အခန်း ၃၃၄

အခန်း ၃၃၄ - စကားပါးခြင်း

နျိုနျိုလေးက မူလက ချက်ချင်း သဘောတူချင်သော်လည်း ရှိုကန်းနန်းဆောင်၏ ပိုင်ရှင်မှာ မယ်တော်ကြီးဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။ သူငယ်ချင်းများကို အလည်လာခွင့်ပြုမလားဟူသည်ကို မယ်တော်ကြီးကိုလည်း မေးကြည့်ချင်ပေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွားကို အရင်မေးကြည့်ဦးမယ်... တကယ်တော့ ငါလည်း နင်တို့ဆီ လာဆော့လို့ ရပါတယ်...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်မြောင်မြောင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“နင် ငါတို့ဆီ လာတာက ပိုကောင်းပါတယ်... မယ်တော်ကြီးက ကြည့်ရတာ အရမ်းတည်တော့ ငါ နည်းနည်း ကြောက်လို့...”

အခြားကောင်မလေးများလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြလေ၏။ မယ်တော်ကြီးသည် နျိုနျိုလေးအပေါ်တွင်သာ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သော လူကြီးတစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။ အခြားသူများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘုရားကျောင်းရှိ ဗောဓိသတ္တများထက်ပင် ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်ပုံရသည်။ ဤကလေးများမှာ သဘာဝကျစွာပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါက ချန်လဲ့နန်းဆောင်မှာ နေတာ...”

“ငါက ကျင်းယန်နန်းဆောင်မှာ... နျိုနျို... ငါ့ဆီလာခဲ့နော်...”

“မဟုတ်ဘူး... နျိုနျိုက ငါ့ဆီလာရမှာ... ငါက နန်နင်းနန်းဆောင်မှာ နေတာ...”

နျိုနျိုလေးကို အပြိုင်အဆိုင် လုယူရန်အတွက် ကောင်မလေး အနည်းငယ်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် တကယ်ကို ငြင်းခုံနေကြတော့သည်။

“ကဲ... ကဲ... မငြင်းကြနဲ့တော့...”

နေရာတွင် နျိုနျိုလေးနှင့် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရေးရှိသူအဖြစ် ချင်ကျင့်ရှုသည် ဤအချိန်တွင် အုပ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ရန်ပွဲကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ချိန်တွင် သူမ ပြောလိုက်သည့်စကားမှာ အနည်းငယ် ဘက်လိုက်နေလေ၏။

“နျိုနျိုက ငါနဲ့ အရင်းနှီးဆုံးပဲ... အချိန်ကျရင် သူက ငါနေတဲ့ ချင်းရွှမ်နန်းဆောင်ကို လာရှာလိမ့်မယ်... ဒါပဲလေ... မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် အတူတူ ဆော့ကြတာပေါ့...”

သို့သော် အခြားကောင်မလေးများက မယုံကြည်ဘဲ ပြောလိုက်ကြသည်။

“နျိုနျိုက အရင်က နင့်အပေါ် ကောင်းပေးချင်ရုံပါ... နောင်ကျရင် ငါ့အပေါ် ကောင်းပေးချင်လာမှာပေါ့... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဆီလာမှာပေါ့...”

ကလေးငယ်များ စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး ရန်ဖြစ်လျှင် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ချေ။

“ငါ့ဆီလာပါ... ငါ့ဆီလာပါ...”

လူအနည်းငယ်မှာ အဆုံးမရှိ ငြင်းခုံနေကြပြီး တစ်ယောက်စီက နျိုနျိုလေးကို မလွှတ်ဘဲ ဆွဲထားကြရာ ထိုနေရာတွင်ပင် နျိုနျိုလေးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေတော့သည်။

ဤအခြေအနေမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်ဟု နျိုနျိုလေး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြုံဖူးသကဲ့သို့ပင်။

“မငြင်းကြနဲ့တော့... မငြင်းကြနဲ့တော့... မနက်ဖြန် ရှိုကန်းနန်းဆောင် အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်နေကြ... ဥယျာဉ်တော်ထဲမှာ ဆော့ကြတာပေါ့...”

မနက်ဖြန်တွင် သူငယ်ချင်းများ ကစားမည့်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြရသေးသော အရာတစ်ခု ရှိနေသေးပေသည်။

စုန့်မြောင်မြောင်က အစပြုကာ မေးလိုက်သည်။

“နျိုနျို... နင်က ဘယ်သူနဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလဲဆိုတာ မပြောရသေးဘူးနော်...”

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ ခေါင်းကြီးလာသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်မလေးလေးယောက်စလုံး သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“ဘယ်သူက အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာ ငါစောင့်ကြည့်ရဦးမယ်...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် နျိုနျိုလေးသည် သူတို့ ရစ်တွယ်နေမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေရဲဘဲ လှည့်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ခြံဝင်းတံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမကို ကျောင်းလာကြိုသော လော်မေ့ရန်ကို ဆွဲကာ ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းနေတော့သည်။

“မြန်မြန်လုပ်... မြန်မြန်လုပ်... သူတို့ကို လိုက်မီခွင့်ပေးလို့ မရဘူး...”

ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် နံနက်ပိုင်း နျိုနျိုလေး အပြင်ထွက်သွားကတည်းက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေပြီး အမြဲတမ်း စိတ်မအေးဖြစ်နေချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်လင် ရောက်လာပြီး မယ်တော်ကြီးက အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်လေ၏။

“အဖွား... ကျွန်မ နန်းတွင်းကို ဝင်လာဖို့ အဖွား မျှော်နေတယ်လို့ မယ်တော်က အရင်က ပြောဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေတုန်းက သမီး တံဆိပ်ပြားပေးပို့ပေမယ့် နန်းတွင်းက လက်မခံခဲ့ဘူး... အခုမှပဲ ဝင်လာခွင့်ရတော့တယ်... အပြင်ဘက်မှာ အဖွား ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲလို့ တွေးနေတာ...”

ရှန်လင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် အနည်းငယ် အနေရခက်နေသဖြင့် နျိုနျိုလေးကို မည်မျှချစ်ခင်ကြောင်း မြေးဖြစ်သူအား ပြောပြရန် မလွယ်ကူပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အဘွားစွန်းက အစပြုကာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“အဲဒီလိုပြောတာက မယ်တော်ကြီးကို တကယ် အထင်လွဲသွားတာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်က မယ်တော်ကြီး နေမကောင်းဖြစ်လို့ ရှိုကန်းနန်းဆောင်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတာပါ... မယ်တော်ကြီးက သခင်မလေး စိတ်ပူမှာစိုးလို့ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာ... မင်းသမီးကြီးတောင် မသိခဲ့ပါဘူး... ဒါကြောင့် သခင်မလေးကို နန်းတွင်း ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့တာပါ...”

ရှန်လင်သည် ဤအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“အဖွား... နေမကောင်းဘူးလား... ဘာရောဂါဖြစ်တာလဲ… သမီး နန်းတွင်းကို လာပြီး ပြုစုပေးမယ်...”

မယ်တော်ကြီးက အဘွားစွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စကားများလိုက်တာ...”

အဘွားစွန်းက ချက်ချင်း ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်လေ၏။

မယ်တော်ကြီးက ရှန်လင်ကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ရောဂါကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး... ရာသီဥတုအကူးအပြောင်းကြောင့် အအေးမိသွားရုံပါ... မြေးလေးကို စိတ်ပူအောင် ဘာလို့ ပြောရမှာလဲ...”

မယ်တော်ကြီး အဆိပ်မိခြင်းမှာ နန်းတွင်းအရှုပ်တော်ပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မင်းသမီးကြီးကိုပင်ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ရှန်လင်ကို ပြောပြမည်မဟုတ်ချေ။

“အချိန်တွက်ကြည့်လိုက်... နျိုနျိုလေး ကျောင်းဆင်းလောက်ပြီ မဟုတ်လား...”

မယ်တော်ကြီးက ဘေးနားရှိ နန်းတွင်းသူများကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် နန်းတွင်းသူထံမှ အပြုသဘောဆောင်သော အဖြေကို ရရှိလိုက်ချေသည်။

“နျိုနျိုက နန်းတွင်းကို ရောက်နေတာတောင် ဘာလို့ ကျောင်းသွားနေရသေးတာလဲ... ဘာတွေသင်ရတာလဲ... တစ်ရက်ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ သင်ရတာလဲ...”

မယ်တော်ကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အပြင်လူတွေက နန်းတွင်းမှာ ကလေးတွေကို ကောင်းကောင်း မပြုစုနိုင်ဘူးလို့ မထင်စေဖို့ နန်းတွင်းဝင်လာရင် ပိုပြီး စစာသင်ရမှာပေါ့...”

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နျိုနျိုလေးသည် ပျော်ရွှင်နေသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး မယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းဝှက်လိုက်တော့သည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... ဒီနေ့ ကျောင်းသွားတော့ အဖွားကို အရမ်းလွမ်းနေတာ...”

ကောင်မလေးက နို့နံ့မစင်သေးသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ မယ်တော်ကြီးမှာ သူမ၏ နှလုံးသား အရည်ပျော်ကျတော့မလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

“အဖွားလည်း သမီးလေးကို လွမ်းနေတာပါ...”

အဘွားနှင့်မြေးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးထဲတွင်သာ မြင်နေရပြီး အခြားသူများကို မမြင်နိုင်တော့ချေ။

ရှန်လင်က ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားတော့သည်။

“အစ်မလင်...”

ရှန်လင်က မေးလိုက်သည်။

“နျိုနျို... မယ်တော်ကြီးကိုပဲ လွမ်းပြီး ငါ့ကို မလွမ်းဘူးလား...”

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မကိုလည်း လွမ်းတာပေါ့... အစ်မက နျိုနျိုနဲ့အတူ နန်းတွင်းမှာ နေလို့ရမလား...”

ရှန်လင်၏ မျက်နှာတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပေါ်လာလေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနန်းတွင်း၌ သူမ သိပ်မနှစ်သက်သော လူအချို့ ရှိနေပေသည်။ သို့သော် နျိုနျိုလေးနှင့် မယ်တော်ကြီးတို့၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှန်လင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... နန်းတွင်းမှာ ခဏလောက် နေပါ့မယ်...”

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

မယ်တော်ကြီးကလည်း နှုတ်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ညည်းညူလိုက်လေ၏။

“ငါတို့ နျိုနျိုလေးက အစွမ်းထက်သေးတာပဲ... ပုံမှန်ဆို အားလင်ကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် ပြောပြော နန်းတွင်းမှာ ငါနဲ့အတူနေဖို့ သူငြင်းနေကျ... သမီးလေးက ဖျောင်းဖျလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း သဘောတူသွားတာပဲ...”

နျိုနျိုလေးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလင်က နျိုနျို စိတ်ကောက်ပြီး ပူဆာမှာကို ကြောက်လို့ပါ... အဖွားလည်း အဲလိုဆက်ပူဆာနေရင် သူ သေချာပေါက် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးက ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

ရှန်လင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေ၏။ မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏ တရားဝင်အဘွားဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာထားတင်းလိုက်သည်နှင့် သူမ ကြောက်ရွံ့လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်ချေ။

နျိုနျိုလေးက သူမကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကူညီချင်၍ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မတော်တဆ တိုက်မိသွား၍ဖြစ်စေ သူမ မသိသော်လည်း ဤကျေးဇူးကို ရှန်လင်က ရင်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ချေသည်။

သို့သော် အိမ်တွင်းရှိ သဟဇာတဖြစ်မှုလေထုမှာ အချိန်အကြာကြီး မခံလိုက်ဘဲ အစေခံများ ဝင်လာပြီး အစီရင်ခံကြတော့သည်။

“မယ်တော်ကြီး… ကိုယ်လုပ်တော်လီ က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပြီး အခု တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွားသကဲ့သို့ ခံလိုက်ရလေ၏။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ သူငယ်ချင်းတွင် ထူးခြားချက်တစ်ခုခုကို သတိထားမိပြီး အနားသို့လာကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်မလင်... နေမကောင်းဘူးလား...”

ရှန်လင်က ခေါင်းခါပြပြီး ဘာမှမပြောပေ။

မယ်တော်ကြီးက မြေးဖြစ်သူကို တွေးတောစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ငါ နေမကောင်းလို့ မတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ...”

ရှိုကန်းနန်းဆောင်တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ဤအခြေအနေကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ မှုန်ကုပ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်က မယ်တော်ကြီးသည် သူမကို သိပ်မနှစ်သက်သော်လည်း သူမကို ဘယ်တော့မှ မရှောင်ဖယ်ခဲ့ပေ။

အကုန်လုံး နျိုနျို ကြောင့်ပဲ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးထံမှ တိကျသော အဖြေတစ်ခုကို မရရှိခဲ့ချေ။ နျိုနျိုလေးသည် ထိုလူ ဟုတ်မဟုတ် သူမ မသိသေးသော်လည်း ထိုမျက်နှာကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်နေသည်ကိုတော့ သူမ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

နျိုနျိုလေး နန်းတွင်းသို့ ရောက်လာကတည်းက အရာရာတိုင်း အဆင်မပြေဟု ကိုယ်လုပ်တော်လီ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ နန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယုံကြည်ရသူများကို ထပ်မံခေါ်ယူကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ့သတင်းစကားကို အိမ်ကို ပို့လိုက်ပြီလား... ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတာတောင် ကုမိသားစုက ဘာမှ မဖြစ်သေးတာလဲ...”