အခန်း (၁၁၈၇-၁၁၈၈)
Vol. 112 Ch. 1187-1188
အခန်း ၁၁၈၇ မြောက်ပိုင်းအင်ပါယာ
တစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းမှ နိုးထလာကာ သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
"မြို့တွေကို ရှောင်ကွင်းရတာနဲ့တင် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြို့တွေ များနေရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ" မြွေဘုရင်က ညည်းညူသည်။
"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ခရီးက တော်တော် ကြာနေပြီ။ မင်းလည်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်က ငါ့အတွက်တော့ အမြူတေ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ အချိန်ပို ရသွားတာပါပဲ" လုံချန်းက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေရင်လည်း သွေးနဂါးကို ထုတ်သုံးလို့ ရပါတယ်။ သူက ပိုမြန်တယ်။ မင်းက လမ်းပြပေးလိုက်ပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
မြွေဘုရင်မှာ သွေးနဂါးကို ထုတ်သုံးရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဘာက ပိုကောင်းတာလဲ။ ငါက အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ့ကို ထုတ်စရာ မလိုဘူး" လုံချန်းကလည်း မြွေဘုရင်၏ အတ္တကို သိရှိသဖြင့် အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်ဘဲ ဆက်လက်၍ ကျင့်ကြံရန် မျက်လုံးများ ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
မြွေဘုရင်မှာမူ သူ့အားနည်းချက်များ အပေါ် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ယခင်က အားနည်းခဲ့သော မုဆိုးကြယ်ကိုပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခု သွေးနဂါးသစ်အား ထပ်မံ အရှုံးပေးရမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
တစ်ဖက်တွင် အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကုယန်သည် မြောက်ပိုင်းအင်ပါယာ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အစည်းအဝေး ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အစည်းအဝေး ခန်းမအတွင်းတွင် အခြားအင်ပါယာများမှ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့။ မင်းက အမြဲတမ်း စောင့်ခိုင်းနေတတ်တာပဲ ကုယန်" မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
သို့သော် ကုယန်၏ အာရုံသည် အခြားနေရာသို့ ရောက်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် ခုံတွင် ထိုင်နေသော လူသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဖူမင်... မင်း အသက်ရှင်နေတာလား" ကုယန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ငါ အသက်ရှင်နေတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ မင်းက ငါ သေဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ ဒီအပိုစကားတွေ ထားလိုက်ပြီး ထိုင်စမ်းပါ" တောင်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ် ဖူမင်က ပြန်ပြောသည်။
ကုယန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။ "ငါ ကြားတာက မင်း အနောက်တိုင်း အင်ပါယာကို ဖြတ်သွားရင်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ဆိုတယ်"
"ငါ ခရီးသွားခဲ့တာ အရှေ့ပိုင်း အင်ပါယာကနေ။ ဒီနောက်ပြောင်တာတွေ ရပ်လိုက်စမ်းပါ" ဖူမင်က ငြီးငွေ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကုယန်သည် လူတိုင်းပြည်မှ ဘုရင်၏ စကားကြောင့် သူ အလိမ်ခံလိုက်ရမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အရှင်သခင်လုံဟု ခေါ်သော ထိုသူသည် တောင်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ် မဟုတ်ကြောင်း၊ အားနည်းသော သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိသွားသည်။ ဤအချက်က သူ့အား အလွန် ဒေါသထွက်စေသည်။
"မင်းတို့ ဘာလို့ နဂါးအကြောင်းပဲ အမြဲ ပြောနေကြတာလဲ" မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က မေးသည်။
"မင်းတို့ တကယ်ပဲ မသိဘူးလား။ နဂါးဗိမာန်တော်က မင်းတို့ရဲ့ မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာထဲမှာ ရှိတာ။ အဲဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ" ကုယန်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ" မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က မေးသည်။
"အနောက်တိုင်း အင်ပါယာမှာ သွေးနဂါးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်" ကုယန်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ရှိသူများမှာ ကုယန် ရူးသွားပြီဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ရယ်မောကြတော့သည်။ "မင်းက အိပ်မက် မက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို နောက်နေတာလား" တောင်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ် ဖူမင်က ပြောလိုက်သည်။
အခန်း ၁၁၈၈ နဂါးဗိမာန်တော် တံခါးပေါက်
"ငါ လုပ်နေတာ ဘာမှ မဟုတ်က ဟုတ်က မဟုတ်ဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ။ သွေးနဂါးရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားသိရတာ။ သူတို့ပြောတာက အဲဒီလူက ငါနဲ့တောင် အဆင့်တူလောက် အစွမ်းထက်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ငါက အဲဒီနေရာမှာ သေသွားတာ မင်းပဲလို့ ထင်မိခဲ့တာ" အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရှင်းပြသည်။
"အခုတော့ ငါ မှားယွင်း နားလည်နေမှန်း သိသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမှန်တရားပဲ။ အမှတ်အသားတွေကို ငါကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့တာ။ သွေးနဂါးရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအစည်းအဝေးကို ခဏ ရပ်နားပြီး သွားစစ်ဆေးကြရအောင်" သူက ဆက်ပြောသည်။
"မင်းတို့ မယုံရင်လည်း လိုက်ကြည့်နိုင်တယ်"
"ဒါ သွေးနဂါးရဲ့ လက်ချက်လို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်တာလား။ နဂါးဗိမာန်တော်ထဲကနေ နဂါးတွေ ထွက်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ" မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က မေးသည်။
"ငါ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်" အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"သူ့စကားကို မယုံနဲ့။ သူက ငါ သေသွားပြီလို့တောင် ကောက်ချက်ချခဲ့သေးတာ။ သူ မှားယွင်းခဲ့တာကို ငါတို့ အားလုံး သိတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်လို့ ရမှာလဲ" တောင်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောသည်။
အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်မှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ညည်းညူသည်။ "ဒီလောက်တောင် သံသယ ဝင်နေကြတာလား" နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် နဂါးဗိမာန်တော်သို့ သွားရောက် စုံစမ်းရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က ဧကရာဇ်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်တောင်းရန် ထွက်သွားပြီး ကျန်သူများမှာ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို မသိရှိသည့် လုံချန်းမှာမူ ခရီးဆက်နေဆဲပင်။ ၁၀ ရက်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူတို့သည် မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
လုံချန်းသည် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ။ ဒီနေရာက အနောက်တိုင်း အင်ပါယာရဲ့ နယ်နိမိတ် အဆုံးပဲ" ယခုအခါ မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာ၏ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မြေပုံမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
"ဘယ်ကို ဆက်သွားရမလဲ" မြွေဘုရင်က မေးသည်။
"ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်ပါ။ နဂါးဗိမာန်တော်က အဲဒီဘက်မှာ ရှိတယ်" လုံချန်းက ညွှန်ပြသည်။ "နဂါးဗိမာန်တော်က မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာပိုင် ဖြစ်ပေမဲ့ အင်ပါယာ လေးခုလုံးနဲ့ နီးကပ်တဲ့ နေရာမှာ ရှိတယ်။ အလယ်ဗဟိုကနေ ၁၀ ကီလိုမီတာလောက်ပဲ ဝေးတယ်"
ထို့နောက် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး လေးဦး၏ အဖွဲ့သည်လည်း တော်ဝင်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာကြသည်။ သူတို့သည် နဂါးဗိမာန်တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ နဂါးဗိမာန်တော်သို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ ဧကရာဇ် တစ်ဦးဦး၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် အထူးသော့ချက် တစ်ချောင်း လိုအပ်သည်။ ထိုသော့ချက်မှာ ၅ ချောင်းသာ ရှိပြီး ၄ ချောင်းကို ဧကရာဇ်များက ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကျန်တစ်ချောင်းမှာမူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိမှန်း မသိရပေ။
နောက်ထပ် ၁၀ နာရီ ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် သဲကန္တာရ အလယ်တွင် သက်ဆင်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ရသည်မှာ အခြား မည်သည်မျှ မရှိ၊ ကြီးမားသော ရွှေရောင် တံခါးကြီး တစ်ချပ်သာ ရှိသည်။ ၁၅ ပေခန့် မြင့်မားပြီး နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ထိုရံကြီးမှာ သဲကန္တာရ အလယ်တွင် ထီးတည်း ရှိနေသည်။ တံခါးတွင် သော့ပေါက် တစ်ပေါက်လည်း ပါရှိသည်။
"တံခါးပဲလား။ ဒါက နဂါးဗိမာန်တော်တဲ့လား။ ဒီ ဗိမာန်တော်ကို ဆောက်တဲ့သူက တော်တော် ညံ့တာပဲ။ တံခါးပဲ လုပ်ပြီး ဗိမာန်တော်ကို ဆောက်ဖို့ မေ့သွားတာလား" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"အရင်က နဂါးတွေကို ဗိမာန်တော် ရှိလို့ မနာလို ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ အခုတော့ ဒီလို ဗိမာန်တော်မျိုး ရှိမနေတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်" သူက ဆက်လက် နောက်ပြောင်လိုက်တော့သည်။