အခန်း (၁၁၈၅-၁၁၈၆)

​အခန်း ၁၁၈၅ အတင်းအကျပ် ထိန်းကျောင်းခြင်း

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ကို အားနည်းတာပဲ။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ တခြားသူတွေကို သားရဲထိန်းခိုင်းမယ်လို့ ပြောထားတာ မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီ အစီအစဉ်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" မြွေဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ နဂါးဗိမာန်တော် စိတ်ကူးနဲ့တင်ပဲ အဲဒါကို မေ့သွားတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းကို အသာခေါက်ရင်း ပြောသည်။ "အစီအစဉ် ပြောင်းပြီ။ ဒီနေ့တော့ သားရဲထိန်းပေးခြင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးတော့မယ်။ နဂါးဗိမာန်တော်ကိုတော့ မနက်ဖြန်မှ သွားကြတာပေါ့"

​သူသည် တောင်အောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် မိသားစုဝင်များအတွက် သင့်တော်မည့် သားရဲများကို လိုက်လံရှာဖွေသည်။ မကြာမီတွင် လှပသော သားရဲနှစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ငန်းခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး အမြီးမှာ ဒေါင်းအမြီးကဲ့သို့ ပြန့်ကားနေကာ အမြီးပေါ်တွင် မီးတောက်များ ပန်းချီဆွဲထားသကဲ့သို့ ဒီဇိုင်းရှိသည်။

​"မီးလျှံငန်း... လျင်မြန်ပြီး လှပသလို ကြောက်ဖို့လည်း ကောင်းတယ်။ အားမနည်းဘူး" ရွှင်းက မှတ်ချက်ပေးသည်။

​လုံချန်းသည် ရွှယ်နှင့် မေတို့ကို ခေါ်ထုတ်လာကာ ဤသားရဲများအား နှစ်သက်မှု ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူကြသဖြင့် သူသည် ချော့မြူဆေးလုံးများကို ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ချော့မော့သော်လည်း ငန်းများမှာ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။

​"သူတို့က အားနည်းတဲ့ သခင်ကို မလိုချင်ကြဘူးလေ။ သူတို့ စိတ်တိုလာရင် တိုက်ခိုက်တော့မှာ။ အခုပဲ ခေါ်လိုက်တော့" မြွေဘုရင်က ပြောသည်။

​"ကောင်းပြီ။ နည်းလမ်းကောင်းနဲ့ မရရင်တော့ နည်းလမ်းဆိုးနဲ့ပဲ လုပ်ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ပြောကာ ပုန်းကွယ်ရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သွေးနဂါး အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ရောနှောနေသော မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ငန်းများမှာ အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်း၏ ဓားလှောင်အိမ်ကြောင့် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

​"ငါပြောတာ နားလည်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ငါ့ဇနီးတွေ။ သူတို့ရဲ့ သားရဲဖြစ်မလား ဒါမှမဟုတ် သေမလား ရွေးချယ်" လုံချန်းက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ကြောက်လန့်သွားသော ငန်းများမှာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လည်း အောင်မြင်စွာ စာချုပ်ချုပ်လိုက်နိုင်ကြသည်။

​ထို့နောက် လုံချန်းသည် တစ်နေကုန် မိသားစုဝင်အားလုံးအတွက် အစွမ်းထက်သော သားရဲများကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။ အဘိုး၊ အဖေ၊ နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျိရှန် အတွက်ပါ သားရဲများ ရှာဖွေပေးပြီးနောက် နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ဘုရင်လူ ဦးဆောင်သည့် နဂါးတပ်ဖွဲ့သည် ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

​"ဒီနဂါးကို ငါ မတွေ့ဘူး။ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မေးသည်။

​"ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်ပြီး ပြောရဲပါတယ်။ ခုနက ဒီနေရာမှာ ရှိတာပါ" ဘုရင်က စိုးရိမ်တကြီး ရှင်းပြသည်။

​ထိုစဉ် လုံချန်းသည် အထက်မှ ပျံသန်းသွားသော ရွှေရောင် နဂါးအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"နဂါးတွေ ထပ်ရောက်လာတာလား" လုံချန်းက အံ့ဩစွာ မေးသည်။

​"ဒါတွေက နဂါးစစ်စစ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ သွေးနှောတွေ၊ အားနည်းတယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။ လုံချန်းလည်း ထိုနဂါးများပေါ်တွင် လူများ စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တော့သည်။

​အခန်း ၁၁၈၆ နဂါးဗိမာန်တော်ဆီသို့ ခရီး

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိချင်လား" ရွှင်းက မေးသည်။

​"မလိုပါဘူး။ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါက ပြဿနာ ရှာနေတာမှ မဟုတ်တာ။ နဂါးဗိမာန်တော်ဆီ သွားဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်နိုင်သည့် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ၎င်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် တပ်ဖွဲ့သည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

​"ဒီအမှတ်အသားတွေက... သွေးနဂါး ဒီနေရာမှာ ရှိခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံပဲ" ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"တိုက်ပွဲ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ယူသွားတာလို့ ဆိုခဲ့တယ်လေ။ အခု ဒီမှာတွေ့ရတဲ့ သွေးတွေက ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက အခုမှ ထွက်တဲ့ သွေးတွေပဲ။ ဒီနေရာမှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့တာ သေချာတယ်" ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မင်းကြီးလူကို စူးရဲစွာ ကြည့်ရင်း မေးသည်။

​"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ အရှင်သခင်လုံက ချက်ချင်း သေသွားတာပါ။ ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း တခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်က နဂါးကို လာသတ်တာ ဖြစ်မယ်။ နဂါးကပဲ နိုင်သွားပြီး တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ" ဘုရင်က အကြံပြုသည်။

​"ဒီသွေးတွေက သွေးနဂါးရဲ့ သွေးတွေပဲ။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အနံ့ ရှိတယ်။ လူ့သွေးတော့ မတွေ့ရဘူး။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးနဂါးကို သူ့ကိုယ်သူ မထိခိုက်စေဘဲ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့" ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။

​နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဧကရာဇ်ထံ အစီရင်ခံရန်နှင့် ကျန်ရှိသော အစည်းအဝေးသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ထွက်ခွာခါနီးတွင် ဘုရင်လူအား အသိအမှတ်ပြု စကား ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ မင်းတို့နိုင်ငံကို ဖြတ်သွားရင် လာခဲ့ပါဦးမယ်" ထို့နောက် ရွှေရောင်နဂါးများဖြင့် မြောက်ပိုင်းအင်ပါယာသို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားကြသည်။

​လုံချန်းသည် ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အခြားနေရာ တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မြွေဘုရင်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နဂါးနိုင်ငံကို သွားကြမယ်"

​"ငါ နဂါးဗိမာန်တော် ရှိတဲ့နေရာကို မသိဘူးလေ။ သွေးနဂါးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုလည်း မရခဲ့ဘူး" မြွေဘုရင်က ညည်းတွားသည်။

​"မြောက်ဘက်ကို သွားပါ။ နဂါးဗိမာန်တော်က မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာမှာ ရှိတယ်။ သူတော်စင်ဘုရင်ရဲ့ အကြီးဆုံး ရန်သူရှိတဲ့ နေရာပေါ့" လုံချန်းက လမ်းညွှန်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့အတွက် မြွေဗိမာန်တော် တစ်ဆောင် ဆောက်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်" မြွေဘုရင်က ပြောသည်။

​"မင်း တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နေ့ကျရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပလ္လင်ပေါ်မှာ ငါထိုင်ပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်တဲ့နေ့ကျရင် အားလုံးအတွက် ဗိမာန်တော်တွေ ငါ ဆောက်ပေးမယ်" လုံချန်းက သူ့အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်ကို ပြောပြသည်။

​ထို့နောက် လုံချန်းသည် အမြူတေ ဒဏ်ရာကို ကုသရန်အတွက် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ ခရီးစဉ်မှာ ၁၅ ရက် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်အတွင်း အကောင်းဆုံး ကုသနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

​သားရဲနယ်မြေ အတွင်း၌မူ သွေးနဂါးက နိုးထလာသည်။ သူသည် မိမိ၏ အခြေအနေ အသစ်ကို နားလည်သွားပြီး ရန်လိုခြင်းမရှိတော့ဘဲ လက်ရှိဘဝအား လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတော့သည်။