အခန်း (၁၁၈၁-၁၁၈၂)
Vol. 112 Ch. 1181-1182
အခန်း ၁၁၈၁ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း
"အဲဒါကို တကယ် သုံးမှာလား" ရွှင်းက အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါကိုပဲ သုံးမှာ" လုံချန်းက ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော ရွှေရောင်ဓားကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ဘာလို့ အချိန်ဓားကို မသုံးဘဲ ဒါကို သုံးမှာလဲ" ရွှင်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဒီနဂါးကို မသတ်ချင်ဘူးလေ။ သူ့ကို ထိန်းကျောင်းချင်တာ။ ဒီဓားက ငါ့ကို အကူအညီ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါက သူတော်စင်ဘုရင် သုံးခဲ့တဲ့ ဓားပဲ။ ဓားအိမ်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ ပြန်ကောင်းလာခဲ့ပြီ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
ထို့နောက် မြွေဘုရင်ကို နဂါးရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်စေသည်။ သို့သော် နဂါးက အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် အာရုံခံမိပုံရသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မြွေဘုရင်အား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝေါင်း...
နဂါးသည် နိုးထလာပြီး တောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် အားပါးတရ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တောင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါအားလုံးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပုန်းကွယ်သွားကြသည်။ ဘုရင်လူနှင့် အခြားသူများသည် အနီးအနားတွင် မရှိသော်လည်း ထိုအသံကြောင့် ကျောချမ်းသွားကြသည်။
"ဒီအသံ... အရှင်သခင်လုံ တောင်ထိပ်က သားရဲနဲ့ တွေ့ပြီထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသံက အားကောင်းလွန်းတယ်။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ ဆက်မနေတော့တာ ကောင်းမယ်။ အမြန်ဆင်းကြစို့" ဘုရင်လူက ဆိုကာ အောက်ခြေသို့ အမြန် ပြန်ဆင်းသွားကြသည်။
အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ဝေးလံသော နေရာမှ လုံချန်းနှင့် မြွေဘုရင်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ အခြားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များကမူ လုံချန်းကို ဝမ်းနည်းကြောင်း ဟန်ဆောင်ပြသကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လုံချန်း သေဆုံးသွားသည်အား မြင်လိုနေကြသည်။ လုံချန်းသာ သေဆုံးသွားပါက ကုမျိုးနွယ်စု၏ အရှိန်အဝါ လျော့ကျသွားမည်ကို သူတို့ မျှော်လင့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် သွေးနဂါးသည် လုံချန်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်စွာဖြင့် ပါးစပ်မှ မီးလျှံများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
"နဂါးက မီးမှုတ်နိုင်တာလား" လုံချန်း အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် မြွေဘုရင်ကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေရန် အဝေးသို့ ပို့လိုက်ပြီး မီးလျှံများကြားတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကုဝမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဘုရင်လူကလည်း သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "သူ တကယ်ပဲ သွားရှာပြီ။ အဲဒီနဂါးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးပဲ" အားလုံးက လုံချန်းကို သေဆုံးသွားပြီဟု ယူဆကာ ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြသလိုက်ကြသည်။
အတန်ကြာပြီးနောက် အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်နှင့် တပ်ဖွဲ့သည် လူတိုင်းပြည်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ သူက ရယ်မောရင်း နဂါးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ "ဟင်... ပွဲ လုပ်နေတာလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ ဆင်းကြည့်ကြရအောင်"
လူများမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ရောက်ရှိလာသူမှာ အနောက်တိုင်း အင်ပါယာ၏ ဒုတိယမြောက် အစွမ်းထက်ဆုံးသူ ဖြစ်မှန်း သိသွားကြပြီး အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"ဘယ်သူက ဒီမှာ တာဝန်ရှိသူလဲ" ဗိုလ်ချုပ်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
မင်းသားလူက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး အရိုအသေပေးကာ ဆိုလေသည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်အဖေက အခု မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူထားတာပါ။ ကြိုဆိုပါတယ်"
ဗိုလ်ချုပ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့အားလုံး ဒီလောက် လူများကြီးနဲ့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
အခန်း ၁၁၈၂ နဂါး သတ်လိုက်ခြင်း
မင်းသားလူက ရှေ့သို့တိုးကာ ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်တို့က မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ပြိုင်ပွဲလုပ်နေတာပါ"
ဗိုလ်ချုပ်က ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။ "အို... ဒါဆို တိုက်ပွဲတွေ ရှိတာပေါ့။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ငါ နောက်ကျမသွားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ပွဲစဉ် သုံးပွဲ ရှိတဲ့ အထဲက နှစ်ပွဲက ပြီးသွားပါပြီ။ နောက်ဆုံး တစ်ပွဲဖြစ်တဲ့ သားရဲထိန်းခြင်း ပြိုင်ပွဲကတော့ အိပ်မက်ဆိုး ချောက်ကမ်းပါးမှာ ကျင်းပနေတာပါ" မင်းသားက သတိထား၍ ပြန်ဖြေသည်။
"ဟင်း... စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ငါ နောက်ကျသွားပြီပေါ့။ ဒါဆိုလည်း ပြန်တော့မယ်" ဗိုလ်ချုပ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။
"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ လိုအပ်ရင် ပြိုင်ပွဲတွေကို ပြန်လုပ်ခိုင်းလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေလည်း အိပ်မက်ဆိုး ချောက်ကမ်းပါးကနေ မကြာခင် ပြန်ရောက်တော့မှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် အရှင်သခင်လုံနဲ့ တွေ့နိုင်ပါတယ်" မင်းသားက တားဆီးရန် ကြိုးစားသည်။
"အရှင်သခင်လုံ ဟုတ်လား။ သူက ဒီနိုင်ငံက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်လား။ နောက်မှပဲ တွေ့တော့မယ်" ဗိုလ်ချုပ်က အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
"သူက ဒီနိုင်ငံက မဟုတ်ပါဘူး။ သူက တခြား အင်ပါယာတစ်ခုက ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ အဖေက ပြောပါတယ်။ ခရီးသွားရင်း နားခိုနေတာပါ" မင်းသားက ရှင်းပြသည်။
ထိုစကားကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်မှာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "တခြား အင်ပါယာက ဗိုလ်ချုပ်လား။ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာမှာ ငါတို့ လေးယောက် တွေ့ဆုံပွဲ ရှိတယ်။ သူလည်း အဲဒီကို သွားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်သွားတယ်ဆိုတော့ တောင်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်ဖို့ များတယ်" သူက တွေးတောရင်း ပြောသည်။
သုံးနာရီခန့် ကြာသော် ဗိုလ်ချုပ်မှာ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးလာသည်။ "ကြာလှချည်လား။ သူတို့ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ" သူက မေးသည်။
မင်းသားလည်း မသေချာသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်" တစ်နာရီအတွင်း ပြန်မရောက်လျှင် သူတို့ ထွက်ခွာသွားရတော့မည်ဟု ဗိုလ်ချုပ်က ပြောထားသဖြင့် မင်းသားမှာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝေးလံသော နေရာမှ ဘုရင်၏ ရွှေရောင်ငန်းကြီး ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "သူတို့ ပြန်ရောက်ပြီ" မင်းသား အော်ပြောလိုက်သည်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဘုရင်နှင့် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များ ဆင်းသက်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ မှိုင်းညှိုးနေသည်။
"အဖေ... အရှင်သခင်လုံကော ဘယ်မှာလဲ" မင်းသားက မေးသည်။
ဘုရင်လူက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။ "အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံက ကြိုဆိုပါတယ်"
"ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒီလုံဆိုတဲ့ လူ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်" ဗိုလ်ချုပ်က အမိန့်ပေးသည်။
ကုလင် လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ ကုဝမ်ထံသို့ အပြေးသွားကာ မေးသည်။ "အဖေ... သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူ ထွက်သွားတာလား"
ဘုရင်လူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်သခင်လုံ... သူ မရှိတော့ပါဘူး။ သူ သေဆုံးသွားပါပြီ"
ထိုစကားကြောင့် အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာ... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် သေရတာလဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို လိမ်ပြောတာလား" သူက အော်ဟစ်သည်။
"မလိမ်ပါဘူး၊ သူ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပါ" ဘုရင်က ကြောက်လန့်တကြီး ပြန်ပြောသည်။
"ဒါဆို သူ ဘယ်လို သေတာလဲ" ဗိုလ်ချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။
"သူ... အမှန်တော့... သူ့ကို နဂါးတစ်ကောင်က သတ်လိုက်တာပါ" ဘုရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။