အခန်း ၃၃၆

အခန်း (၃၃၆) တောကြောင်ရိုင်းက လမ်းပြ၍ လူများကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း

ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် လှည့်၍ ခွေးအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သူ ဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောကြောင်ရိုင်းအမမှာ တကယ်ပင် နိုးထနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကောက်ရိုးများပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ ကျောပြင်ကို လျှာဖြင့်လျက်ကာ သန့်စင်ပေးနေလေသည်။

လီလန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် သူ့ဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့နေကာ တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အိမ်မွေးကြောင်တစ်ကောင် အော်သံကဲ့သို့ အလွန်တိုးညင်းလှသော အသံပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ဆေးက အစွမ်းထက်ပုံရတယ်၊ မင်း မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ နိုးလာတာပဲ..."

နိုးကြားတက်ကြွနေပုံရသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ရင်း လီလန်က ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

သူ၏ သားရဲအဖော်ဖြစ်သော တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် တောကြောင်ရိုင်းအမထံသို့ အော်မြည်လိုက်ပြီး လီလန်၏ စကားများကို ဘာသာပြန်ပေးနေလေသည်။

ထို့နောက် တောကြောင်ရိုင်းအမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ခွေးအိမ်အတွင်း၌ လမ်းလျှောက်ပြလေသည်။

လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူမ၏ ဒဏ်ရာများ သိသိသာသာ သက်သာလာပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ဘေးဆိုးကြီးကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာတာဆိုတော့ နောင်မှာ ကောင်းချီးတွေ ရလာတော့မှာပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့လက မင်းတို့ကို မတွေ့ရတော့ ကလေးလေးကို မေ့သွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့တာကိုး..."

ပြီးခဲ့သည့် တစ်လလုံးလုံး တောကြောင်ရိုင်းအမရော တောကြောင်ရိုင်းအထီးပါ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမတို့သည် လဝက်လျှင်တစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာတတ်ကြပြီး တောယုန်များ၊ တောကြက်များနှင့် တောဝက်ငယ်များကို ယူဆောင်ကာ ရွာထဲသို့ ဝင်လာလေ့ရှိကြသည်။

ဤအရာများမှာ လီလန်အတွက် နေရာထိုင်ခင်းခနှင့် အစားအသောက်ဖိုးများပင်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစားအလွန်မက်သော သတ္တဝါငယ်လေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် လစဉ် အသားနှင့် ဆိတ်နို့ အမြောက်အမြား လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်လက တောကြောင်ရိုင်းအမနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအထီးတို့ တစ်ကြိမ်မျှ ရောက်မလာခဲ့သဖြင့် လီလန်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို စူးရှစွာ ခံစားမိခဲ့ပြီး သူတို့ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီဟု ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

နွေဦးရာသီ ရေခဲများ အရည်ပျော်ပြီးနောက် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းသည် ဆောင်းရာသီ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေချိန်ထက် များစွာ ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည်။

အခြားအန္တရာယ်များကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ဝက်ဝံများ တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ဆောင်းခိုရာမှ နိုးထလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဆောင်းတွင်းတစ်တွင်းလုံး ငတ်မွတ်နေခဲ့သော ဝက်ဝံတစ်ကောင်သည် အစားမက်သော သတ္တဝါထက်ပင် ပို၍ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတတ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို စားသောက်ပေလိမ့်မည်။

တောယုန်များ၊ တောကြောင်ရိုင်းများ၊ တောရိုင်းသစ်သီးများ၊ ပြောင်းဖူးများအပြင် လူများကိုပင် စားသောက်ပေလိမ့်မည်။

လူများသည်လည်း ဝက်ဝံ၏ အစားအစာစာရင်းတွင် ပါဝင်နေလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် ဆာလောင်နေသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မုဆိုးအိုကြီးတစ်ဦးပင်လျှင် ခြေသုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်၍ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက အပြည့်အဝ မကျက်သေးဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ခွေးအိမ်ထဲမှာပဲ ဆက်လှဲနေပြီး ပိုအနားယူသင့်တယ်..."

"မင်းတို့နှစ်ကောင် တစ်လကျော်လောက် မတွေ့ရဘူးဆိုတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ခဏလောက် ထပ်နေပြီး ကလေးလေးနဲ့ အချိန်ဖြုန်းလိုက်ပါဦး..."

တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ဒဏ်ရာများ အများစု သက်သာလာပြီး အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် စိတ်အေးသွားလေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မှာကြားလိုက်ပြီး ခွေးအိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ အိမ်ထောင်စုတွင် အခြားတောကြောင်ရိုင်းအမတစ်ကောင် ထပ်တိုးလာသဖြင့် အစားအသောက်စရိတ်များ ပိုမိုကုန်ကျတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အာဟာရဖြည့်တင်းရန် အသားစားရန် လိုအပ်နေသော ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည့် တောကြောင်ရိုင်းအမတစ်ကောင် မဆိုထားနှင့် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်တည်းပင်လျှင် တစ်နေ့လျှင် အသားပေါင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ စားနိုင်လေသည်။

အစားအသောက်စရိတ် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သိသိသာသာ ကုန်ကျစရိတ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဝက်သား ကျွေးရမလား... အဲဒါက အရမ်း ဇိမ်ကျလွန်းတယ်..."

"ငါ့သေနတ်ကို ယူပြီး တောင်ပေါ်တက်ကာ တောယုန်တွေနဲ့ အရူးသမင်တချို့ကို သွားပစ်ရမှာပဲ..."

တောကြောင်ရိုင်းအမအတွက် အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနိုင်ရန် နောက်မှ တောင်ပေါ်သို့သွား၍ သားကောင်အချို့ အမဲလိုက်ရန် လီလန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လိုအပ်သည်များကို ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သည့်အရာကို စားရမည်ဖြစ်သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် သွေးနှင့် ခွန်အားများစွာ ဆုံးရှုံးထားသဖြင့် လတ်ဆတ်သော အသားများကို ပို၍စားရန် လိုအပ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ တောကြောင်ရိုင်းအမက လူများကို အန္တရာယ်ပြုမည်ကို လီလန် မစိုးရိမ်ပေ။ ဤတောကြောင်ရိုင်းအမသည် အလွန်ပါးနပ်ပြီး ရွာထဲသို့ ဝင်လာတိုင်း လူအုပ်ကို တမင်ရှောင်ရှားကာ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာတတ်သည်။

ဤအချက်တစ်ချက်တည်းကပင် လီလန်ကို အလွန်စိတ်အေးစေခဲ့သည်။

ပါးနပ်သော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်သည် လူများကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တတ်သည့် တောင်ပေါ်ရှိ ရက်စက်သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် မတူပေ။

ထို့အပြင် စောင့်ကြည့်နေသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့လည်း ရှိနေသည်။ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် တောကြောင်ရိုင်းအမထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးမားပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ ခွေးနှစ်ကောင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပါက တောကြောင်ရိုင်းအမထက် နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် အိမ်၌ လီလန်၏ အာမခံချက်ပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် လှည့်၍ ခွေးအိမ်ထဲမှ ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

လဲလျောင်းနေသော တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လီလန်၏ အရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ထပ်လှည့်၍ သူလိုက်လာခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေသည့်အလား ကြောင်မျက်လုံးများနှင့် လီလန်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို တောင်ပေါ်ထိ လိုက်စေချင်တာလား..."

တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လီလန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမ စိုးရိမ်ပူပန်နေမည့် တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ တောင်ပေါ်ရှိ သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်သော တောကြောင်ရိုင်းအထီးသာ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း မှန်နေတာပဲ..."

လီလန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တကယ်ပင် နောက်သို့လှည့်ကာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို အတုခိုးလျက် လီလန်၏ အဝတ်အစားများကို သူမ၏ သွားများဖြင့် ကိုက်ဆွဲလိုက်သည်။

"ငါ့အဝတ်အစားတွေကို မကိုက်နဲ့... ဒါတွေက အသစ်တွေကွ၊ မင်းသာ ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ကိုက်ဆွဲမှုမှာ ပိုမိုတင်းကျပ်လာလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါ မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား..."

လီလန်က ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံ ရလေသည်။

ဤတောကြောင်ရိုင်းမိသားစုသည် သူ့ကို နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဒုက္ခပေးနေသည်။ သားပေါက်လေးကို သူ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ထားခဲ့ပြီး တောကြောင်ရိုင်းအမမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် သူက ကယ်တင်ခဲ့ရကာ ယခုအခါ တောကြောင်ရိုင်းအထီးပါ ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် သူက လိုက်ရှာရပြန်သည်။

နေ့တိုင်းလိုလိုပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤတောကြောင်ရိုင်းမိသားစုသည် သိတတ်သေးသည်။ သူတို့သည် လဝက်လျှင်တစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်မှဆင်း၍ ရွာထဲသို့ လာလေ့ရှိပြီး အမြဲတမ်း လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကာ လက်ချည်းသက်သက် ဘယ်သောအခါမျှ မလာတတ်ပေ။

တောယုန်များ သို့မဟုတ် တောကြက်များ ဖြစ်တတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆီကာသမင်ငယ်များ သို့မဟုတ် အရူးသမင်များ ဖြစ်တတ်သည်။

ယခုနှစ် ပထမနှစ်ဝက်တွင် တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံ ယူဆောင်လာသော သားကောင်များစွာကို လီလန် စားသုံးခဲ့ရသဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်လိုစိတ်မှာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

'သူများဆီက စားထားသူတွေက အပြောအဆို ပျော့ပျောင်းရပြီး သူများဆီက ယူထားသူတွေက လက်တိုရတယ်' ဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံထံမှ သားကောင်များစွာကို စားသုံးထားပြီးနောက် ယခုအခါ တောကြောင်ရိုင်းအထီး ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူက မကူညီဘဲ မနေနိုင်ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လီလန်ဘက်သို့လှည့်ကာ နှစ်ချက်မျှ အော်မြည်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ကိုက်ဆွဲထားလိုက်သည်။

"သိပ်မလောပါနဲ့... တောင်တွေက အန္တရာယ်များတယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းသွားလို့ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့တဲ့ သားရဲမျိုးနဲ့တွေ့ရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်၊ ငါ အကူအညီတချို့ ခေါ်ဖို့လိုတယ်..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို ခေါ်လိုက်ပြီး ဘာသာပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

သတ္တဝါငယ်လေးက မြောင်... မြောင်.. အသံအနည်းငယ် ပြုလုပ်ကာ တောကြောင်ရိုင်းအမနှင့် ဆက်သွယ်နေလေသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် တောကြောင်ရိုင်းအမသည် တကယ်ပင် နားလည်သွားသည်။ သူမသည် လီလန်၏ အဝတ်အစားများကို ကိုက်နေခြင်းမှ ရပ်လိုက်ပြီး ၎င်းအစား ကောက်ရိုးပုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

"ဒါမှန်တယ်... မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးတယ် အရင်ဆုံး ကောင်းကောင်းစားပြီး ဒဏ်ရာတွေ သက်သာအောင်လုပ် ပြီးမှ အလုပ်စလုပ်ကြတာပေါ့..."

လီလန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ မိခင်ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤတောကြောင်ရိုင်းအမသည် တကယ်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။

ယခုအခါ မျက်လုံးများမှိတ်၍ အိပ်မောကျနေသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် စဉ်းစားခန်းဝင်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီး၏ စွမ်းရည်များမှာ တောကြောင်ရိုင်းအမထက် အနည်းငယ် ပို၍ အားကောင်းပြီး သူ၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ကောင်းမွန်သင့်သော်လည်း တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းတွင် သူထက် အားကောင်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဝက်ဝံ သို့မဟုတ် အရှေ့ဖျားကျားသစ်နှင့် တကယ်တွေ့ဆုံခဲ့ပါက ပြောရခက်ပေလိမ့်မည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မဖြစ်စေရန်အတွက် လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော အိမ်ထောင်ဖက်ကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီရန် ယနေ့ တောင်ပေါ်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟေးလုံ… ပိုင်လုံ…မင်းတို့နှစ်ကောင် အိမ်မှာ စောင့်ကြည့်နေကြ..."

လီလန်က အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်တွင် လီလန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို အယုံကြည်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် သူနှင့်အတူ တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အသက်ရှင်လျက် သေအတူရှင်မကွာ အဖော်များပင်ဖြစ်သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် အမြီးများ လှုပ်ယမ်းပြကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ ငြိမ်သက်နေပြီး ခွေးအိမ်အဝင်ဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသည်။

အပေါ်ယံအားဖြင့် သူတို့သည် တံခါးကို စောင့်နေကြသော်လည်း တိတ်တဆိတ်မှာမူ ခွေးအိမ်အတွင်းရှိ တောကြောင်ရိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ခွေးအိမ်ထဲမှထွက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းသို့ ရွာလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလေသည်။

သူ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အတွေးလွန်ကာ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်နေသော လီလန်သည် ရုတ်တရက် လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည့်တည့် ဝင်တိုက်မိလေတော့သည်။

"အား... ဘယ်သူလဲ... လမ်းသွားတာ ဘာလို့ မကြည့်ရတာလဲ..."

လူငယ်အမျိုးသမီးက စိတ်တိုစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။