အခန်း ၃၁၅

အခန်း (၃၁၅)

နောက်ဆုံးရူးသွပ်မှုနှင့် ကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိရေးကိရိယာ

"သတိပေးချက်... အဓိကဗဟိုချက် ဝန်ပိမှု လုပ်ငန်းစဉ် စတင်နေပါပြီ..."

"သတိပေးချက်... ကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိရေးကိရိယာ၏ စွမ်းအင်ပမာဏမှာ အန္တရာယ်ရှိသော အမှတ်ထက် ကျော်လွန်သွားပါပြီ..."

"သတိပေးချက်... ဗိမ္မာန်တော် ပြိုကျရန် ရေတွက်ချိန် (၁၂၀) စက္ကန့်သာ ကျန်ရှိပါတော့တယ်..."

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော စက်ရုပ်အသံမှာ သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ဆူညံ နေသည့် သတိပေးအချက်ပေးသံများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေ၏။

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိရေးကိရိယာ ဟုခေါ်သော ဧရာမအလင်းတိုင်ကြီးမှာ နိုးထလာ သော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ စွမ်းအင်များကို အရူးအမူး စုပ်ယူနေခဲ့ လေသည်။

အမိုးခုံး၏ အထက်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသော မြစ်များကဲ့ သို့ ထိုအလင်းတိုင်ကြီးဆီသို့ စုဆုံသွားခဲ့ကြလေ၏။ ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများပေါ်ရှိ ပုံစံခွက်များမှာလည်း မျက်စိ ကျိန်းမတတ် စူးရှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဗိမ္မာန်တော်တစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကွဲကျသွားတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ချေ သည်။ မျက်နှာကြက်မှ ကြီးမားလှသော သတ္တုစပ်ပြားကြီးများမှာ ကွာကျလာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ နားကွဲမတတ် အသံကြီးများဖြင့် ပြုတ်ကျလာခဲ့လေ၏။

မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်မုန်တိုင်းတစ်ခုမှာ ကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိရေးကိရိယာထံမှ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ အရူးအမူး ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်အားတစ်ခုက သူ့အား လာရောက်ရိုက်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပြင်ပအရိုးစုချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် သူသည် မည်သို့မျှ လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေခဲ့ရလေ၏။

"ဖောင်း..."

အနီးအနားရှိ ‘တစ္ဆေအစွယ်’ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင် မုန်တိုင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရလေတော့သည်။

"အမြန် အကာကွယ်ယူကြ..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကာ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ဧရာမစက်ကိရိယာကြီးများ၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနိုင်ရန် ရုန်းကန်နေခဲ့ကြ သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်မတတ် စွမ်းအားကြီးမားလှသည့် အရာ၏ရှေ့တွင် မည်သည့်ပုန်းအောင်း ရာနေရာမျိုးမဆို အသုံးမဝင်ကြောင်းကို အားလုံးက သိရှိထားကြလေသည်။

ပလ္လင်ပေါ်တွင်မူ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေရပြီး သူ၏ အသားများမှာ အရည်ပျော်ကျနေကာ အရိုးများမှာလည်း တစ်လက်မချင်းစီ ကျိုးကြေနေခဲ့သော်လည်း သူ သည် ရူးသွပ်သော ကျေနပ်မှုနှင့် သာယာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ရယ်မောသံကြီးဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မော နေခဲ့လေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ပြီးသွားပြီ...၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ..."

"ဖန်းဟန်...၊ မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတော့ မင်း အနိုင်မယူနိုင်ဘူး... ငါနဲ့အတူ ဒီနောက်ဆုံးနဲ့ အခမ်းနားဆုံး ဖျက်ဆီးခြင်းကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်စမ်း..."

သူသည် ဗိမ္မာန်တော်တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်ရန်နှင့် ဤဧရာမစွမ်းအင်ကြီးကို အသုံးပြု၍ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားရှိ အတားအဆီးကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင် ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ တကယ့်နောက်ဆုံးနှင့် အရူးသွပ်ဆုံး အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

"ခင်ပွန်း..."

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း စွမ်းအင်မုန်တိုင်းကြောင့် ထိန်းချုပ်ရေးခုံတွင် ကပ်နေခဲ့ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေ ကာ ဖန်းဟန်ထံသို့ ခက်ခဲစွာဖြင့် လက်လှမ်းနေခဲ့လေ၏။

ထွက်ပေါက် မရှိတော့ပေ။

ထွက်ပေါက်အားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကြောင့် ပိတ်ဆို့နေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူတို့သည် ပေါက်ကွဲတော့ မည့် ဗုံးတစ်လုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်မိနေသော ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရမည်လော။

ဟာသ မလုပ်ပါနှင့်။ ဤစွမ်းအင်၏ အဆင့်မှာ ဖန်းဟန်၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့လေ သည်။ ပြင်ပအရိုးစုချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုပင် မေ့ထားလိုက်ပါတော့၊ တင့်ကားတစ်စီး ဝင်လာလျှင်ပင် ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

*ငါ... တကယ်ပဲ ဒီနေရာတွင် သေဆုံးရတော့မှာလား…*

ဖန်းဟန်သည် အံများကို ကြိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ တော့သည်။

သူသည် ပိုင်ကျီရို၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ လျူရူမေ၏ ဂရုစိုက်တတ်မှုနှင့် သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတည်ဆောက်ထား ခဲ့သော သာယာဝပြောသည့် အိမ်ဂေဟာလေးကို တွေးတောမိလိုက်လေသည်။ သူတို့အား တည်ငြိမ်ပြီး ပျော်ရွှင် ဖွယ်ကောင်းသော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပေးမည်ဆိုသည့် သူ၏ ကတိစကားကိုလည်း သတိရမိလိုက်ပေ၏။

*ငါသေလလို့မဖြစ်ဘူး… ဒီနေရာမှာ ငါ လုံးဝ သေဆုံးသွားလို့မဖြစ်ဘူး…*

*တည်ငြိမ်ရမယ်…. ငါ တည်ငြိမ်မှ ရမယ်…*

ဖန်းဟန်သည် ကြီးမားလှသော ဖိအားများအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် အားတင်းလိုက်လေ သည်။ ခွန်အားကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ထွက်ပေါက်မရှိသော လမ်းသာဖြစ်ပြီး သူသည် ဤအခြေအနေကို ဖြိုခွဲနိုင် မည့် သော့ချက်ကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပေသည်။

*သိပ္ပံပညာ…*

ဤအတွေးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

ဤဗိမ္မာန်တော်နှင့် ဤကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိရေးကိရိယာတို့မှာ မည်မျှပင် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းနေစေကာမူ ၎င်း တို့သည် အတိတ်ကာလ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု၏ ဖန်တီးမှုများသာ ဖြစ်ပြီး ရူပဗေဒ နိယာမများကို လိုက်နာရမည် သာ ဖြစ်ချေသည်။

ဤသည်မှာ မှော်ပညာ မဟုတ်ပေ။

"စုမေနျန်..."

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ကာ သူ၏ ဦးထုပ် အတွင်းရှိ ‘ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက်’ ရေဒီယိုကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အဓိကဗဟိုချက် ဧရိယာကနေ အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ စွမ်းအင် အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို မင်းဆီ ငါ ပို့ပေး နေတယ်... အခုချက်ချင်း... ချက်ချင်းကို သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေစမ်း... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်ခြေကိုမှ လျစ်လျူ မရှုမိစေနဲ့..."

"လက်ခံရရှိပါပြီ အရှင်..."

ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ စုမေနျန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း အလွန်ပင် ပြတ်သားနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ပြင်ပအရိုးစုချပ်ဝတ်တန်ဆာတွင် တပ်ဆင်ထားသော အာရုံခံကိရိယာများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်များ၏ အချက်အလက်များကို အရူးအမူး စကင်ဖတ်ကာ စုဆောင်းလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ရေဒီယိုလှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဗိမ္မာန်တော်၏ အပြင်ဘက် ဝေးကွာသော နေရာရှိ နောက်တန်းကွပ်ကဲရေးစခန်းဆီသို့ အနှောင့်အယှက်များကြားမှ ဖောက်ထွက်ကာ ပေးပို့ လိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှေ့တန်းမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေကို နောက်တန်းရှိ ဉာဏ်ပညာထံသို့ ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်လိုက် ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုစဉ် ကမ္ဘာလောက ထိန်းညှိရေးကိရိယာမှ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များမှာ အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိ နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ဧရာမအလင်းတိုင်ကြီး၏ အတွင်းဘက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများမှာ ထိုအက်ကွဲကြောင်းများမှ ပန်းထွက်လာခဲ့ကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလုံးစုံ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

ရေတွက်ချိန်မှာ (၃၀) စက္ကန့်ပင် မကျန်တော့ပေ။

ဖန်းဟန်သည် ပေါက်ကွဲတော့မည့် အလင်းတိုင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန် ပေါက်နေလျက်ရှိပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာလည်း ထောင်ထနေခဲ့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များမှာ အဆုံးမရှိ နှေးကွေးသွားခဲ့သကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

စက္ကန့်တိုင်းမှာ ငရဲခန်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။