အခန်း (၁၁၈၉-၁၁၉၀)
Vol. 112 Ch. 1189-1190
အခန်း ၁၁၈၉ ဗိမာန်တော်အတွင်းပိုင်း
"တံခါးပေါက် တစ်ပေါက်တည်းနဲ့ ဗိမာန်တော် ဖြစ်နေရင် တကယ်ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"ဒါက ဗိမာန်တော် မဟုတ်ဘူး။ ဝင်ပေါက်ပဲ" လုံချန်းက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။ "ဒီတံခါးက အစစ်အမှန် နဂါးဗိမာန်တော်ဆီ သွားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ။ သွေးနဂါးတွေလိုမျိုး စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်တွေကတော့ သော့မလိုဘဲ ဖြတ်သွားနိုင်တယ်။ တခြားသူတွေအတွက်ကတော့ သော့လိုတယ်"
"ဒါဆို သော့မလိုဘဲ ဝင်လို့ရတဲ့ သွေးနဂါးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပါလား" မြွေဘုရင်က အကြံပေးသည်။
"မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ။ သွေးနဂါးတွေတောင် ဒီတံခါးကို မဖွင့်နိုင်ဘူး။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အိမ်ပြန်ရာလမ်းအတိုင်း ဖြတ်သွားနိုင်တာပဲ ရှိတာ။ တံခါးကိုတော့ သူတို့လည်း မဖွင့်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
ထို့နောက် လုံချန်းသည် သူတော်စင်ဘုရင်၏ လက်စွပ်ထဲမှ ရရှိထားသော သော့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါက သော့ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ တံခါးပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ အဖြူရောင် လင်းလက်နေသော ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ခမ်းနားလှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားသော နေရာမဟုတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် အဆောက်အအုံများနှင့် တောင်တန်းများ၊ တောက်ပနေသော ရေတံခွန်ကြီးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"ဒီဗိမာန်တော်... အရမ်း လှတာပဲ။ ငါတောင် မနာလို ဖြစ်မိတယ်" မြွေဘုရင်က အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တကယ့်ကို လှတယ်" လုံချန်းက ထောက်ခံလိုက်သည်။
"ဘာလို့ နဂါးတွေကိုမှ ဒီလောက်အထိ ဆက်ဆံရေး ကောင်းကြတာလဲ။ သူတို့ကို နတ်ဘုရားတွေလို ကိုးကွယ်ထားကြတယ်။ ငါတို့မျိုးနွယ်ကျတော့ အားနည်းလို့ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ ဒါ တရားမျှတမှု မရှိဘူး" မြွေဘုရင်က စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ညည်းတွားသည်။
"လောကကြီးမှာ အားရှိရင် နတ်ဘုရားလို ဆက်ဆံခံရမယ်။ အားနည်းရင်တော့ ကျွန်တစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံခံရလိမ့်မယ်။ ဒါက ဒီလောကရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အမှန်တရားပဲ။ မင်း အလေးစားခံချင်တယ်၊ လုံခြုံချင်တယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားရမယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချကာ ခွန်အားယူစေရန် ပြောပြလိုက်သည်။
သူ့စကားများက မြွေဘုရင်၏ ရင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
"မင်း စွမ်းအားကြီးလာတဲ့နေ့ကျရင် နဂါးတွေတောင် မင်းကို ရိုသေလာလိမ့်မယ်။ လူတွေက မင်းအတွက် ဗိမာန်တော်တွေ ဆောက်ပေးလာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ဖြည့်စွက် ပြောဆိုသည်။
"ဘယ်တော့လောက် ဖြစ်လာမလဲ" မြွေဘုရင်က မေးသည်။
"စကြာဝဠာ တစ်ခုလုံးကို ငါတို့ အုပ်စိုးမယ့်နေ့။ ဘယ်နတ်ဘုရား၊ ဘယ်မိစ္ဆာ၊ ဘယ်နဂါး၊ ဘယ်ဖီးနစ်မှ ငါတို့ကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့နေ့။ ငါတို့ရဲ့ နာမည်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ တုန်လှုပ်သွားမယ့်နေ့။ အဲဒီနေ့က ဝေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အခု စိတ်ဓာတ်ကျနေတာ ရပ်လိုက်တော့။ ငါသိတဲ့ မြွေဘုရင်က ငိုယိုနေတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သွားစရာ ရှိတာ သွားကြရအောင်" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အဝေးတွင် မြင်နေရသော ကြီးမားသည့် အဆောက်အအုံဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
အခန်း ၁၁၉၀ နဂါးသင်္ချိုင်း
ဗိုလ်ချုပ်ကြီး လေးဦးသည် သဲကန္တာရ အလယ်ရှိ ရွှေရောင် တံခါးကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"နဂါးဗိမာန်တော်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။ သွေးနဂါးတွေ ရှိနေသေးလားဆိုတာ အထဲဝင်စစ်ကြည့်ရအောင်" အနောက်တိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"တံခါးက တကယ်ကို လှတာပဲ" အရှေ့ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက တံခါးပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော ပုံစံများကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါကို ပထမဆုံး ဧကရာဇ်က လူသားတွေ နဂါးတွေကို မနှောင့်ယှက်မိစေဖို့ တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။ သူက သော့ ၅ ချောင်းပဲ လုပ်ခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင် တစ်ချောင်းယူပြီး သူ့သား ၄ ယောက်ကို တစ်ချောင်းစီ ပေးခဲ့တာ။ တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဧကရာဇ်ပါပဲ" မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က ရှင်းပြသည်။
"သွေးနဂါးတွေကို နှောင့်ယှက်မိမှာ စိုးလို့ သူက တံခါးမှာ အစီအရင် တစ်ခု ထည့်ထားခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် နဂါးမဟုတ်တဲ့ တခြားမျိုးနွယ်တွေ အထဲဝင်ရင် တားဆီးနိုင်တာပေါ့" သူက ဆက်ပြောသည်။
ထို့နောက် မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်သည် သော့ကို ထုတ်ယူကာ တံခါးပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သွားသောအခါ လှပသော ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။
"အထဲဝင်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုမှ မထိနဲ့၊ မခိုးနဲ့။ ဒီနေရာက လေ့လာဖို့အတွက်ပဲ" သူက သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့ အထဲဝင်လိုက်သောအခါ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် လှပသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်တန်းများ၊ ရေတံခွန်များက ပေါလောပေါ်နေပြီး ပုံမှန်ကမ္ဘာနှင့် မတူဘဲ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသည်။
"ဒီလောက်အထိ လှလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရတနာတွေ ရှိမလဲ မသိနိုင်ဘူး" တောင်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က တံတွေးမြိုချရင်း ပြောသည်။
"ရတနာတွေ ဘယ်လောက်ရှိရှိ မထိနဲ့လို့ ငါပြောထားတယ်လေ။ ဒီရတနာတွေ အားလုံးက အရင်ဧကရာဇ်က နဂါးဗိမာန်တော်ကို လက်ဆောင်ပေးထားတာ။ တကယ်လို့ နဂါးမဟုတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီရတနာတွေကို ခိုးယူမိရင် အဝင်တံခါးက ထာဝရ ပိတ်သွားပြီး သော့တွေလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး" မြောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်က တင်းမာစွာ သတိပေးသည်။
သူတို့သည် သွေးနဂါးများကို ရှာဖွေရန် တစ်အဆောက်အအုံပြီး တစ်ခုသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်...
လုံချန်းနှင့် မြွေဘုရင်တို့သည် ကြီးမားသော တံခါးကြီး တစ်ချပ် ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ထိုတံခါးမှာ အမြင့် ၁၀ မီတာကျော်ရှိပြီး လူပေါင်းရာနှင့်ချီ တစ်ပြိုင်နက် ဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည်။
"ဒါက နေရာပဲလား" မြွေဘုရင်က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒါက နဂါးသင်္ချိုင်းကို သွားတဲ့လမ်းပဲ" လုံချန်းက ဖြေသည်။
"ငါတို့က သင်္ချိုင်းဓားပြ တိုက်မလို့လား။ ရတနာရှာမယ် ထင်နေတာ" မြွေဘုရင်က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ရတနာထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ တိုက်ပွဲတွေ အများကြီး နွှဲရလိမ့်မယ်။ နဂါးတွေ အများကြီးနဲ့ တိုက်ရမှာ"
"နဂါးတွေက သင်္ချိုင်းထဲမှာပဲ နေတာလား။ နဂါးတွေက ထူးဆန်းလိုက်တာ" မြွေဘုရင်က ရွဲ့စောင်းပြောသည်။
"သေသွားတဲ့ နဂါးတွေက သင်္ချိုင်းမှာ မနေဘဲ ဘယ်သွားနေရမလဲ" လုံချန်းက ပြန်မေးသည်။
"ဘာ... သေသွားတဲ့ နဂါးတွေနဲ့ တိုက်ရမှာလား" မြွေဘုရင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "သူတို့က သေနေပြီလေ ဘာလို့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာလဲ"
"သူတို့က သေသွားပေမဲ့ ဒီနေရာကို ကာကွယ်နေတာ။ ငါတို့က နဂါးမျိုးနွယ် မဟုတ်တဲ့အတွက် သူတို့က ရန်သူလို့ သတ်မှတ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆို မင်းရဲ့ သွေးနဂါးကိုပဲ လွှတ်လိုက်ပါလား။ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်တိုက်နေမှာလဲ"
"မရဘူး။ သွေးနဂါးက ယဉ်းပါးထားတဲ့ သားရဲ ဖြစ်နေလို့ ဒီနေရာက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသင်္ချိုင်းထဲမှာ လွတ်လပ်တဲ့ နဂါးတွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဝင်ရမယ်" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။