အခန်း ၃၂၀

အခန်း (၃၂၀)

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ အံ့ဖွယ်

ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်သွားပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ အရှေ့ပင်လယ်မြို့ဆင်ခြေဖုံးမှ လျှို့ဝှက်ဇီဝဗေဒဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေခဲ့ပေသည်။

“ခင်ပွန်း... ဒီအရာက လျှပ်စစ်မီးလား... အလင်းအထိန်ဆုံး ညလင်းပုလဲထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုလင်းတယ် နော်...”

ဖြူဖွေးသန့်စင်နေသော ခေတ်သစ်သုတေသနဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လျူရူမေသည် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ အရာအားလုံးကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လေ့လာကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါတွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် အသစ်အဆန်းဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြာရောင်တောက်ပနေသည့် အထူးစွမ်းအင်သိုလှောင်ကန် တစ်ခုကို ဓာတ်ခွဲခန်းစားပွဲပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်ထားလိုက်လေသည်။

“မေအာ... မင်း နောင်ကျရင် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို မြင်တွေ့ရဦးမှာပါ... အရင်ဆုံး ဒီအရာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

မှန်ပေသည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လျူရူမေကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဤအသစ်ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးမှာ ခေတ်သစ်ဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ပြိုင်ဘက်ကင်း သော စူးစမ်းချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။ ထို့အပြင် ဖန်းဟန်ကလည်း သူမ၏ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ဆင်းသက်လာသော သက်ရှိများနှင့် ဆေးမြစ်များအပေါ် ထူးခြားစွာ နားလည်သဘောပေါက်မှုသည် ခေတ်သစ် နည်းပညာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အံ့ဖွယ်များကို ကျိန်းသေပေါက် ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ လေသည်။

“အို ဘုရားသခင်...”

လျူရူမေသည် ချဲ့အားမြင့် အီလက်ထရွန် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် မဖုံးအုပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာရောဂါလူနာတစ်ဦးထံမှ ရယူထားသော ကင်ဆာဆဲလ်နမူနာ တစ်ခုမှာ အလွန်သေးငယ်လှသည့် အပြာရောင်စွမ်းအင်များ ထိုးသွင်းခံရပြီးနောက် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင် တွေ့နိုင်သော အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့လေသည်။

ရိုင်းစိုင်းစွာ ပွားများနေပြီး ပုံပျက်နေသော ထိုဆဲလ်များသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ပြုပြင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။ မှားယွင်းနေသော မျိုးဗီဇအစီအစဉ်များမှာ ဖြောင့်တန်းသွားပြီး ဆဲလ်များ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းမာပြီး တက်ကြွသော ပုံမှန်ဆဲလ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဒါက ရှင်ပြောတဲ့ ဖျက်ဆီးချေမှုန်းရေးတိုက်ခိုက်မှု ဆိုတာလား... ဒီအရာက တကယ့်ကို... တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားပဲ...”

လျူရူမေသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

“အခုတော့ ဒီအရာက မင်းရဲ့စွမ်းအားပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် အားပေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“မင်းမှာ ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား...”

လျူရူမေသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါတွင် သုတေသီများတွင်သာ ရှိတတ်သော ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည့် အရောင်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“ခင်ပွန်း... ကျွန်မကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ...”

သူမသည် လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီစွမ်းအင်က အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်... တိုက်ရိုက်အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ဆေးပြင်းကြီးတစ်ခွက်လိုပဲ... ဒါပေမဲ့ လည်း ဒီအရာကို အဓိကဆေးအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ခေတ်သစ်ပစ်မှတ်ထားဆေးပညာကို အရန်အဖြစ်ထားပြီး တော့ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာရဲ့ ဖြည့်စွက်ကုထုံးတွေနဲ့သာ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီကုသလို့မရတဲ့ ရောဂါ တွေကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကုသပေးနိုင်မယ့် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းတစ်ခုကို ကျွန်မ ဖော်စပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည် ပါတယ်...”

နောက်တစ်လခန့် ကြာသောအခါ လျူရူမေမှာ လုံးဝကို ရူးသွပ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ခေတ်သစ်ဆေးပညာ၊ ဇီဝဗေဒနှင့် မျိုးဗီဇအင်ဂျင်နီယာဆိုင်ရာ အသိပညာများကို အံ့မခန်းဖွယ် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် စုပ်ယူခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးပညာစွမ်းရည်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရေတွက်မရ နိုင်သော သယံဇာတများကို အသုံးပြုပြီးနောက် ပထမဆုံးသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ဆေးတစ်ခွက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေတော့သည်။

၎င်းသည် အိပ်မက်ဆန်သော အပြာနုရောင်ရှိပြီး မီးရောင်အောက်တွင် ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့ကာ ဖန်းဟန်က ထိုဆေးကို သက်စောင့်အမှတ် (၁) ဟု အမည်ပေးခဲ့လေသည်။

လက်တွေ့စမ်းသပ်မှု ရလဒ်များက စခန်းတစ်ခုလုံးရှိ ထိပ်တန်းသိပ္ပံပညာရှင်များအားလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့ လေ၏။ ကင်ဆာရောဂါ၊ ခုခံအားကျဆင်းမှုရောဂါ၊ ပါကင်ဆန်ရောဂါ သို့မဟုတ် အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါပင် ဖြစ် ပါစေ... ခေတ်သစ်ဆေးပညာကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဒုက္ခပေးခဲ့သော ဤကုသ၍မရနိုင်သည့် ရောဂါများ သည် သက်စောင့်အမှတ် (၁) ၏ ရှေ့မှောက်တွင် စက္ကူကဲ့သို့ အားပျော့လွန်းလှပေသည်။

တစ်ကြိမ် ထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့် အာနိသင်မှာ ချက်ချင်း ပြသလေသည်။ သုံးရက်ကြာ ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ထိုဆေးက ရောဂါကို ပျောက်ကင်းသွားစေခဲ့လေ၏။

“ကျွန်တော်တို့... ဘုရားသခင် ဖွားမြင်လာတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ...”

ဆံပင်ဖြူနေသော ပါမောက္ခအိုကြီးတစ်ဦးမှာ မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ချလိုက် လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စမ်းသပ်မှုအစီရင်ခံစာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ဤဆေးကို လူသိရှင်ကြား တရားဝင်ထုတ်ပြန်ရန် မရွေးချယ် ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက အဆုံးမဲ့သော ပြဿနာများကို ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သော ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သခင်လေးဝမ် ကဲ့သို့သော အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် သူသည် ဤ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ကို ကမ္ဘာလုံး ဆိုင်ရာ ထိပ်တန်းအသိုင်းအဝိုင်းများအတွင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တရားဝင်၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပရဟိတပုံစံဖြင့် တိတ်တဆိတ် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့လေသည်။

သေဒဏ်ကျခံထားရသော အလွန်ချမ်းသာသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အရှေ့ပင်လယ် မြို့သို့ တိတ်တဆိတ် ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် တောက်ပသော အသွင်အပြင်များဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။ ကုသ၍မရနိုင်သော ရောဂါများနှင့် ရုန်းကန်နေရသည့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များသည် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အပြာရောင်ဆေးအနည်းငယ်ကို ရရှိခဲ့ကြ ပြီး မကြာမီမှာပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာခဲ့ကြလေ၏။

အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ၏ ဒဏ္ဍာရီမှာ အရူးအမူး ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းတွင် အမည်နာမ မရှိဘဲ ကုဒ်အမည်မှာ သက်စောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းကို ငွေဖြင့် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိပေ၊ ၎င်းကို အပြင်းထန်ဆုံး စိစစ်မှု များမှတစ်ဆင့် လက်ဆောင် တစ်ခုအဖြစ်သာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် အမည်နှင့် ဥစ္စာဓနကို မရှာဖွေ သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရှေ့တိုင်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်လူ့လောက အပေါ် သနားကြင်နာစွာဖြင့် နတ်ဘုရားတို့၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဖြန်းပက်ပေးနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်လေသည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ထောက်လှမ်းရေးအေဂျင်စီများမှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့် သဲလွန်စတစ်ခုကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်သည် မိုးမျှော်တိုက်ကြီး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်နေကာ အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားလျက်ရှိသော မြို့ပြကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူ အလိုရှိသောအရာမှာ ငွေမဟုတ်ပေ။ သူ အလိုရှိသောအရာမှာ ဩဇာအာဏာပင် ဖြစ်လေသည်။ သင်၏ အသက်နှင့် သေခြင်းတရားမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေချိန်၌ ဒူးထောက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်းသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေကြောင်းကို သူ အလွန် ပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဤ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့ လုံးဝ ငြိမ်နေမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိထားလေ၏။ ဖန်းဟန်သည် ထိုသူများ သူ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာမည့်အချိန်ကို ဤနေရာမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

ယနေ့မှစ၍ သူသည် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော မင်းသားကြီး ဖြစ်ရုံ သာမက ဤခေတ်သစ်ကမ္ဘာကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ လူတိုင်း ကြည်ညိုလေးစားရပြီး အသက်နှင့် သေခြင်းတရား ကို ချုပ်ကိုင်ထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးလည်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ တယ်လီဖုန်း မြည်လာခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် တယ်လီဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောခဲ့ပေ။ တယ်လီဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ ပြုပြင်ဖ န်တီးထားသော အသံအက်အက်ဖြင့် အီလက်ထရွန်နစ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“မစ္စတာဖန်း... ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးကို ကျွန်တော်တို့ အရမ်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်... ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ ဈေးကိုသာ ပြောပါ...”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ငါးက ငါးစာကို ဟပ်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။