အခန်း ၃၃၇

အခန်း ၃၃၇ - နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းခြင်း

ဧကရာဇ်သည် ခဏမျှသာ မိန်းမောသွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာလေ၏။

လော်မေ့ရန်သည်လည်း ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ် ရှိနေသည်ကို သတိထားမိပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်တော့သည်။

ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများက နျိုနျိုလေးထံသို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိဘတစ်ယောက်ဖြစ်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှု ဟူသော မယ်တော်ကြီး၏ စကားများက ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်နေချေသည်။

ကောင်မလေးသည် လက်ထဲတွင် စုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး သူမရှေ့ရှိ ကိစ္စမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်တစ်ခုအလား စာလုံးကြီးများကို အလေးအနက် ရေးနေဆဲပင်။

နျိုနျိုလေးသည် ပုံတစ်ပုံလုံးကို ရေးဆွဲပြီးစီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမရေးထားသော စာလုံးကြီးများကို သေချာကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ သက်ပြင်းချတာလဲ..."

ဧကရာဇ်က ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

ဧကရာဇ်က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လက်ကမ်းပြီး ကောင်မလေးကို ထူပေးလိုက်တော့သည်။ အကြောင်းရင်းကို သူ မသိသော်လည်း နျိုနျိုလေးက သူ့ကို အရိုအသေပေးသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ မကြည့်ရက်နိုင်ချေ။

နျိုနျိုလေးက အရင် ဧကရာဇ်၏ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်။

"သမီးက ဒီလောက်ကြာကြာ ရေးနေတာတောင် စာလုံးတွေက သိပ်တိုးတက်မလာဘူး... အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ဖေဖေ မြင်ရင် စိတ်ပျက်သွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

နျိုနျိုလေးသည် အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကုမင်တာ့ စိတ်ပျက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ဧကရာဇ်က သဘာဝကျစွာ ကြားသိနိုင်ပေသည်။ ကောင်မလေးသည် ကုမင်တာ့ကို အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

ဧကရာဇ်မှာ အနည်းငယ် သွားကိုက်သလို ခံစားရပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမကောင်းဘူး ထင်လို့လဲ..."

ဧကရာဇ်သည် ကျောက်စားပွဲဆီသို့ ခြေနှစ်လှမ်းလှမ်းသွားပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ စာလုံးကြီးအပုံကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေး၏ အရေးအသားမှာ အထူးတလည် မကောင်းသော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိအသက်အရွယ်တွင်မူ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဟု ဧကရာဇ်က ထင်မြင်ကာ အနည်းဆုံးတော့ အလွန် စည်းကမ်းတကျရှိပုံရပေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးကိုယ်တိုင်မှာ မကျေနပ်ပေ။ ကောင်မလေးက စာလုံးတစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ကြည့်ပါဦး... သမီးရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေက ပုံသဏ္ဌာန်ပဲရှိတယ် အသက်မပါဘူး... ပျော့ဖတ်နေတာပဲ..."

ဧကရာဇ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အသက်ဘယ်လောက် ရှိသေးလို့လဲ... ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ... ကြီးလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

လော်မေ့ရန်သည် ပါးစပ်ဟကာ စကားပြောရန် တွေးလိုက်သော်လည်း သူမက ပြန်အောင့်ထားလိုက်ချေသည်။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စကားပြောချင်နေသော လော်မေ့ရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မမေ့ရန်... တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ထင်လို့လား..."

ဧကရာဇ်သည်လည်း နျိုနျိုလေး၏ စကားနောက်တွင် လော်မေ့ရန်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤမျက်နှာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လော်မေ့ရန်သည် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် အချောဆုံးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ ဧကရာဇ်သည်လည်း ပုံမှန်အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကို နှစ်သက်သည်မှာ သဘာဝပင်။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်လီက လော်မေ့ရန်ကို မနှစ်သက်ဟုသာ သူ ထင်ခဲ့သည်။

လော်မေ့ရန် အမှားမလုပ်ခဲ့ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ဧကရာဇ်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေဆဲပင်။

လော်မေ့ရန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... အခု ဒီစာလုံးက ပျော့ဖတ်နေတယ်လို့ ထင်ရတာက ကလေးလေးက ငယ်သေးပြီး လက်ထဲမှာ အားမရှိလို့ပါ... စာလုံးတွေကို မြန်မြန် လေ့ကျင့်ချင်ရင် တကယ်လုပ်ရမှာက ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ဖို့ပါပဲ..."

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ဘယ်လို တိုးမြှင့်ရမလဲ... သမီးက ပိုစားရမှာလား... တစ်နေ့ ငါးနပ် စားရမှာလား... သရေစာတွေ ပိုစားရမှာလား..."

နျိုနျိုလေး၏ အစားအသောက်မက်သော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်နှင့် လော်မေ့ရန်တို့မှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။

နျိုနျိုလေးက သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

"အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား... ဒါဆို ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."

ဧကရာဇ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး ငယ်ငယ်က စာလုံးလေ့ကျင့်တုန်းက... ဆရာက ဦးလေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ သဲအိတ်တစ်ခု ချည်ထားခိုင်းတယ်... အချိန်အတော်ကြာတော့ ဦးလေးရေးတဲ့ စာလုံးတွေက တော်တော်လေး ကျက်သရေရှိလာတာပဲ..."

နျိုနျိုလေးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"သဲအိတ် ဘယ်လောက်လေးတာလဲ..."

"တစ်ပေါင်ကနေ စပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားတာ..."

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လော်မေ့ရန်ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။

လော်မေ့ရန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရဲ့ မယ်တော်က နောက်တစ်နည်း သင်ပေးတယ်... လက်ထဲမှာ ကြက်ဥကိုင်ထားပြီး တစ်ခါတလေ ညှစ်ပေးတာမျိုးပေါ့... အချိန်အကြာကြီး လုပ်ရင် ခွန်အားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာစေနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နည်းလမ်းလောက်တော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ဘူး..."

ကြီးမားသော အခက်အခဲကို ခံစားရခြင်းနှင့် သေးငယ်သော အခက်အခဲကို ခံစားရခြင်းကြားတွင် နျိုနျိုလေးက အခက်အခဲသေးငယ်သည်ကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။ သူမက မေးလိုက်သေးသည်။

"ကျက်ပြီးသား ကြက်ဥတွေကို ကိုင်ထားရင်... ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ တန်းပြီး စားလိုက်လို့ ရမလား..."

ဧကရာဇ်က ထပ်မံရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အမြဲတမ်း စားဖို့ပဲ တွေးနေတော့တာပဲ..."

နျိုနျိုလေးက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စားတာသောက်တာက ဘဝရဲ့ အဓိက ကိစ္စကြီးပဲ... လူတွေက မစားချင်ဘူးဆိုရင် လူလို့ ခေါ်သေးလို့လား..."

ကောင်မလေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သောစကားမှာ အဆင်ပြေပုံရသည်။ ဧကရာဇ်က သေချာနားထောင်ကြည့်သောအခါ အလွန်ယုတ္တိရှိသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ကောင်မလေးငါးဦးစလုံးက သူတို့၏ ထွက်ဆိုချက်များတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်ကို နောက်ကျမှ ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ ဆရာကြီးဝူက နျိုနျိုလေးကို မနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းက စကားပြောပြတ်တော့ နောင်ကျရင် ယောက်ျားရလာတဲ့အခါ နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေရမှာကိုတောင် စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဧကရာဇ်က ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားတော့သည်။

သူက နျိုနျိုလေးကို သမီးတစ်ယောက်လို တကယ်သဘောထားနေပြီလားဟု ရင်ထဲတွင် မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ သမီးများကို အိမ်ထောင်ချပေးရန် တွန့်ဆုတ်နေသော ပြည်သူများကြားမှ ဖခင်များနှင့် အတူတူပင်။

အကယ်၍ သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး အိမ်ထောင်ပြုပေးရန် တွန့်ဆုတ်နေပါက ပေကုန်းရှိ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ အတုယူကာ နန်းတွင်း၌ မွေးမြူထားပြီး တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေစေမည်ဟု ဧကရာဇ်က တစ်ခါက တကယ်တွေးခဲ့ဖူးပေသည်။

သမီးအပေါ် ဤသို့သော အချစ်မျိုး သူ့တွင်ရှိရုံသာမက ကုမင်တာ့သည်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"နောင်ကျရင် သင့်တော်တဲ့ ယောက်ျားကို ရှာမတွေ့ရင် လုံးဝ အိမ်ထောင်မပြုလဲရတယ်လို့ ဖေဖေက ပြောတယ်... ဘယ်သူစိမ်းနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ချင်ပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် နျိုနျိုလေးက ကုမင်တာ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း အရင်က အိမ်မှာရှိတုန်းက... မင်းရဲ့စာတွေအကုန်လုံးကို အဖေက သင်ပေးတာလား..."

နျိုနျိုလေးက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေက သမီးကို သေချာသင်ပေးတာ... ဖေဖေ့ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

ဧကရာဇ်မှာ ထပ်မံနာကျင်သွားရပြန်ချေသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ စားပွဲပေါ်တွင် နျိုနျိုလေးရေးထားသော စာလုံးကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာက ဘေးနားတွင် မရှိသလို အိမ်စာများကိုလည်း တမင်သက်သက် မပေးထားပေ။ နျိုနျိုလေးသည် ကိုယ်တိုင် အစပျိုးကာ စာလုံးကြီးများကို လေ့ကျင့်တတ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဤသည်မှာ ကုမင်တာ့က ကလေးများကို ကောင်းစွာ သင်ကြားပေးခဲ့ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

"မင်းအဖေက မင်းကို စာသင်ပေးဖို့ နန်းတွင်းကို ဝင်လာရင်... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသွားတော့သည်။

"တကယ်လား... နေ့တိုင်း ဖေဖေ့ကို တကယ်တွေ့ရမှာလား... ဒါဆို သမီး စာသေချာ ကြိုးစားရမှာပေါ့..."

ဧကရာဇ်မှာ ပို၍ပင် အချဉ်ပေါက်သွားရလေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ မရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ အခြားလူများ၏ ဖခင်နှင့် သမီးကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ကို ကြည့်နေရပေသည်။

ဧကရာဇ် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောသည်ကို နျိုနျိုလေး မြင်သောအခါ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲကိုင်ကာ ပူဆာတော့သည်။

"ဦးလေး... ဦးလေးက အကောင်းဆုံးပါ... နျိုနျိုက ဦးလေးကို အချစ်ဆုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖေဖေ့ကို ဝင်လာပြီး ဆရာလုပ်ခိုင်းပါနော်... နေ့တိုင်း ဖေဖေ့ကို တကယ်တွေ့ချင်လို့ပါ..."

ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်မလေးက နို့နံ့မစင်သေးသောအသံဖြင့် ချွဲနွဲ့နေရာ လူအများအပြား ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ လော်မေ့ရန်သည် ဘေးမှကြည့်နေပြီး ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးကို ကူညီပေးချင်နေတော့သည်။

ဧကရာဇ်သည် ဤခံစားချက်ကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသည့်ပုံစံကို တမင်သက်သက် ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

ထိုသို့ဖြစ်လေလေ နျိုနျိုလေးက ပို၍ တက်ကြွလေလေ ဖြစ်လာချေသည်။

သူမက ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်ကို ယူကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ဝီရိယရှိရှိ ငှဲ့လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ထံသို့ သနားစရာကောင်းစွာ ပေးပို့လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ဒီလက်ဖက်ရည်က နွေးနေတော့ တန်းသောက်လို့ ရတယ်... ခုနက စကားတွေ အများကြီး ပြောထားတော့ ရေဆာနေမှာပေါ့..."

ဧကရာဇ်က လက်ဖက်ရည်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းမသောက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည်ပဲလား... ဦးလေးက နည်းနည်းလည်း ဗိုက်ဆာနေတာ..."

ကောင်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ကာ ပြေးသွားပြီး သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်ထံသို့ သရေစာ အများအပြား ယူဆောင်လာလေ၏။

"ဦးလေး... ဒါတွေက တအားအရသာရှိတယ်... မြန်မြန် စားကြည့်ပါဦး..."