အခန်း ၃၃၅

အခန်း (၃၃၅) သက်တမ်းကို ရှည်စေသော အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းဖြင့် လူ့အသက်ကို သေမင်းလက်မှ လုယူခြင်း

လီလန်သည် ဆို့ကိုဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ လည်ပင်းရှိ သွေးထွက်နေသော အပေါက်ထဲသို့ ဆေးမှုန့်အနည်းငယ်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ အာနိသင်ပြလေ၏။ ဆေးမှုန့်သည် သွေးပေါက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သွေးထွက်နေဆဲဖြစ်သော သွားရာပေါက်နှစ်ခုမှာ ချက်ချင်း သွေးတိတ်သွားပြီး ဒဏ်ရာများမှာ အနည်းငယ် ကျက်သွားမည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပြလာလေသည်။

လီလန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဆေးပုလင်းငယ်ကို ကြည့်၍ အကြိမ်ကြိမ် အံ့သြသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးက... တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှတာပဲ..."

အနည်းငယ်မျှဖြင့် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို ငရဲမင်းလက်ထဲမှ ပြန်လည်လုယူရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး လည်ပင်းအထက်အောက်ကို စမ်းသပ်ကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်၏။ သူမ၏ လည်ပင်းကျိုးမသွားဘဲ လည်ချောင်းသာ ပေါက်ပြဲသွားခဲ့ကာ လည်ပင်းသွေးပြန်ကြောမှ သွေးများ အများအပြား ထွက်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် သွေးထွက်လွန်ပြီး သေလုမြောပါးဖြစ်ကာ အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သွေးတိတ်သွားပြီဖြစ်၍ တောကြောင်ရိုင်းအမမှာ အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေး ရသွားလေပြီ။

ကျန်သည့်ကိစ္စများမှာမူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်သက်သာလာရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

လီလန်သည် ဆေးမှုန့်အနည်းငယ်ကို ထပ်မံလောင်းချလိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပိုမိုကြီးမားသော ဒဏ်ရာအချို့ကို သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။ ဆေးမှုန့်ကို ထိုဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဖြူးလိုက်သည်နှင့် သွေးတိတ်သွားပြီး ဒဏ်ရာများမှာလည်း သေးငယ်သွားကာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းတော့ပေ။

အခြားသော သေးငယ်သည့် ဒဏ်ရာများနှင့် ပတ်သက်၍မူ လီလန်သည် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးမှာ များများစားစား မကျန်တော့ဘဲ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် အလဟဿ မဖြုန်းတီးနိုင်ချေ။

သေးငယ်သော ဒဏ်ရာများကို တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ကိုယ်ပိုင် အနာကျက်နိုင်စွမ်းဖြင့်သာ ထားရှိနိုင်ပေသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များသည် အလွန်အားကောင်းသော ကိုယ်ပိုင် အနာကျက်နိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

အပေါ်ယံဒဏ်ရာများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကျက်လေ့ရှိပြီး လျှာဖြင့်လျက်ပေးခြင်းကလည်း အနာကျက်မြန်စေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

လီလန်သည် လက်ထဲရှိ အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးပုလင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤအပြင်လိမ်းဆေးမှာ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အခြားအရာများကို မပြောဘဲ ယနေ့ တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ အခြေအနေကိုပင် ကြည့်လိုက်ပါက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ရောက်လာခဲ့လျှင်တောင် သူ၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်ဖြင့် သူမကို ကုသပေးရန် ဆေးမရှိဘဲ စွမ်းဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှ၏။ တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာမှာ လူသားတို့၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကုသရန်အတွက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး သို့မဟုတ် အထူးစွမ်းအား ရှိသူတစ်ဦးမှသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လီလန်မှာမူ ကွဲပြားခြားနားလှ၏။ သူသည် လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်ရာမှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သော အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးဟူသည့် အထူးစွမ်းအား ရှိနေပေသည်။

ဤဆေးပုလင်းရှိနေသရွေ့ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် အသက်တစ်ချောင်း ကျန်ရှိနေသေးပါက ငရဲမင်းလက်ထဲမှ သူမကို သူ ပြန်လည်လုယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကဲ... မင်းအမေ အဆင်ပြေသွားပြီ... ခဏနေရင် သူ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အသံဖြင့် ညည်းတွားငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် ၎င်း၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်၍ ယုယစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဤအကောင်လေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် အရိုင်းဆန်ကာ ဆော့ကစားတတ်သော်လည်း လီလန်၏ ပထမဆုံးသော သားရဲအဖော်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လီလန်သည် ၎င်းကို အလွန်ချစ်ခင်လှပေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စအပေါ် ထားရှိသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် တောကြောင်ရိုင်းအမ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ကူညီပေးရန် သူ လက်ကမ်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့နဲ့ဆိုရင် နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ..."

လီလန်က တွေးတောလိုက်သည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်များလှပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ခိုအောင်းနေကြပေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းအမကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ပင် တောင်ပေါ်၌ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရလေသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင်သာ အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေး မရှိခဲ့ပါက ဤတောကြောင်ရိုင်းအမမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်၏။

တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးထွက်သံယို ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း ဤအချိန်တွင် လီလန်မှာ အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေတော့သည်။ မည်သည့် သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုးက ဤတောကြောင်ရိုင်းအမကို ဤသို့အနိုင်ကျင့်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

ထို့အပြင် တောကြောင်ရိုင်းအမနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအထီးတို့သည် အမြဲတမ်း အတူတကွ နေထိုင်လေ့ရှိကြ၏။ တောကြောင်ရိုင်းအမ ရှိနေပါက တောကြောင်ရိုင်းအထီးလည်း သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ရွာထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ တောကြောင်ရိုင်းအထီးက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမည်နည်း။

ဒဏ်ရာရနေသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခု နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များအားလုံး ဆောင်းခိုခြင်း ပြီးဆုံးကာ ၎င်းတို့၏ နေရပ်များမှ နိုးထလာကြပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမတို့ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အမဲလိုက်ရန်မှာ ဆောင်းရာသီထက် အနည်းငယ် ပို၍ အန္တရာယ်များနေကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုနေပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောင်ပေါ်တွင် တောကြောင်ရိုင်း၌ သဘာဝရန်သူ အတော်များများ ရှိနေပေသည်။

ဝံပုလွေအုပ်၊ အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်၊ ဝက်ဝံနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယားကျား စသည်တို့ဖြစ်ကြ၏။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက တောကြောင်ရိုင်းသည် သူမ၏ အသက်ကို ကာကွယ်နိုင်မည်လား ဆိုသည်မှာ ပြောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤတောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အတူတကွ နေထိုင်လေ့ရှိကြပြီး တောကြောင်ရိုင်းအထီးမှာလည်း ဇနီးသည်ကို အလွန်ချစ်ခင်သော ဇနီးသည်ကို ကြောက်ရသည့် ခင်ပွန်းတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါ တောကြောင်ရိုင်းအမ ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းအထီး၏ အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြောရန်ခက်ခဲလှပေသည်။

ဆယ်ပုံကိုးပုံခန့်မှာ သူသည်လည်း ထိုရင်းနှီးမှုမရှိသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲ၏ သားကောင် ဖြစ်သွားခဲ့လောက်ပြီဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူသည် လူသားစားကျားသစ်၏ အစွယ်အောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို တွေးမိသွားတော့သည်။

အင်အားကြီးသူသာ ရှင်သန်နိုင်ပြီး သဘာဝတရားက ရွေးချယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် လူသားများအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှုရှိသကဲ့သို့ တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များအပေါ်တွင်လည်း သက်ရောက်မှု ရှိပေသည်။

မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ မိမိတို့၏ အသက်ကို စတေး၍ အမဲလိုက်ကြရသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမသည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ကာ သားကောင်များကို ရှာဖွေစားသောက်သကဲ့သို့ သူမကိုယ်တိုင်သည်လည်း မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သလို သားကောင်လည်း ဖြစ်နေပေသည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းတွင် ရှင်သန်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေတော့သည်။

သို့သော်လည်း လီလန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ အံ့သြနေမိသည်။ ဤတောကြောင်ရိုင်းအမမှာ အလွန်ထက်မြက်လွန်းလှပြီး သူမတွင် ဉာဏ်ရည်ရှိကာ သူသည် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ကို သိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော ကိုယ်ကို ဆွဲငင်ကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ရွာထဲသို့ လီလန်ကို လာရှာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လီလန်သည် သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ကို သူမ သိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် လီလန်၏ စကားများကို နားလည်ပုံရလေသည်။ ၎င်း၏ အမြီးလေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ရမ်းသွားပြီး ညည်းတွားခြင်း မရှိတော့ဘဲ တောကြောင်ရိုင်းအမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ရှောက်ရင်း ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကွေးထားလိုက်တော့သည်။

ဤအကောင်လေးသည် ဆော့ကစားတတ်သော်လည်း အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို သိရှိကာ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် အလွန် လိမ္မာပါးနပ်လှပေသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် ဝင်ပေါက်တွင် တံခါးစောင့်နတ်မင်းနှစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေကြပြီး စောင့်ကြည့်ရန် ကူညီပေးနေကြသည်။

ကျားသစ်ပေါက်စနှင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စတို့မှာ အနီးအနားရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မရဲကြပေ။ တောကြောင်ရိုင်းအမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးနံ့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ တုန်ယင်နေကြတော့သည်။

"သား... အဖေ ရေနွေးနဲ့ အဝတ်စတွေ ယူလာပေးတယ်..."

ခွေးအိမ်၏ အပြင်ဘက်မှ သူ၏ ဖခင်အိုကြီး လီတာ့ဟိုင်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီလန်သည် အမြန်အဆန် ထွက်သွားကာ သူ၏ဖခင်လက်ထဲမှ ဇလုံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"သား... ဒီတောကြောင်ရိုင်းက..."

"သူမက တော်တော်လေး ဒဏ်ရာရထားတာ... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို လာကြည့်ခိုင်းရမလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ခွေးအိမ်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"မလိုပါဘူး... သားပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

သူက လန့်နေမိသည်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ရောက်လာပြီး တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာတွင် သုတ်လိမ်းထားသော အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးကို မြင်သွားပါက ပေါ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးက ပြင်ပဒဏ်ရာများအတွက် ဆေးဝါးများကို နားမလည်ဘဲ နေပါမည်လား။ သူသည် သေချာပေါက် အခြေအနေကို စုံစမ်းမည်ဖြစ်ပြီး လေ့လာရန်အတွက် ဆေးမှုန့်အချို့ကိုပင် ခိုး၍ ခြစ်ယူသွားနိုင်ပေသည်။

၎င်းမှာ လီလန်က တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံကို မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူတစ်ပါးအပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မထားသင့်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုမူ အမြဲတမ်း သတိထား ကာကွယ်သင့်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ သာမက ကျန်းရှောင်ဖုန်းပင်လျှင် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။ ထိုမိန်းကလေးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ သူမသာ မြင်သွားပါက သေချာပေါက် ဖွင့်ပြောပြလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

"အဖေ... အဖေ့အလုပ်ကို သွားလုပ်ပါ... သားပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ဖခင် လီတာ့ဟိုင်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ခွေးအိမ်ကို ကြည့်၍ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သား... မင်းတစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား..."

"သေချာတာပေါ့ လုပ်နိုင်ပါတယ်... တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနဲ့ သားက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလေ... သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေကို ကုသတာနဲ့ အရေးပေါ် ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းအချို့ကို သူက သားကို သင်ပေးထားတယ်..."

လီလန်သည် သူ့အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ၏ဖခင် ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ သူသည် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံနှင့် မကြာခဏ အဆက်အသွယ်ရှိသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင်လည်း ဂရုစိုက်နော်..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် တောင်ပေါ်မှ သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဝံပုလွေတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမိုကြမ်းကြုတ်ကာ အားကောင်းသော တောရိုင်းဗီဇများ ရှိနေပေသည်။

ထိုသို့သော သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုးသည် လူများနှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်လျှင်ပင် သတိထားရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက အကိုက်ခံရလျှင်…

"အဖေ... ဒီအကောင်က တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စရဲ့ အမေပါ... သူမရှိနေတော့ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

"ဒါ့အပြင်... သား သူမကို ကယ်ခဲ့တာ ခုတစ်ကြိမ် ပထမဆုံး မဟုတ်ပါဘူး... တောင်ပေါ်မှာတုန်းကလည်း တစ်ကြိမ် ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဤးဒီအကောင်လေးရဲ့ အမေက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်..."

လီလန်သည် ပြုံး၍ ပြောလိုက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူအား စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လီတာ့ဟိုင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ခွေးအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီတာ့ဟိုင် ထွက်သွားသည်နှင့် ခွေးအိမ်အတွင်းမှ ကြောင်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအော်သံမှာ အင်အားများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေပြီး မူလတောရိုင်းသဘာဝ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဤတောကြောင်ရိုင်းအမကား နိုးလာခဲ့လေပြီ။