အခန်း ၃၂၆

အခန်း (၃၂၆) ပဲစိုက်ခြင်း

လီလန်သည် စာရွက်ကို ကျန်းချောင်ရင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူက သေချာစွာ ခေါက်၍ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် စာပို့သမားကို သိနေသောကြောင့် လီလန်အနေဖြင့် မြို့နယ်သို့ သွားရန် မလိုတော့ဘဲ အလုပ်သက်သာသွားခဲ့သည်။

"တံဆိပ်ခေါင်းဖိုးအတွက် ခဏနေရင် ငါ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ယူပေးမယ်..."

စာပို့ရန်အတွက် တံဆိပ်ခေါင်းများ လိုအပ်ပြီး တံဆိပ်ခေါင်းများဝယ်ရန် ငွေလိုလေသည်။

သို့သော် ကျန်းချောင်ရင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒါမလိုပါဘူး ကျွန်တော့်မှာ တံဆိပ်ခေါင်း အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုသို့ လာရောက်ကာ ကျေးလက်ဒေသတွင် အခြေချနေထိုင်သော ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ မိသားစုထံသို့ မကြာခဏ စာရေးလေ့ရှိပြီး စာပို့သည့်အခါ ပိုလျှံသော တံဆိပ်ခေါင်းအချို့ကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားတတ်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးပဲ..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချောင်ရင်နှင့် ဆက်၍ အားနာမနေတော့ပေ။

တစ်ခဏမျှ လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှစ်ယောက်သား စကားပြောစရာမဲ့သွားသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းချောင်ရင်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် စကားစလာ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော် ကျွန်တော် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးချင်လို့ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးနိုင်မလား..."

လီလန်၏ လက်ရေးမူကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျန်းချောင်ရင်မှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကာ လီလန်၏ စာရေးသားမှုပါရမီကြောင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းအခြေရှိ တံငါနှင့် မုဆိုးရွာလေးတွင် နေထိုင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်က အမဲလိုက်နိုင်၊ စာဖတ်နိုင်ရုံသာမက ဝတ္ထုများပင် ရေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းချောင်ရင်မှာ တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

လီလန်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏ တပည့်ခံကာ လီလန်ထံမှ ဝတ္ထုရေးနည်းကို သင်ယူလိုသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့၏။

"ဟင် မင်းက ငါ့ဆီမှာ ဝတ္ထုရေးတာကို သင်ချင်လို့လား..."

လီလန်မှာ အလွန်အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကျန်းချောင်ရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော်က ဝတ္ထုဖတ်ရတာကို ဝါသနာပါမှန်း ခင်ဗျားလည်း သိသားပဲ ကျွန်တော်က ဝတ္ထုရူးတစ်ယောက်ပါ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို 'စာအုပ်ပိုးကောင်' လို့ ခေါ်ကြတယ် အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒေါသမထွက်ပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ပြောတာက အမှန်ပဲလေ ကျွန်တော်က ဝတ္ထုဖတ်ရတာကို သိပ်ကြိုက်တာ..."

"ကျွန်တော် ဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ် ပြီးတော့ အမြဲတမ်းလည်း ရေးချင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကနေ စရေးရမှန်း မသိခဲ့ဘူး..."

"ဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတိုင်းလည်း ရေးနိုင်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါက အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်..."

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားဆီကနေ ဝတ္ထုရေးနည်းကို သင်ယူချင်တာပါ ပြီးတော့ ဝတ္ထုရေးဆရာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ချင်တယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အလကား သင်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာလည်း ကျွန်တော် အလုပ်မှတ်တွေ ရပါတယ် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံနဲ့ လက်မှတ်တွေ ရှိတယ်..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် စကားပြောနေရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်များထဲတွင် ချက်ချင်းပင် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။

လီလန်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း လောမကြီးပါနဲ့ ပိုက်ဆံပေးမယ် မပေးဘူးဆိုတာကို နောက်မှဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကြတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချောင်ရင်မှာ ဝမ်းသာအားရ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျား သဘောတူလိုက်တာလား..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါ သဘောတူပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါသင်ပေးတာကို မင်း တတ်မြောက်မလား ဆိုတာတော့ အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး..."

ဝတ္ထုရေးခြင်းသည် ပါရမီအပေါ်တွင် လုံးဝမူတည်ပေသည်။

အချို့သော သူများမှာ ပါရမီထူးချွန်ကြပြီး တွေးတောမိသည့်အရာကို ချက်ချင်းရေးချနိုင်ကြကာ သူတို့၏ ကလောင်သွားမှာ မျက်လှည့်ပြနေသကဲ့သို့ စီးဆင်းနေတတ်သည်။ သူတို့၏ အတွေးအမြင်များမှာ စမ်းရေပေါက်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဇာတ်ကွက်နှင့် ဇာတ်ကောင်ဖန်တီးမှုများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကာ သူတို့၏ ဝတ္ထုများကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်နှင့် ဖတ်ရှုချင်စရာ ဖြစ်စေလေသည်။

အချို့လူများတွင်မူ သာမန်ပါရမီသာရှိကြပြီး စာလုံးရေ ရာဂဏန်းအနည်းငယ် ရေးရန်ပင် ရုန်းကန်ရကာ ခေါင်းကိုက်မတတ် တွေးတောရတတ်သည်။ သူတို့သည် စားပွဲတွင် တစ်နေကုန် ထိုင်နေသော်လည်း ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးရန်နှင့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြရန်ဆိုသည်မှာ အဝေးကြီးဖြစ်နေပြီး စာတစ်လုံးထွက်လာရန်ပင် မညှစ်ထုတ်နိုင်ကြပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စာရေးခြင်းဆိုသည်မှာ ပါရမီအပေါ်တွင်သာ မူတည်လေသည်။

သင်ပေး၍ ရနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ စာရေးသားမှု နည်းစနစ်အချို့နှင့် ဇာတ်ကောင်ဖန်တီးမှု သဘောတရားများသာ ဖြစ်ပေမည်။ တကယ်တမ်း ရေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် မည်မျှလေ့လာသင်ယူနိုင်သနည်း သူတို့၏ ပါရမီ မည်သို့ရှိသနည်းနှင့် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတများ မည်သို့ရှိသနည်း ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဆရာလီ ဒါဆိုသဘောတူညီချက်ရပြီနော်..."

လီလန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချောင်ရင်က ချက်ချင်းပင် အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဆရာလီ..."

ထိုအခေါ်အဝေါ်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

မြို့မှ လာသော ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက သူ့အား 'ဆရာ' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ…

ဤသည်မှာ သဘာဝတရား၏ စည်းမျဉ်းကို လုံးဝဆန့်ကျင်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်။

သို့သော် ဤအခေါ်အဝေါ်မှာ တကယ်ကို နားထောင်လို့ကောင်းပြီး လီလန်၏ နားထဲတွင် အတော်လေး သာယာသွားစေခဲ့သည်။

ကျန်းချောင်ရင်ဆိုသည့် ထိုစာအုပ်ပိုးကောင်ကို သူ့အား "ဆရာ" ဟု ခေါ်ခိုင်းခြင်းမှာ ဘာမှားနေလို့လဲ။

သူ့တွင် ထိုသို့ခေါ်ဆိုခံရရန် အရည်အချင်းရှိ၏။

လီလန်တွင် ယခုအခါ "အဆင့်မြင့်စာပေဆရာသခင်ကြီး၏ စာရေးသားမှုပါရမီ" ရှိနေသည်ကို မေ့ထား၍မရပေ။

ဝတ္ထုရေးနည်းကို သင်ပေးရန်နှင့် သူ၏ စာရေးဆရာအဖြစ်နေပေးရန် လီလန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စာအုပ်ပိုးကောင် ကျန်းချောင်ရင်က ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာခဲ့သည်။

"ဆရာလီ တခြားဘာအလုပ်တွေ လုပ်ဖို့လိုသေးလဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ရေခပ်ဖို့ လိုသေးလား ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ရေသွားခပ်ပေးမယ်လေ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် ရေစည်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကာ နံရံတွင် မှီထားသော ထမ်းပိုးနှင့် သစ်သားရေပုံးများကို သွားယူ၍ ရေခပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေစည်ကြီးထဲတွင် ရေများ ပြည့်နေလေသည်။

"အာ ခင်ဗျား ရေစည်ကြီးထဲ ရေဖြည့်ထားပြီးသားပဲ..."

လီလန်က ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း မင်း အဲ့လိုလုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ဆရာလီ ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ကျန်းလို့ပဲခေါ်ပါ ရဲဘော်ကျန်းလို့ မခေါ်ပါနဲ့..."

"ခင်ဗျားက အခုဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ စာရေးဆရာ ဖြစ်နေပြီလေ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ပဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးစံများကို လိုက်နာသူဖြစ်သည်။ လီလန်က သူ၏ ဆရာဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အထက် တစ်ဆင့်မြင့်နေကာ ရွယ်တူများကဲ့သို့ "ရဲဘော်" ဟူသော ဝေါဟာရကို သုံး၍ မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီလေ ရှောင်ကျန်း..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန်း ငါ့မိသားစုက..."

လီလန် စကားပြောမည်ပြုစဉ်မှာပင် သူ၏အဖေဖြစ်သူက ခြင်းတောင်းတစ်လုံးနှင့် ပေါက်တူးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြင်းတောင်းထဲတွင်မူ အတုံးငယ်များ လှီးဖြတ်ထားသော အပင်ပေါက်နေသည့် အာလူးများ ရှိနေသည်။

"အိုး… ရဲဘော်ကျန်း ရောက်နေတာလား အိမ်ထဲဝင်မထိုင်ဘူးလား..."

သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်သည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အခြေချနေထိုင်သည့် မြို့မှ ပညာတတ်လူငယ် ကျန်းချောင်ရင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးထားသဖြင့် မှတ်မိနေခဲ့သည်။

"လီလန် မင်းကတော့ တကယ်ပါပဲ ရဲဘော်ကျန်းကို အိမ်ထဲခေါ်ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးလောက် ဘာလို့ မဖျော်ပေးရတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ပညာအရည်အချင်းနည်းပါးသော မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျန်းချောင်ရင်ကဲ့သို့ မြို့မှ ပညာတတ်လူငယ်များကို သူ အလွန်လေးစားအားကျသည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း လူတစ်ယောက်တွင် ပိုင်ဆိုင်မှုနည်းလေလေ အခြားသူများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို ပို၍ အားကျလေလေဖြစ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ပညာမတတ်သောကြောင့်ပင် စာဖတ်နိုင်ပြီး စာသင်ပေးနိုင်သော ဤပညာတတ် ကျန်းချောင်ရင်ကို လေးစားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များမြို့မှ ပညာတတ်လူငယ်များ ဆိုသည်မှာ သူတို့အားလုံးက စာတတ်ပေတတ် ယဉ်ကျေးသူများဖြစ်ကြပြီး အလွန်အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ခေါင်ဖျားလှသော ရွာငယ်လေးဖြစ်သည့် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ယဉ်ကျေးမှုပညာရေးဆိုသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လူများပေတည်း။

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မုဆိုးအများစုမှာ စာမတတ်ကြဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်များကိုပင် မရေးတတ်ကြပေ။

သူတို့၏ အမြင်တွင် စာဖတ်တတ်သော ပညာတတ်များဖြစ်သည့် ပညာတတ်လူငယ်များအားလုံးမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး အဆင့်အတန်းရှိကာ နာမည်ခေါ်လိုက်လျှင်ပင် နားထောင်ကောင်းလှသည်။

သေချာသည်မှာ အချို့သော မုဆိုးများကမူ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ပညာတတ်လူငယ်ဆိုသည်မှာဘာလဲ ယဉ်ကျေးမှုပညာရေးဆိုသည်မှာဘာလဲ ဝမ်းရေးထက် ပိုအရေးကြီးသည့်အရာ ရှိသေးလို့လား။

သူတို့မှာ သစ်ခေါက်များကို ကိုက်ခဲကာ တောရိုင်းဟင်းရွက်များကို စားသောက်ရင်း ငတ်သေလုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် ယဉ်ကျေးမှုပညာရေးနှင့် စာဖတ်ခြင်းအကြောင်း လာပြောနေသေးသလား။ ဤသည်မှာ မြည်းအကန်ခံထားရသော ဦးနှောက်မျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား။

"ဦးလေးလီ မလိုပါဘူး မလိုပါဘူး..."

ကျန်းချောင်ရင်က ခေါင်းယမ်းကာ လက်များကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဦးလေး ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

လီတာ့ဟိုင် ခြင်းတောင်းကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အခုက နွေဦးရာသီ ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား ရာသီဥတုကလည်း နွေးလာပြီဆိုတော့ လယ်ကွင်းထဲက ရေခဲတွေလည်း အရည်ပျော်သွားပြီလေ ငါက ဒီမြေပဲလုံးတွေကို စိုက်မလို့ စဉ်းစားထားတာ အဲဒါမှ နွေရာသီကျရင် စားဖို့ မြေပဲလုံးတွေရမှာ..."

"မြေပဲလုံး" ဆိုသည်မှာ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုတွင် "အာလူး" သို့မဟုတ် "အာလူးသီး" ကို ခေါ်ဝေါ်သော အရပ်သုံးစကားဖြစ်ပြီး ပို၍ ရိုးရှင်းလှသည်။

"မြေပဲလုံး ဟုတ်လား..."

ကျန်းချောင်ရင်မှာ အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

"အိုး အာလူးစိုက်တာကို ပြောတာလား..."

"ကောင်းပါတယ် ကောင်းပါတယ် အာလူးတွေက အရသာရှိပြီးတော့ ဗိုက်ပြည့်စေတယ်လေ..."

အာလူးများမှာ ကြမ်းတမ်းသော ကောက်နှံများဖြစ်ပြီး နှစ်လုံး သုံးလုံးခန့် စားလိုက်ရုံဖြင့် တစ်နပ်စာအတွက် လုံလောက်ကာ ဗိုက်ပြည့်လွယ်စေသည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် စိတ်အားထက်သန်သော မျက်နှာထားဖြင့် လီတာ့ဟိုင်၏ လက်မောင်းမှ ခြင်းတောင်းကို သွားယူလိုက်သည်။

"ဦးလေးလီ ကျွန်တော် ဝိုင်းစိုက်ပေးပါ့မယ် ချထားလိုက် ချထားလိုက်..."

"ရဲဘော်ကျန်း ဒါက..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ ကျန်းချောင်ရင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားကာ သူ၏သားဖြစ်သူ လီလန်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အဖေ ရှောင်ကျန်းကိုပဲ စိုက်ခိုင်းလိုက်ပါ..."

အခမဲ့ လုပ်အားပေးတစ်ယောက်ကို အသုံးမချစရာ အကြောင်းမှမရှိပေ။