အခန်း (၁၁၇၉-၁၁၈၀)

​အခန်း ၁၁၇၉ အထွတ်အထိပ်တွင် အကောင်းဆုံး

"လာပါကွာ၊ အချိန်အကြာကြီး ထိုင်ရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းမှန်း မင်းတို့လည်း သိတာပဲ။ တင်းကျပ်မနေပါနဲ့။ နောက်တစ်မြို့မှာ နားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေရအောင်။ ဒါက အဆုံးအဖြတ်ပဲ" ဗိုလ်ချုပ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့က အကြံပေးရုံပဲ တတ်နိုင်တာကိုး" နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​...

​ဘုရင်လူသည် အိပ်မက်ဆိုး ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် တိုင်းပြည်၏ နယ်နိမိတ် အပြင်ဘက် ဝေးလံသော နေရာတွင် ရှိသည်။ သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေတွင် ဆင်းလိုက်ကြသည်။

​"ဘာလို့ အပေါ်မတက်ဘဲ ဒီမှာပဲ ရပ်တာလဲ" လုံချန်းက မေးသည်။

​"ဒီနေရာကနေပဲ ပြိုင်ပွဲ စမှာမို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ထိန်းကျောင်းနိုင်တဲ့ သားရဲတွေက အောက်ခြေမှာပဲ ရှိပါတယ်။ အပေါ်တက်လေ ပိုသန်မာတဲ့ သားရဲတွေ ရှိလေပါပဲ။ ထိန်းကျောင်းဖို့ ဝေးလို့ အသက်ရှင်အောင် ပြန်ဆင်းလာဖို့တောင် ခက်ခဲပါတယ်" ဘုရင်က ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော့် အကန့်အသတ်ကတော့ အောက်ခြေ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ။ အပေါ်က သားရဲတွေအကြောင်းကတော့ မသိတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

​'အပေါ်မှာ ပိုသန်မာတဲ့ သားရဲတွေ ရှိတယ်ပေါ့။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။ သူသည် အပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး မိမိအတွက် အစွမ်းထက်ဆုံး သားရဲတစ်ကောင် ရှာဖွေရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် သားရဲထိန်းခြင်းကို သင်ယူပြီးပါက သူ့မိသားစုဝင်များ အတွက်ပါ အကူအညီပေးနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်။

​"ပြိုင်ပွဲက ဘယ်လို သွားမှာလဲ"

​"သူတို့ကို ၁၂ နာရီ အချိန်ပေးမယ်။ အချိန်အတွင်း အစွမ်းထက်ဆုံး သားရဲကို ထိန်းကျောင်းနိုင်တဲ့သူက အနိုင်ရမယ်" ဘုရင်က ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီ။ စကြရအောင်"

​လုံချန်းနှင့် ဘုရင်တို့သည် အကောင်းဆုံး သားရဲထိန်းသူဟု သတ်မှတ်ထားသော ချန်းယူကို စတင် စောင့်ကြည့်ကြသည်။ ချန်းယူသည် လေထဲမှ ပျံသန်းရင်း သင့်တော်သည့် အမြင့် တစ်နေရာတွင် ဆင်းသက်ကာ ဝေးလံသော နေရာမှ ငွေရောင်ကျားကို စောင့်ကြည့်သည်။

​"အဲဒီ ကျားက သန်မာတယ်။ ချန်းယူထက်တောင် နည်းနည်း ပိုသာဦးမယ်" ဘုရင်က မှတ်ချက်ပေးသည်။

​ချန်းယူသည် သားရဲစိတ်ငြိမ် ဆေးလုံးကို အသုံးပြုသည်။ ဆေးလုံးကြောင့် ငြိမ်သက်သွားသော ကျားကို သူ နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်ကာ အောင်မြင်စွာ ထိန်းကျောင်းလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သားရဲထိန်းခြင်း၏ ပထမနည်းလမ်းကို နားလည်သွားသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာ ကုဝမ် ဖြစ်ပြီး သူကမူ အဆိပ်ကို အသုံးပြုကာ အနက်ရောင်ကြံ့အား ထိန်းကျောင်းပြသည်။

​အားလုံးကို နားလည်သွားသောအခါ လုံချန်းသည် သင်ယူရရှိထားသည့် ဆေးလုံးများနှင့် အဆိပ်များကို ယူကာ ချောက်ကမ်းပါး၏ ထိပ်ဖျားသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"ကျွန်တော် အပေါ်တက်တော့မယ်။ အဲဒီမှာ ပျော်စရာလေး နည်းနည်း ရှာလိုက်ဦးမယ်။ နာရီနည်းနည်းကြာရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက ပြောသည်။

​"အရှင်သခင်... အပေါ်က သားရဲတွေက အင်မတန် အစွမ်းထက်ပါတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ကုဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး တားမြစ်သည်။

​သို့သော် ဘုရင်လူက ဝင်ပြောသည်။ "အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ အပေါ်က သားရဲတွေက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ အရှင်သခင်လုံရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ယုံကြည်မှု ရှိစမ်းပါ" သူသည် လုံချန်း၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသဖြင့် အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဟုပင် ထင်မှတ်နေတော့သည်။

​အခန်း ၁၁၈၀ သွေးနဂါး

လုံချန်းသည် တောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဘုရင်ကိုလည်း အသိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြွေဘုရင်ကို စည်းရုံးလိုက်ရာ မြွေဘုရင်မှာလည်း ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒီဘုရင်ကိုတောင် ကြောက်အောင်လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တဝါ ဘယ်ကောင်လဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ သူ့အရည်အချင်း ကောင်းရင်တော့ ငါ့လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် ထားလိုက်မယ်"

​မြွေဘုရင်မှာ လူနှစ်ဦးအား သယ်ဆောင်နိုင်စေရန် ကိုယ်ထည်ကို ကြီးမားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ လုံချန်းနှင့် ကျိရှန်တို့သည် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

​တောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်းရင်း လုံချန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင် ထိန်းကျောင်းမည့် သားရဲမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်စေချင်သည်။

​"သူက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာမလဲ။ တကယ်ရော သွားသင့်ရဲ့လား" ကျိရှန်က စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက သန်မာလွန်းရင်လည်း ငါတို့ ပြန်ဆင်းလာရုံပေါ့။ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး" လုံချန်းက အေးဆေးစွာ ဖြေသည်။

​သူတို့ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မြွေဘုရင်ပင် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက" ကျိရှန်နှင့် လုံချန်းတို့လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

​တောင်ထိပ်တွင် သွေးရောင်တောက်ပနေသော နဂါးကြီး တစ်ကောင် အိပ်ပျော်နေသည်။ "တကယ့် နဂါးစစ်စစ်ပါလား" လုံချန်း တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုနဂါး၏ ကိုယ်လုံးမှာ အလွန်ရှည်လျားပြီး သွေးရောင် အသားအရေကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလို လှပနေသည်။

​"ရွှင်း... ပြောစမ်းပါဦး။ ဒါ တကယ့်နဂါးလား။ အရင်က မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ နဂါးသွေးပါဝင်မှု နည်းနည်းလေးပဲရှိတဲ့ နဂါးအတုတွေလား" လုံချန်းက မေးသည်။

​"ဒါက သွေးနဂါးပါ။ ဟုတ်တယ်၊ ဒါ တကယ့် နဂါးစစ်စစ်ပဲ။ ကံကောင်းတာက သူက တော်ဝင်နဂါးမျိုးနွယ်စုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သွေးနဂါးတွေကလည်း နဂါးတွေထဲမှာ အတော်လေးကို အစွမ်းထက်တာ။ ဒီလို နဂါးမျိုးကို ဒီလောကမှာ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မဖမ်းမိသေးတာလဲ" ရွှင်းက အံ့ဩစွာ ပြောသည်။

​"တကယ့်နဂါးဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် သားရဲအဖြစ် ထိန်းကျောင်းဖို့ ထိုက်တန်တာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

​မြွေဘုရင်ကမူ သူတို့အားလုံး နဂါးကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မနာလို ဖြစ်နေသည်။ "ဘာတွေ ထူးခြားလို့လဲ။ သေးသေးလေးပဲကို။ ငါ့လောက် မမိုက်ပါဘူး" မြွေဘုရင်က ပြောသည်။ "မင်းတို့ နှစ်ကောင်စလုံးက ကိုယ့်နေရာနဲ့ကိုယ် ထူးခြားတာပါ။ မင်းကိုလည်း ငါ လွှတ်မပေးသလိုပဲ။ ဒီနဂါးကိုလည်း ငါ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက ချော့မော့ပြောလိုက်သည်။

​ထို့နောက် လုံချန်းသည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် ကျိရှန်ကို အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

​"ရွှင်း... ငါ ဘယ်နည်းလမ်း သုံးရမလဲ။ အဆိပ်သုံးပြီး အားနည်းအောင် လုပ်ရမလား" လုံချန်းက မေးသည်။

​"မရဘူး။ သွေးနဂါးတွေက အဆိပ်အတောက်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်" ရွှင်းက ချက်ချင်း တားမြစ်သည်။

​"ဒါဆိုရင်တော့ ရှေးရိုးနည်းလမ်းပဲ သုံးရမှာပေါ့။ သူ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး အရှုံးပေးအောင် လုပ်မှပဲ" လုံချန်းက လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​သွေးနဂါးများသည် အစွမ်းထက်သော ကုသနိုင်စွမ်းနှင့် ခွန်အားရှိသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရမှာ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ကြောင်း ရွှင်းက သတိပေးသည်။ လုံချန်းကမူ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လက်နက်တစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။