အခန်း ၃၃၃

အခန်း (၃၃၃) သွေးနံ့ရနေသလား၊ တောင်ပေါ်မှ သားရဲက ခွေးအိမ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

“ရှဲ…”

*ရှဲ ရှဲ ရှဲ…”

ကြီးမားသော ဝက်ဆီတုံးကြီးကို ယောက်မဖြင့် ကော်ယူကာ ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်၍ မီးအေးအေးဖြင့် အရည်ပျော်စေလိုက်သည်။

(ဝက်ဆီနဲ့ကြော်တဲ့ ထမင်းကြော်တော့ စာရေးသူအကြိုက်ဆုံးပဲ)

ဆီပူလာသောအခါ ရှဲကနဲ အသံမြည်သွားလေသည်။

မဆေးကြောရသေးသော ငါးကလေးများကို ဂျုံမှုန့်တစ်လွှာ လူးကာ တူဖြင့် ညှပ်၍ ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်ကြော်လိုက်သည်။

ဂျုံမှုန့်လူးထားသော ငါးကလေးများသည် ပူနေသော ဝက်ဆီနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ရှဲကနဲ အသံထွက်လာတော့သည်။

ငါးကလေးများကို နှစ်ဖက်စလုံး ရွှေအိုရောင်သန်းလာသည်အထိ ကြော်လိုက်ရာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အိမ်တစ်အိမ်လုံး ငါးကြော်နံ့များဖြင့် ပြည့်နှံ့သွားလေသည်။

မွှေးကြိုင်လှသော ငါးကြော်နံ့သည် မီးဖိုချောင်မှတစ်ဆင့် လွင့်ပျံလာရာ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းကို သွားရည်ကျကာ တံတွေးမျိုချမိစေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် အိမ်နီးချင်းအိမ်မှ ကလေးငိုသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါးကြော်များကို စားချင်ကြောင်း ပူဆာနေလေသည်။

အင်း... ဤငါးကြော်လေးများသည် အိမ်နီးချင်းအိမ်မှ ကလေးကိုပင် အလိုချင်လွန်း၍ ငိုယိုသွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ငါးကြော်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့ရာ စုစုပေါင်း ငါးကြော် အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်ပြီး လူငါးယောက်အတွက် တစ်ယောက်လျှင် လေးကောင်စီ စားရန် လုံလောက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထမင်းစားသောက်ခြင်း ပြီးစီးသွားလေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းချောင်ရင်သည် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လီလန်သည် စာပို့ရန် သူ့ကို သတိပေးဖို့ မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

အရက်သောက်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် မူးယစ်နေသော ကျန်းချောင်ရင်သည် သူ တာဝန်ယူကြောင်း ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ ပြောဆိုကာ လီလန်၏ အိမ်မှ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"စာမူ... ဘာစာမူလဲ..."

ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသွားသော လီတာ့ဟိုင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ဝတ္ထုစာမူ ပေးပို့ခြင်းမှာ သူနှင့် ကျန်းချောင်ရင်ကြားရှိ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လီလန်သည် ကျန်းချောင်ရင်ကို သတင်းမဖြန့်ရန် အထူးသတိပေးထားခဲ့ရာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလွန်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဝတ္ထုသည် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေရန် လက်ခံခံရမည်လားဆိုသည်ကို သေချာမသိရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ရှန်ပိန်ဖောက်ရအောင် ဘယ်လိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်နေလို့လဲ။

ထို့ကြောင့် သူ့အဖေက မေးလာသောအခါ လီလန်သည် အမှန်အတိုင်း ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့အဖေကို မယုံကြည်၍မဟုတ်ဘဲ သူ့အဖေ နောက်ပိုင်းတွင် အရက်မူးပြီး စကားလွန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါ့သားက ဝတ္ထုရေးဆရာကွ... သူက 'XX စာပေ' မှာ လက်ရာကောင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဝေခဲ့တာ..." ဟူသော စကားမျိုးများ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများက သူ၏ ဝတ္ထုအကြောင်းအရာကို အမှန်တကယ် သိသွားပါက သူသည် လူတောမတိုးဝံ့အောင် ရှက်ရွံ့ရပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်မှာ "ပွင့်လင်းသော ပညာတတ်လူငယ်မလေး" ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန်က မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် ဆက်၍ မမေးတော့ပေ။

သူသည် သားဖြစ်သူ၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှ အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးကို လေးစားမှုရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး အကြောင်းအကျိုးဆင်ခြင်တတ်သော ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အရာပင်ဖြစ်သည်။

"အဖေ... အဖေပဲ ရှင်းလင်းလိုက်တော့... ကျွန်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ အိပ်တော့မယ်..."

လီလန်သည် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် ထမင်းစားပြီးနောက် သူ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်၍ လှဲလျောင်းနေလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ အခန်းထဲမှ ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောအချိန်တွင်။

လီလန်သည် အိပ်ရာမှထကာ အကြောအခြင်များ ပြေလျော့စေရန် အခန်းထဲတွင် ရိုးရှင်းသော လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုက်ချိ လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ဆက်စာ အပြည့်အစုံကို လေ့ကျင့်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေရုံသာမက အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် အားနည်းသူများနှင့် မိသားစုဝင်များကို ကာကွယ်ရန်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် လီလန်သည် ယခုအခါ အမည်ခံအားဖြင့် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်နှင့် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင် အသီးသီး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ့ကို အဆင့်အတန်း၊ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် အာဏာရှိသောသူ တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသောကြောင့် လူမိုက်ပုလွေလေးများက သူ့ကို ရန်စရန် သဘာဝကျကျပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

"ခေါင်းဆောင်ကျန်း အထူးတလည် တောင်းဆိုထားတဲ့ ဆေးမြစ်တွေအတွက် ငါ နောက်မှ ချောင်တျန်းကျီတောင်ကို သွားဖို့ အချိန်ရှာရမယ်..."

ချောင်တျန်းကျီတောင်တွင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ပေါများလှသည်။ ဝူဝေကျီ၊ တရုတ်ဆေးမြစ်၊ တောရိုင်း လင်ဇီးမှိုတို့မှာ နေရာအနှံ့အပြား တောင်တန်းများနှင့် ကွင်းပြင်များတွင် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

လီလန်သည် ယခုအခါ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကတ်ကို စုပ်ယူထားပြီးဖြစ်ရာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဆေးပညာအတွေ့အကြုံရှိသော အသက်ကြီးပိုင်း လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တူညီနေလေပြီ။ ထို့ကြောင့် တောင်ပေါ်သို့တက်၍ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခြင်းမှာ သူ၏အဖို့ သဘာဝကျကျပင် ခက်ခဲသော အရာမဟုတ်တော့ပေ။

သူနှင့် ကျန်းချင်းလုံတို့ကြားတွင် ဆေးမြစ်အချို့ကို စုဆောင်းရန် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိထားလေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ် ကျန်းချင်းလုံ လိုအပ်သော ဆေးမြစ်များ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ပါဝင်လေသည်။

ဝူဝေကျီ ဆယ်ကျင်း။

တရုတ်ဆေးမြစ် ရှစ်ကျင်း။

တောရိုင်း လင်ဇီးမှိုနီ အနှစ်ဆယ်ကျင်း။

ဤစာရင်းထဲရှိ ဆေးမြစ်အချို့မှာ အနည်းဆုံး ရှစ်ကျင်းခန့် ရှိလေသည်။

"ဒါက နည်းနည်းနောနော ပမာဏ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကိုယ်ငါ အားကိုးနေရရင် ဒီဆေးမြစ်တွေကို လုံလောက်အောင် ဘယ်တော့များမှ စုဆောင်းနိုင်ပါ့မလဲ..."

လီလန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏အဖို့ အကူအညီပေးမည့်သူ အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အမည်အချို့ကို စဉ်းစားပြီးနောက် လီလန်သည် လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ပထမဆုံးတစ်ယောက်မှာ သဘာဝကျကျပင် အစ်မပိုင်ကျဲ့ခေါ် မုဆိုးမပိုင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့ကို အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ငွေရှာရန် အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ သူသည် သူမကို သဘာဝကျကျပင် မေ့ထားမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သူ၏ အမျိုးသမီးဖြစ်သောကြောင့် သူမကို အကျိုးခံစားခွင့်အချို့ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယတစ်ယောက်အတွက်ကျတော့..."

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာကို သတိရသွားသည်။

သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် တွေးလိုက်မိသည်မှာ အကယ်၍ ပိုင်ကျဲ့လည်းသွားပြီး လုအန်းနာလည်း သွားမည်ဆိုပါက အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကြားတွင် စစ်တလင်းပြင်ပမာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

"မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး... ဆရာမလုက ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှာပဲနေပြီး စာသင်သင့်တယ်..."

လုအန်းနာသည် ရှန်ဟိုင်းမှ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပညာတတ်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘများမှာ အစိုးရအရာရှိများပင် ဖြစ်သောကြောင့် ငွေကြေးပြတ်လပ်မှု မရှိကြပေ။

ထို့အပြင် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးရှိ သူမ၏အလုပ်မှာ တည်ငြိမ်မှုရှိသောကြောင့် စားသောက်ရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုပေ။

"ဝေ့ကော်၊ လျူဇီနဲ့ ရှောင်ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်မယ်... ရှောင်ကျန်းကိုပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ငါးယောက်ဖြစ်သွားပြီ..."

လူငါးယောက်ကို လီလန်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်မည်ဆိုပါက ခြောက်ယောက် ဖြစ်သွားမည်။ ဆေးမြစ်ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ လူခြောက်ယောက် အတူတကွ သွားရောက်ခြင်းမှာ လုံလောက်လေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော် ထိုကောင်လေးသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အိမ်တွင် အလကားနေရင်း အပြာစာအုပ်များဖတ်ကာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်သွားလာနေသဖြင့် လမ်းသရဲတစ်ယောက်နီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

ဆေးမြစ်များ စုဆောင်းမည့် ဤခရီးစဉ်တွင် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားများသည် သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်များနှင့် အလုပ်များနေရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းနေပါက အသုံးမကျသူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။

လူစာရင်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လီလန်သည် ဆက်၍ လောမနေတော့ပေ။ အိပ်ရာမှထပြီးနောက် သူ၏စောင်ကိုခေါက်ကာ သွားတိုက်တံ၊ မျက်နှာသစ်ဇလုံနှင့် မျက်နှာသုတ်ပဝါတို့ကို ယူ၍ မျက်နှာသစ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူသည် နံနက်စာကို စတင်စားသောက်လိုက်သည်။

နံနက်စာမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် ရိုးရှင်းလှသည်။ ဆန်ပြုတ်နှင့် ချဉ်ဖတ်တို့ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပြီးခဲ့သောညက အရက်သောက်ထားခဲ့သဖြင့် ယနေ့နံနက်တွင် အစားအသောက် အလွန်ခံတွင်းတွေ့နေကာ ဆန်ပြုတ် နှစ်ပန်းကန်လုံးလုံး စားသောက်လိုက်သည်။

"သား... အိမ်မှာ အခု စားစရာ သိပ်မရှိတော့ဘူး... အချိန်ရရင် မြို့နယ်ကိုသွားပြီး ဂျုံဖြူနဲ့ ဆန် နည်းနည်းလောက် ဝယ်ခဲ့ဦး..."

"ပိုက်ဆံနဲ့ လက်မှတ်တွေအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး... မင်းအဖေဆီမှာ ရှိတယ်..."

ထမင်းစားပွဲတွင် သူ၏ဖခင် လီတာ့ဟိုင်က မီးဖိုချောင်ရှိ ဆန်အိုး လွတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး လီလန်ကို စက်ဘီးစီး၍ မြို့နယ်သို့ ဆန်ဝယ်ရန် သွားစေချင်နေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ လက်မှတ်တွေရော ပိုက်ဆံရောရှိတယ်... ကျွန်တော့်ဟာကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ... အဖေ့ဟာကို ယူဖို့ မလိုဘူး... သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

သူ၏ဖခင်က သံဘူးကို သွားယူရန် ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

သံဘူးမှာ ဘီစကွတ်မုန့်ဗူးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးဖြစ်သော လက်မှတ်များ၊ ငွေကြေးများနှင့် သူ့ဖခင်၏ "ရတနာ" အချို့ ပါဝင်လေသည်။

"မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလို့လား..."

လီတာ့ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရှိပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်းက သူသည် လောင်ဟူထံသို့ မြေခွေးသားရေများ ရောင်းချရာမှ ငွေအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။ လီလန်သည် ဤငွေများကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး မသုံးရသေးပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနှင့် ယန်တုံ့ဖျင်တို့၏ ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး သူမအတွက် တရားမျှတမှု ရယူပေးခဲ့သည်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရန်အတွက် ကန်စွန်းဥများထဲသို့ ယွမ်တစ်ရာကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ဤယွမ်တစ်ရာကို ယူထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ မြို့နယ်တွင် ကောက်နှံများ ဝယ်ယူရန်အတွက် အသုံးဝင်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းပဲ သွားလိုက်တော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု မင်းက မိသားစုကို တာဝန်ယူနေရတာပဲ... မင်းက မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်၍ တင်းခံမနေတော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် ဆန်ပြုတ် သောက်ပြီးရင် သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မိသားစု လေးယောက်လုံး နံနက်စာ စားသောက်ပြီးနောက် လီလန်သည် ဆိတ်နို့မှုန့်ကို ထုတ်ယူကာ ရေနွေးပူပူဖြင့် ရောစပ်၍ အိုးကြီးတစ်လုံးစာ ဖျော်လိုက်သည်။

ဤဆိတ်နို့အိုးကို သတ္တဝါလေး သုံးကောင်အတွက် သုံးပုံ ခွဲဝေပေးရမည် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၊ ကျားသစ်ပေါက်စနှင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စတို့ ဖြစ်ကြသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စနှင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စတို့သည် သန်စွမ်းပုံပေါက်ပြီး ဒေသခံခွေးများထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးနေသော်လည်း သူတို့သည် နို့မဖြတ်ရသေးပေ။

ကျားသစ်ပေါက်စဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ အသက်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

ဤဆိတ်နို့သည် သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ နံနက်စာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ အသားခြောက်အချို့ကို ယူလာပြီး နူးညံ့သွားစေရန် ရေစိမ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို စင်း၍ ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲနှင့် ရောနယ်လိုက်သည်။ ဤအသားခြောက်ဆန်ပြုတ်မှာ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ဖြစ်သော ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့အတွက် နံနက်စာ ဖြစ်လေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ကူပါဦး..."

လီလန်သည် ဆိတ်နို့ဇလုံကို သယ်ရန် သူ၏ဖခင်ကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက်သည် သားရဲလေးသုံးကောင်နှင့် အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို အစာကျွေးရန် ခွေးအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

သို့သော် ခွေးအိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

သူသည် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့တစ်မျိုးကို ရလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။