ တွေးတောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ ခေါ်လိုက်တော့မယ်... 'ပွင့်လင်းလွန်းသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး' ပေါ့..."

လီလန်သည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ခဲတံဖြင့် ထိုစာလုံးများကို စာရေးစက္ကူ၏ အစတွင် ရေးသားလိုက်၏။

ဤစာမူမှာ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ ပညာတတ်လူငယ်မလေးဖြစ်သော ကျိုးချွန်းယန်ထံမှ စိတ်ကူးစိတ်သန်း ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လင်းယန်အမည်ရှိသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦးသည် မြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသကြီးသို့ အခြေချရန် ကျေးလက်ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် သူမသည် ကန်းဇီအမည်ရှိသော မုဆိုးလူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့၏။ ပညာတတ်လူငယ်မလေးသည် ကန်းဇီကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရုံမျှဖြင့် သံယောဇဉ်တွဲလှည့်ကာ အသည်းအသန် လိုက်လံပိုးပန်းခဲ့ပြီး မိမိ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တက်ကြွစွာ ပြသခဲ့သည့်အပြင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချ၍ပင် ကန်းဇီကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ကန်းဇီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ၏ ငယ်ချစ်ဦးဖြစ်သူ ယန်ဇီသာ ရှိနေသဖြင့် ပညာတတ်လူငယ်မလေး လင်းယန်၏ ချဉ်းကပ်မှုများကို ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။ လင်းယန်သည် နှလုံးကြေကွဲသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ကျရောဂါကို ခံစားခဲ့ရကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ရောဂါဝေဒနာကြောင့် မြို့ပြသို့ ပြန်လည်သွားခဲ့ရတော့၏။

လီလန်သည် ဤဝတ္ထုကို အသေးစိတ် စိတ်ကူးပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် "ဆယ့်ခုနစ်နှစ်"၊ "အနီရောင်အစိပ်အပိုင်း" နှင့် "ပညာတတ်လူငယ်" တို့သာမက "ကာမရာဂ" အကြောင်းအရာများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။

မှန်ပေသည်။ လီလန်သည် ကာမရာဂပိုင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များကို ပိုမိုရဲတင်းစွာ ရေးသားထားပြီး လင်းယန်၏ ရင်သားများနှင့် ခြေသလုံးအလှအပများကို အလေးပေး ပုံဖော်ထားကာ သူမက ကန်းဇီကို ဆွဲဆောင်ပုံနှင့် သူမ၏ အလိုဆန္ဒများကို ဖော်ပြပုံတို့ကို အသေးစိတ် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ အရင်ဘဝက ချီမောင်း တရုတ်ဝက်ဘ်ဆိုက်တွင် ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုများအရ ဤကဲ့သို့သော ရေးသားမှုပုံစံကို "အစွန်းထွက်ဆွဲဆောင်မှု" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

သို့သော် အွန်လိုင်းဝတ္ထုများထဲမှ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ရိုးရာစာပေထဲမှ ဆွဲဆောင်မှုတို့မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားလှ၏။

အွန်လိုင်းဝတ္ထုများမှာ ပိုမိုညင်သာပြီး အလွန်အမင်း အသေးစိတ် ဖော်ပြချက်များ သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက်ဖော်ပြချက်များ မပါဝင်ဘဲ ဇာတ်ကွက်ကိုသာ အသုံးချခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဆင်ဆာဖြတ်တောက်ခြင်းကို ကျော်လွှားနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ရိုးရာစာပေမှာမူ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ကာမရာဂဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများကိုပင် တိုက်ရိုက်ဖော်ပြနိုင်ပြီး အမွှေးအမျှင် မည်မျှရှိသည်၊ မှဲ့ရှိမရှိ၊ ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လိပ်ပြာနှင့် တူသလား သို့မဟုတ် မုန့်ပေါင်းနှင့် တူသလား စသည်ဖြင့် အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ရေးသားနိုင်ကြသည်။

ရင်သားများကိုပင် ပိုမိုထင်ရှားစွာ ဖော်ပြနိုင်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကာမဆန္ဒများ၊ ၎င်းတို့ကို ဖော်ပြပုံများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာပုံ အဆင့်ဆင့်ကိုပင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနှင့် ရဲတင်းစွာ ရေးသားနိုင်ကြသဖြင့် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေသည်။

ရိုးရာစာပေတွင် ဤကဲ့သို့သော အပိုင်းများနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့် ကန့်သတ်ချက် သို့မဟုတ် တားမြစ်ချက်မျှ မရှိချေ။

ဤကဲ့သို့သော ဆန္ဒများကို ရေးသားခြင်းမှာ "စာရေးဆရာသည် အတွေးအခေါ်များကို ဖော်ပြလိုခြင်းဖြစ်သည်" ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လုံးဝ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိနိုင်ပေသည်။

ရိုးရာဝတ္ထုများကို ရေးသားခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ "ဇာတ်လမ်းပြောပြခြင်း" မဟုတ်ဘဲ "အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းစေခြင်း" သာ ဖြစ်၏။

ဤဝတ္ထုတွင် မည်သည့် အတွေးအခေါ်များ ပါဝင်သနည်း။ ၎င်းသည် ခေတ်ကာလ တိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါသလား။ မည်သည့်အရာများကို ဖော်ထုတ်ပြသနေသနည်း။

ဤအချက်များမှာ ရိုးရာဝတ္ထုများ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရများဖြစ်ကြသည်။

လီလန်၏ 'ပွင့်လင်းလွန်းသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး' ဝတ္ထုသည် ပညာတတ်လူငယ်များ ကျေးလက်သို့ ဆင်းကြသည့် နောက်ခံကားချပ်အောက်တွင် ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ကာမဆန္ဒများနှင့် ဒုက္ခပင်လယ်ဝေပုံတို့ကို ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မဆိုးဘူး... တော်တော်လေး မဆိုးဘူး... နောက်မှ မြို့နယ်စာတိုက်သို့ သွားပြီး စာမူကို တင်သွင်းရမယ်..."

လီလန်သည် စာမူကို ပြန်လည်ဖတ်ရှုရင်း ပိုမိုကျေနပ်အားရလာခဲ့၏။

သူသည် စာမူကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး စာလုံးအမှားအချို့ကို တွေ့ရှိသဖြင့် ခဲဖျက်ဖြင့် ဖျက်၍ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် စာမူကို သပ်ရပ်စွာ ခေါက်၍ သိမ်းဆည်းထားလိုက်တော့၏။

သူသည် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ စာတိုက်သို့ သွားရောက်ကာ စာအိတ်နှင့် တံဆိပ်ခေါင်းများကို ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားပြီးနောက် မဂ္ဂဇင်းတိုက်၏ လိပ်စာကို ရေးသား၍ ပေးပို့မည် ဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် စာပို့ခြင်းလုပ်ငန်းမှာ ရိုးရာစာတိုက်စနစ်ကိုသာ အသုံးပြုနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

စာပို့သူသည် အရင်ဆုံး စာတိုက်သို့ သွားရောက်၍ တံဆိပ်ခေါင်းများကို ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်၏။ တံဆိပ်ခေါင်းများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ကွဲပြားခြားနားပြီး အချို့မှာ ဈေးကြီးကာ အချို့မှာ ဈေးသက်သာသည်။ သို့သော် အားလုံးထက် ဈေးအကြီးဆုံး တံဆိပ်ခေါင်းမှာပင် အလွန်အမင်း ဈေးမကြီးလှဘဲ ဆင့်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ယွမ်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။

တံဆိပ်ခေါင်းကို ကပ်ပြီးနောက် စာအိတ်ပေါ်တွင် လက်ခံမည့်သူ၏ လိပ်စာကို ရေးသားရမည်ဖြစ်ပြီး စာတိုက်ပုံးထဲသို့ ထည့်သွင်းရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စာတိုက်ဝန်ထမ်းသည် စာတိုက်ပုံးကို သော့ဖြင့်ဖွင့်ကာ စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသော လိပ်စာများအတိုင်း စာများကို လိုက်လံပေးပို့မည် ဖြစ်၏။

သူ၏ အရင်ဘဝက အမြန်ချောပို့လုပ်ငန်းနှင့် မိုဘိုင်းဖုန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စာတိုက်မှတစ်ဆင့် စာပို့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးလှပေသည်။

လက်ခံမည့်သူထံသို့ စာရောက်ရှိရန်အတွက် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်အထိ ကြာမြင့်တတ်၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လထက်မက ကြာမြင့်တတ်သည်။

၎င်းမှာ အကွာအဝေးပေါ်တွင် မူတည်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဥပမာအားဖြင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသမှသည် ကွမ်တုံးသို့ စာတစ်စောင် ပေးပို့မည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး တစ်လကျော်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းမှာ အလွန်ပင် အဆင်မပြေလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စာတိုက်ဝန်ထမ်းသည် သင်၏စာကို လက်ခံရရှိခဲ့လျှင်ပင် သူသည် စာအိတ်ပေါ်ရှိ လိပ်စာအတိုင်း စက်ဘီးကို စီးနင်း၍ သွားရောက်ပေးပို့ရမည် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ အချိန်ကုန်လွန်လွန်းလှသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီဝတ္ထုက ဆင်ဆာအောင်မြင်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး..."

လီလန်သည် တွေးတောမိသည်။

သူကိုယ်တိုင်က ကောင်းမွန်စွာ ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်သော်လည်း အောင်မြင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ မဂ္ဂဇင်းတိုက်မှ စာတည်း၏ အဆုံးအဖြတ်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

စာတည်းက ဝတ္ထုကို နှစ်သက်ပြီး စာတည်းချုပ်က နောက်ဆုံးအတည်ပြုချက် ပေးမှသာလျှင် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေနိုင်မည် ဖြစ်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... နောက်ထပ် မတွေးတော့ဘူး... ထမင်းချက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ..."

လီလန်သည် စာမူကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်တော့သည်။

သူ ဝတ္ထုကို ရေးသားပြီးစီးသွားသည့် အချိန်တွင်မူ မှောင်ရီပျိုးစပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စနှင့် ကျားသစ်ပေါက်စ စသည့် ကောင်လေးများမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသဖြင့် အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေကြလေပြီ။