အခန်း ၃၃၄

အခန်း (၃၃၄) တောကြောင်ရိုင်းအမ

ခွေးအိမ်ထဲသို့ မဝင်ရသေးခင်မှာပင် လီလန်သည် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့တစ်မျိုးကို ရရှိလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

လီလန်သည် သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"သားရဲတစ်ကောင်ကောင် ဝင်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လီတာ့ဟိုင်က နံရံတွင် မှီထားသော သံခက်ရင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုသံခက်ရင်းမှာ မြက်ခြစ်ရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး သံမဏိစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ ချွန်ထက်နေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... တကယ်လို့ သားရဲတစ်ကောင်ကောင်သာ အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့ရင် ပိုင်လုံတို့ ဟောင်ကြရမှာလေ..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့သည် အမဲလိုက်ခွေးများသာမက အိမ်စောင့်ခွေးများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ တောင်ပေါ်မှ သားရဲတစ်ကောင်ကောင် ဆင်းလာပြီး အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာပါက သူတို့သည် သတိပေးရန် ဟောင်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ခွေးနှစ်ကောင်စလုံး ဟောင်မနေကြဘဲ ခွေးအိမ်ထဲတွင် သွေးနံ့များ ရနေခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ယခုအချိန်သည် အစာစားရမည့်အချိန် ဖြစ်သော်လည်း ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံနှင့် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ စသည့် သားရဲလေးများအားလုံးမှာ ခွေးအိမ်ထဲမှ ထွက်မလာကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မနေ့ညက တကယ်ပဲ သားရဲတစ်ကောင်ကောင် ခိုးဝင်လာတာများလား..."

လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့၏ အမြင်ကို ကျော်လွန်ကာ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ခိုးဝင်နိုင်ရန်မှာ ဤသားရဲ၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နိုင်စွမ်းသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေမည်နည်း။

"အဖေ ဒီမှာပဲ နေခဲ့... မလှုပ်နဲ့နော်... ကျွန်တော် အမဲလိုက်သေနတ် သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

အခြေအနေကို ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် လီလန်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ နံရံပေါ်ရှိ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ကျည်အိတ်ထဲမှ ကျည်နှစ်တောင့်ကို ယူ၍ သေနတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျည်နှစ်တောင့် ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး အနီးကပ်ပစ်ခတ်ရာတွင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းနှင့် သေစေနိုင်စွမ်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။

လီလန်သည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခွေးအိမ်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏အဖေသည် ခွေးအိမ်အပေါက်ဝတွင် စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး အထဲသို့ အလောတကြီး ဝင်မသွားခဲ့ပေ။

"သား ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်... သွေးတွေပဲ..."

သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်က သတိပေးသည့်အနေဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည်လည်း အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝကာ သားကောင်များ ခြေရာခံရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ခွေးအိမ်ခြံစည်းရိုးတွင် ပေကျံနေသော သွေးကွက်များကို

ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်သည်။

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ သွေးကွက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိကြည့်ပြီး ပွတ်ချေလိုက်ရာ သွေးများမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်ချေလိုက်သည်နှင့် သွေးမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

"မနေ့ညက တကယ်ပဲ ခိုးဝင်လာတာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏လက်ချောင်းကို နမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သွေးနံ့မှာ အလွန်ညှီစော်နံကာ ပုပ်အဲ့အဲ့ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် စူးရှနေသည်။

"အဖေ ကျွန်တော့်နောက်မှာပုန်းနေ..."

လီလန်က သူ၏အဖေကို ထိခိုက်စေမည့် မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် အမဲလိုက်သေနတ် ရှိနေသဖြင့် သားရဲနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏အဖေ ကိုင်ထားသော သံခက်ရင်းထက် များစွာ ပို၍ အသုံးဝင်ပေသည်။

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ခွေးအိမ်ထဲသို့ သားရဲတစ်ကောင် ခိုးဝင်လာကြောင်းနှင့် အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို နားလည်ထားသည်။ သူသည် သံခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီလန်၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သတိထား၍ ပုန်းကွယ်နေလိုက်သည်။

ရှေ့မှ လီလန်နှင့် နောက်မှ လီတာ့ဟိုင်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်သည် ခွေးအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ..."

လီလန်သည် ခွေးအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် လီလန်၏ ခြေရင်းသို့ ပြေးလာကြသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ပိုင်လုံနဲ့ ဟေးလုံမှာ ဘာဒဏ်ရာမှလည်း မရှိသလို ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ လက္ခဏာလည်း မတွေ့ရဘူး..."

လီလန်သည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာ လုံးဝ အန္တရာယ်ကင်းနေပြီး ကုတ်ခြစ်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများ မရှိသလို နှာခေါင်းဝန်းကျင်တွင်လည်း သွေးများ မရှိပေ။

ဤအချက်က ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံဟူသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်သည် ခိုးဝင်လာသော သားရဲအပေါ် ရန်လိုမှုမရှိကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ဖော်ပြနေသည်။

ပိုင်လုံသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပြင်းထန်ကာ ကြီးမားကြမ်းတမ်းပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်မြင့် ချုံထော်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ပိုင်လုံအား ရန်လိုမှု မရှိစေနိုင်သည့် သားရဲများမှာ များများစားစား မရှိလှပေ။

အများဆုံး ရှိလှလျှင် နှစ်ကောင်သာ ရှိနိုင်သည်၊ တစ်ကောင်မှာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ မိဘများဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကောင်မှာ ကျားသစ်ပေါက်စ၏ မိဘများ ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံနှင့် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ဇနီးမောင်နှံတို့သာ ဖြစ်သည်။

"သူတို့များလား..."

လီလန်သည် တွေးတောရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"သား... မြန်မြန်လာခဲ့..."

ထိုအချိန်တွင် သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်၏ အော်သံက ခွေးအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအော်သံမှာ အလျင်စလိုဖြစ်နေပြီး အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေကာ မသက်မသာဖြစ်မှုကို မပီဝေဝါ ဖော်ပြနေသည်။

လီလန်သည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခွေးအိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။

ခွေးအိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လီလန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

"ဒါက..."

ခွေးအိမ်ထဲရှိ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် လီလန်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ခွေးအိမ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုသွေးနံ့များမှာ သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာကာ သူ့အား မသက်မသာဖြစ်စေပြီး မအီမသာ ဖြစ်သွားစေသည်။

ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စနှင့် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စတို့၏ အိပ်ရာဖြစ်သော ခွေးအိမ်ထဲရှိ ကောက်ရိုးများပေါ်တွင် သားရဲတစ်ကောင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသည်။

သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ တောကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူပြီး အရွယ်အစား အနည်းငယ်ပိုကြီးကာ တိမ်ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူ၍ အဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့ အမွှေးများ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစက်အပြောက်များ၊ သွယ်လျသော ခြေလက်များနှင့် အနည်းငယ်တိုသော အမြီးတို့ ရှိသည်။

၎င်းမှာ တကယ်တော့ မိခင်တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

ဤမိခင်တောကြောင်ရိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် ရင်းနှီးနေသော အနံ့တစ်မျိုး လွင့်ပျံလာသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဤမိခင်တောကြောင်ရိုင်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး သူမသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ မိခင်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ တစ်လလုံးလုံး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံပင် ဖြစ်သည်။

"အမေတောကြောင်ရိုင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

လီလန်သည် သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေကာ နေရာတိုင်းတွင် နီရဲနေသော လက်သည်းရာများ ရှိနေပြီး သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးထွက်နေသည့် အပေါက်နှစ်ပေါက် ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူမကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ တအီအီ အသံများ ပြုလုပ်နေသည်။

"သူက တောင်ပေါ်က သားရဲတစ်ကောင်ကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်လာတာများလား..."

လီလန်သည် မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ အခြေအနေကို အမြန် သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေပြီး ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေကာ သေစေနိုင်လောက်သော ဒဏ်ရာမှာ သူမ၏ လည်ပင်းရှိ သွားရာအပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်တွင် ရှိနေပြီး အသက်ရှင်လျက် ရှိရုံသာဖြစ်နေသည်။

မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်မှာ ပို၍ပင် အံ့သြသွားတော့သည်။

ဤအခြေအနေသည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီက တောင်ပေါ်တွင် မိခင်တောကြောင်ရိုင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကယ်တင်ခဲ့ရသည့် အခြေအနေထက် များစွာ ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။

"ဒါက... သူက တောင်ပေါ်ကနေ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အားအင်လေးနဲ့ ဆင်းလာပြီး ငါ့အိမ်ဝိုင်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တာများလား..."

လီလန်သည် သေအံ့ဆဲဆဲဖြစ်နေသော မိခင်တောကြောင်ရိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

မိခင်တောကြောင်ရိုင်းသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ တွန့်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ခက်ခဲစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီလန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးအချိန်များသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မြောင် ဝူးဝူး..."

"မြောင် ဝူးဝူး မြောင် ဝူးဝူး..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးသည် ၎င်း၏ မိခင် အခြေအနေကို ခံစားသိရှိသွားပုံရပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လီလန် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းသည် အမြန်ပြေးလာပြီး လီလန်၏ ဘောင်းဘီစကို သွားများဖြင့် ကိုက်ဆွဲလိုက်သည်။

၎င်းသည် အလွန်ခွန်အားကြီးမားပြီး လီလန်၏ ဘောင်းဘီစကို ကိုက်ချီကာ လီလန်အား ၎င်း၏ မိခင်ရှိရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လီလန်က နားလည်လိုက်သည်။ ထိုအကောင်လေးက လီလန်အား ၎င်း၏ မိခင်ကို ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းအမေကို ငါ ကယ်ပေးမှာပါ..."

လီလန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"သား... ဒါက... ဒီတောကြောင်ရိုင်းက..."

ဒဏ်ရာရနေသော မိခင်တောကြောင်ရိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏သားဖြစ်သူ လီလန်ဘက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စရဲ့ အမေလေ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဖေ ကတ်ကြေးနဲ့ ပတ်တီး သွားယူပေး... ပတ်တီး မရှိရင် အဝတ်စတစ်ခုခုကို ဆုတ်လာခဲ့... ပြီးတော့ ရေနွေးတစ်ဇလုံလည်း ယူလာခဲ့ပေးဦး..."

လီလန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အိုး... အေးအေးအေး..."

လီတာ့ဟိုင်သည်လည်း အခြေအနေ အရေးကြီးနေကြောင်းကို သိရှိပြီး မိခင်တောကြောင်ရိုင်းမှာ သိသိသာသာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေကာ သူ၏သားက သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်တော့မည်ကို သိရှိထားသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် သံခက်ရင်းကို ချထားခဲ့ပြီး အပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားလေသည်။

သူ၏အဖေကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လီလန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်လိုက်ကာ သူ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤဆေးပုလင်းငယ်လေးထဲတွင် အံ့ဖွယ်ပြင်ပဒဏ်ရာကုသဆေးဖြစ်သော အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးရည် ရှိနေသည်။

ပုလင်းဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မြောက်မြားလှသော ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် ပုလင်းဝက်ခန့်မှာ သိသိသာသာ လုံလောက်မှု မရှိပေ။

"ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ... အရင်ဆုံး သူ့အသက်ကို ကယ်မယ်... ပြီးမှ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသရမယ်..."

လီလန်သည် မိခင်တောကြောင်ရိုင်း၏ လည်ပင်းရှိ သွေးထွက်နေသော အပေါက်နှစ်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ယင်းတို့မှာ သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာများပင် ဖြစ်သည်။