အခန်း ၃၁၈

အခန်း (၃၁၈)

အောင်ပွဲခံခရီးစဉ်၊ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းခြင်း

လဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...။

အနောက်ဘက်ဒေသမှ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်သို့ သွားရာ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြေကြီးမှာ တုန်ယင်နေလျက်ရှိပြီး ဖုန်မှုန့်များက နေမင်းကြီးကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုသည် ကျယ်ပြောလှသော ဂိုဘီသဲ ကန္တာရထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသည်မှာ လိပ်နက်အမှတ် (၁) တင့်ကား အစီးသုံးရာကျော်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သံမဏိ တပ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့၏ ကြီးမားလေးလံသော သံမဏိခြေနင်းကြိုးများသည် မြေပြင်ကို ကြိတ်ချေ ကာ ဖြတ်သန်းသွားလျက်ရှိပြီး ဧရာမသားရဲကြီးများ ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ တဂျိမ်းဂျိမ်း မြည်ဟည်းသံများကို ထွက်ပေါ်စေလျက် ရှိလေသည်။ တင့်ကားများအပေါ်ရှိ မည်းမှောင်နေသော အမြောက်ပြောင်းဝများသည် သေမင်း၏ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများကဲ့သို့ ရှေ့တည့်တည့်သို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။

၎င်းတို့၏ အနောက်တွင်မူ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာသည်မှာ အင်မော်တယ်ယာဉ်များကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မော်တော်ယာဉ်များနှင့် ကုန်တင်ကားကြီးများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် လက်နက်အ ပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်တော်များ အပြည့်ပါဝင်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ခါးကို မတ်မတ်ထားကာ ထိုင်နေကြပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများ ရှိနေကြလေ၏။ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်များထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များသည် အဝေးမှနေ၍ ကြည့်သူများ၏ ခြေထောက်များကိုပင် ပျော့ခွေကျ သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

စစ်တပ်ကြီး၏ နောက်ဆုံးအဆုံးတွင်မူ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော ဧရာမအရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခု သည် ၎င်း၏ အရွယ်အစားနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျား လာခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းမှာ အလုံးစုံ ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီးနောက် ထျန်ကုန်းအမှတ် (၁) ဟူ၍ အမည်ပြောင်းလဲထားသော ရွေ့လျားခံ တပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏ ထူးဆန်းလှသော ရွှေရောင်အနက်ရောင် အခွံကြီးကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှ သော အနက်ရောင်ဆေးသားများဖြင့် ပြန်လည်သုတ်လိမ်းထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နဂါး အစွယ် အမှတ်တံဆိပ်ကိုလည်း ရေးဆွဲထားလေသည်။

မြို့ရိုးများပေါ်တွင်မူ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ အမြောက်ကြီးများ၏ ပြောင်းဝများသည် ကောင်းကင် ယံသို့ ထောင့်ဖြတ် ချိန်ရွယ်ထားလျက်ရှိပြီး ယှဉ်ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်ရေးအင်အားကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကြေညာနေလျက် ရှိချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤရွေ့လျားခံတပ်၏ အမြင့်ဆုံးသော ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့လေ၏။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက သူ၏ အဝတ်စွန်းများကို လွင့်ပါးစေလျက်ရှိပြီး သူသည် သူ၏ သံမဏိ ရေစီး ကြောင်းကြီးနှင့် သူ့အား လုံးဝအညံ့ခံသွားပြီဖြစ်သော နယ်မြေဒေသကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် နန်ယန်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းပြန်လည်မသွားဘဲ မြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်လုံးကို ဖြတ်သန်းမည့် ဤစစ်ရေးပြ ချီတက်မှုကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကမ္ဘာလောကရှိ လူတိုင်းကို မျက်လုံးဖွင့်စေချင်ပြီး ဤခေတ်ကာလ၏ အရှင်သခင်မှာ မည်သူဖြစ်သည် ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့စေလိုခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ပိုက်ထွေးထားဆဲဖြစ်သည့် ရည်မှန်းချက်ကြီးသော အကြံအစည်သမား များကိုလည်း ဤသံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးရှေ့တွင် မည်သည့်ခုခံမှုမျိုးမဆို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြိတ်ချေခံရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေလိုခဲ့လေသည်။

စစ်တပ်ကြီးသည် လျန်ကျိုး၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အသစ်ခန့်အပ်ထားသော လျန်ကျိုး ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် မြို့ရှိ အရာရှိအားလုံးကို ဦးဆောင်ကာ နံနက်စောစောကပင် မြို့ပြင် ဆယ်မိုင်အကွာ၌ ဒူးထောက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များတွင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများနှင့် ရူးသွပ်မတတ် ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိလေတော့သည်။

“နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော သခင်ကြီး၏ အောင်ပွဲခံအပြန်ခရီးကို ကြိုဆိုပါသည်... သခင်ကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...”

အရာရှိများနှင့် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ မိမိတို့သဘောဆန္ဒအလျောက် ရောက်ရှိလာကြသော သာမန်ပြည်သူများ ထံမှ တောင်များပြိုကျကာ ဆူနာမီလှိုင်းကြီးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ကြွေးကြော်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သာမန်ပြည်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု များသာ ရှိနေချေသည်။ သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် မိုင်တစ်ထောင်ခရီးကို သွားနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ အင်မော်တယ် ယာဉ်များ၊ သံမဏိသားရဲကြီးများကဲ့သို့သော လိပ်နက် စစ်ရထားများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကဲ့ သို့သော ရွေ့လျားခံတပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက် ရသည့်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေလျက် ရှိကြလေသည်။

သူတို့၏ ရိုးရှင်းသော နားလည်မှုအရ ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်တော်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေ ကို ဦးဆောင်နိုင်သော ဖန်းဟန်သည် သာမန်လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေသည့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးပင် ဖြစ်နေလေပြီ။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်၏။ အနောက်ပိုင်းလျန် မှ မာထန်၏ သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကို နင်းချေခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်၏။ ကမ္ဘာလောကကို ကမောက်ကမဖြစ် စေခဲ့သည့် အန်းကော်မြို့စားကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာက ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာ ဖြစ် သော အော်ရိုဘိုရော့စ် ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်လေသည်။

ဤပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေပြီဖြစ်သော နယ်မြေကြီးကို ကာလကြာရှည်စွာ မျှော်လင့်နေခဲ့ရသော ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပေးအပ်ခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှ မပြဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။ စစ်တပ် ကြီးသည်လည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်၍သာ ချီတက်နေလျက် ရှိလေသည်။

လျန်ကျိုးမှ ယုံကျိုးသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကျုံးကျိုးသို့... သူတို့ သွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် ပြည်သူများသည် လမ်းဘေး တစ်လျှောက်၌ တန်းစီရပ်ကာ အမွှေးတိုင်များထွန်းညှိ၍ ဒူးထောက်ရှိခိုးနေခဲ့ကြလေသည်။ မရေ မတွက်နိုင်သော သာမန်ပြည်သူများသည် သူတို့၏ အိမ်များမှ အဖိုးတန်ဆုံးသော အစားအစာများနှင့် ရေများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ နတ်ဘုရားထံသို့ ဆက်သရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြ လေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စီရင်စုများနှင့် ခရိုင်အားလုံးမှ အရာရှိများသည် စစ်တပ်ကြီး၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင် လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အညံ့ခံခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ တရားဝင် ရုံးသုံးတံဆိပ်တုံးများနှင့် စစ်တပ်အမှတ် အသားများကိုသာမက ရွာအဆင့်အထိ လယ်ယာမြေ ဧကစာရင်းများနှင့် အခွန်အခများဆိုင်ရာ အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာများကိုပါ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အရာရှိများအဖြစ် မခံယူကြတော့ဘဲ ဖန်းဟန်၏ လက် အောက်ခံ ကျေးကျွန်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အမြင့်မှ ရပ်နေရင်း အောက်ဘက်ရှိ ရိုးသားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာများကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ နားထဲတွင် နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အော်ဟစ်နေကြသည့် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ ဆိုသည့် အသံများကို ကြားနေရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်ကမူ သူသည် ဤကမောက်ကမဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူ၏ မိသားစုကို အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရစေရန်သာ အလိုရှိခဲ့သော ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ကြီးများကို ခြေဖြင့်နင်းကာ စကြဝဠာကြီးကို သူ၏ လက်ထဲ တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး သန်းရာနှင့်ချီသော ပြည်သူလူထု၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းသည် ဘုရင်၏ နယ်မြေများပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ စိတ်ကူးများ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းသို့ ကမ္ဘာလောက၏ နှလုံးသားများက လိုက်ပါကြလေသည်။

ဤခံစားချက်သည် သာမန် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် စွမ်းအားများထက်ပင် ပို၍ မူးယစ်စွဲလမ်းစေလှပေသည်။