အခန်း ၃၃၁

အခန်း ၃၃၁ - ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရန်ငြိုးကို အတိုးချခြင်း

မယ်တော်ကြီးနှင့် နျိုနျိုလေးတို့ အတူရှိနေချိန် ကြာလာလေလေ၊ နျိုနျိုလေးနှင့် မခွဲခွာချင်လေလေ ဖြစ်လာပြီး ကလေးကို မိမိဘေးတွင်သာ ထားချင်လာတော့သည်ပင်။

မယ်တော်ကြီး၏ အနီးကပ်အစေခံဖြစ်သော အဘွားစွန်းသည် မယ်တော်ကြီးကို နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော် အစေခံခဲ့သူ ဖြစ်လေ၏။ နန်းတော်အတွင်းပိုင်းတွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ရသော မယ်တော်ကြီး၏ အထီးကျန်မှုကို သူမက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ နားလည်ထားချေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးကို မိသားစုက ကောင်းစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားကြောင်းကိုလည်း သူမ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

“မယ်တော်ကြီး... ကုမိသားစုက ရိုးရိုးအမတ်ပါ... ဒီလိုပြောလိုက်ရင် သူတို့က ငြင်းရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... နျိုနျိုလေးကသာ ကုမိသားစုနဲ့ သံယောဇဉ်ကြီးပုံရပါတယ်... နန်းတွင်းမှာပဲ ဆက်နေပြီး ပြန်လို့မရရင် ဒီကလေး ဝမ်းနည်းနေမလား မသိဘူး...”

အဘွားစွန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီး တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့၏။ သူမက ရာထူးကြီးမြင့်သူဖြစ်ပြီး မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရန် သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ နျိုနျိုလေးသာ ဝမ်းနည်းရမည်ဆိုလျှင် ရသည်ထက် ဆုံးရှုံးရသည်က ပိုများမည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရချေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ... နောက်နှစ်နှစ်နေရင် ဧကရာဇ်ကို ဒီကလေးအတွက် ဘွဲ့ထူးတစ်ခုပေးခိုင်းမယ်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ အဘွားနဲ့မြေး ခွဲခွာရတာ တန်သွားတာပေါ့...”

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအတွက် အနည်းဆုံး မင်းသမီးဘွဲ့တစ်ခု တောင်းဆိုပေးရန် ရင်ထဲတွင် စီစဉ်ထားလေသည်။

နျိုနျိုလေး စာသင်ရမည့်နေရာမှာ ပင်မနန်းဆောင်နှင့် ဝေးကွာသော ပိုင်စွန်းယွမ် တွင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤနာမည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မျိုးဆက်သစ်များအတွက် တော်ဝင်မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်၏ လက်ထက်တွင် မင်းသားများမဆိုထားနှင့် မင်းသမီးများပင် မရှိသောကြောင့် ဤခြံဝင်းမှာ အချိန်အကြာကြီး လစ်လပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်တော့သည်။

နန်းတွင်းရှိ လူများက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အထူးဂရုမစိုက်ကြသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော ခြေရာလက်ရာများကို မြင်တွေ့နိုင်သေးကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများကိုလည်း ရှင်းလင်းထားခြင်း မရှိပေ။

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးကို ပိုင်စွန်းယွမ်တံခါးဝတွင် တွေ့လိုက်ရလေ၏။

“နျိုနျို...”

ချင်ကျင့်ရှုက ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ သူမနောက်မှ နန်းတွင်းသူလေးက ဆက်တိုက် အော်ပြောနေတော့သည်။

“သခင်မလေး... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ... မချော်လဲစေနဲ့...”

ချင်ကျင့်ရှုက သူမကိုယ်တွင် လွယ်ထားသော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ဆွဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုပေးတဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို အရမ်းသဘောကျတယ်... ကျေးဇူးပဲ နျိုနျို...”

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းက သဘောကျသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမလွယ်ထားသော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ဟာလေးက ကြောင်လေး ထိုးထားတာ...”

ကလေးများကြား စကားပြောဆိုမှု အကြောင်းအရာမှာ အမြဲတမ်း အလွန်ထူးဆန်းပေသည်။ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးပေါ်က ပန်းထိုးထားသော ပုံလေးတစ်ပုံကိုပင် အချိန်အကြာကြီး ပြောနေနိုင်ကြချေသည်။

“နင့်လွယ်အိတ်ပေါ်က ကြောင်လေးက နင့်လိုပဲ ချစ်စရာလေး... ပါးဖောင်းဖောင်းနဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေး...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ကျင့်ရှုက ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

နျိုနျိုလေးလည်း လိုက်၍ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

“အဟမ်း...”

ပိုင်စွန်းယွမ်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စကားပြောနေကြသော သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အနောက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ချောင်းဟန့်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာထားတည်တင်းနေသော အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေတော့သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ကောင်မလေးနှစ်ဦးကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမျိုးသမီးတွေဟာ သန့်စင်ပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ လှလှပပနေသင့်တယ်... ရယ်မောတာတို့ ရန်ဖြစ်တာတို့ မလုပ်သင့်ဘူး...”

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားထံမှ သူမကို အလွန်ရွံရှာစေသော အငွေ့အသက်များ ရနေသည်ဟု ချင်ကျင့်ရှု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ပေါ်လာသော အမျိုးသား၏ အမည်အမှတ်အသားကို သူမ ခန့်မှန်းမိပြီး သူတို့၏ ဆရာဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်ပင်သည်။

သူမက ရှောင်ဖယ်ရန် နျိုနျိုလေးကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ထိုအမျိုးသားကို သိပ်မကြောက်ဘဲ ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးတွေက ရယ်လို့မရဘူးလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မျက်နှာထားတင်းကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းမေးတာကို ငါခွင့်ပြုလို့လား...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“မေးခွန်းမမေးခင် အရင်မေးရမယ်... သမီးမေးတာကို သဘောတူလား...”

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

ထို့နောက် နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သမီးမေးတာကို သဘောတူလားလို့ မေးလိုက်တာလေ... ဒါကရော သမီး မေးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အထပ်ထပ်ပါသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

“အပြောအဆိုက ပြတ်သားပြီး စကားကလည်း တော်တော်တတ်ပါလား...”

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ဆူပူလိုက်လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးအတွက် အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... နျိုနျိုက ငယ်ပါသေးတယ်... သူလုပ်တဲ့ကိစ္စတွေမှာ သေချာစဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

နျိုနျိုလေးက သူမကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သောကြောင့် နျိုနျိုလေးကိုယ်စား သူမ၏ တောင်းပန်စကားမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရချေသည်။

“ဘာလို့ ဒါတွေ ပြောနေတာလဲ... သူကသာ ကိစ္စတွေကို သေချာမစဉ်းစားတဲ့သူပါ... ပြီးတော့ သူကပဲ အပေါက်အလမ်းမတည့်ဘဲ ဒေါသထွက်နေတဲ့သူလေ...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ဒေါသထွက်နေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ဘယ်မိသားစုက ကလေးလဲ... မင်းလို ကျောင်းသားမျိုးက ဆရာတွေကို ဘယ်လို လေးစားရမလဲဆိုတာ လုံးဝမသိဘူး... အရမ်းဆိုးသွမ်းလွန်းလို့ ငါမသင်ပေးနိုင်ဘူး...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက ဘယ်နေရာမှာ ဆိုးသွမ်းနေလို့လဲ... ပြီးတော့ မလေးစားတာ ဘယ်နေရာရှိလို့လဲ... ဆရာသင်ပေးတဲ့အတိုင်း သမီးက မေးခွန်းမေးတာပါ... မုတ်ဆိတ်မွေးကိုလည်း မဆွဲဘူး... မရိုက်ဘူး မဆဲဘူး... မလေးမစား စကားမျိုးလည်း မပြောဘူး... ဘာလို့ သမီးကို အဲဒီလို ပြောရတာလဲ...”

နျိုနျိုလေးသာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါက ဤအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လူကို ရိုက်မိမည်မှာ သေချာပေသည်။

သူက နျိုနျိုလေးကို စကားဆက်မပြောချင်တော့ပေ။

ကောင်မလေးက စကားလုံးတိုင်းကို ပြန်လည်ချေပနေသဖြင့် သူက နျိုနျိုလေးကို မပြောနိုင်သဖြင့် လှည့်၍ နျိုနျိုလေးနောက်မှ လူကို မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့သခင်မလေးကို ခေါ်သွားလိုက်... ဒီကျောင်းသားကို ငါလက်မခံဘူး...”

လော်မေ့ရန်သည် နျိုနျိုလေးကို ပိုင်စွန်းယွမ်တံခါးဝသို့ ပို့ပေးပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ အပြင်လူနှင့် တွေ့ဆုံမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေရဲချေ။

ယခုအခါ နျိုနျိုလေးနောက်တွင် အဒေါ်ဖန်းချောင်နှင့် နန်းတွင်းသူလေးရှောင်ယန်တို့သာ ပါလာပေသည်။

အဒေါ်ဖန်းချောင်က တည်ကြည်သောမျက်နှာထားဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဒီကို စာလာသင်တဲ့အခါ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာသင့်ပါတယ်... မသင်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အရှင်မင်းကြီးဆီကို တိုက်ရိုက် လျှောက်တင်နိုင်ပါတယ်...”

ကမ္ဘာပေါ်ရှိလူများသည် ပျော့ညံ့သူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ခက်ထန်သူကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကြလေ၏။ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် နျိုနျိုလေးက ငယ်ရွယ်သဖြင့် အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်ကူသည်ဟု အစက ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဒေါ်ဖန်းချောင်နှင့် တွေ့သောအခါ ပျော့ပျောင်းသော သံမှိုနှင့် တိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ငါမသင်ပေးတော့ဘူး ဟူသော စကားမျိုးကို ဆက်မပြောရဲတော့ချေ။

ကျောင်းစတက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ဧကရာဇ်ထံသို့ ပြေးသွားကာ ကျောင်းထွက်မည့်အကြောင်း ပြဿနာရှာရန်မှာ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားအတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူက အင်္ကျီလက်ကို ခါရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကလေးက သင်ပေးလို့ မရဘူး...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ပိုင်စွန်းယွမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် အရှုံးကို လက်ခံလိုက်ရပြီး နျိုနျိုလေးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

“အဒေါ်ဖန်းချောင်... ခုနက သမီး အဲဒီလိုပြောလိုက်တော့ ဆရာက အရမ်းဒေါသထွက်သွားပုံရတယ်... သမီး တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိလို့လား...”

အဒေါ်ဖန်းချောင်သည် ခုနက နျိုနျိုလေး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လုနီးပါး အခြေအနေကို တွေးမိကာ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး ဘာမှမမှားပါဘူး... ဆရာက ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်တဲ့သူဖြစ်နေလို့ပါ... ကျောင်းမှာ စာသင်တဲ့အခါ ပိုသတိထားပါ...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာက တရားချပြီး သံသယတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ သင်ပေးတယ်... သူပြောတာမှားရင် တပည့်အနေနဲ့ ပြုပြင်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်လေ... ဒါက ဖေဖေ သမီးကို သင်ပေးထားတာ...”

ဤအမှန်တရားက မှန်ကန်ကြောင်း အဒေါ်ဖန်းချောင် နားလည်သော်လည်း လောကတွင် မိမိအမှားကို ဝန်ခံရန်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ အာဏာကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိသူ မည်မျှရှိမည်နည်း။

“သခင်မလေး... ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းက ပညာရှိကု လို ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိကြပါဘူး... အတန်းစတော့မယ်... မြန်မြန်ဝင်သွားပါ... ကျွန်မတို့ အပြင်ကနေ စောင့်နေမယ်...”

အဒေါ်ဖန်းချောင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးသည် ချင်ကျင့်ရှုကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အိမ်ထဲတွင် အတန်းတက်ရန် သွားရာ ယခုအခါ စားပွဲခြောက်လုံး အတိအကျ ရှိနေပေသည်။

ပထမဆုံး စားပွဲနှစ်လုံးမှာ နျိုနျိုလေးနှင့် ချင်ကျင့်ရှုအတွက် ချန်ထားသဖြင့် လွတ်နေလေ၏။

အားလုံး အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။ စင်မြင့်ပေါ်မှ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ဝူ... ငါ့ကို ဆရာကြီးဝူ လို့ပဲ ခေါ်ပါ...”

“မင်္ဂလာပါ ဆရာကြီးဝူ...”

ကောင်မလေးခြောက်ဦးက ပြိုင်တူ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကြီးဝူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ယူလိုက်လေ၏။

“ငါ နာမည်ခေါ်မယ်... လူတွေကို မှတ်မိအောင်လို့ပါ...”

ဤစာအုပ်ငယ်ကို သူတို့မိသားစုရှိ မိဘများ၏ အဆင့်အတန်းအရ စီစဉ်ထားပြီး နျိုနျိုလေး၏ နာမည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေတော့သည်။

နာမည်ခေါ်ပြီးနောက် ဆရာကြီးဝူက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်... ချင်ကျင့်ရှုနဲ့ ကုရှီ... အတန်းနောက်ကျတဲ့အတွက် အနောက်မှာ နာရီဝက်လောက် မတ်တတ်ရပ်နေရမယ်...”