အခန်း ၃၃၇

အခန်း (၃၃၇) စစ်မြေပြင်က အမဲလိုက်ကွင်း ဖြစ်လာခြင်း၊ ဂျပန်နှင့် အမေရိကန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သူရဲကောင်းဟောင်းများကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ တောယုန်များ အမဲလိုက်ခြင်း

"ကျန်းရှောင်ဖုန်း… မင်းက ဘာလို့ အော်နေတာလဲ..."

ဒေါသထွက်နေသော မိန်းကလေးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျန်းရှောင်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီလန်..."

ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ လန့်သွားလေသည်။

"အစ်ကို သွားမယ့်လမ်းကို ကြည့်လျှောက်ပါလို့ ကျွန်မ ပြောနေတယ်လေ... ကျွန်မခေါင်းက အစ်ကို့မေးစေ့နဲ့ ဆောင့်မိပြီး အရမ်းနာသွားပြီ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက နာကျင်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့အမှားလဲ... ဘယ်သူက မင်းကို ပုနေခိုင်းလို့လဲ..."

လီလန်၏ စကားတစ်ခွန်းက ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

သူမထက် သာလွန်သူနှင့် တွေ့သောအခါ ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကို ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဝူယန်ရွာမှာ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဆီကနေ ပညာသင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် လုံကျန်းဟူ၏ တပည့် ဖြစ်လာကတည်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဟေးရွှေမြို့နယ်ရှိ ဝူယန်ရွာသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ကာ တိရစ္ဆာန်ကုသရေးပညာများကို သင်ယူနေသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်တွင် သူမကို တွေ့ရခဲလေသည်။

"အစ်ကိုက ကျွန်မကို အလုပ်ရှာပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အဘွားက အစ်ကို့အတွက် သစ်ကြားမှိုတချို့ လာပေးခိုင်းလို့ပါ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက သူမလက်ထဲရှိ ခြင်းတောင်းကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခြင်းတောင်းထဲတွင် လတ်ဆတ်သော သစ်ကြားမှို တစ်ဝက်ကျော်ခန့် ပါဝင်လေသည်။

သစ်ကြားမှိုများသည် ကြက်သားမှိုစွပ်ပြုတ်ထဲမှ မှိုများပင် ဖြစ်သည်။ ကြော်စားသည်ဖြစ်စေ၊ ကြက်သားဖြင့် စွပ်ပြုတ်လုပ်စားသည်ဖြစ်စေ အလွန်အရသာရှိလှသည်။

လီလန်သည် ခြင်းတောင်းထဲရှိ သစ်ကြားမှိုများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှများပြားနေသောကြောင့် ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ အဘွားဖြစ်သူမှာ နံနက်စောစောကတည်းက တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ခူးဆွတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချို့သော မှိုများပေါ်တွင် နှင်းပေါက်များ တင်ကျန်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ငွေကြေး သို့မဟုတ် စားနပ်ရိက္ခာ မရှိသော ဆင်းရဲသားများသည် ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ သွားကာ တောထွက်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေပြီး ကျေးဇူးရှင်များထံသို့ တောရိုင်းတောင်ထွက်ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ကြသည်။

၎င်းမှာ အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ကြင်နာတတ်သော စေတနာဖြစ်သဖြင့် လီလန်မှာ မငြင်းဆန်လိုသောကြောင့် သစ်ကြားမှိုခြင်းတောင်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဒီမှာခဏစောင့်နေ..."

လီလန်သည် ခြင်းတောင်းကို ယူ၍ သူ၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ခြင်းတောင်းထဲတွင် ကြက်ဥအချို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

"မင်းအဘွား ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့ ဒီကြက်ဥတွေကို ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ..."

ဤကြက်ဥများမှာ အဒေါ်ကျူးက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်တွင် ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလုံးနှစ်ဆယ်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးရာ လီလန်က ထက်ဝက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီလန် ဒါက..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ စကားထစ်သွားလေသည်။

ကြက်ဥများသည် အသားဟင်းလျာများဖြစ်ပြီး အလွန်အဖိုးတန်လှကာ ကြက်ဥလက်မှတ်များမှာမူ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။

ဤကြက်ဥ ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးမှာ အနည်းဆုံး ကျင်းဝက်ခန့် အလေးချိန်ရှိပြီး ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ ကြက်ဥမစားရသည်မှာ နှစ်ဝက်ကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤကျင်းဝက်ခန့်ရှိသော ကြက်ဥများမှာ မည်မျှ အဖိုးတန်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

"ယူသွားလိုက်ပါ... မင်းလည်း ပိန်လှီနေတာဆိုတော့ အားဖြည့်ဖို့ လိုတယ်..."

လီလန်သည် ခြင်းတောင်းကို ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ကြက်ဥများပါသော ခြင်းတောင်းကို ယူလိုက်ရင်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလီလန်….ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက လီလန်ကို ရုတ်တရက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ သူမအပေါ် ဤမျှ ကြင်ကြင်နာနာ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပေ။ သူက သူမကို အလုပ်ရှာပေးရုံသာမက ကြက်ဥများကိုပါ ပေးခဲ့သည်။

"ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး... ဘယ်သူက မင်းကို ငါ့ရဲ့ ကလေးသတို့သမီး ဖြစ်နေရတာလဲလို့..."

လီလန်သည် လက်လှမ်း၍ ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို ဖွဖွလေးဆွဲလိမ်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

ကောင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ နားရွက်များမှာလည်း ရဲတက်သွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ.. မင်းကို မစနောက်တော့ပါဘူး... ပြန်တော့ ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်..."

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဆီကနေ ပညာတွေကို သေချာသင်ယူဖို့နဲ့ အလေးအနက်ထားဖို့ မှတ်ထားဦး... ငါတို့ရဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့က အနာဂတ်မှာ မင်းကို အားကိုးရမှာ..."

လီလန်သည် ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို ကျောခိုင်း၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီလန်၏ မြင့်မားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံထံမှ အလေးအနက်ထား သင်ယူကာ အလွန် တော်သော တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရမည်ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိပြုလိုက်သည်။

လီလန်သည် ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းရှိ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းတာပေါင်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ဝေ့ကော် တံခါးဖွင့်စမ်း... မင်းနဲ့ ငါ ပြောစရာရှိတယ်..."

လီလန်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီလန် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

အိမ်သာထဲတွင် ထိုင်၍ လူကြီးဖတ်စာအုပ် ဖတ်နေသော ကျန်းဝေ့ကော်သည် စာအုပ်ကို အမြန်သိမ်းကာ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်၍ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်းက အိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ... အဘိုးကျန်းတောင် မင်းကို ကြည့်မရဖြစ်နေပြီ..."

"လာစမ်းပါ... ငါနဲ့ တောင်ပေါ်လိုက်ခဲ့... ဒီနေ့ ငါတို့မှာ လုပ်စရာတာဝန်ရှိတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..ကျွန်တော့်အဘိုးကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်..."

"မင်းရဲ့ အမဲလိုက်သေနတ် ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့နော်... ဒီခရီးစဉ်က အေးဆေးမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် သတိထား..."

လီလန်က သတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းဝေ့ကော်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ သူ၏အဘိုး ကျန်းတာပေါင်ကို အသိပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ အဘိုးကြီးဖြစ်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းသည်လည်း အမဲလိုက်သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ကျန်းဝေ့ကော်၏ နောက်မှ လိုက်ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်…မင်း ဒီနေ့ တောင်ပေါ်သွားမယ်လို့ ဝေ့ကော် ပြောတယ်ဆို..."

"အတော်ပဲ ငါလည်း အရက်သောက်ဖို့ တောယုန် နည်းနည်းလောက် အမဲလိုက်ချင်နေတာ... ငါတို့ အတူတူ သွားကြမလား..."

အဘိုးအိုသည် ဆေးလိပ်ကို ဖွာရင်းနှင့် ရှေးဟောင်း ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို လွယ်ကာ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးကျန်း ကျွန်တော်ရဲ့ ဒီခရီးစဉ်က..."

လီလန်မှာ တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အဘိုးရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေက မင်းတို့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး…မဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်က အလျင်စလို လက်ခါပြလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်းရယ် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ရဲရမှာလဲ... အဘိုး အထင်လွဲနေပြီ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းတာပေါင်သည် ဂျပန်မိစ္ဆာများ၏ ခေါင်းများကို ဓားမကြီးဖြင့် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ခုတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော ကြမ်းကြုတ်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲ၏ သူရဲကောင်းဟောင်း၊ စစ်သူကြီးဟောင်းတစ်ဦးပင်တည်း။

လီလန်တွင် သတ္တိပေါင်းတစ်ရာရှိလျှင်ပင် အဘိုးအိုကို မနှစ်သက်ရန် ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ကိစ္စကို အဘိုးအို မြင်သွားပါက ရှင်းပြရန် ခက်ခဲမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဘိုးအိုမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိပြီး နှုတ်လုံသူဖြစ်ကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ စကားမပြောတတ်သောကြောင့် သူ့ကို ခေါ်သွားခြင်းက အဆင်ပြေပေသည်။

လီလန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် သူက အဘိုးအိုကို အထူးတလည် သတိပေးလိုက်သေးသည်။

"အဘိုးကျန်း ကျွန်တော်တို့ ကြိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားရအောင်... ဒီတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်မှာ ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင်ပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးက ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ရမယ်..."

"ဒါက သဘာဝပါပဲ လီလန်ရယ် မင်း စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရပါတယ်... အဘိုးကလည်း မုဆိုးဟောင်းတစ်ယောက်မလို့ စည်းမျဉ်းတွေကို နားလည်ပါတယ်..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို သွားကြစို့ ကျွန်တော်တို့ ကျောက်လျူကို သွားရှာရဦးမယ်..."

ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်အတွက် ရွေးချယ်ခံရသော ဒုတိယလူမှာ ကျောက်လျူဖြစ်သည်။ ကျောက်လျူသည်လည်း လီလန်၏ ညီဖြစ်ကာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ သွားရာတွင် သူ့ကို ကူညီမည့်သူအဖြစ် ထည့်သွင်းရမည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်၏။

ကျောက်လျူ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လီလန်က သူ့ကို အပြင်သို့ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျောက်လျူသည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သွားမည်ဟု ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်ကာ ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုက ဆောင်းရာသီ မဟုတ်သောကြောင့် နွေးထွေးသော ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီများ၊ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီများ သို့မဟုတ် ခွေးသားရေဘွတ်ဖိနပ်များကို အထူးတလည် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ တောင်ပေါ်သို့ သွားရန်အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများက အဆင်ပြေပြီး အလွန်ဆုံး ဓားမြှောင်တစ်လက်၊ ရိက္ခာခြောက် အနည်းငယ်နှင့် ရေတို့ကို ယူဆောင်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

"လီလန်၊…မင်း ကျောက်လျူကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏မြေးဖြစ်သူ ကျောက်လျူ သေနတ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ မေးမြန်းရန် အမြန် လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းတာပေါင်သည် ခြံဝင်းထဲ၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သေနတ်တစ်လက်ဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း ခင်ဗျားလည်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ..."

"ဟေ… ပြီးတော့ ခင်ဗျားပါ သေနတ်ယူလာတယ်ပေါ့... တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်သွားမလို့လား..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းတာပေါင်သည် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းထက် အသက်လေးငါးနှစ်ခန့် ကြီးသောကြောင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက သူ့ကို "အစ်ကိုကြီးကျန်း" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ လုံးဝ သင့်လျော်ပေသည်။

"ကျွင်းဇီ… မင်းရော လီလန်နဲ့အတူ တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ဖို့ လိုက်မလား..."

ကျန်းတာပေါင်သည် ဆေးလိပ်သောက်ပြီးနောက် သူ၏ခြေရင်းသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ကာ သူ၏ ကျဲ့ဖန့်ဖိနပ်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်မယ်..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် ကျန်းတာပေါင်လည်း သွားမည်ဟု ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။

"ဟုတ်တယ် ဘာလို့မသွားရမှာလဲ..."

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ခဏစောင့်... ငါ အိမ်ထဲဝင်ပြီး သေနတ်သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

အဘိုးအိုသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

လီလန်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းကို ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက သူသည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကိုသာ ခေါ်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကျန်းနှင့် အဘိုးကျောက်ဟူသော သူရဲကောင်းဟောင်းကြီး နှစ်ဦးက စိတ်ဝင်စားသွားကာ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရန် သူ့နောက်သို့ လိုက်ချင်နေကြသည်။

လီလန်က အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို မနှစ်သက်၍ မဟုတ်ဘဲ ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်၏ အဓိကတာဝန်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ တောကြောင်ရိုင်းအမကို ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော အမည်မသိသားရဲမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလေသည်။ ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်မှာ တွေးထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည်။

အဘိုးအိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲနှင့် ကိုရီးယားစစ်ပွဲတို့၏ သူရဲကောင်းဟောင်းကြီးများ ဖြစ်ကြရာ ဤကိစ္စကြောင့် အဆိုပါ သူရဲကောင်းဟောင်းကြီးနှစ်ဦးကို မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မခံစားစေချင်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လီလန်သည် အဘိုးအိုနှစ်ဦးနှင့် မငြင်းခုံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံး၌ သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။