အခန်း ၃၃၅

အခန်း ၃၃၅ - သူ လိမ်ပြောနိုင်လို့လား

ဤကာလအတွင်း ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် အစေခံရန် အလွန်ခက်ခဲပုံရသည်ဟု အဘွားအိုက ခံစားရလေ၏။ သူမက ရှင်းပြ၍မရသော တောင်းဆိုမှုအချို့ကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး သူမ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်ချေ။

“အမိန့်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း သခင်ကြီးကို ပြန်လည်လျှောက်တင်ပြီးပါပြီ... လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး... သခင်ကြီးက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မလဲ... ကျွန်မက အစေခံမို့ သူ့သခင်မလုပ်ရဲပါဘူး...”

အဘွားအိုက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါက အရေးတကြီး ကိစ္စဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြောခဲ့ရဲ့လား... ကုမိသားစုကို ဖိနှိပ်ပစ်ရမယ်လေ...”

အဘွားအိုမှာ အမှန်တကယ် ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သခင်ကြီးလီ၏ မူရင်းစကားအတိုင်း ပြောလိုက်ရလေ၏။

“သခင်ကြီးလီရဲ့ စကားအတိုင်း ပြောရရင်... သခင်ကြီးက ကုမင်တာ့က စာမေးပွဲအောင်ထားတာဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြီး သဘောကျနေတယ်... ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘာအမှားမှ မရှိတော့ ဘာလို့ သူ့ကို အရေးယူဖို့ လိုမှာလဲတဲ့... ကုမင်တာ့ရဲ့ အမှားကို ဖမ်းမိအောင် ခဏစောင့်ပါဦးလို့ သခင်ကြီးက ပြောပါတယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဆက်၍ နားမထောင်ချင်တော့ပေ။ ခဏစောင့်ပါဦး ဟု ပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဘာမှဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာ သူ မသိဘူးလား...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။

အဘွားအိုက အမှန်တကယ် မေးချင်ပေသည်။ ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက်အရေးကြီးလို့လဲ။

ကုမိသားစုနှင့် လီမိသားစုတို့သည် လုံးဝ အဆက်အသွယ် မရှိကြချေ။

သတိထားရမည်ဆိုလျှင် ကုမိသားစုက လီမိသားစု၏ စားသောက်ပွဲဖိတ်စာကို လက်မခံခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးကို ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု လုပ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား။

တရားဝင် နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဖြစ်လာ၍မရနိုင်ချေ။ ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင်တွင် အပြစ်မရှိပေ။ သခင်ကြီးလီက သူ့ကို ဖြေရှင်းချင်ပါက သူ့ကို အမှားလုပ်မိစေရန် သွေးဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ကြံဖန်တီးခြင်း တစ်ခုခုလုပ်ရမည်။

၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အရာဖြစ်စေ ကြိုတင်စီစဉ်ရမည်ဖြစ်ပြီး လူအင်အားနှင့် ပစ္စည်းအင်အား အမြောက်အမြား ကုန်ကျလိမ့်မည်။

အရာရှိလောကတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်သူဖွဲ့ခြင်းမှာ အမြဲတမ်း တားမြစ်ထားသော အရာတစ်ခုပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူအများစုမှာ မိမိတို့၏ တင်ပါးများ သန့်ရှင်းကြောင်း အာမမခံနိုင်ကြပေ။ မည်သည့်အချိန်တွင် မည်သူ့ကို စော်ကားမိမှန်း မသိသောလူများသည် ရုတ်တရက် မိမိတို့၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ နင်းမိသွားတတ်ကြသည်။

သခင်ကြီးလီက အရေးယူရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ကိုယ်လုပ်တော်လီ တွေးမိလေလေ၊ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

“သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်... သူ့ကို ငါဆွဲတင်ပေးနိုင်သလို စကားနားမထောင်တဲ့ အကျိုးဆက်က ဘာလဲဆိုတာ သိအောင် ငါသူ့ကို နင်းချေပစ်နိုင်တယ်လို့...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ စကားများ ယခုအခါ ပို၍ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လာလိမ့်မည်ဟု အဘွားအို မထင်ထားခဲ့ချေ။

သူမ တုန်ယင်စွာဖြင့် ဤစကားများကို လီမိသားစုထံ ပြန်လည်ပေးပို့သည့်အချိန်အထိ စောင့်လိုက်လေ၏။

သခင်ကြီးလီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ရာထူးမြင့်မားသော နေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို အားကိုးခြင်းဖြင့် လီမိသားစုသည် ယနေ့ခေတ် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ရရှိနိုင်သည်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ ညီအစ်ကိုဖြစ်စေ၊ ညီအစ်မဖြစ်စေ သူမ၏ အမြင်တွင်မူ သူမ၏ အမိန့်ကို နာခံသင့်သည်ဟု ထင်မြင်လေ၏။

သို့သော် လူသားများအကြောင်းကို သူမ သိပ်နားမလည်ခဲ့ပေ။

သခင်ကြီးလီသည် သူမကြောင့် အရာရှိစတင်ဖြစ်လာသည်မှာ မှန်သော်လည်း လက်ရှိအဆင့်အတန်းသို့ ရာထူးတိုးခံရခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်အပေါ် အခြေခံသည်ဟု သခင်ကြီးလီက ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ သူ့ကို အားကိုးရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားရလေ၏။

သခင်ကြီးလီ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေသည်ဟု အဘွားအို ခံစားရသော်လည်း နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို တွေးမိသောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်ချေသည်။

“သခင်ကြီး... ကုမိသားစုက အနာဂတ်ရဲ့ ရန်သူဖြစ်လို့ သေတဲ့အထိ ဖိနှိပ်ထားရမယ်... သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ထမြောက်ခွင့် မပေးရဘူး... မဟုတ်ရင် အားလုံး အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ သခင်မက ပြောပါတယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဘာလုပ်နေသည်ကို သခင်ကြီးလီ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ထင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ... ကုမင်တာ့က မြို့ပြအရာရှိလေ... ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ...”

သဘာဝကျစွာပင် အဘွားအိုမှာ ရှင်းပြစရာ မရှိချေ။ သူမသိသည်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ရှုပ်ထွေးသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးလီက လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါကို ငါသိပါပြီ... သူ့ကို ထပ်ပြီး စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်ပါ... ငါ ကြည့်ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်...”

သို့သော် အရာရာကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ မဖြေရှင်းသင့်ဟု အဘွားအိုက ခံစားရလေ၏။

နန်းတွင်း၌ နေ့လယ်စာစားပြီးပြီးချင်းမှာပင် မယ်တော်ကြီးသည် ကျောင်းမှ သတင်းရရှိခဲ့ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်ပင် ပြေးလာခဲ့တော့သည်။

“နျိုနျို... မင်းက တကယ်အစွမ်းထက်တာပဲ... ဆရာကြီးဝူက ငါ့ဆီမှာ နာရီဝက်လောက် ငိုနေတာ... ဒဏ်ရာတွေဗလပွနဲ့ အတော်လေး သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်... မင်းတို့လို ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးတွေကို သူ မသင်ပေးနိုင်တော့ဘူးလို့ပဲ ပြောနေတာ...”

ဦးလေးဖြစ်သူက မျက်နှာအေးစက်စက်ဖြင့် ဝင်လာကတည်းက ရှန်လင်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ပုန်းနေချင်တော့သည်။ နျိုနျိုလေး ဆူပူခံရမည်ကို မကြောက်ပါက သူမသည် ဘေးဘက်ခန်းမတွင် ပုန်းနေမည်မှာ သေချာပေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“သူက သမီးတို့ကို သင်ပေးချင်ရင်တောင် သမီးက သူ့ဆီကနေ မသင်ချင်သေးပါဘူး...”

ဧကရာဇ်သည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော ကလေးတစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။

“မင်းလောက်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က စာသင်ရမယ့်အချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာမသင်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... ဆရာတွေကို လေးစားဖို့နဲ့ ပညာရေးကို တန်ဖိုးထားဖို့အကြောင်းကို ဘာလို့ ဘာမှမသိရတာလဲ...”

ဧကရာဇ်က တကယ်ဒေါသထွက်နေကြောင်းကို မယ်တော်ကြီး သဘာဝကျစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကလေးများကို အလိုလိုက်တတ်သော အဘွားများအားလုံးကဲ့သို့ပင် သူမက နျိုနျိုလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အမြန်ဖက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီဆရာက ကောင်းကောင်း မသင်ပေးလို့ပါ... ငါတို့က နောက်တစ်ယောက် ပြောင်းချင်ရုံလေးကို... သားတော်က ကလေးကို ဘာတွေ

ဒေါသထွက်နေတာလဲ...”

“မယ်တော်... သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အလိုလိုက်ထားရတာလဲ... အမှားလုပ်ပြီး နောင်တမရချင်တာကို ထားလိုက်တော့.. ပြန်တောင်ပြောရဲသေးတယ်...”

မယ်တော်ကြီးက ကလေးကို သနားသွားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေးရဲ့ အမှားလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး... ဝူ ဆိုတဲ့သူရဲ့ အမှားဖြစ်မှာ သေချာတယ်...”

ဧကရာဇ်။ …

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော မယ်တော်ကြီးသည် ဤမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားမျိုးကို ပြောနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ် မထင်ထားခဲ့ချေ။

မယ်တော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း နျိုနျိုလေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးဝူကို သမီး မကြိုက်ဘူး... သူပြောတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး...”

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင် မပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေတော့သည်။

“အဲဒါ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဟန်လင်ကျောင်းတော်ကနေ မင်းအတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာပဲ... တရားဝင် အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားတဲ့ ကျင်ရှီ တစ်ယောက်လေ... ကဗျာတွေ စာအုပ်တွေ အများကြီးတတ်ပြီး ဗဟုသုတကြွယ်ဝတယ်... သူက ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ရှိတယ်လို့တောင် လူတချို့က မှချက်ပေးခဲ့ကြတာ...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“သူက ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်နဲ့ မတူပါဘူး... ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လိုပဲ ခံစားရတယ်... စကားပြောတာ အရမ်းနားထောင်ရဆိုးတာပဲ...”

ဧကရာဇ်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိသော လူတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းကို ဒီလောက် ရန်ငြိုးထားအောင် သူက ဘာပြောလိုက်လို့လဲ...”

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ကလေးဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

“အမျိုးသမီးတွေက အသုံးမကျဘူးလို့ သူပြောတယ်...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မကျေနပ်မှုကို ပထမဆုံးခံစားရသူမှာ မယ်တော်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... မိန်းမက အသုံးမကျရင် သူက ဘယ်လိုမွေးလာတာလဲ... သူ့ကလေးက ယောက်ျားရဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ ထွက်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိလို့လား... သူ အိမ်ပြန်ပြီး သူ့အမေကို ဒီလိုပြောရဲသလား...”

မယ်တော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သူက သမီးတို့ကို ရယ်ခွင့်တောင် မပေးဘူး... ဒါက လေးနက်မှုမရှိဘူး... အမျိုးသမီးတွေရဲ့ တာဝန်ကို မလိုက်နာဘူး အဲလို ပြောတယ်...”

မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်ကို လှည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။

“မင်းကြီး... မင်းရှာလာတဲ့သူက ဒီလိုလူလား... ကလေးဆိုတာ သဘာဝအရ ပျော်ရွှင်ချင်တာပဲ... ဘာမှားနေလို့လဲ... သူများတွေ ရယ်တာကိုတောင် သူက ဂရုစိုက်နေရတာလား... ကြက်မွေးကို မြားလိုကိုင်ထားပြီး သူသာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ရင် ဒီနေ့ နျိုနျိုလေးကို သူဘယ်လို နှိပ်စက်မလဲဆိုတာတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

“ဟုတ်တယ်... သူက သမီးကို ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းပြီး တစ်နာရီလောက် ရပ်ခိုင်းထားတယ်...”

မယ်တော်ကြီးက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

“သမီးလေးက အသက်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ခြေသလုံးအရိုးတွေက ကောင်းကောင်း မကြီးထွားသေးဘူး... ဘယ်လိုလုပ် မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးလို့ရမှာလဲ... တစ်ခါရပ်ရင် တစ်နာရီ ကြာတယ်ဆိုတာ... သူ့ဆီကနေ တကယ်ပဲ ပြစ်ဒဏ်ခံရရင် လူတွေ အဆင်ပြေနိုင်ပါ့မလား... ဒါက ခေတ်ပြိုင် ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်လား... စွမ်းရည်က သိပ်မရှိဘဲ နှိပ်စက်တဲ့ ပုံစံတွေကတော့ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပဲ...”

ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းမှာ ဤအချိန်တွင် အလွန်ကြီးမားလွန်းနေပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလား... နျိုနျို... မင်း လိမ်ပြောလို့မရဘူးနော်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးက ထပ်မံစိုးရိမ်သွားပြီး နျိုနျိုလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကြီး... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက အသက်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... သူက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ... သူ လိမ်ပြောပါ့မလား...”