အခန်း ၃၃၀

အခန်း (၃၃၀) လူကြီးဖတ်စာအုပ်များ ဖတ်ချင်ပါသလား၊ ကျန်းဝေ့ကော် - ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း မင်းလည်း ဒါကို ဝါသနာပါသားပဲ

မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းထဲမှ တုံ့ပြန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

"အဘိုးကျန်း ကျွန်တော် လီလန်ပါ..."

"အိုး လီလန်ပဲ ဝေ့ကော် မင်းရဲ့အစ်ကိုလီလန်ကို သွားပြီး တံခါးမြန်မြန်ဖွင့်ပေးလိုက်ချေ…

"

အချိန်မကြာလိုက်ဘဲ ကမန်းကတန်း လျှောက်လာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဂျိုင်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားလသည်။

တံခါးလာဖွင့်သူမှာ ကျန်းဝေ့ကော်ပင်ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုလီလန် ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာထက်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုစဉ် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် လီလန်၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေသော သွယ်လျလျ လူငယ်လေးတစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုလီလန် ဒီရဲဘော်က ဘယ်သူလဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ကျန်းချောင်ရင်ကို ကြည့်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ရဲဘော်ကျန်းချောင်ရင်လေ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဪ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ရဲဘော်ကိုး ကြိုဆိုပါတယ် ကြိုဆိုပါတယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အလျင်အမြန်ပင် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်၏။

"လတ်တလော အိမ်မှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ အဖွဲ့ဆီ လာသတင်းပို့တာလည်း မတွေ့ရဘူး..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လီလန်၏ လက်အောက်ခံလည်းဖြစ်သည်။ ယုတ္တိကျကျဆိုရလျှင် သူသည် လီလန်ရှိရာ အဖွဲ့၏ဌာနချုပ်သို့ ငါးရက်တစ်ကြိမ် သတင်းလာပို့ရမည်ဖြစ်၏။ သတင်းပို့ခြင်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ နောက်ထပ် အမဲလိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သူတို့သုံးဦးကြားရှိ အစည်းအဝေးငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကတည်းက ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်ထံသို့ တစ်ကြိမ်မျှ ရောက်မလာခဲ့ဘဲ လီလန်သည်လည်း သူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ချစ်သူရနေပြီလား..."

လီလန်က သူ့ကို စနောက်လိုက်၏။

"အစ်ကိုလီလန် ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"ဟားဟား မင်းအကြောင်း ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ..."

"မင်း တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာပဲနေပြီး စောင်ခြုံပြီး အပ်ချုပ်အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာ အဘိုးကျန်းတွေ့သွားလို့ မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့ကို တိတ်တဆိတ် ပြောထားတာကွ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ချက်ချင်းပင် အနေခက်သွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါလာသော ကျန်းချောင်ရင်သည် လီလန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာလီ စောင်ခြုံထဲမှာ အပ်ချုပ်အလုပ်တွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"အပ်ပေါက်ထဲ အပ်ချည်ထိုးပြီး အဝတ်အစားတွေ ချုပ်နေတာလား..."

ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး ပို၍ပင် အနေခက်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ကျန်းဝေ့ကော်၏ ဘောင်းဘီဆီသို့သာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းချောင်ရင်သည် ဝတ္ထုဖတ်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး စာအုပ်ပိုးကောင် တစ်ကောင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ မနိမ့်ကျပေ။ သူသည် ကျင်းလင်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် အကောင်းဆုံး အထက်တန်းကျောင်းဖြစ်သော ကျင်းလင်အထက်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် သူ၏ ပညာရေးစွမ်းဆောင်ရည်မှာ မြို့ထဲရှိ ထိပ်ဆုံးလူနှစ်ရာစာရင်းတွင် ပါဝင်ရမည်ဖြစ်ရာ ကျန်းချောင်ရင်တွင် အလွန်မြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ရှိပြီး ပညာရေးတွင် အလွန်ပါရမီပါကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ဖော်ပြနေလေသည်။

လီလန်သည် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် နီရဲသွားတော့၏။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ဟော်မုန်းများ တက်ကြွနေချိန်တွင် သန့်စင်ဖြူဖွေးသော အရာအချို့ကို အလွယ်တကူ တွေးမိတတ်ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ ဝမ်ယန်အမည်ရသော အမျိုးသမီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ရေချိုးနေသည်ကို မတော်တဆ ခိုးကြည့်မိခဲ့သည်ကို မသိစိတ်မှ ပြန်လည်သတိရသွားလေသည်။

အဖြူရောင်၊ ဖောင်းကြွမှု၊ အနက်ရောင်။

သူ တစ်ကြိမ်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့ကြုံဖူးသေးသော ရိုးအသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ပတ်၊ တစ်လ၊ သို့မဟုတ် လပေါင်းများစွာတိုင်အောင် အမြဲတမ်း တွေးတောနေမိမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။

"ရှောင်ကျန်း မင်း ချစ်သူထားဖူးလား..."

လီလန်က ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"မထားဖူးပါဘူး..."

"ဒါဆို မင်းလည်း စောင်ခြုံထဲမှာ အပ်ချုပ်တမ်း ခိုးကစားနေတာလား..."

လီလန်၏ ရယ်မောသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာလေသည်။

ကျန်းချောင်ရင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး တစ်နေကုန် နေပူဆာလှုံထားရသကဲ့သို့ နီရဲကာ ရှက်သွေးဖြာသွားတော့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် မြို့မှလာသော ဤပညာတတ်လူငယ်ကို စာနာသနားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟူး ဒီအစ်ကိုကလည်း မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အရသာကို မခံစားဖူးသေးတာပဲ တူညီတဲ့ ကံဆိုးမှုကြီးပါလား..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ကျန်းချောင်ရင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်သဘောထား တိုက်ဆိုင်သူအဖြစ် ပြင်းပြစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး စောစောစီးစီး မဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကိုပင် နောင်တရနေလေသည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ..."

ထိုစဉ် ကျန်းဝေ့ကော်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကျန်းချောင်ရင်မှာ အနည်းငယ် နေရခက်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်၏ ကျောပြင်ကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"ပညာတတ်လူငယ်ရဲဘော် ငါ့ဆီမှာ လူကြီးဖတ်စာအုပ်တချို့ ရှိတယ် မင်း ကြည့်ချင်လား ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် စီခနဲ အသံလေးပေးလိုက် ငါ နောက်မှ မင်းအတွက် ယူပေးမယ်..."

ကျန်းချောင်ရင် - …

လီလန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းဝေ့ကော်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ကျန်းဝေ့ကော် မင်းကောင်စုတ် ပစ္စည်းကောင်းတွေ ဖွက်ထားတယ်ပေါ့ ဘာလို့ မင်းအစ်ကိုကြီးကို မပြရတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေ့ကော်သည် ချက်ချင်းပင် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလီလန် အစ်ကို့နားတွေက အရမ်းပါးတာပဲ ကျွန်တော် ဒီလောက် တိုးတိုးလေး ပြောတာတောင် ကြားနေရသေးတယ်..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အထက်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည်။

"အိမ်က ရုပ်ပြစာအုပ်ကို ဘာလို့ ရှာမတွေ့တာလဲလို့ တွေးနေတာ မင်း ခိုးသွားတာကိုး..."

လီလန်၏ အိမ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် 'အိပ်ခန်းတွင်း နည်းလမ်းလေးဆယ်' ဟုခေါ်သော ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေပြီး ၎င်းကို မူလက စန်းဟော့ရွာရှိ ခေါင်းဆောင်ဟူထံမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မုဆိုးမပိုင်နှင့် အပေးအယူလုပ်ပြီးနောက် မုဆိုးမပိုင်က ၎င်းကို ဖတ်ရန် ယူသွားခဲ့သည်။

မုဆိုးမပိုင် ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ လီလန်ထံသို့ ပြန်ပေးခဲ့လေသည်။

လီလန်က ၎င်းကို သူ၏ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထားလိုက်သော်လည်း လွန်ခဲ့သောလက ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ယနေ့ ကျန်းဝေ့ကော်၌ လူကြီးဖတ်စာအုပ်တစ်အုပ် ဖွက်ထားကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ဤကိစ္စကို ချက်ချင်းပင် တွေးမိသွားတော့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး စကားများ ထစ်အလာတော့သည်။

"အစ်ကိုလီလန် ကျွန်တော် ကျွန်တော် ကျွန်တော်..."

သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရသည်နှင့် လီလန်သည် သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

"ကျွတ်… ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါစေ အိမ်တွင်းသူခိုးကိုတော့ ကာကွယ်ဖို့ ခက်တာပဲ..."

"မင်း ဖတ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပြောရုံလေးပါပဲ ငါ့အခန်းထဲကို ခိုးဝင်တာက ဘာသဘောလဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို မျက်စောင်းထိုး၍ မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သူ၏ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လူကြီးဖတ်စာအုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ယူဖတ်သည့်အတွက် သဘာဝကျစွာပင် သူ ဒေါသထွက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ခိုးယူခြင်းနှင့် ငှားရမ်းခြင်းမှာ မတူညီသော ကိစ္စနှစ်ခုဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေရန် ကျန်းဝေ့ကော်ကို အနည်းငယ် သတိပေးရမည် ဖြစ်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူဆောင်သွားခြင်းမှာ ခိုးယူခြင်းပင်ဖြစ်၏။

စကားပြောဆို၍ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးမှ ယူဆောင်သွားခြင်းမှာ ငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ငှားရမ်းခြင်းနှင့် ခိုးယူခြင်းမှာ ကွာခြားသည်။ ပထမအရာမှာ ရာဇဝတ်မှုဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအရာမှာမူ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်၏ ညီဖြစ်၏။ သူ အိမ်တွင်မရှိခိုက် အသိမပေးဘဲ လူကြီးဖတ်စာအုပ်ကို အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားခြင်းမှာ ခိုးယူခြင်းအက်ဥပဒေတစ်ခုပင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကျန်းဝေ့ကော်၏ အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ သူတို့ကြားတွင် ခွဲခြားမှု မရှိပေ။

အကယ်၍ တခြားတစ်ယောက်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ကျန်းဝေ့ကော်က တိတ်တဆိတ် ယူသွားသည်ကို တွေ့ရှိပါက သူတို့သည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် သေချာပေါက် စာရင်းရှင်းကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားပါက သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ခြင်းမှာ လူရမ်းကားဆန်သည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေဖြစ်လျှင်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ သဘောတူညီမှု လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ကျင့်ဝတ်နှင့် မညီပေ။

"အစ်ကိုလီလန် ကျွန်တော်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အမှားလုပ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးမယူဖို့ ငါ သတိပေးရုံတင်ပါ အဲ့အကျင့်ဆိုးက မကောင်းဘူး ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပြီး မင်းက ငါ့ညီဖြစ်နေလို့ အဆင်ပြေပေမယ့် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ဆိုရင်တော့ လက်ခံနိုင်စရာမရှိဘူး မင်း အဖမ်းခံရရင် အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်..."

"မင်း သတိထားဖို့လိုတယ် ခုလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကိစ္စတွေကိုမလုပ်နဲ့ အဲ့တာက တရားမဝင်သလို ကျင့်ဝတ်နဲ့လည်း မညီဘူး..."

လီလန်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် မငြင်းဆန်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"အစ်ကိုလီလန် ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါပြီ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လီလန်၏ စကားများကို နားထောင်လေ့ရှိသည်။ လီလန်က အရှေ့ဟုဆိုလျှင် သူက အနောက်သို့ မသွားရဲသလို အနောက်ဟုဆိုလျှင်လည်း အရှေ့သို့ မသွားရဲပေ။ လီလန်က အပိုတွေ လုပ်နေသည်ဟု သူ မတွေးမိသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင်မူ သဘာဝကျစွာပင် အရာအားလုံးကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုလီလန် ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပါ စာအုပ်ကို ပြန်ပေးမယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လူကြီးဖတ်စာအုပ်ကို ယူရန် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သို့သော် လီလန်က ခေါင်းခါပြကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"လူကြီးဖတ်စာအုပ်ကို မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်ပါမယ်..."

"မင်း ဖတ်ရတာ ငြီးငွေ့သွားရင် ရှောင်ကျန်းကို ပေးလိုက် သူလည်း စာအုပ်ပိုးကောင်ပဲမို့လို့ ဒီလိုမျိုးကို သဘောကျမှာပါ..."

ကျန်းချောင်ရင် - …