အခန်း ၃၃၉

အခန်း ၃၃၉ - တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆန့်ကျင်သော ကံကြမ္မာ

အမတ်ကြီး၏ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ထင်ရှားလှရာ ဧကရာဇ်အနေဖြင့် မွေးစားရန် စီစဉ်သည်ဖြစ်စေ မစီစဉ်သည်ဖြစ်စေ စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်သင့်ကြောင်း ဖြစ်လေ၏။

အနာဂတ်တွင် သားတစ်ယောက် အမှန်တကယ် မွေးဖွားလာလျှင်ပင် ယခု ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ကလေးများသည် အနာဂတ် အိမ်ရှေ့စံကို ကူညီရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သော ဝန်ကြီးများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ပေသည်။

ဧကရာဇ်သည် ဤအမှန်တရားကို သဘာဝကျစွာ နားလည်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အချက်ပြမှုကို မပေးချင်သောကြောင့် မည်သည့်အခါကမျှ အရေးမယူခဲ့ချေ။

အပေါ်ယံမှာ မျိုးနွယ်စုကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်တော့ ဒါက အိမ်ရှေ့စံအတွက် အရန်အဖြစ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြသည်။

နိုင်ငံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အနေဖြင့် အိမ်ရှေ့စံကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။

ဤမျိုးနွယ်စုမှ ကလေးများသည် မရှိသင့်သော ထင်ယောင်ထင်မှားများ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေများကို ထိန်းချုပ်မရနိုင်တော့မည်ကို ဧကရာဇ်က စိုးရိမ်နေတော့သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် အမတ်ကြီးက လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုနေပြီး ဧကရာဇ်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် နှလုံးသားနှင့် မျက်လုံးများ အပြည့်ဖြစ်နေချေသည်။

ဘုရင်နှင့် ဝန်ကြီးတို့ကြား နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အချင်းချင်း နားလည်မှု ရှိခဲ့ကြပြီး အမတ်ကြီးသည် အနာဂတ်တွင် ဘိုးဘွားဗိမာန်ကို ခံစားခွင့်ပေးမည်ဟု ကတိပြုကာ ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်ပြုမှုကို စောစီးစွာ ရရှိခဲ့လေ၏။

ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အကြံပြုချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။ ဤအချိန်တွင် သူကသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

"အိုက်ချင်း... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကိစ္စကို ကိုယ်တော် သေချာပေါက် ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်... အစက ဆယ်နှစ်အောက် မျိုးနွယ်စုက ကလေးတွေကို သေချာစစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ... အခုကြည့်ရတာ အကြီးအကဲတွေက ဆရာတချို့ကို ထပ်ငှားပြီး ဒီကလေးတစ်စုကို စုစည်းပြီး အကောင်းဆုံးတွေထဲက အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီ ထင်တယ်..."

ဧကရာဇ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မျိုး ရှိနေသရွေ့ အမတ်ကြီးအနေဖြင့် ယခု ဧကရာဇ် ရွေးချယ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

အဘိုးအိုက စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"နန်းတော်ထဲမှာ ကျောင်းဖွင့်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရွေးမယ်ဆိုရင်... အိုက်ချင်းက ပထမဆုံး ဆရာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား..."

အမတ်ကြီးက လက်ကမ်းကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ... ကျွန်တော်မျိုး မငြင်းဆန်ရဲပါဘူး..."

ဧကရာဇ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်တဲ့သူကို ငါက အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် အရွေးမခံရရင်တောင် သူတို့ကို အနာဂတ်ကောင်းတစ်ခု ပေးမှာပါ..."

အမတ်ကြီးမှာ ပို၍ စိတ်ချသွားတော့သည်။

အမတ်ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နန်းဆောင်ကို ခဏတာမျှ ငေးမောကြည့်နေချေသည်။

သူ ငယ်စဉ်က ဖခင်ဧကရာဇ်ထံမှ နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို သင်ယူခဲ့ရသည်ကိုလည်း မှတ်မိနေပြီး ထိုအချိန်က နန်းတော်မှာ ယခုလောက် လူသူကင်းမဲ့နေပုံ မပေါ်ချေ။

ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်တွင်လည်း သူနှင့် မင်းသမီးကြီးမှလွဲ၍ ကလေးအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး အခြားညီမနှစ်ယောက်သာ ရှိကာ သူ မွေးဖွားလာသည်နှင့် အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီး မယ်တော်ကြီးက မိဖုရားခေါင်အဖြစ် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။

သူက ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်ကဲ့သို့ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု တွေးခဲ့သော်လည်း ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်လောက်ပင် မကောင်းကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချကာ ချန်ရုံရှန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟန်လင်ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး ကုမင်တာ့ကို ခေါ်လိုက်..."

ကုမင်တာ့သည် ယခု ဟန်လင်ကျောင်းတော်တွင် မည်မျှ အလုပ်များနေသည်၊ မည်မျှ အားလပ်နေသည်ကို မပြောနိုင်ချေ။ သူသည် ဆရာကြီးစွန်း မဟုတ်သကဲ့သို့ အခြားသူများ၏ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုလည်း မခံရပေ။

ဟန်လင်ကျောင်းတော်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထဲတွင် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသူများ ရှိသော်လည်း ကုမင်တာ့သည် အောက်ခြေမှ တက်လာသူဖြစ်ပြီး အောက်ခြေရှိလူများမှာ ဤလူများထက် ရင်ဆိုင်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူမည် မဟုတ်ချေ။

သူ ဟန်လင်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဆင်းရဲသားဘဝမှ လာသော ကုမင်တာ့သည် ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ သိရှိသွားကြတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ပျင်းရိသူမဟုတ်သဖြင့် နေ့စဉ် ထမ်းဆောင်ရမည့် တရားဝင်တာဝန်များမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိလေ၏။

ချန်ရုံရှန်း ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ပူလောင်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေတစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ပင် မူလက တိတ်ဆိတ်နေသော ဟန်လင်ကျောင်းတော်ကို ချက်ချင်း နောက်ကျိသွားစေတော့သည်။

ကုမင်တာ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟန်လင်စစ်သားတစ်စု စုရုံးကာ ဆူညံစွာ စကားပြောကြလေ၏။

"အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ မသိဘူး..."

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လူအချို့သည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။ ဤအချိန်တွင် သူတို့က မနာလိုစွာဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

"ငါတို့ရဲ့ ရွှေရန်လန်း က အရမ်းကံကောင်းတာပဲ... သူ ဟန်လင်ကျောင်းတော်ကို ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... အရှင်မင်းကြီးက သီးသန့် ခေါ်တွေ့တယ်... သူ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်တော့မယ့်ပုံပဲ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဆရာကြီးစွန်းနဲ့ လူကြီးမင်းကု က အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရေးရှိတာလေ... ဧကရာဇ် ခေါ်တွေ့တာလို ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုးမှာ လူကြီးမင်းကု က ဆရာကြီးစွန်းအကြောင်း ပိုမပြောပေးသင့်ဘူးလား..."

သူ့ဘေးတွင် ဆရာကြီးစွန်း က မနာလိုဖြစ်နေသူကို ဘေးတစောင်း ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သူ့ကို ဘာလို့ ငါ့အကြောင်း ပိုပြောခိုင်းရမှာလဲ... ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မွေးဖွားလာပြီး ကိုယ့်စွမ်းရည်နဲ့ကိုယ် မတ်မတ်ရပ်တည်တာ မကောင်းဘူးလား... တခြားသူတွေကို ဆွဲခေါ်ခိုင်းနေရမှာလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီးစွန်း ဤသို့ ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ၎င်းက သူ့ကို လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖြစ်သွားစေပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် နှာမှုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

ဆရာကြီးစွန်း သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အများကြီး အရှုပ်အထွေး မလုပ်ဘဲ လှည့်ကာ မိမိဘာသာ အလုပ်များနေလိုက်လေ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက် နံရံနှင့်ဝင်တိုက်မိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သူများသည် သူတို့ပြောချင်နေသော ရန်စသည့်စကားများကို ချက်ချင်း မြိုချလိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် သူနှင့် ကုမင်တာ့တို့သည် တူညီသော စာမေးပွဲတွင် ဒုတိယရခဲ့ကြပေသည်။ သူတို့က ဘယ်ညာကြည့်ကာ ဒေါသထွက်ပြီး မနာလိုဖြစ်နေသူကို တိတ်တဆိတ် အမီလိုက်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး စုပေါင်းကာ အချိန်အကြာကြီး တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး အခြားသူများက သူတို့ ဘာပြောနေကြမှန်း မသိကြချေ။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တွက်ချက်မှုများကို လုံးဝ မသိခဲ့ဘဲ ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ချန်ရုံရှန်းနောက်မှ နန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"ထပါ..."

ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့က သူရှိရာနေရာမှာပင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ဧကရာဇ်ကလည်း စကားမပြောသလို သူကလည်း အစပျိုး၍ မမေးမြန်းဘဲ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် နှလုံးသားကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ဧကရာဇ်က ကုမင်တာ့ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခန့်ညားပြီး မတ်မတ်ရပ်နေကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပေါ့ပလာပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကုအိုက်ချင်း... ဒီနေ့ မင်းကို ဘာလို့ခေါ်လိုက်လဲ သိလား..."

ကုမင်တာ့က သဘာဝကျစွာ ခေါင်းခါပြပြီး လက်ကမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက ငတုံးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတော်မူပါ..."

ဧကရာဇ်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကုအိုက်ချင်းက သမီးကောင်းတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ထားတာပဲ... ကိုယ်တော့် နန်းဆောင်က သူ့ကြောင့် မှောက်ခုံဖြစ်တော့မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့သည် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်သွားပုံရပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကောင်မလေးက ဆိုးသွမ်းပါတယ်... အကျိုးဆက်တစ်ခုခုရှိရင် ဝန်ကြီးက ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ကောင်မလေးရဲ့ အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ပြီး နန်းတော်ပြင်ကို ထွက်ခွင့်ပြုဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကုမင်တာ့ ဤသို့ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ် မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေ၏။

"ခံယူမယ် ဟုတ်လား... တကယ်ခံယူရမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အရာရှိအလုပ်ပါ ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်ရတယ်..."

ကုမင်တာ့သည် အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူက အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေဆဲပင်။

"သမီးလေး ငြိမ်းချမ်းမှု ရနိုင်သရွေ့ အရာရှိအဖြစ် ဆက်မလုပ်ရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ကုမင်တာ့သည် နျိုနျိုလေး၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုစိုးရိမ်လာတော့သည်။ ဧကရာဇ်က နောက်ပြောင်နေသည်ဟု သူ မထင်ဘဲ နန်းတွင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားပြီး နျိုနျိုလေး အလွန်အမင်း မတရားခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။

ဧကရာဇ်က ကုမင်တာ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီကလေးက ကုအိုက်ချင်းရဲ့ သွေးသားအရင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားတယ်... ဆိုးသွမ်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ပါပဲ... အိုက်ချင်းက နိုင်ငံရဲ့ မဏ္ဍိုင်ပဲ... မွေးစားသမီးတစ်ယောက်အတွက် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကောင်းကို ဘာလို့ စွန့်လွှတ်ရမှာလဲ..."

သို့သော် ကုမင်တာ့သည် သူ၏စိတ်ကို မပြောင်းလဲသေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... သူတော်စင်မှာ တိမ်တိုက်တစ်ခု ရှိပါတယ်... အိမ်တစ်လုံးကို မသန့်ရှင်းဘဲ ကမ္ဘာကြီးကို ဘယ်လို သန့်ရှင်းနိုင်မှာလဲ... သမီးလေးက နန်းတွင်းမှာ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး မသိပေမယ့် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် မပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တာက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမှားပါပဲ... သူ့ကို သေချာ မသင်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး... ဒီအတွက်ကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး ရာထူးက ထုတ်ပယ်ခံရတာကလည်း ကျွန်တော်မျိုး ခံယူသင့်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

"ရာထူးက ထုတ်ပယ်ခံရရုံနဲ့တော့ အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်တယ်... မင်းသမီးလေးက နန်းတွင်းမှာ ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးနဲ့ တိုက်မိပြီး အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ... အခု သူ့အသက်နဲ့ လဲပြီး တိုက်ခိုက်မှသာ ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး စိတ်အေးနိုင်မှာ..."

ဧကရာဇ် ဤသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားတော့သည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲရှိနေပြီး ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူထားသော ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးသည် ဆင်ခြေတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် လိုအပ်လာသောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး၏ နာမည်ကို မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်မိလေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့သည် လီမိသားစုက တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ယူနေသည်ဟုသာ ထင်လိုက်တော့သည်။ ယခင်က လီမိသားစု၏ စားသောက်ပွဲကို သဘောမတူခဲ့ခြင်းကြောင့် လက်စားချေမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု သူ တွေးလိုက်ချေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကောင်မလေးက ငယ်ပါသေးတယ်... တကယ်လို့ အသက်နဲ့ လဲပြီး တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဝန်ကြီးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို အသုံးပြုတာက ပိုကောင်းပါတယ်... နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒါက ဝန်ကြီးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ သင်ကြားမှုကြောင့်ပါပဲ..."