အခန်း ၃၂၉

အခန်း (၃၂၉) ကောက်ပဲသီးနှံများ စိုက်ပျိုးပြီးနောက် ဗိုက်ကို ဖြည့်တင်းရန်နှင့် အရက်သောက်ရာတွင် မြည်းရန်အတွက် ရေချိုငါးအချို့ကို ပြင်ဆင်ရမယ်

ကျန်းချောင်ရင်က တွင်းတူးသည်။ လီတာ့ဟိုင်က အာလူးများကို စိုက်ပျိုးကာ လီလန်က ရေလောင်းပေးလေသည်။

သူတို့သုံးယောက် အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြရာ မွန်းလွဲပိုင်းမှစ၍ မှောင်သည်အထိ နာရီပေါင်းများစွာကြာမှ အာလူးတစ်မူ စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားတော့သည်။

လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်ဆိုသည်မှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲ၍ အချိန်ကုန်သော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နွေရာသီတွင် အာလူးစားရရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက တောင်သူလယ်သမားများ အလွန်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရသည်ဟု လူတွေက အဘယ်ကြောင့် ပြောကြပါမည်နည်း။ စပါးပင်များ ပွင့်ချိန်၊ သီးချိန်မှစ၍ ထမင်းအဖြစ် ချက်ပြုတ်ကာ ထမင်းစားပွဲပေါ် ရောက်လာသည်အထိ ဆန်တစ်စေ့စီတိုင်းမှာ လယ်သမားများ၏ ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

စပါးစိုက်ပျိုးခြင်းအတွက် ဤအချက်မှာ မှန်ကန်သကဲ့သို့ အာလူးစိုက်ပျိုးရာတွင်လည်း မှန်ကန်လှပေသည်။

လီလန်တွင် လယ်မြေတစ်မူခွဲသာရှိပြီး အာလူးအတွက်တစ်မူနှင့် ကန်စွန်းဥအတွက် ခွဲမူကို အသုံးပြုထားသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌ မှောင်နေပြီဖြစ်ကာ သူတို့သည် တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ထားရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ကန်စွန်းဥ ခွဲမူကိုမူ မနက်ဖြန်မှသာ ဆက်လက်စိုက်ပျိုးရတော့မည် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် တစ်မူလျှင် အထွက်နှုန်းတိုးစေရန်အတွက် သာမန်ထက် သုံးဆပိုများသော ဝိညာဉ်အပင်အရည်များ ရောစပ်ထားသည့် ရေများဖြင့် လယ်ကွင်းကို ဆက်လက်ရေလောင်းပေးနေသည်။ ကျန်းချောင်ရင်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့မှာ လယ်လုပ်ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေကာ လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်တွင် အနားယူနေကြသောကြောင့် လီလန်၏ အခြေအနေကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လောင်းချလိုက်သော ရေများမှာ အနည်းငယ် စိမ်းလဲ့နေပြီး ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်ကိုလည်း သဘာဝကျကျပင် သတိမပြုမိကြချေ။

နောက်ဆုံးအာလူးပင်ကို ရေလောင်းပြီးသွားချိန်တွင် ပုံးထဲရှိ ရေများလည်း ကုန်ခမ်းသွားတော့သည်။

"အားလုံးပြီးသွားပြီ..."

လီလန်သည် ရေမှုတ်ကို သစ်သားပုံးထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။

"အဖေ အာလူးတွေလည်း အတော်လေး စိုက်ပြီးသွားပြီ၊ မှောင်လည်း မှောင်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်နားကြရအောင်..."

လီလန်သည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ကာ သူ၏အဖေဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုရင် အိမ်ပြန်ပြီး ညစာသွားလုပ်ကြတာပေါ့..."

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း ဒီတစ်ခါ ငါတို့ကို အာလူးလာကူစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ….လာ လာ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ မင်းအတွက် ညစာလုပ်ကျွေးမယ်..."

အာလူးစိုက်ပျိုးရာတွင် ဤတစ်ကြိမ်၌ ကျန်းချောင်ရင်က အားအင်အများဆုံး စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မြေတူးခြင်း၊ တွင်းတူးခြင်းနှင့် မြေပြန်ဖို့ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရလေသည်။

သူသည် တူးဆွခြင်းနှင့် မြေပြန်ဖို့ခြင်း နှစ်ခုစလုံးကို တာဝန်ယူခဲ့ရသဖြင့် အားအင်အများဆုံး အသုံးပြုခဲ့ရပေသည်။

ယနေ့အတွက် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် လီတာ့ဟိုင်က သူ့ကို အိမ်သို့ ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဆုချရန်နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြေပျောက်စေရန် အသားဟင်းအချို့ ချက်ပြုတ်ကာ အရက်သောက်ရန် စီစဉ်ထားလေသည်။

"ဦးလေးလီ ဒါကမလိုပါဘူးဗျာ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် နဖူးတွင် ချွေးများရွှဲနစ်နေလျက် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ငြင်းဆန်ရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရသော ကာလဖြစ်သည်။ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သော်လည်း မျိုးစေ့များကို ယခုမှသာ စိုက်ပျိုးရသေးပြီး ကောက်ပဲသီးနှံများ ရိတ်သိမ်းရန်အတွက် လပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်၏။

အငတ်ဘေးကာလအတွင်း မိသားစုတိုင်း အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး သုံးရက်လျှင် တစ်နပ်သာ စားရခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စလို ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် ကျင်းလင်မှ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ စေလွှတ်ခံရသော ပညာတတ်လူငယ်ရဲဘော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာတွင် နှစ်ဝက်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက်တွင် ဤအခြေအနေများကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတွေ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေကြသည်ကိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကလေးငယ်များ သစ်ခေါက်များကို ကိုက်ဝါးကာ တောရိုင်းဟင်းရွက်များကို စားသောက်နေကြရသည်ကိုဖြစ်စေ မြင်တွေ့ရတိုင်း သတင်းစာများထဲမှ ထိုချမ်းသာပြီး ဩဇာအာဏာရှိသူများကမူ အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲများကို ကျင်းပနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းချောင်ရင်မှာ ဒေါသထွက်ကာ စိတ်ပျက်မိတော့သည်။

စာအုပ်များထဲတွင် ရေးသားထားသကဲ့သို့ပင် အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော တံခါးကြီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် အရက်နှင့် အသားများ အလဟဿဖြစ်နေသော်လည်း လမ်းမပေါ်တွင်မူ အေးခဲသေဆုံးနေသူများ၏ အရိုးများ ရှိနေပေသည်။

ဆင်းရဲသော မိသားစုများမှာ အရိုးနှင့် အရေသာ ကျန်တော့သည်အထိ ငတ်မွတ်နေကြပြီး ပိန်ချုံးကာ အသားအရေများ ဝါဖျော့နေကြသော်လည်း မြို့ပေါ်ရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများကမူ ထိုညတွင် ပင်လယ်စာ စားမည်လား သို့မဟုတ် ကြက်သား၊ ဘဲသား၊ ငါး သို့မဟုတ် သိုးသား စားမည်လားဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြလေသည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် စာဖတ်ခြင်းကို ဝါသနာပါသော်လည်း သူသည် အလွန်ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ရှိပြီး ထိုကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းကာ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် မြင်ကွင်းများကို မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် အလုပ်မှတ်များ စုဆောင်းခြင်းဖြင့် သူရရှိခဲ့သော ငွေကြေးနှင့် လက်မှတ်အများစုကို ငွေကြေးအခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ရွာရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များကို ကူညီရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျန်းချောင်ရင် မြို့နယ်သို့ သွားတိုင်း သူသည် ငွေနှင့် သကြားလက်မှတ်များကို အသုံးပြုကာ သကြားလုံး ကျင်းအနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ ဈေးကြီးသော သကြားလုံးများ မဟုတ်ဘဲ ဈေးပေါသော သစ်သီးသကြားလုံးများနှင့် ကျူးဘားသကြားလုံးများသာဖြစ်ကြ၏။

သကြားလုံးများ ဝယ်ယူပြီး ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် သူသည် ၎င်းတို့ကို ရွာရှိကလေးငယ်များအား ဝေငှပေးကာ အကြီးများကို သုံးလုံးနှင့် အငယ်များကို ငါးလုံးစီ ပေးကမ်းလေ့ရှိသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သကြားလုံး ကျင်းအားလုံးမှာ ဝေငှပြီးသွားတော့သည်။

ရွာရှိ ကလေးငယ်များအားလုံးက ကျန်းချောင်ရင်ကို ချစ်ခင်ကြပြီး ဆရာကျန်းဟု ချစ်စနိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြလေသည်။

သူသည် ရွာ၏အခြေအနေကို ကောင်းစွာသိရှိထားသောကြောင့် ကျန်းချောင်ရင်က လီလန်၏အိမ်တွင် ထမင်းစားရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အငတ်ဘေးလှိုင်းလုံး၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် အထီးကျန်နေသော ဤငါးဖမ်းနှင့် အမဲလိုက်ရွာလေးဖြစ်သည့် ရွှမ်းရွှေရွာ ကြုံတွေ့နေရသော မရေရာသည့် အခက်အခဲများကို သူ ကောင်းစွာ သတိပြုမိသောကြောင့်ပင်တည်း။

"ဦးလေးလီ…. ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ ကျွန်တော် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှာပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်…တာဝန်ခံဟွမ်က ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းချန်ထားပေးပါလိမ့်မယ်..."

ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ရိုးရှင်းသော အစားအစာများကို ထောက်ပံ့ပေးသည်။ ပြောင်းဖူးမုန့်များနှင့် ချဉ်ဖတ်တို့ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဓိက အစားအစာအဖြစ် ကန်စွန်းဥများနှင့် အာလူးများကို ဖြည့်စွက်ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့် သို့မဟုတ် ပြောင်းဖူးကြိတ်မှုန့်သည် လည်ချောင်းထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဗိုက်ပြည့်စေသဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ အစာအိမ်မှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်မနေဘဲ ငတ်မွတ်မှုဒဏ်ကို ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချောင်ရင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာဟာရမှာ ဝတ္ထုများဖြစ်သည်။ အစားအသောက်များမှာ အရေးမကြီးဘဲ ဖတ်စရာ ဝတ္ထုတစ်အုပ်ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဆင်ပြေနေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လီလန်လည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

"သား…ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းက ငါတို့အိမ်ကို ထမင်းလာစားဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးတဲ့၊ ..သူ့ကို နားချဖို့ ငါ့ကို ကူညီပါဦး..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရေပုံးကို သယ်ဆောင်လာသော လီလန်သည် ၎င်းကို အောက်ချကာ သူ၏အဖေထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဖေ…ရေပုံးကို ပြန်သယ်သွားလိုက်ပါ၊ ရှောင်ကျန်းနဲ့ ကျွန်တော် အဖေ့နောက်ကနေ ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလွတ်ဖြစ်နေသော ရေပုံးကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ ပေါက်တူးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းကို ကောက်ကိုင်လျက် အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ ငါ့အိမ်ကို ညစာလာမစားရတာလဲ… ဒီနေ့ မင်း အရမ်းပင်ပန်းထားတာပဲ…ထိုင်ပြီး အရက်နည်းနည်းလောက် သောက်ကြတာပေါ့..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချောင်ရင်က မဖြေကြားမီ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

"ဆရာလီ…ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ မိသားစုရဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ လောက်ငှမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် ရှက်ရွံ့ကာ အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောက်ပဲသီးနှံ မလောက်ငှဘူးဟုတ်လား..."

သူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဘာတွေကျန်သေးလဲဆိုသည်ကို တွေးတောလိုက်သည်။ မတွေးမိလျှင် ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကြိမ်တွေးမိသွားသည်နှင့် သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုစာအုပ်ပိုးကောင် ပြောသည်မှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်နေသည်။ သူ၏ မိသားစုတွင် ကောက်ပဲသီးနှံ အမှန်တကယ်ပင် အလုံအလောက် မရှိပေ။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်သစ်ကူးကာလက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ စားနပ်ရိက္ခာများ သွားရောက်ဝယ်ယူခဲ့ချိန်မှစ၍ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များမှာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း စားသောက်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်မြင့် ကောက်ပဲသီးနှံ အနည်းငယ်မျှဖြင့် လူလေးယောက်ပါဝင်သော မိသားစုတစ်စုအတွက် သုံးလကြာ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"အခု အိမ်မှာ စားစရာဆိုလို့ မနေ့က အဒေါ်ကျူး ယူလာပေးတဲ့ ကြက်ဥတွေရယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအာလူးတွေနဲ့ ကန်စွန်းဥတွေပဲ ရှိတော့တာ..."

ဤအရာများမှာ လုံကျန်းဟူ တရားမျှတမှုရရှိစေရန် ကူညီပေးခဲ့သော လီလန်အား အဒေါ်ကျူး၏ ကျေးဇူးဆပ်လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး အရေအတွက် များပြားသော်လည်း လူလေးယောက်ကြား ခွဲဝေလိုက်သောအခါ များများစားစား မရှိတော့ချေ။

ထို့အပြင် ကျန်းချောင်ရင် ပါဝင်လာပါက ပို၍ပင် နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ စနစ်က ဘာကောက်ပဲသီးနှံမှ မပေးဘူး၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေအတွက် မြို့ကို ထပ်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီပဲ..."

ကောက်ပဲသီးနှံများ စားကုန်သွားလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ လီလန်တွင် ငွေနှင့် လက်မှတ်များရှိပြီး မြို့ပေါ်ရှိ စားနပ်ရိက္ခာရုံသို့ သွားကာ ကျိုးတာ့ဖူထံမှ သွားရောက်ဝယ်ယူနိုင်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် သူနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး သူ့ကို ဈေးလျှော့ပေးနိုင်သေးသည်။

သို့ရာတွင် စီးပွားရေးဆိုသည်မှာ စီးပွားရေးသာဖြစ်ပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများသာ ဖြစ်သည်။ လီလန်အနေဖြင့် ရုံပိုင်ကျိုးအပေါ် အခွင့်အရေးများစွာ မယူလိုပေ။ မူလဈေးနှုန်းအတိုင်း ဝယ်ယူခြင်းကသာ အဆင်ပြေပေသည်။

"ဆရာလီ ကိစ္စမရှိပါဘူး ကျွန်တော် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှာပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် လီလန်၏ အခက်အခဲကို မြင်သောအခါ အမြန်ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဤစာအုပ်ပိုးကောင်သည် သူ၏ စာရေးဆရာအား အနေခက်အောင် မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။

"မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ၊ ထမင်းတစ်နပ်စားရတာ ဘာတွေများ ခက်ခဲနေလို့လဲ..."

လီလန်က ကျန်းချောင်ရင်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"လာပါ…အရက်နဲ့မြည်းဖို့အတွက် ရေချိုငါး နည်းနည်းလောက် သွားရှာကြရအောင်..."

လီလန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အာ… ရေချိုငါး ဟုတ်လား..."

ကျန်းချောင်ရင်မှာ အံ့သြသွားသော်လည်း သူသည် လီလန်၏ လက်မောင်းဖြင့် အလျင်အမြန် ချိတ်ဆွဲခံလိုက်ရကာ လယ်ကန်သင်းရိုးအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လယ်ကန်သင်းရိုးမှ ဆင်းကာ လယ်ကွင်းများကြားရှိ လမ်းငယ်လေးအတိုင်း ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားကြသည်။

"ဆရာလီ..ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ..."

ရေချိုငါးရရန် မြစ်ဆီသို့ သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် ရွာဘက်သို့ လျှောက်သွားနေရသနည်း။ ဤသည်မှာ လမ်းမှားသွားနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချောင်ရင်မှာ အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ရှောင်ကျန်း…မင်းကလည်း တုံးလိုက်တာ ရေချိုငါးဖမ်းဖို့အတွက် ကိရိယာတွေ လိုတယ်လေကွာ ငါတို့က သက်သက် လက်ဗလာနဲ့ သွားဖမ်းကြမှာမို့လို့လား..."

ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသော လီလန်သည် စာအုပ်ပိုးကောင်ဖြစ်သော ကျန်းချောင်ရင်အား မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး…အို..."

ကျန်းချောင်ရင်က ပြောကာ သူ၏ ခေါင်းကို ရိုးသားစွာ ကုတ်လိုက်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းငယ်လေးအတိုင်း ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အိမ်တစ်လုံး၏ အရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"အဘိုးကျန်း…အိမ်မှာရှိလားဗျို့..."

လီလန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။