အခန်း ၃၃၂

အခန်း ၃၃၂ - နာကြည်းနေသော အကြည့်

ဧကရာဇ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမွေခံမရှိသောကြောင့် နန်းတွင်းသတင်းများမှာ အလွန်တင်းကျပ်စွာ လျှို့ဝှက်ထားပြီး ပြင်ပလူများအနေဖြင့် နန်းတွင်း၏ တကယ့်အခြေအနေကို သိရှိရန် ခက်ခဲပေသည်။

ဆရာကြီးဝူသည် သူ့ရှေ့ရှိ ကလေးတစ်စုမှာ ကလေးများကို စုဆောင်းရန် နန်းတွင်းသို့ ရောက်လာကြောင်း သိသော်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် မယ်တော်ကြီးတို့ နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွန်ချစ်ခင်ရမည့် ကလေးများ ရှိနေမည်ဟု မထင်ထားသောကြောင့် လူများကို ရာထူးအဆင့်အတန်းအရ ခွဲခြားထားဆဲပင်။

နျိုနျိုလေးသည် စာမေးပွဲတွင် ပထမရခဲ့သော ရွှေရန်အသစ်၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ သူမကို အနိုင်ကျင့်ရန် ဆရာကြီးဝူမှာ ပို၍ပင် တက်ကြွလာတော့သည်။

ပြစ်ဒဏ်ကို ကြားသောအခါ လိမ္မာသော ကျောင်းသား ချင်ကျင့်ရှုသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း သူမက ပြောလိုက်သည်။

“အတန်းစချိန်က အပြင်က နေနာရီကို ကြည့်လိုက်ရင် အခုအချိန်မကျသေးဘူးဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်... ဘာလို့ သမီးတို့ အတန်းနောက်ကျတယ်လို့ ပြောရတာလဲ...”

နျိုနျိုလေးတွင် မွေးကင်းစနွားငယ်လေးများက ကျားကို မကြောက်တတ်သော ခေါင်းမာသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိလေ၏။

သဘာဝကျစွာပင် ဆရာကြီးဝူသည် ကျောင်းစချိန် မရောက်သေးကြောင်း သိသော်လည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ပြဿနာရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် အခြားကျောင်းသားများရှေ့၌ သူက မျက်နှာထားတင်းကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

“ဆရာကို ပြန်ပြောပြီး စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့အတွက် မင်းကို အနောက်မှာ တစ်နာရီ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဆရာကြီးဝူက ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သင်ယူခြင်းဆိုတာ ရေဆန်ကို လှေလှော်ရသလိုပဲ... ရှေ့ကိုမတိုးရင် နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းတို့ အချိန်ရှိသရွေ့ စာသင်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်... မင်းတို့က မိန်းမသားတွေ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအတန်းကို စာလာသင်မှတော့ အတန်းစည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်... အတန်းဘယ်အချိန် တက်ရမလဲ... ငါ ဒီထဲကို ဝင်လာပြီး မင်းတို့အတွက် အတန်းစမယ်လို့ ကြေညာတဲ့အချိန်က အတန်းစချိန်ပဲ...”

“အခု မင်းတို့မှာ မေးစရာ ရှိသေးလား... မင်းတို့ အိမ်မှာ စာသင်တုန်းကရော အတန်းတက်ဖို့ အချိန်အတိအကျ ရှိလို့လား...”

ဆရာကြီးဝူ၏ ပြန်လှန်မေးခွန်းကို နားထောင်ရင်း နျိုနျိုလေးမှာ ပြန်လည်ချေပရန် စကားမရှိတော့ပေ။ သူမ အိမ်မှာ စာသင်စဉ်က ကုမင်တာ့သည် အတန်းစရန် အချိန်အတိအကျ သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နျိုနျိုလေးသည် ချင်ကျင့်ရှုနောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားပြီး အတန်းအနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေလိုက်တော့သည်။

ဆရာကြီးဝူက နျိုနျိုလေးကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ စကားပြောပြတ်ပါစေ ငါ မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို မင်းခံရမှာပဲ ဟု သူ၏ ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်ချေသည်။

နျိုနျိုလေးက ချင်ကျင့်ရှုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကြောင့် နင်ပါ ဒုက္ခရောက်သွားပြီထင်တယ်...”

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နင်က ပိုပင်ပန်းတာပါ... ငါက နာရီဝက်ပဲ ရပ်ရတာ... နင်က တစ်နာရီ ရပ်ရမယ်...”

နျိုနျိုလေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

သူတို့၏ နံနက်ပိုင်းအတန်းမှာ တစ်နာရီသာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ နျိုနျိုလေးသည် အတန်းပြီးသည်အထိ မတ်တတ်ရပ်ရတော့ပေမည်။

အပေါ်မှ ဆရာကြီးဝူက သင်တန်းနည်းပြဆရာကို သယ်ဆောင်လာပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်လေ၏။

“ဒီနေ့ ငါသင်ပေးမယ့် သင်ခန်းစာက အမျိုးသမီးများ၏ ပညတ်တော် များပဲ... အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားက နာခံခြင်းသုံးပါးနဲ့ အကျင့်သီလလေးပါးမှာ ရှိတယ်... ဒီနာခံခြင်းသုံးပါးနဲ့ အကျင့်သီလလေးပါးက အသီးသီး...”

ဆရာကြီးဝူသည် အောက်မှလူများ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားသည်ဖြစ်စေ မကြားသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ စာအုပ်ကိုကိုင်ကာ ခေါင်းယမ်းပြီး ဖတ်ပြနေတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။ သူမသည် ဤအရာများကို နားထောင်ရခြင်းအား မကြိုက်ပေ။

ယခင်က ကုမင်တာ့ သင်ပေးခဲ့သည်များနှင့် မတူညီဟု ခံစားရချေသည်။

သို့သော် အတန်း၏ သင်ခန်းစာ အကြောင်းအရာကို ဆရာက ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဆရာက သင်ချင်ရာကို သင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ နျိုနျိုလေးက ဘာမှမပြောဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက် နားထောင်နေလိုက်လေသည်။

“ကုရှီ... ခုနက ငါပြောခဲ့တာကို ပြန်ပြောပြစမ်း…”

ဆရာကြီးဝူက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အကြည့်အားလုံးက နျိုနျိုလေးထံသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

ဆရာကြီးဝူက တစ်ခေါက်သာ ပြောခဲ့ပြီး ဤအရာများသည် ယခင်က ကုမင်တာ့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးသော အရာများဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမကို ချက်ချင်း ပြန်ပြောခိုင်းနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် စကားများများ ပြောရမည်မှာ သေချာပေသည်။

“နာခံခြင်းသုံးပါးနဲ့ အကျင့်သီလလေးပါးက အိမ်မှာ ဖခင်ကို နာခံရမယ်... ယောက်ျားရရင် ခင်ပွန်းကို နာခံရမယ်...”

ဆရာကြီးဝူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအဖေက စာမေးပွဲမှာ ပထမရခဲ့ပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာက ကျားအဖေကနေ ခွေးသမီး မွေးလာတာပဲ... ငါ ခုနလေးတင် ပြောပြတာကို မင်းမေ့သွားပြီ... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အခေါက်တစ်ရာ ကူးရေးဖို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ဆရာကြီးဝူက ဘေးနားရှိ တတိယသခင်မလေးလီကို ထပ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

“မင်း... နာခံခြင်းသုံးပါးနဲ့ အကျင့်သီလလေးပါးဆိုတာ ဘာလဲ ပြောပြစမ်း...”

တတိယသခင်မလေးလီသည် သူတို့ထက် အသက်ပိုကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်လည်း နာခံခြင်းသုံးပါးနှင့် အကျင့်သီလလေးပါးကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမက မတ်တတ်ရပ်ကာ အလွန်ချောမွေ့စွာ ရွတ်ဆိုပြလိုက်တော့သည်။

အကုန်ရွတ်ဆိုပြီးနောက် တတိယသခင်မလေးလီက လှည့်ကာ နျိုနျိုလေးကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ချေသည်။

ဆရာကြီးဝူက သူမ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို သိပ်မသဘောကျပေ။ ထိုအစား သူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမျိုးသမီးတွေဟာ သန့်သန့်စင်စင်လေး လှပသင့်တယ်... ဘာလို့ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြုမူနေရတာလဲ...”

တတိယသခင်မလေးလီသည် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

ဆရာကြီးဝူက အတန်းဆက်သင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က မိန်းကလေးတွေလေ... စောစောဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် အိမ်ထောင်ပြုရမှာပဲ... စာလုံးနည်းနည်းပါးပါး မှတ်မိရင် အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ပညတ်တော်တွေကို ဖတ်ကြည့်ပြီး အမျိုးသမီးတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားကြ... ဒါမှ ဖန်ဆင်းခံရရင်တောင်မှ...”

အမျိုးသမီးများအပေါ် ဆရာကြီးဝူ၏ နှိမ့်ချပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီဖြစ်သော နျိုနျိုလေးမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အမျိုးသမီးက အားမနည်းဘူး... ယောက်ျားတွေထက် မနိမ့်ကျဘူး... လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ တခြားသူတွေကို စကားလုံးတိုင်းမှာ နှိမ့်ချမပြောဘူး... ဒါက တကယ် လူကြီးလူကောင်း မဆန်ဘူး...”

နျိုနျိုလေးသည် ကလေးများအ ကျောင်းစတက်သည့် ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက သမီးဖြစ်သူအား ရည်မှန်းချက်များချမှတ်နိုင်ရန်၊ ပညာရေးတွင် ကြိုးစားအားထုတ်နိုင်ရန်နှင့် အမျိုးသမီးဖြစ်သောကြောင့် ပျင်းရိမှုမရှိစေရန် ဤကဲ့သို့သော အမြင်များကို သွတ်သွင်းပေးချင်လေသည်။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီးဝူသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး နျိုနျိုလေး၏ အသားကို ကိုက်ဖြတ်ချင်သကဲ့သို့ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် နျိုနျိုလေးကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

“ယောက်ျားလေးက အသက်ခြောက်နှစ်မှာ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာပြီး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးတက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးကတော့ တစ်နေ့လုံး အိမ်ထဲမှာပဲ တွေဝေနေတတ်တယ်... ယောက်ျားလေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ...”

ဆရာကြီးဝူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ယောက်ျားလေးက အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းဖို့ အခွင့်အရေးရပေမယ့် မိန်းကလေးကတော့ အိမ်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်... အခွင့်အရေးတူညီမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ပိုဉာဏ်ကောင်းမလဲ...”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... မင်းက ထွင်းထုဖို့ခက်တဲ့ သစ်ဆွေးတုံးပဲ... ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ လူယုတ်မာတွေကို ပျိုးထောင်ဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး... မင်းလို ကျောင်းသားမျိုးကို အရှင်မင်းကြီးက ဖျောင်းဖျရင်တောင် ငါ လုံးဝ ထပ်မသင်တော့ဘူး...”

ဆရာကြီးဝူက ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်လေ၏။

“အမျိုးသမီးတွေနဲ့ လူယုတ်မာတွေကို ပျိုးထောင်ဖို့ ခက်ခဲတယ် ဟုတ်လား... ပညာရှိကြီးကွန်ဖြူးရှပ် ပြောတာ သေချာပေါက် မှန်လို့လား...”

ဆရာကြီးဝူ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ ပြန်လှန်မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သိသာသော်လည်း နျိုနျိုလေးက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးကို မေးခွန်းထုတ်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ….ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးကိုတောင် မင်းက မေးခွန်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက လက်လှမ်းကာ စာသင်စားပွဲပေါ်သို့ အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။

အားအရမ်းသုံးမိလို့ဖြစ်စေ၊ စားပွဲ၏ အရည်အသွေးက ညံ့လွန်း၍ဖြစ်စေ၊ သူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲမှာ ကွဲအက်သွားတော့၏။

ဆရာကြီးဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ စားပွဲကွဲအက်သွားကာ သူက စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

“လက်... ငါ့လက်...”

စားပွဲကို ရိုက်ချိုးလိုက်သဖြင့် ဆရာကြီးဝူ၏ လက်မှာ ကောင်းစွာ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ညာလက်ကို အုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ ခုနက သူ၏ နားထဲတွင် ကြွပ်ဆတ်သောအသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ဝါးနှင့် ရိုက်မိသွားပြီဟု သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ အလွန်နာကျင်နေသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးထံ သွားပြရန်သာ တွေးနေတော့သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ဤအတန်းထဲသို့ ဆက်မဝင်နိုင်တော့ပေ။ အတန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ဆရာကြီးဝူက နျိုနျိုလေးကို နာကြည်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ယခုအခါ သူ အလွန်ကံဆိုးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ဤကလေးမလေးကြောင့် သူ ရှုံးနိမ့်သွားရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဆရာကြီးဝူသည် အခြားသူများကို ပြောပြရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်ဝါးကို အုပ်ကိုင်ကာ အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အားလုံးက သူ အော်ဟစ်သံကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်ချေသည်။

ကောင်မလေးများသည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဆရာကြီးဝူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရကာ လမ်းလျှောက်ရာတွင် သတိမထားမိသဖြင့် ချော်လဲသွားပုံရသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ရှင်းလင်းမထားသော ကျောက်စရစ်ခဲများကို တိုက်မိသွားသဖြင့် ခေါင်းကွဲကာ သွေးများ ထွက်လာတော့သည်။