အခန်း ၃၃၈

အခန်း (၃၃၈) ရွာထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းနှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း၏ အံ့အားသင့်မှု

"အမယ်လေး... လီလန်ရ ဘာလို့ မင်းအိမ်ထဲမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းကြီး တစ်ကောင် ပုန်းနေရတာလဲ..."

"ဒီတောကြောင်ရိုင်းကို မင်း မွေးထားတာလား..."

"..."

လီလန်သည် လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် အိမ်လယ်တည့်တည့်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်အရွယ်ခန့်ရှိသည့် တောကြောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုတောကြောင်မှာ မီးခိုးရောင် အစက်အပြောက်များနှင့်ဖြစ်ပြီး၊ နားရွက်ချွန်ချွန်၊ အမြီးတိုတို၊ ခြေလက်ရှည်ရှည်နှင့် "ကျားပေါက်စ" တစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူကာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သို့သော် အိမ်လယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည့်တိုင် ထိုသားရဲ၏ အငွေ့အသက်မှာ သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြက်သီးများ ထသွားစေသည်။

၎င်းမှာ တောကြောင်ရိုင်းဖြစ်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းကြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လီလန်၏အိမ်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းတွင် တည်ရှိသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က ဤနေရာတွင် ဘယ်လိုလုပ် ပုန်းနေနိုင်မည်နည်း။

ဤမျှကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်က ဤနေရာတွင် ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းတာ့ပေါင်မှာ ရဲရင့်သူ၊ ဒေါသကြီးသူဖြစ်ပြီး သေခြင်းကို မကြောက်ပေ။ တောကြောင်ရိုင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဒေါသအာရုံများ တက်လာပြီး သေနတ်ကို မိုးကာ ပစ်ခတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

တောကြောင်အမမှာ သေနတ်ပြောင်းဝ အနက်ရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသည်။ သူမသည် မိမိအောက်ရှိ တောကြောင်ပေါက်စကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး သွားများကို ဖြီးကာ ကျန်းတာ့ပေါင်ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... မပစ်ပါနဲ့..."

လီလန် အမြန်ပြေးသွားပြီး ကျန်းတာ့ပေါင်၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"လီလန်... ဒါဘာဖြစ်တာလဲ... မင်းအိမ်ထဲမှာ ဘာလို့ တောကြောင်ရိုင်းရှိနေရတာလဲ..."

အဘိုးကျန်းသည် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ထောင်တက်လာပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက တောင်ပေါ်က သားရဲရိုင်းတစ်ကောင် အိမ်ကြောင်မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဘာအရေးကြီးတယ် ဘာအရေးမကြီးဘူးဆိုတာ ခွဲခြားတတ်ရမယ် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့ နောက်မှ နောင်တရနေလို့ မရဘူး..."

တောကြောင်ရိုင်းဆိုသည်မှာ တောင်ပေါ်က သားရဲရိုင်းဖြစ်သည်။ သားရဲဆိုသည်မှာ သားရဲသာ ဖြစ်၍ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များနှင့် အတူတူ ဆက်ဆံ၍ မရပေ။ ၎င်းတို့တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ ရိုင်းစိုင်းကာ လူကိုပင် စားနိုင်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို အိမ်တွင် ထားခြင်းမှာ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်မည့် ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူသည်။

ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် အခြားသူတို့မှာ အတွေ့အကြုံရင့် မုဆိုးများဖြစ်၍ တောရိုင်းသားရဲတို့၏ ရက်စက်မှုကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။

ဤမျှအရွယ်အစားရှိသော တောကြောင်ရိုင်းကို ရွာထဲတွင် မထားသင့်ပေ။

ရွာသားများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ၎င်းကို ပစ်သတ်ရမည်။

မဟုတ်လျှင် စန်းဟော့ရွာမှ ကျန်းဝမ်ဟွာကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် အန္တရာယ်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"လီလန်... မင်းက အရမ်းကို သတိကင်းမဲ့လွန်းတယ် တောကြောင်ရိုင်းကို မင်းအိမ်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်လာရတာလဲ..."

"မင်းက မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ၊ အန္တရာယ်ဆိုတာကို နည်းနည်းလေးမှ မသိဘူးလား..”

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် တောကြောင်ရိုင်းကို ကြည့်၍ မျက်နှာပျက်သွားကာ သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုလည်း ပခုံးပေါ်မှ ချလိုက်သည်။

"အဘိုးကျောက်... မလုပ်ပါနဲ့..."

"အားလုံးပဲ... မပစ်ကြပါနဲ့ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေပါဘူး..."

"ဒါက တောကြောင်ပေါက်စရဲ့ အမေပါ..."

လီလန်သည် ဆက်၍ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့မှန်း သိသဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရသည်။

"ဘာ... ဒီကလေးက သူ့သားပေါက်စလား..."

"တောကြောင်ပေါက်စက သူနဲ့ ရထားတာလား..."

ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး တောကြောင်ပေါက်စလေးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤတောကြောင်ပေါက်စကို မသိခြင်း မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီက တောင်ပေါ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လအနည်းငယ် ကြာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုကောင်လေးသည် ရွာနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီး လီလန်တွင် တောကြောင်ပေါက်စ ရှိသည်ကို ရွာသားတိုင်းလိုလို သိကြသည်။

၎င်းမှာ ကလေးပေါက်စဖြစ်ပြီး သွားများပင် မစုံသေး၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ရွာသားများက သိပ်အရေးမစိုက်ခဲ့ကြ။

ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် သူတို့၏ မြေးများက လျဲ့ရှန်မုဆိုးအဖွဲ့တွင် ပါဝင်နေပြီး လီလန်နှင့် ရင်းနှီးကြသဖြင့် ထိုကောင်လေးကို သိရှိနေကြသည်။

ဤကောင်လေးက ဆောင်းရာသီတွင် ခွေးတူဝက်တူများကို ဖမ်းနိုင်ပြီး၊ သစ်ပင်ပေါ်တက်ကာ မိုးပျံနဂါးများကို ဖမ်းနိုင်သဖြင့် သူတို့ပင် အားကျခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့က ဤတောကြောင်ပေါက်စကို လီလန်က ကံကောင်း၍ တောင်ပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ ထင်ခဲ့ကြပြီး တောယုန်နှင့် တောကြက်ဖမ်းရန် အကူအညီအဖြစ် မွေးထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကောင်လေးတွင် အမေရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် သူ့အမေက ယနေ့ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ရွာထဲအထိ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားချေ။

အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က နေ့ခင်းကြောင်တောင် ရွာထဲသို့ ခန့်ညားစွာ ဝင်လာသည်ကို ရွာသားများသာ သိသွားပါက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

၎င်းတို့မှာ တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းမှ တောရိုင်းသားရဲများ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မြင့်မားပြီး၊ ရိုင်းစိုင်းကာ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး လူကိုပင် စားနိုင်သည်။

သားရဲဆိုသည်မှာ သားရဲသာဖြစ်၍ ဘယ်သူကများ ပေါ့ဆရဲမည်နည်း။

သို့သော် ဤတောကြောင်အမမှာ တောကြောင်ပေါက်စ၏ အမေဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အဓိပ္ပာယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လီလန်.. မင်းပြောတာ အမှန်ပဲလား... မင်းအဘိုးကျန်းကို မလိမ်နဲ့နော်..."

ကျန်းတာ့ပေါင်က မေးလိုက်သည်။

"မလိမ်ပါဘူး..."

လီလန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ကလေးရဲ့အမေပါ၊ ကလေးကို လာရှာတာပါ..."

"ထားလိုက်ပါတော့ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပြလိုက်မယ်၊ မတ်လက ကျွန်တော်ပေးတဲ့ သမင်ပေါင်နှစ်ချောင်းက သူ့အမေ တောင်ပေါ်ကနေ သယ်လာပေးတာပါ..."

မတ်လတွင် တောကြောင်အမက လီလန်အတွက် ဆီကာသမင်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလာပေးသည်။ ထိုအချိန်က ကျန်းတာ့ပေါင်၏ အသက် ၇၀ ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် လီလန်က သမင်ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဖြတ်၍ ကျန်းတာ့ပေါင်ကို မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းတာ့ပေါင်ခမျာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထိုသမင်ပေါင်နှစ်ချောင်းက တကယ်တော့ သူ့ရှေ့က တောကြောင်က ပေးတာလား။

တောင်ပေါ်က တောကြောင်က... လက်ဆောင်ပေးတတ်တာလား။

တောကြောင်က ကျေးဇူးဆပ်သည်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။ ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့မှာ ဤမျှထူးခြားသော သားရဲကို မမြင်ဖူးခဲ့ကြ။

လီလန်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အမြင်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး သေနတ်များကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

"လီလန်... မင်းက တကယ်ကို ရဲရင့်လွန်းတယ်..."

သေနတ်ကို သိမ်းပြီးနောက် ကျန်းတာ့ပေါင်က လီလန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းကို အိမ်တွင် မွေးထားခြင်းမှာ သတ္တိအများကြီး လိုသည်။

သူက ဤသားရဲရိုင်းက လူကို ကိုက်မည် သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေမည်ကို တကယ်မကြောက်ဘူးလား။

"အဘိုးကျန်း... ကျွန်တော် သူနဲ့ ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်လောက် တွေ့ပြီးပြီ… သူ သားကောင်လာပို့တိုင်း ရွာကို ရှောင်ပြီး လူတွေကို ရှောင်ကာ နောက်ကျောဘက်က တောင်ကနေ တိတ်တိတ်ကလေး ဝင်လာတာပါ လူတွေကို ကြောက်အောင် မလုပ်ချင်လို့ပါ..."

"ပြောကြည့်ပါဦး... ဒီလိုတောကြောင်ရိုင်းက လူကို ကိုက်ပါ့မလား ထိခိုက်စေပါ့မလား..."

ကျန်းတာ့ပေါင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီလန်ပြောသည်မှာလည်း မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... သူက လူတွေကို ရှောင်တတ်တယ် ဒီတောကြောင်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် တောကြောင်အမ၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူ တောင်ပေါ်က အမည်မသိ သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး အသက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပါ ကလေးရဲ့အဖေတောင် ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး..."

ကျန်းတာ့ပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤအရွယ်ရောက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်း စုံတွဲမှာ ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်နေသည်ပေါ့။

သူတို့ရှေ့က တစ်ကောင်မှာ အမဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်တွင် အထီးတစ်ကောင် ကျန်ခဲ့သေးသည်။

"လီလန်... ဒါဆို မင်း ဒီနေ့ ဝေ့ကော်နဲ့ ကျောက်လျူတို့ကို တောင်ပေါ်သွားခိုင်းတာက..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကလေးရဲ့အဖေကိုရှာဖို့ ကူညီခိုင်းတာပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တောကြောင်ပေါက်စမှာ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တိရစ္ဆာန်အဖော်ဖြစ်၍ သံယောဇဉ်ရှိသဖြင့် သူတို့ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။

"မင်း ဒီနေ့ တောင်ပေါ်သွားဖို့ အလျင်လိုနေတာ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ကိုး..."

ကျန်းဝေ့ကော်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဘယ်လို သားရဲလဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှန်း မသိသေးဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့အနည်းငယ် သိသည်မှာ တောကြောင်ရိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည့် သားရဲမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ဝံပုလွေအုပ်၊ ဝက်ဝံ၊ အရှေ့ဖျားကျားသစ်၊ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများ…

ဤသားရဲအနည်းငယ်သာလျှင် အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခု၏ တောနက်များတွင် အုပ်စိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ကျွင်းဇီ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

တပ်ရင်းမှူးကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

တောရိုင်းသားရဲမျှသာဖြစ်သော တောကြောင်အဖေအတွက် ဤမျှကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ခံယူခြင်းမှာ မည်သို့မျှ တန်ဖိုးရှိပုံမပေါ်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း... ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးပြောသလို လုပ်ပါမယ်..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကော..."

ကျန်းတာ့ပေါင်က ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီလန်က ထိုအချိန်တွင် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... မသွားချင်ရင်လည်း ရပါတယ်..."

"ဒါက ကျွန်တော့်ကိစ္စပါ အဘိုးတို့ကို ဒီအန္တရာယ်တွေ ခံခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး..."

လီလန်စကား မဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းတာ့ပေါင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက မိသားစုပဲ ဘာလို့ သူစိမ်းတွေလို ပြောနေရတာလဲ..."

"တောကြောင်တစ်ကောင်ရှာဖို့ တောင်တက်တာပဲ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

"မင်းအဘိုးကျန်းက ဂျပန်မိစ္ဆာတွေကို ဘယ်လောက်တောင် သတ်ခဲ့တာလဲ တောင်ပေါ်က သားရဲတစ်ကောင်လောက်ကို ကြောက်နေရမှာလား..."