အခန်း ၃၃၈

အခန်း ၃၃၈ - ဝန်ကြီးအိုကြီး၏ မေတ္တာ

ဧကရာဇ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း ကောင်မလေးက နန်းတွင်းတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော လတ်ဆတ်သည့် သရေစာများစွာကို အမှန်တကယ် ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

သေချာသည်မှာ အဆိပ်စမ်းသပ်ရန် တာဝန်ရှိသော မိန်းမစိုးငယ်များက ဧကရာဇ် စားမည့် အစားအသောက်များကို လာရောက်စစ်ဆေးကြလေ၏။

အဆိပ်မရှိကြောင်း သေချာပြီးမှသာ ဧကရာဇ်သည် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို သူ၏ဆန္ဒအလျောက် ကောက်ယူလိုက်တော့သည်။

"ဒီအရသာက... ဘယ်နို့ ထည့်ထားတာလဲ..."

ဧကရာဇ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

"ဆိတ်နို့ဖြစ်ရမယ်... သမီးအိမ်မှာ နွားနို့ မရှိဘူး..."

ဧကရာဇ်သည် ဆိတ်နို့ကိုလည်း မြည်းစမ်းဖူးပြီး ပြင်းထန်သော ညှီနံ့ ရှိပေသည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအစားအစာကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... သူ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"ဒါက ဆိတ်နို့ကွတ်ကီးပါ..."

နျိုနျိုလေးက ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ကွတ်ကီး..."

ဧကရာဇ်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဤစကားလုံးနှစ်လုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"နာမည်ကလည်း သင့်တော်ပါတယ်... သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ပါးလွှာကြွပ်ရွမှုနဲ့ တူတယ်..."

တူးပြီး ကြွပ်ရွခြင်း... ဧကရာဇ်သည် ယခင်မင်းဆက်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို မတော်တဆ မြင်ဖူးသော်လည်း ပြုလုပ်နည်း ပျောက်ဆုံးသွားသောကြောင့် ယနေ့ခေတ် ဈေးကွက်တွင် တွေ့ရခဲလေ၏။

"ဆိတ်နို့မှန်း သိသာပေမယ့် အရမ်းကောင်းအောင် ကိုင်တွယ်ထားတယ်... မင်းအိမ်က စားတော်ကဲလား..."

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ချက်ချင်း သတိထားလာတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက သမီးတို့ရဲ့ စားတော်ကဲကို လုချင်လို့လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်က ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို အစားအသောက် ကာကွယ်သူပဲ... ဒီလိုမေးလိုက်တာနဲ့ မင်းက ကြောက်နေပြီလား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... သမီးက နှမြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... သမီးအိမ်က စားတော်ကဲက သမီးကို ခွဲမသွားရက်ဘူး... သူက တခြားသူရဲ့အိမ်ကို မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ..."

နျိုနျိုလေးက အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်၏ အမြင်တွင် ဤအရာက ကောင်မလေး၏ အစားအသောက်များကို ကာကွယ်လိုသော သဘာဝကို ပိုမိုခိုင်မာစေလေ၏။

ဧကရာဇ်မှာ အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်၍ သူ၏ ခံတွင်းပျက်မှုကို သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

နျိုနျိုလေး၏ သရေစာအချို့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး အလွန်လတ်ဆတ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း စားတော်ကဲကို တကယ် ခေါ်မလာချင်ခဲ့ချေ။

ကလေးကို စနောက်ရုံသက်သက်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါစတင်ပြီးသည်နှင့် အဆုံးသတ်ရန် ခက်ခဲတော့သည်။

ဧကရာဇ်က တမင်သက်သက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအစားအစာတွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... အကုန်လုံးကို ပြန်ယူသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားချင်လာပြီ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ လျှံကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အချစ်တော် သရေစာများကို နှမြောတသစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... သမီးရဲ့ သရေစာတွေကို စားမယ်ဆိုရင် သမီးကို ကတိပေးထားတာကို မှတ်ထားရမယ်နော်... သမီးရဲ့ ကိစ္စလေးကိုလေ..."

ကောင်မလေးသည် လက်လွှတ်ရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေလိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ် ထင်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ နှလုံးသားက နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရသွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ မသိမသာ နူးညံ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဦးလေး မင်းကို ကတိပေးပါတယ်... ဆရာကြီးဝူက ဒဏ်ရာရသွားပြီးနောက် ခဏနားဖို့ လိုတယ်ဆိုတော့... မင်းအဖေကို လာပြီး မင်းရဲ့စာတွေကို သင်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခုန်ပေါက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

" ဦးလေး... ဦးလေးက အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ကောင်မလေးသည် အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ပါးကို နမ်းလိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ် ထင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းမွန်ပြီး လိမ္မာသော စကားတစ်ခွန်း ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

၎င်းတင်မကဘဲ နျိုနျိုလေးသည် တိုးတက်နေဆဲပင်။

"အရှင်မင်းကြီး... အစ်မလင်ကိုလည်း သမီးတို့နဲ့အတူ အတန်းတက်ခွင့် ပြုနိုင်မလား... သူကလည်း ဖေဖေ့ အတန်းကို အရမ်းတက်ချင်နေတာ..."

နျိုနျိုလေးက သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်၏ အခွင့်အရေးအတွက် မတော်တဆ တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

ယခင်က ဖခင်ဖြစ်သူ သင်ခန်းစာသစ်များ သင်ပေးတိုင်း ရှန်လင်သည် နျိုနျိုလေးနှင့် ရှန်ချန်ဖုန်းတို့ကို အမြဲ ဖက်ကာ မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

ရှန်လင်သည် တစ်ရေးအိပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ ထလာပါက သူမကဲ့သို့ တူညီသော တောင်းဆိုမှုကို သေချာပေါက် လုပ်လိမ့်မည်ဟု နျိုနျိုလေး ခံစားရချေသည်။

ဧကရာဇ်သည် နေ့စဉ်ဘဝတွင် သူ၏ တူမနှင့် အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိသဖြင့် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သိပ်အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"သူ သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သွားခိုင်းလိုက်ပါ..."

နျိုနျိုလေးမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ပျော်ရွှင်နေသော ခွေးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမနေထိုင်သည့် အခန်းသို့ ပြန်ပြေးသွားပြီး ပစ္စည်းအထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်လာတော့သည်။

"ကောင်မလေးက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားသေးတာပဲ..."

နျိုနျိုလေးက သရေစာ အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ် မထင်ထားခဲ့ချေ။

နျိုနျိုလေးက တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ သမီးအတွက် နှစ်ထုပ် ပြင်ဆင်ပေးထားတာ... တမင်ဝှက်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဦးလေးက ဗိုက်ဆာတယ်လို့ပဲ ပြောပြီး သရေစာတွေ အကုန်ထုတ်ခိုင်းတယ်လို့မှ မပြောတာ..."

ဧကရာဇ်သည် ကောင်မလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သည့် ပုံစံကို ကြည့်ကာ ချန်ရုံရှန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေ၏။

"ဆိတ်နို့ကွတ်ကီးတွေ အကုန်လုံးကို မင်း ယူထားလိုက်..."

နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အံ့သြမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဧကရာဇ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

ဧကရာဇ်က လက်လှမ်းကာ ကောင်မလေး၏ ချောမွေ့သော နဖူးလေးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"အစားမက်တဲ့ ကြောင်လေး... ငါက မင်းလို့ ထင်နေတာလား... မင်းက စားဖို့လောက်ပဲ သိတာ..."

နျိုနျိုလေးက နဖူးကို အုပ်ကာ နာကျင်ကြောင်း အော်ဟစ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အကောင်းဆုံးလို့ သမီး ပြောသားပဲ... သမီးရဲ့ သရေစာတွေကို လုမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှိုကန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် သူနေထိုင်ရာ ထိုက်ချီချီခန်းမသို့ စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူ ထိုင်ပြီးမကြာမီမှာပင် နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦးက လာရောက် အစီရင်ခံလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အမတ်ကြီးက တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်..."

သဘာဝကျစွာပင် ဧကရာဇ်သည် အပြင်ဘက်တွင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်... အမတ်ကြီးက အသက်ကြီးပြီမို့ အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး... နန်းဆောင်ထဲက ရေခဲတွေကို အပြင်ထုတ်ထားလိုက်..."

ဧကရာဇ်သည် အလွန်အမင်း အပူကြောက်တတ်သဖြင့် နွေရာသီ စတင်သည်နှင့် နန်းဆောင်၏ ထောင့်များတွင် ရေခဲများဖြင့် အအေးပေးထားရချေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား အမတ်ကြီး ဝင်လာပြီးနောက် ခန်းမထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော လေအေးများ မရှိတော့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။

အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဧကရာဇ်က သူ့ကို ချက်ချင်း နေရာပေးလိုက်တော့သည်။

အမတ်ကြီးသည် ထိုက်ချီခန်းမသို့ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်သူဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းသူများက သူနှစ်သက်သော လက်ဖက်ရည်ကို ပို့ပေးပြီးဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်က အလွန်အားကိုးပြီး ရာထူးတိုးပေးခဲ့သော ဝန်ကြီးအိုကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အမတ်ကြီးသည် ဧကရာဇ်နှင့် မည်သို့ဆက်ဆံရမည်ကို အမြဲသိရှိလေ၏။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော်မျိုး လာတာက... အရှင်မင်းကြီး မနှစ်သက်မယ့် စကားတစ်ခုခုကို ပြောမိမှာ စိုးလို့ပါ..."

အမတ်ကြီးက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဧကရာဇ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ ဘာပြောမည်ကို ရင်ထဲတွင် ဝေဝါးစွာ သိနေပြီဖြစ်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီစကားတွေ မပြောဘူးလို့ ထင်ထားတာ..."

အမတ်ကြီးက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဧကရာဇ်ကို ရိုသေစွာ မျက်နှာမူပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက ဒီနှစ်မှာ ခွန်နစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိပြီ... ဒါပေမဲ့ အခု ခန္ဓာကိုယ်က ယိုယွင်းလာတယ်လို့ ခံစားရပြီး ဒီအရိုးအိုကြီးက အရှင်မင်းကြီးအတွက် နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် ယခုအခါ ဆံပင်ဖြူပြီး ခါးကိုင်းနေကာ ဆီကုန်ခါနီး မီးအိမ်လေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အမတ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ချေသည်။ သူ၏ မူလရင်ထဲရှိ မပျော်ရွှင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေပျောက်သွားတော့သည်။

အမတ်ကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ် နန်းတက်ချိန်တုန်းက ဝန်ကြီးအိုကြီးက ဟန်လင်ကျောင်းတော်မှာ ပညာရှိငယ်လေး တစ်ယောက်ပါပဲ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မေတ္တာတော်ကြောင့် ဝန်ကြီးတွေကို အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေ ပေးအပ်ပြီး အရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပါတယ်..."

ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ် နန်းတက်ချိန်တွင် ဟန်လင်ကျောင်းတော်မှာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် လူမသိသူမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် နန်းတက်ပြီးနောက် ယုံကြည်ရသူများကို မွေးထုတ်ရန်အတွက် အမတ်ကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေ၏။ ပထမတွင် သူ့ကို အရာရှိအဖြစ် ထမ်းဆောင်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အမတ်ကြီး၏ ထူးချွန်သော နိုင်ငံရေး အောင်မြင်မှုများကြောင့် စီချွမ်နှင့် ရှန်ရှီ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အားနည်းနေတဲ့ ဝန်ကြီးအိုကြီးကို သနားလို့ စီချွမ်ကို ဝင်ဖို့ နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်ပေးခဲ့ပါတယ်... သူက ဝန်ကြီးရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့ ဝန်ကြီးရဲ့ ဘေးမှာ အဖော်ပြုပေးခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်း ဝန်ကြီး အိုမင်းပြီး သေသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့... ဝန်ကြီးကို ပေကျင်းကို ပြန်လာပြီး အစိုးရအဖွဲ့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်... အခုထိ အမတ်ကြီး ရာထူးကို ယူထားဆဲပါပဲ..."

အမတ်ကြီးက ဤသို့ပြောသောအခါ မျက်ရည်များ ကျလာတော့သည်။

ဧကရာဇ်သည်လည်း ဘုရင်နှင့် ဝန်ကြီးတို့ကြား နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့သော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ပြန်ပြောင်းသတိရကာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားချေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဝန်ကြီးအိုကြီးက အသက်ရှင်ဖို့ နေ့ရက်တွေ သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး... ဝန်ကြီးအိုကြီးရဲ့ ကလေးတွေကလည်း အလားအလာ ကောင်းကြသေးတယ်ဆိုတော့ ဝန်ကြီးအိုကြီး စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး... အခု စိတ်ပူစရာ တစ်ခုတည်းကတော့ အရှင်မင်းကြီးပါပဲ..."

ဧကရာဇ်က အမတ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်တွင်းမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျစွာ နားလည်လိုက်လေ၏။

အမတ်ကြီး၏ စကားများမှာ ရိုးသားလှပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာကို ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်... ခဏလေးအတွင်းမှာ ဖြေရှင်းပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို မတောင်းဆိုပါဘူး... အရှင်မင်းကြီး အစောကြီးကတည်းက စီစဉ်နိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်... ချက်ချင်း မွေးစားစရာ မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို မြန်မြန်ရွေးချယ်ပြီး သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရပါမယ်... ဒါမှ အရင်မင်းဆက်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ရှောင်ရှားနိုင်မှာပါ..."