အခန်း ၃၁၂

အခန်း (၃၁၂)

အဓိက ထိန်းချုပ်ရေးခန်းမနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး၏ မျက်နှာစစ်

လမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင်ရှိသော ဗိမ္မာန်တော်၏ နှလုံးသားဟု တင်စားရမည့် ဧရာမ သတ္တုစပ်တံခါးကြီးမှာ ဖန်းဟန်၏ ပြင်းထန်လှသော ခြေကန်ချက်ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နားကွဲမတတ် အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျသွားခဲ့လေ၏။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် သတ္တုအပိုင်းအစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် စိတ်ကူး ဖြင့်ပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နေရာတစ်ခုက ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဤနေရာမှာ ဗိမ္မာန်တော်၏ အဓိက ထိန်းချုပ်ရေးခန်းမပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ မျက်စိဖြင့်ပင် တစ်ဆုံးမမြင်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသော အမိုးခုံးရှိသည့် ဧရာမ စက်ဝိုင်းပုံစံ ခန်းမ ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အပြာရောင် အလင်း တန်းများမှာ ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေချေတော့သည်။

ခန်းမ၏ ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းတို့မှာ မှိတ်တုံ လင်းတုံ ဖြစ်နေကာ ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ စည်းချက်ကျကျ အသက်ရှူနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ခန်းမ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော တောက်ပသည့် ပိုက်လုံးအထူကြီးများဖြင့် ချိတ်ဆက် ထားသော ဧရာမပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေလျက်ရှိပေသည်။

သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများမှ ပုံစံများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့်အလား အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး သေ သပ်လှပသော ရှေးဟောင်းယဇ်ပုရောဟိတ် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ၎င်းအပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချည်မျှင်များ ဖြင့် အော်ရိုဘိုရော့စ် သင်္ကေတကို ထိုးထားခဲ့လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိန်ချုံးနေပြီး ပါးရိုးပေါ်ရှိ အရေပြား မှာ ခြောက်သွေ့နေသော လိမ္မော်ခွံကဲ့သို့ တင်းကျပ်နေကာ မျက်လုံးများမှာလည်း အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်နေသော် လည်း အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြင်းပြသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

သူသည် အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်း၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း သူသည် အံ့အားသင့်သည့်ပုံ မပြဘဲ သူ၏ ရူးသွပ် နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အထက်စီးမှနေ၍ အကဲခတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များသာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ ပြင်ပလူ...”

ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး၏ အသံမှာ နှစ်ထောင်ချီကြာမြင့်နေသော သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုမှ တိုက်ခတ်လာသည့် လေအေး တစ်ခုကဲ့သို့ အက်ကွဲကာ ရှေးကျနေပြီး စကားလုံးတိုင်းတွင် ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသော အနံ့အသက်များ ပါဝင်နေ သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ အာဏာရှင် စက်သေနတ်ကို တစ်ဖက်လူထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။ သူ၏နောက်တွင်မူ တစ္ဆေအစွယ် အဖွဲ့ဝင်များက လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကျက်လိုက်ကြပြီး တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံ နေရာယူလိုက်ကာ သူတို့၏ သေနတ်ပြောင်းဝများကို ခန်းမအတွင်းရှိ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော နေရာတိုင်းသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်ကြလေ၏။

“ခင်ဗျားက ကူးပြောင်းလာတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး...”

ဖန်းဟန်က အမှန်တရားတစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤအဘိုးအိုထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်မှာ ဤကမ္ဘာနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိသော်လည်း ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ လာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော နှစ်ကာလများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည့် ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့မှုနှင့် အပြောင်းအလဲများပင်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကပင် သက်ရှိရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် တူနေချေသည်။

“ကူးပြောင်းလာသူ ဟုတ်လား...”

ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများက လှောင်ပြောင်သည့်အလား တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။

“သိပ်ကို တိမ်ကောတဲ့ စကားလုံးပဲ... ငါက ကူးပြောင်းလာတာ မဟုတ်ဘူး... ငါက အမြဲတမ်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေ ခဲ့တာ...”

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပိန်ချုံးနေသော လက်ချောင်းဖြင့် အမိုးခုံးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

“နှစ်ပေါင်း ကိုးရာ ခုနစ်ဆယ့်သုံးနှစ်... ငါ ဒီနေရာမှာ နေလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ကိုးရာ ခုနစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိပြီ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သံမဏိကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ဖန်းဟန်ပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွား ခဲ့ရလေ၏။

*နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး အသက်ရှင်နေခဲ့တယ် ဟုတ်လား... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…*

“ငါက အစောင့်အရှောက်တွေရဲ့ သွေးဆက်ပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ သံသယကို မြင်နေရသည့်အလား ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အရင်ယဉ်ကျေးမှုကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူတွေပဲ... သူတို့က ဒီဂြိုဟ်ရဲ့ ပျက်စီး လွယ်တဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား မျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် မင်းတို့ ဗိမ္မာန်တော်လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိ ရေးကိရိယာတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ...”

“သူတို့က ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား အလွန်အကျွံ ထိတွေ့မှုကြောင့် စွမ်းအင်တွေ ပွတ်တိုက်မိပြီးတော့ အဆုံးစွန်သော ပျက်စီးခြင်းကို ရောက်မသွားစေဖို့အတွက် ဒီနေရာကို မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် စောင့်ရှောက်ဖို့ အမွေ အနှစ်တွေ ချန်ထားခဲ့ကြတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါဆို ခင်ဗျား အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ... ခင်ဗျားက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ တာဝန်ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီပဲ...”

“သစ္စာဖောက်တယ် ဟုတ်လား...”

ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးသည် အကြီးမားဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ခြောက်ကပ်ပြီး နားဝင် မချိုသော ရယ်မောသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... ငါက တာဝန်ရဲ့ အနှစ်သာရကို တကယ်နားလည်သွားတဲ့သူပဲ... ငါ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့် ရှောက်ခဲ့တယ်... မဟာကျင်း တည်ထောင်တာကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို အရင်မင်းဆက်တွေ ကျဆုံးသွားတာကို လည်း ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အင်ပါယာတွေ ပေါ်ထွန်းလာတာနဲ့ ကျဆုံးသွားတာတွေကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူသားတွေရဲ့ အဖြစ်ဆိုးတွေကိုလည်း ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်...”

သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရူးသွပ်မှုများမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာ ခဲ့လေတော့၏။

“သူရဲကောင်းတွေ နဂါးဖြစ်သွားတာကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို အပြစ်ကင်းတဲ့ နှလုံးသားတွေ အာဏာမက်မော မှုကြောင့် ဖျက်ဆီးခံရတာကိုလည်း ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... အသေးအဖွဲ အကျိုးအမြတ်လေးတွေအတွက် လူ တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေကြတာကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို စိတ်ကူးယဉ် အာဏာတစ်ခု အတွက် အဆုံးမရှိတဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဆင်နွှဲနေကြတာကိုလည်း ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေ၊ ကပ် ရောဂါတွေ၊ သတ်ဖြတ်မှုတွေနဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေ... ဒီအရာတွေက ဒီမြေပေါ်မှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ဘဲ သံသရာလည်နေခဲ့တာ...”

သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖန်းဟန်ထံသို့ အဝေးမှ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

“ပြီးတော့ မင်း... ပြင်ပလူ... မင်းရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာမှုက နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခု ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို ငါ့ကို ပြသလိုက်တာပဲ...”

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် နံရံများပေါ်ရှိ စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သုံးဖက်မြင် ပုံရိပ်များအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအရာများမှာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ မြင်ကွင်းများပင် ဖြစ်လေသည်။

လူထူထပ်နေသော မြေအောက်ရထားများ၊ ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်နှာများနှင့် လူများ၊ မီးခိုးငွေ့များ မှုတ်ထုတ် နေသော စက်ရုံခေါင်းတိုင်များ၊ ညစ်ညမ်းနေသော မြစ်များ၊ ပွဲခံအခမ်းအနားများတွင် လောဘတကြီး ရယ်မော နေကြသော ဝတ်စုံပြည့် စီးပွားရေးသမားများနှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ အိမ်ခြေရာမဲ့ လေလွင့်နေသူများ စသည်တို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ကြည့်စမ်း...”

ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး၏ အသံမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တီးတိုးပြောသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

“ဒီကမ္ဘာကို ကြည့်စမ်း... အပေါ်ယံမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာပုံပေါ်ပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ ညစ်ညမ်းမှုတွေ၊ လော ဘတွေ၊ လှည့်စားမှုတွေနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ... မင်းတို့က သဘာဝ တရားကို သံမဏိတွေ၊ မီးတွေနဲ့ အောင်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် မင်းတို့ကိုယ်တွင်းက ဆန္ဒတွေကိုတော့ မအောင်နိုင်ခဲ့ကြ ဘူး...”

“ကမ္ဘာနှစ်ခုက ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားရဲ့ မျက်နှာပြင်နှစ်ဖက်လိုပဲ၊ တူညီစွာ ကုစားလို့မရနိုင်ဘူး... တူညီစွာ ပုပ်ဟက်နေ တာပဲ...”

သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ သနားကြင်နာတတ်ပုံပေါ်သော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဒီကမ္ဘာကြီးက နောက်ဆုံးအဆင့် ရောဂါဖြစ်နေပြီ၊ အူတိုင်အထိ ပုပ်ဆွေးနေပြီ... ဖာထေးနေတာက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး... တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ခြင်းက အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပဲ...”

“ငါ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက အတားအဆီးတွေကို ရိုက်ချိုးပြီး အဆုံးစွန်သော ပျက်စီးခြင်းကို ဖန်တီးမယ်... ဒီပျက်စီးမှု တွေအပေါ်မှာ အရာအားလုံးက ကနဦးအခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ငါက ကမ္ဘာနှစ်ခု တိုက်မိခြင်းရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအားကို အသုံးချပြီး နတ်ဘုရားသစ်တစ်ပါး ဖြစ်လာမယ်၊ ခေတ်ကာလကို ပြန် လည်စတင်ပြီး သန့်စင်တဲ့၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးမယ်...”

ရူးသွပ်မှု... လုံးဝကို ရူးသွပ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ဤသတ္တဝါဆိုးကြီးမှာ လူသားတို့၏ အရုပ်ဆိုး အကျည်း တန်မှုများကို အလွန်အကျွံ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထားမှာ လုံးဝကို ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူ သည် အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေသော ရူးသွပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

အော်ရိုဘိုရော့စ် ဟုခေါ်သော အရာနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဟုခေါ်သော အရာများအားလုံးမှာ နှစ်ထောင်ချီနီးပါး အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ဤအထီးကျန်ပြီး စိတ်မမှန်သည့် အရူးကြီး၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ သူ၏ ပြင်ပအရိုးစုချပ်ဝတ်တန်ဆာမှ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်မှာ တိုးညင်းစွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး တက်ကြွလာသော ခွန်အားများက သူ့ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူသည် ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ရူးသွပ်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကမ္ဘာသစ်ဆိုတာအတွက် ကမ္ဘာနှစ်ခုက အပြစ်ကင်းတဲ့ သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ သင်္ချိုင်းပို့ချင်နေတာပေါ့...”

“သူတို့က အပြစ်ကင်းတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ပုပ်ဆွေးနေမှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ...”

ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်လား...”

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ နှမြောစရာပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ အစီအစဉ်က ဒီနေရာမှာတင် ပြီးဆုံးသွားပြီ...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါက သဘောမတူလို့ပဲ...”