အခန်း ၃၃၉

အခန်း (၃၃၉) ဝက်ဝံနက်တောင်တန်းရှိ ဧပြီလ၊ သစ္စာရှိ၍ ရိုးသားသော မုဆိုးလီလန်

အဘိုးကျောက်က ထိုမျှလောက် သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ လီလန်တွင် ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

လူအုပ်စုသည် အိမ်ဝိုင်းထဲတွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် နားနေပြီးနောက် မိမိတို့၏ ကိရိယာများကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ကာ ခြောက်သွေ့သော အစားအစာများနှင့် ရေဘူးများကို ယူဆောင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

"ဒီတောကြောင်ရိုင်းက လမ်းပြပေးနိုင်ပါ့မလား..."

တောကြောင်ရိုင်းအမက အဖွဲ့ကို ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းမှာ တောအုပ်ထူထပ်လှပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးအိုကြီးများပင်လျှင် ဂရုမစိုက်ပါက တောင်ပေါ်တွင် ပတ်ချာလည် လည်ပတ်မိကာ လမ်းပျောက်တတ်ကြသည်။

မုဆိုးတစ်ယောက် တောင်ပေါ်တွင် လမ်းပျောက်သွားသည်ဆိုပါက သေဖို့ စောင့်နေသည်နှင့် မခြားနားပေ။

သူတို့ယူဆောင်လာသော ခြောက်သွေ့အစာများမှာ နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်သာ ခံနိုင်သည်။ ခြောက်သွေ့အစာကုန်သွားပြီး စားစရာမရှိသော်လည်း တောင်ပေါ်တွင် သားရဲများ ရှိနေသေးရာ အမဲလိုက်၍ ရနိုင်သေးသည်။ မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်တက်သည့်အခါ မီးခြစ်များကို အမြဲယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြ၏။

သို့သော် ရေမရှိလျှင်မူ လုံးဝမဖြစ်ပေ။ လူသည် အစာမစားဘဲ နေနိုင်သော်လည်း ရေမသောက်ဘဲ မနေနိုင်။

ရေမရှိသည့်အခါ ကြာရှည်လာပါက ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။

မုဆိုးများ တောင်ပေါ်တွင် လမ်းပျောက်သောအခါ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ အစာကုန်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရေကုန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်တက်သည့်အခါ အမဲလိုက်ခွေးများကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ခွေးများတွင် အနံ့ခံနိုင်သော နှာခေါင်းများ ရှိကြပြီး တောင်ပေါ်တက်သည့်အခါ ဆီးအနံ့များကို ချန်ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ ကံဆိုး၍ လမ်းပျောက်သွားပါက တောင်ပေါ်တက်စဉ်က ချန်ထားခဲ့သော အနံ့များကို လိုက်၍ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းနိုင်ပေသည်။

မြင်းအိုကြီး လမ်းသိသကဲ့သို့ပင် မည်သည့်နေရာတွင် လမ်းပျောက်ပါစေ တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ဤတောကြောင်ရိုင်းအမသည်လည်း လမ်းကို မှတ်မိနေခြင်းမှာ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

"တောင်ပေါ်မှာဆိုရင် တောကြောင်ရိုင်းရဲ့ နှာခေါင်းက ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံတို့ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ် သူ လမ်းမှတ်မိတာ ဘာထူးဆန်းလို့လဲ..."

လီလန်မှာမူ ထိုမျှလောက် အံ့အားမသင့်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ သူသည် တောကြောင်ရိုင်းအမကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးထားပြီး တိုင်းတိုင်းတွင် တောကြောင်ရိုင်းအမသည် တောင်အောက်သို့ တိကျစွာ ဆင်းလာကာ သစ်သားအိမ်များစွာထဲမှ သူ၏အိမ်ကို ရှာတွေ့လေ့ရှိသည်။

သိသာသည်မှာ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ အော်သံ သို့မဟုတ် အနံ့ကို လိုက်၍ လမ်းကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောကြောင်ရိုင်းအမအတွက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ ရွာထဲဝင်ပြီး မိမိ၏ သားငယ်ကို ရှာဖွေခြင်းမှာ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူသည် သားငယ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါက တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာတွေ့ခြင်းမှာလည်း ပြဿနာမဟုတ်တော့ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းအမကိုသာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားလိုက်ကြသည်။

"ဒီကောင်စုတ်၊ စကားနည်းနည်းပြော။ အသက်ကြီးနေပြီကို မင်းအဖေ လီလန်လောက်တောင် မတည်ငြိမ်ဘူး။ ဒါက တောင်ပေါ်က သားရဲတစ်ကောင်ပဲလေ၊ လမ်းမှတ်မိတာ ဘာထူးဆန်းလို့လဲ..."

တပ်ရင်းမှူးကျန်းက သူ့မြေးကို မျက်စောင်းထိုး၍ ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။

အဘိုး၏ ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်သည် လျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းတာ့ပေါင်သည် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် လမ်းလျှောက်နေသော သားရဲမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွင်းဇီ... ငါတော့ တစ်ခုခု မမှန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်..."

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည်လည်း တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဘာမှန်း အတိအကျတော့ မပြောတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်..."

ကျန်းတာ့ပေါင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ကျွန်တော်တို့လူတွေကလည်း များတယ်၊ သေနတ်က ငါးလက်တောင် ရှိတာပဲ။ ဝံပုလွေအုပ်နဲ့ တွေ့ရင်တောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါသေးတယ်။ ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။

လူများလေ အင်အားရှိလေပင်။ သူတို့၏ ငါးယောက်ပါသောအဖွဲ့တွင် သေနတ်စုစုပေါင်း ငါးလက် ရှိသည်။

ထို့ပြင် သူနှင့် ကျန်းတာ့ပေါင်မှာလည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော မုဆိုးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြရာ အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက ပထမဆုံးအချိန်တွင် မိမိတို့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ကြသည်။

ထို့အပြင် ဤအဖွဲ့ထဲတွင် လီလန်ကဲ့သို့သော မုဆိုးကောင်းတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။

လီလန်မှာ တစ်ကိုယ်တော်ဖြင့် အလေးချိန် ခြောက်ရာကျင်းရှိသော သင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို အနိုင်ယူပြီး ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် သတ်နိုင်ခဲ့သော မုဆိုးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော မုဆိုးဆရာသခင်မှာ အဖွဲ့အတွက် တည်ငြိမ်စေသည့် အင်အားတစ်ခုနှင့် တူသည်။

အဘိုးကျောက်မှာ လီလန်အပေါ် အလွန်မျှော်လင့်ချက်ထားပြီး ကျန်းတာ့ပေါင်လောက်လည်း မတွေးတောသလို စိတ်မသက်မသာလည်း မဖြစ်ပေ။

ကျန်းတာ့ပေါင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အရိုးအိုတွေကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမြေး ဝေ့ကော်အတွက်တော့..."

ကျန်းတာ့ပေါင်တွင် ဤမြေးတစ်ယောက်သာ ရှိပြီး ကျန်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံဖြစ်ရာ သူ့မြေးကို မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ မရောက်စေချင်ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် သားရဲများစွာ ရှိသဖြင့် အလွန်အန္တရာယ်များပြီး သေနတ်အနည်းငယ်နှင့် လူအနည်းငယ်သာ ရှိရာ မလုံခြုံပေ။

"အစ်ကိုကြီး၊ အရမ်းမတွေးပါနဲ့။ လီလန်ပြောတာကို နားထောင်ပါ။ ဒီကလေးက ရိုးသားပြီး သစ္စာရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားဖို့ သဘောတူထားတာဆိုတော့ သူ့မှာ အစီအစဉ် ရှိမှာပါ..."

"နောက်ပိုင်း တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တောင် လီလန်ရဲ့ စွမ်းရည်အရ ကျွန်တော်တို့ မြေးနှစ်ယောက်ကို ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းတာ့ပေါင်က ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ..."

လူအုပ်စုသည် တောကြောင်ရိုင်းအမကို လိုက်၍ ရွာလမ်းကြောင်းအတိုင်း နောက်တောင်သို့ ဆက်သွားကြသည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် နောက်တောင်သို့ ရောက်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ချုံပုတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်သွားပြီး အခြားတောင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

"အဘိုး... တစ်ခုခု မမှန်ဘူး.. တောကြောင်ရိုင်းက နောက်တောင်ကို မသွားဘူး..."

"သူက..."

"သူက ဝက်ဝံနက်တောင်ကို သွားနေတာ"

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဝက်ဝံနက်တောင်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံနက်တောင်မှာ ရွာများ၏ အနီးအနားတွင် အကြီးဆုံးတောင်ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမြင့်ပေမြင့်ပြီး သားရဲများစွာ ရှိကာ ဝံပုလွေအုပ်များလည်း မကြာခဏ ပေါ်ထွက်လေ့ရှိသည်။

ထို့ပြင် ယခုမှာ နွေဦးရာသီဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ဝက်ဝံများမှာလည်း အစာရှာရန် ဂူထဲမှ ထွက်လာကြပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကံဆိုး၍ တောင်ပေါ်တွင် ဝက်ဝံနှင့် တွေ့မိပါက

ကျန်းတာ့ပေါင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

နွေဦးရာသီပြီးနောက် ဝက်ဝံနက်တောင်မှာ ဝက်ဝံများ၏ အဓိကနေရာ ဖြစ်သည်။

မုဆိုးများ ဤတောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သည့်အခါ ဝက်ဝံနှင့် တွေ့နိုင်ခြေမှာ ဆောင်းရာသီတွင် ဆီးနှင်းများ ကျသည့်အခါထက် ဆယ်ဆကျော် ပိုများသည်။

သူတို့၏ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် မရေးထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် မတ်လနှင့် ဧပြီလတွင် တောင်ပေါ်ရှိ ဝက်ဝံများ အဆာဆုံးအချိန် ဖြစ်သဖြင့် ထိုနှစ်လအတွင်း တောင်ပေါ်သို့ မုဆိုးအဖွဲ့များ မတက်ရန် ရွာမှ တားမြစ်ထားသည်။

အကယ်၍ ဝက်ဝံနှင့် တွေ့မိပါက၊ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး အဆာခံထားရသော ဝက်ဝံနှင့် တွေ့ပါက လူမည်မျှပင် များများ၊ သေနတ်မည်မျှပင် ရှိရှိ အသုံးမဝင်ပေ။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည်လည်း တောကြောင်ရိုင်းအမက သူတို့ကို ဝက်ဝံနက်တောင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး လီလန်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"လီလန် ဒီလထဲမှာ ဝက်ဝံနက်တောင်ကို မတက်သင့်ဘူး..."

အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးရှိ တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ရင်း လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူသည် မတ်လနှင့် ဧပြီလတွင် ဝက်ဝံနက်တောင်သို့ မတက်ရဟူသော ဆိုရိုးကို ကြားဖူးပြီး သူ့အဖေကလည်း သူ့ကို ပြောပြဖူးသည်။

သို့သော် တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပျောက်ဆုံးနေသော တောကြောင်ရိုင်းအထီးမှာ ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် ရှိနေနိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် အခြားသူများကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျောက် ကျွန်တော် ဒါကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားမိဘူး…သူသွားမယ့်နေရာက ဝက်ဝံနက်တောင် ဖြစ်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး..."

"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားတော့မယ် အဘိုးတို့အားလုံး တောင်အောက်ကို ပြန်ဆင်းကြပါ ဒါကြောင့် အဘိုးတို့ အန္တရာယ်ဖြစ်တာကို ကျွန်တော် မလိုလားဘူး..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ သူ၏ သားရဲဖြစ်ပြီး ယခု သူ၏ မိဘများ အခက်အခဲ ဖြစ်နေသဖြင့် သူကူညီပေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် တောကြောင်ရိုင်းအထီးမှာ အလွန်ဉာဏ်ရှိပြီး ကျေးဇူးသိတတ်သည်။ သူသည် တောင်အောက်သို့ ဆောင်လာသော သားကောင်များကို အကြိမ်ကြိမ် စားဖူးရာ သူ့ကို ရှာဖွေကယ်တင်ရန် ကူညီပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"မင်းတစ်ယောက်တည်းလား…”

"မဖြစ်ဘူး…အဲဒါ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"

လီလန် တစ်ယောက်တည်း ဝက်ဝံနက်တောင်သို့ ဝင်မည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းတာ့ပေါင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လုံးဝ မသဘောတူပေ။

"လီလန် မင်းက ပစ်ခတ်မှုကောင်းတဲ့ မုဆိုးကောင်းတစ်ယောက် ရဲရင့်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ အဘိုးတို့သိတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီဝက်ဝံနက်တောင်က ဒီလမှာ ဝက်ဝံတွေ အလှုပ်ရှားဆုံးပဲ မင်း ဒီအန္တရာယ်ကို မယူဖို့ အဘိုးတို့ အကြံပေးတယ်..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်း အဘိုးကို မေးရင်တော့ ဒါကို မေ့လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်…တောကြောင်ရိုင်းဆိုတာ တောင်ပေါ်က သားရဲတစ်ကောင်ပါပဲ… အသက်သေခြင်းရှင်ခြင်းက ကံကြမ္မာအလျောက် ဖြစ်တာပါပဲ.. သူ့ကို ရှာဖို့ ငါတို့အားလုံး အန္တရာယ်ခံရတာ မတန်ပါဘူး..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်များကို ရှင်းပြသည်။

သို့သော် လီလန်ကမူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကို မွေးစားပြီးကတည်းက သူ့အတွက် တာဝန်ယူရမယ် ဒါ့အပြင် သူ့အမေက ကိုယ်တိုင်တောင်အောက် ဆင်းလာပြီး ကျွန်တော့်ကို အကူအညီ တောင်းတာလေ..."

"ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်ပါ့မလဲ..."