အခန်း ၃၃၆

အခန်း ၃၃၆ - ကမ္ဘာပေါ်မှဧည့်သည်နှင့်မတူ

မနက်ပိုင်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဆရာကြီးဝူနှင့် ကောင်မလေးအနည်းငယ်သာ သိကြပြီး မယ်တော်ကြီးက ထိုသို့ပြောခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်က နားမထောင်ဘဲ ချန်ရုံရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချန်ရုံရှန်းက အရိုအသေပေးကာ ထွက်သွားတော့သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် သားဖြစ်သူက ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ကိစ္စမှလွဲ၍ အခြားကိစ္စများတွင် ရှုပ်ထွေးလွယ်ကြောင်း သိထားပေသည်။ အခြားကိစ္စအများစုကို သေချာစွာ စိစစ်ပြီး ကိစ္စများကို ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ မလွတ်ကင်းစေချင်ခဲ့ချေ။

ကလေးဆိုသည်မှာ စကားကို ဝေဝါးစွာပြောတတ်ပြီး မသိမသာ ချဲ့ကားပြောတတ်ကြလေ၏။ နျိုနျိုလေး၏ စကားပြောဆိုမှုပုံစံတွင် ဆရာကြီးဝူမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် မတူတော့ပေ။

ချန်ရုံရှန်းသည် အခြားနန်းဆောင်များသို့ သွားကာ အခြားကောင်မလေးများကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး အမှန်တရားကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကလေးတစ်စုသည် ပိုမိုချဲ့ကားသော စကားများကို ပြောဆိုရန် လမ်းညွှန်ခံရပြီး သူတို့၏စကားများအရ ဆရာကြီးဝူမှာ လူသတ်မီးရှို့တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေတော့သည်။

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးဝူက အရမ်းဆိုးတယ်... သူက နျိုနျိုကို စကားနဲ့မနိုင်လို့ ဒေါသထွက်ပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအမုန်းတရားကို အတိုးချတာ... နျိုနျိုကိုလည်း ရိုက်တော့မလို့ လုပ်နေတာ..."

စုန့်မြောင်မြောင်က ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုက လူကောင်း သူရဲကောင်းပဲ... ဆရာကြီးဝူက လူဆိုးကြီး... သူက နျိုနျိုကို မိန်းမကောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်... နျိုနျိုက မိန်းမတွေရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို မစောင့်ထိန်းဘူးလို့ ပြောတယ်... နျိုနျိုကို အမျိုးသမီးများ၏ ပညတ်တော် စာအုပ် အခေါက်သုံးရာ ကူးရေးခိုင်းတယ်... သူ့မျက်လုံးတွေက နျိုနျိုကို သေအောင် ရိုက်တော့မယ့်အတိုင်း အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

ချန်ရုံရှန်းသည် နန်းဆောင်ငါးခုသို့ သွားပြီး ပြန်လာသောအခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"အရှင်မင်းကြီး... ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ သမီးကြီးနဲ့ စုန့်မိသားစုမှ သခင်မလေးစုန့် အပါအဝင် ကောင်မလေးလေးယောက်က နျိုနျိုလေးပြောတာနဲ့ ဆင်တူပါတယ်... ဆရာကြီးဝူက နျိုနျိုနဲ့ သခင်မလေးချင်တို့ကို ဆူပူတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဝမှာ အငြင်းပွားခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်... ရန်ဖြစ်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆရာကြီးဝူက အမျိုးသမီးတွေဟာ သန့်စင်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့အတွက် နည်းနည်းလေးမှ မပျော်ရွှင်သင့်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်..."

ချန်ရုံရှန်းသည် နျိုနျိုလေးအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် ဤသက်သေလေးဦးကို အရင်ပြောပြလိုက်လေ၏။

ဧကရာဇ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း အလွန်စူးရှစွာ မေးလိုက်သည်။

"နောက်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကရော..."

ချန်ရုံရှန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... တတိယသခင်မလေးလီကတော့ အမြင်မတူပါဘူး... သူက နျိုနျိုလေးက ပြဿနာရှာတာလို့ ထင်ပါတယ်... ဆရာကြီးဝူ စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ နျိုနျိုက ငြင်းခုံတယ်တဲ့... ဆရာကြီးဝူက နျိုနျိုကို ဖြောင်းဖြလို့မရဘူးလို့ ဆိုပါတယ်..."

ချန်ရုံရှန်းသည် ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်ရှိလူဖြစ်ရာ သူသည် စကားပြောဆိုရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ချေသည်။ တတိယသခင်မလေးလီ၏ မူရင်းစကားမှာ နျိုနျိုက ဆိုးသွမ်းပြီး ဆရာကို ဆန့်ကျင်တယ် ဖြစ်သော်လည်း ယခု သူက အဖြူအမည်းကို ရောနှောမပစ်ဘဲ နျိုနျိုလေး၏ အမှားအမှန် ခွဲခြားတတ်သော ပုံရိပ်ကို တည်ဆောက်ပေးလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ကဲ့ရဲ့ခြင်းမှ ချီးမွမ်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်လေ၏။

မယ်တော်ကြီးသည် နျိုနျိုလေးကို နှစ်သက်ပြီး တတိယသခင်မလေးလီကို မုန်းတီးပေသည်။ ချန်ရုံရှန်း ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရယူခြင်းဟု မှတ်ယူနိုင်တော့သည်။

"ဒီတတိယသခင်မလေးလီက နျိုနျိုလေးရဲ့ အတန်းဖော်ဖြစ်ပေမယ့် ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုနေတာက သူ့ရဲ့ မခံမရပ်နိုင်တဲ့ အမူအကျင့်ကို ပြသနေတာပဲ..."

မယ်တော်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ပြဿနာရှာတာ ဟူသော ကိုးကားစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်သည်လည်း အလွန်နေရခက်သွားချေသည်။ သူက ကိုယ်လုပ်တော်လီကိုသာ မျက်နှာသာပေးသော်လည်း လီမိသားစု၏ အသုံးမကျသော တူမနှင့်အတူ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားမည်မဟုတ်ပေ။

ချန်ရုံရှန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မယ်တော်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မေးကြည့်ခဲ့ပါတယ်... တတိယသခင်မလေးလီက ဆရာကြီးဝူရဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးကြား ကွာခြားချက်ကို အလွန်ချီးကျူးပြီး အခြားကောင်မလေးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တတိယသခင်မလေးလီအပေါ် မယ်တော်ကြီး၏ အမြင်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားတော့သည်။ သူမက ဧကရာဇ်အား မကျေမနပ် ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းကြီး... အစက တတိယသခင်မလေးလီ နန်းတွင်းဝင်လာတာကို ငါကိုယ်တော် သဘောမတူခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ်လုပ်တော်ကို တောင်းဆိုခိုင်းတော့ သူက ဒီလို ပြဿနာတွေ ရှာလာတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို ခေါင်းမာတဲ့ လူကြီးက ပြစ်ဒဏ်ပေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ... တတိယသခင်မလေးလီက သူ့ကို သွေးထိုးပေးခဲ့လားဆိုတာတောင် မသိဘူး..."

အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ဧကရာဇ်က မထင်ထားခဲ့ချေ။ အချိန်အတော်ကြာ ဆူညံပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် သူ အပြစ်တင်ခံလိုက်ရတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ မိခင်မှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကိုပင် ရှာမတွေ့သေးပေ။ မယ်တော်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာပင်။

"မယ်တော်... တတိယသခင်မလေးလီက နန်းတွင်းကို ဝင်လာပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အပြင်လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပြန့်သွားရင် ကောင်မလေးရဲ့ နာမည်ပျက်ရုံသာမကဘဲ အမတ်တွေရဲ့ နှလုံးသားကိုပါ အေးစက်သွားစေနိုင်တယ်..."

ဧကရာဇ်က အကြောင်းပြချက်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် သားဖြစ်သူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမဟုတ်ဘဲ လေးလေးနက်နက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်မရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"လူတစ်ယောက်ကို အလျင်စလို အပြင်ပို့လိုက်ရင် နောင်တရစရာတွေ အများကြီး ရှိလာမယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲကိုး..."

ဧကရာဇ်မှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

သူ၏ မိခင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပြီး တည်ငြိမ်ခဲ့သော်လည်း နျိုနျိုလေးနှင့် တွေ့သောအခါ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရန် သာမန်အမျိုးသမီးများ၏ ရန်ပွဲများမှ သင်ယူခဲ့လိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ် မထင်ထားခဲ့ချေ။

"မယ်တော်က တတိယသခင်မလေးလီကို သဘောမကျဘူးလေ... နှစ်လလောက်နေရင် သူ့ကို နန်းတော်ထဲကနေ သေချာပေါက် အပြင် ပို့လိုက်ပါ့မယ်..."

ဧကရာဇ်က ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။ သူမ သတိရလာကတည်းက အဆိပ်ခတ်မှုအား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လူများကို စေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ ကိုယ်လုပ်တော်လီတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိသလို သမားတော်ကြီးလီနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် များများစားစား မရှိပုံပေါ်သော်လည်း ဤကိစ္စကို လုပ်နိုင်သူမှာ ကိုယ်လုပ်တော်လီ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်ဟု မယ်တော်ကြီးက အလိုလို ခံစားနေရချေသည်။

သေချာသည်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်လီက မတရားခံရလျှင်တောင်မှ မယ်တော်ကြီးက အရေးစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမကို ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးဟု ခေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်သာ ဖြစ်လေ၏။

"မင်းကြီး... မင်းက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အသက်ကြီးနေပြီမို့ ကလေးမွေးဖို့ ခက်ပါတယ်... မင်း ငယ်ရွယ်တဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကိုလည်း သွားကြည့်သင့်တယ်... မွေးစားကလေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း ကိုယ့်သွေးသားနဲ့ ဘယ်နှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ..."

မယ်တော်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။

ဤအမှန်တရားကို ဧကရာဇ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူက အသက်ကြီးလာပြီး ကလေးမွေးစားရန်အတွက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သဘောထားကွဲလွဲနေကြသည်ဟုသာထင်ခဲ့၏။ နန်းတွင်းမှာလည်း မငြိမ်းချမ်းပေ။ သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်လီနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဧကရာဇ်မှာ မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"မယ်တော်... ကိုယ်လုပ်တော်လီက သားတော့်အပေါ် ဆက်ဆံတာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မတူဘူးလေ..."

မယ်တော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်လုပ်တော်လီက မင်းအသက်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ မင်းအမြဲ ခံစားနေရတာကို ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်... သူက မင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဂရုစိုက်ပြီး အမြဲတမ်း ပိုပြီး အလိုလိုက်ခံချင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အခု လီမိသားစုရဲ့ ခွေးတွေကြက်တွေတောင် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းကြီး... မင်း သူ့ကို ဘာမှ အကြွေးမတင်တော့ပါဘူး..."

ဧကရာဇ် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဒီလို လူဆိုးမဖြစ်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ မင်းအစ်မ ကလေးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... ဒါက ငါ့ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး ကောင်းချီးပါပဲ..."

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထား ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"အမွေဆက်ခံမယ့်သူကို မျှော်လင့်တာထက်... သမီးမိန်းကလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိဘတစ်ယောက်ဖြစ်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မင်း ခံစားစေချင်တယ်... မိဘနဲ့ ကလေးကြားက သွေးသားဆက်နွှယ်မှုကို ကိုယ်တိုင်မတွေ့ကြုံဖူးဘဲ ခံစားလို့မရဘူး..."

ဧကရာဇ်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သားတော် ရှုပ်ထွေးသွားပါတယ်... မယ်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တဲ့ အရွယ်ကို ထိခိုက်စေပြီး သားတော့်အတွက် စိတ်ပူနေရသေးတယ်..."

မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်ကို အမြန်ထူပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြမ်းပြင်က အေးတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေနဲ့... မင်းကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ပေးနိုင်သရွေ့ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ခွဲရမယ်ဆိုရင်တောင် ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဧကရာဇ်သည် ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မျက်နှာသာပေးပြီး တစ်လလျှင် ဆယ်ရက်ကျော်ခန့် ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ နန်းဆောင်တွင် နေထိုင်ကာ အခြားသူများအား ပေးသော ကျေးဇူးတော်များကို လျှော့ချခဲ့ပေသည်။

ယခင်က ကိုယ်လုပ်တော်လီ ကလေးမွေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သောကြောင့် မယ်တော်ကြီးက ဤကိစ္စကို သီးသန့်မပြောခဲ့ဖူးချေ။ ယခုအခါ ဤအတွေးကို သူမ လုံးဝ ပယ်ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမက သားဖြစ်သူ၏ စိတ်သဘောထားကို ကောင်းစွာ သိထားရာ သူက ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲပေသည်။ ယနေ့ ဤမျှလောက် ပြောရသည်မှာ အကန့်အသတ်တစ်ခုနှင့်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ရပ်လိုက်ခြင်းက ကောင်း၏။ မိဖုရားငယ်လေးများ အကြောင်း ထပ်ပြောလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ရလေသည်။

ဧကရာဇ်သည် အတွင်းခန်းမမှ ထွက်လာရာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ကြံပိုးပင်အောက်မှ ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပန်းရောင်သမ်းနေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ စာလုံးကြီးများ ရေးနေသော နျိုနျိုလေးကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျက်သရေရှိပြီး အလင်းနှင့် အရိပ်အကွက်များက အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးထောင့်များပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေလေ၏။

ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း မပေါ်လာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကမ္ဘာပေါ်မှ ဧည့်သည်နှင့်မတူဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ရမည်။