အခန်း ၃၄၀

အခန်း ၃၄၀ - ဘုရင်နှင့်အတူ လိုက်ပါရခြင်းမှာ ကျားနှင့်အတူ လိုက်ပါရသကဲ့သို့ပင်

ကုမင်တာ့သည် ဘုန်းအာဏာအတွက် သမီးကို ရောင်းစားမည့် သူမျိုး တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို စမ်းသပ်နိုင်ပြီး ကလေးကို နန်းတွင်းသို့ လုယူရန် ဒီအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်သေးသည်ဟု ဧကရာဇ်က မူလက ထင်ခဲ့ပေသည်။

ကုမင်တာ့သည် စိတ်ထားကြီးမြတ်ရုံသာမက သမီးဖြစ်သူကို အသက်တမျှ ချစ်ခင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခဏတာမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အရာရှိဦးထုပ်ကို ဂရုတစိုက် ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲငင်ပြီး သတ်ပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေ၏။

"ကုအိုက်ချင်း... မင်းတို့ သားအဖက ဒီလောက် ချစ်ခင်ကြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ဧကရာဇ်က ချန်ရုံရှန်းကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ချေသည်။

ချန်ရုံရှန်းက အမြန်ရှေ့တိုးလာပြီး ကုမင်တာ့ကို ထူပေးလိုက်တော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ဧကရာဇ်နှင့် အဆက်အသွယ် နည်းပါးပြီး ဧကရာဇ်က ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ဤအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေလေ၏။

"ကုအိုက်ချင်း... မင်းက သမီးကောင်းတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ထားတာပဲ... မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို အရမ်းချစ်ပြီး နန်းတွင်းမှာ အချိန်အကြာကြီး ထားချင်နေတယ်... အစကတော့ မင်း ဒီကလေးကို မလိုချင်ရင် သူက နောင်ကျရင် နန်းတွင်းမှာ ဆက်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့၏ ရင်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြုတ်ကျသွားပြီး သမီးဖြစ်သူ ဘေးကင်းနေသရွေ့ အခြားမည်သည့်အရာမှ အရေးမကြီးတော့ချေ။

ချန်ရုံရှန်းက ကုမင်တာ့၏ အရာရှိဦးထုပ်ကို ခေါင်းပေါ် ပြန်ဆောင်းပေးရန် ကူညီပေးလိုက်ပြန်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် ဧကရာဇ်က သူ၏ ဝန်ကြီးများကို တောင်းပန်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်လေ၏။

"ကုအိုက်ချင်း... ဆယ့်ငါးနှစ်အောက် ဆွေမျိုးစုက ကလေးတွေအားလုံး ကျောင်းတက်နိုင်အောင် နန်းတွင်းမှာ ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်... ဒီကျောင်းက အဓိကအားဖြင့် ဘာတွေ သင်ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

ဧကရာဇ်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားများကို နားထောင်ရင်း ကုမင်တာ့က ခုနက စမ်းသပ်မှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။ ကုမင်တာ့မှာ မတရားခံရသော်လည်း ဘုရင်နှင့်အတူ လိုက်ပါရခြင်းမှာ ကျားနှင့်အတူ လိုက်ပါရသကဲ့သို့ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိ ကိစ္စများကို ဆက်လက် မရှုပ်ထွေးစေတော့ချေ။

သို့သော် လက်ရှိမေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် အမှန်တကယ် မလွယ်ကူပေ။

ကုမင်တာ့က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လျှောက်တင်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ ဒီကျောင်းကို တည်ထောင်ချင်ရတာလဲ..."

ဧကရာဇ်က တွက်ချက်ပြီး မွေးစားကလေး ရွေးချယ်ချင်နေသလားဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာသော ဆဋ္ဌမအဆင့် အရာရှိငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မွေးစားခြင်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။

ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကလေးတွေကို အချိန်အကြာကြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပေမယ့် ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းလည်း မရှိဘူး... နိုင်ငံအပေါ်လည်း ဘယ်တော့မှ သစ္စာမရှိဘူး... ကိုယ်တော်က ဒါကို အချိန်အကြာကြီး တွေးနေခဲ့တာ... ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်လို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရလို့ နိုင်ငံအတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေဖို့ အဲဒီထဲက အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရွေးချယ်ချင်တာပါ..."

ဧကရာဇ်က ရယ်မောတိုက်ခိုက်နေကြောင်း ကုမင်တာ့ သဘာဝကျစွာ နားလည်လိုက်လေ၏။ သူက မသိဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နိုင်ငံအတွက်ဆိုတော့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးရမှာပေါ့... စိုက်ပျိုးရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူကို ရွေးမယ်ဆိုရင် သဘာဝကျကျ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိတွေဆီက သင်ယူရမယ်... တိုက်ခိုက်ရေး ကောင်းတဲ့သူကို ရွေးမယ်ဆိုရင် သဘာဝကျကျ စစ်ပွဲမှာ ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ စစ်သူကြီးဆီက သင်ယူရမယ်... နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အရာရှိဖြစ်ချင်ရင်... အစိုးရရေးရာတွေကို တာဝန်ယူရမယ်ဆိုရင် လူတွေကို ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲ၊ ဘယ်လိုစီမံခန့်ခွဲရမလဲ၊ ဘယ်လိုအချိန်ဇယားဆွဲရမလဲဆိုတာ သင်ယူရမယ်..."

ဧကရာဇ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ သူက လူပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့ပြီး ကုမင်တာ့၏ ဂရုတစိုက် တွေးတောမှုများကို သဘာဝကျစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ သူက ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ အရည်အချင်းအားလုံးနီးပါးကို တစ်ထိုင်တည်း စာရင်းပြုစုလိုက်ခြင်းမှာ ဘာမှမပြောသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဧကရာဇ်သည် အခြားသူ၏ အပြောအဆို ကျွမ်းကျင်မှုတွင် သူ ဘယ်သူ့ကို လိုချင်ကြောင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားချေသည်။

သူက အစွမ်းအစရှိသော အမွေဆက်ခံသူ တစ်ဦးကို လိုချင်နေသည်။

သူ့သား ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိသေးဘဲ ဒီမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက အိမ်ရှေ့စံနေရာကို လိုချင်ပြီး မကောင်းမွန်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေသင့်တာလဲ။

"ကုအိုက်ချင်းက အပြောအဆို ကျွမ်းကျင်ပြီး ပြတ်သားတယ်... မင်းသမီးကြီးက နာမည်ကြီး ဆရာတစ်ယောက်လို ဟန်ပန်နဲ့ သင်ကြားပညာပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်အတွက် အိုက်ချင်းကို အမြဲချီးကျူးနေတာ မဆန်းပါဘူး..."

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့သည် ယနေ့ ဤအရာက ဘယ်ကလာသည်ကို ဝေဝါးစွာ သိလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းပေါ်ရှိ ချွေးများကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်တော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီလောက် ချီးကျူးနေတော့ ကျွန်တော်မျိုး ရှက်မိပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကုအိုက်ချင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက စာအုပ်တွေပြုစုဖို့ ဟန်လင်ကျောင်းတော်မှာ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် နှမြောစရာကောင်းလိမ့်မယ်..."

ဧကရာဇ်က မူလက ကုမင်တာ့ကို ကောင်မလေးများကို စာသင်ပေးရန် တစ်နေ့လျှင် တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ယူစေချင်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူ့ကို ခေါ်ယူပြီးနောက် ကောင်မလေးများကိုသာ စာသင်ပေးရခြင်းမှာ နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရချေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ဧကရာဇ်၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝကျစွာ ကြားသိရသော်လည်း ဤအရာမှာ ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူက ငြင်းပယ်ပြီး ပြဿနာမရှာနိုင်ပေ။ သူ၏ ပေါ့ပါးသော ဘဝသည် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ကုမင်တာ့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဧကရာဇ်ထံမှ ဟန်လင်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အမိန့်တော်ကို ဖတ်ရန် လူတစ်ယောက် ရောက်လာလေ၏။

ကုမင်တာ့သည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်မှ လုံးဝ ခွဲထွက်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း ပထမအဆင့်သို့ ရာထူးတိုးကာ ဘွဲ့ရပညာရှင် ဟူသော ဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခံရသည်။ သူက နံနက်ပိုင်းတွင် မျိုးနွယ်စုမှ ကလေးများကို စာသင်ပေးပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကောင်မလေးများကို စာသင်ပေးကာ တော်ဝင်ဆရာတစ်ဦး လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်လာတော့သည်။

ဟန်လင်ကျောင်းတော်ရှိ အခြားသော ဟန်လင်ပညာရှင်အများစုသည် ဤအမိန့်တော်ကို ကြားသောအခါ မနာလိုဖြစ်သွားကြချေသည်။ အနာဂတ်တွင် မည်သူက ဧကရာဇ်ဖြစ်လာစေကာမူ အနည်းဆုံးတော့ ကုမင်တာ့နှင့် သူတို့ကြားတွင် ဆရာနှင့် တပည့်ကြား ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိပေသည်။ သူတို့က ကျပန်းတန်းမစီသရွေ့ သူတို့၏ အနာဂတ်အလားအလာမှာ သေးငယ်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ဘွဲ့ရပညာရှင် အစေခံများသည် ဧကရာဇ်၏ ရင်းနှီးသော ဝန်ကြီးများဖြစ်ပြီး အများစုမှာ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် လိုက်ပါကြလေ၏။ ကုမင်တာ့သည် အတန်းနှစ်တန်း တက်ရသော်လည်း နေ့တိုင်း အတန်းသွားရန် မလိုအပ်ပေ။ အတန်းနှစ်ခုစလုံးကို နှစ်ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် သွားရသည်။ မလိုအပ်သောအခါ ဧကရာဇ်ကို အနီးကပ် အစေခံသင့်ပေသည်။

ဧကရာဇ်နှင့် နီးကပ်စွာနေရသဖြင့် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိတော့သည်။

အခြားသူများက ကုမင်တာ့ ဘွဲ့ရပညာရှင် ဖြစ်လာသည်ကို မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။ ဆရာကြီးစွန်း တစ်ဦးတည်းသာ အချဉ်ပေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေးအတွက် အတန်းသင်ဖို့ မင်းကို ခိုင်းလိုက်တာ... မင်း သူ့ကို နှစ်ရက်တစ်ခါ တွေ့နိုင်တာပေါ့... သမီးလေးအပေါ် ညီအစ်ကိုကုရဲ့ အလွမ်းက ပြေသွားပြီ... ငါကရော ဘာလုပ်နိုင်မလဲ... ကောင်းပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"နျိုနျိုလေးကို တစ်ခုခု ပြောချင်ရင်... အစ်ကို့အတွက် ကျွန်တော် ပြောပြပေးပါ့မယ်..."

ဆရာကြီးစွန်းက သူရေးထားသော စာရှည်တစ်စောင်ကို ကုမင်တာ့ထံ ချက်ချင်း ပေးလိုက်တော့သည်။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို ဘယ်တော့ စာသင်ပေးမှာလဲ... သူ့ရဲ့ မွေးစားမယ်တော်ကလည်း ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်တဲ့..."

ဆရာကြီးစွန်း က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးတစ်စုက အလေလိုက်နေတာ အရမ်းကြာနေပြီ... အရှင်မင်းကြီးက လောနေတော့ မနက်ဖြန် သူတို့ကို စာသင်ပေးရလိမ့်မယ်..."

မျိုးနွယ်စုမှ ကလေးများသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည်မဟုတ်သော်လည်း ကုမင်တာ့က ရက်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် မျိုးနွယ်စုကျောင်းကို အဓိကအားဖြင့် အမတ်ကြီးက တာဝန်ယူထားသည်။ သူ ယူချင်သော အတန်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကလေးများကို အသိပညာပေးရန်ဖြစ်ပြီး လွယ်ကူလှချေသည်။

ဆရာကြီးစွန်း သည် သူ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အလင်းအလျင်ဖြင့် သူရေးထားသော စာရှည်ကို ပြန်ယူလိုက်တော့သည်။

ကုမင်တာ့၏ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆရာကြီးစွန်း က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စဉ်းစားကြည့်တာ... ပြောစရာတွေ ကျန်သေးတယ် ထင်တယ်... မင်း ခဏစောင့်..."

ဆရာကြီးစွန်း ပင် ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေသည်ကို မြင်ပြီး အိမ်ရှိ ဇနီးနှင့် မိခင်ကို တွေးကြည့်ရာ သူတို့ကပါ ထပ်ပြောမည်ကို ကုမင်တာ့ စိုးရိမ်မိလေ၏။

နျိုနျိုလေး အိမ်မှထွက်ခွာပြီး နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ရှဲ့ရှင်းချွမ်း အိမ်တွင် ရှိနေသေးသော်လည်း ရှဲ့ရှင်းချွမ်းမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ရင့်ကျက်ပြီး စကားများများပြောရန် မကြိုက်ပေ။ ကုမိသားစုမှာ နျိုနျိုလေး၏ တေးသီသံလေးများ ပျောက်ဆုံးနေချေသည်။ မိသားစုမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

လူများအကြောင်း မပြောနှင့် ကုမိသားစုပင် ပျောက်ဆုံးနေတော့သည်။ သူမ၏ဖခင် မွေးမြူထားသော ကြက်များမှာ နျိုနျိုလေး အိမ်မှာရှိစဉ်က တစ်နေ့လျှင် ကြက်တစ်ကောင်က အနည်းဆုံး ကြက်ဥတစ်လုံး ဥလေ့ရှိပြီး ယခုအခါ ကြက်ခြံပတ်လည်တွင် နေ့စဉ် လမ်းလျှောက်နေပါသော်လည်း ကြက်ဥတစ်လုံးလောက်ကိုပင် ထိခွင့်ရနိုင်ပါက သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအဖြစ် မှတ်ယူရလေသည်။

ကုမင်တာ့ ဟန်လင်ကျောင်းတော်မှ မထွက်ခွာမီ ရှန်ချန်ဖုန်းက ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ဦးလေးက စက်မှုလုပ်ငန်း ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ဖို့ ခိုင်းလိုက်တယ်..."

အရာရှိဖြစ်ရန် အစိုးရစာမေးပွဲ မဖြေဆိုခဲ့သော သူကောင်းမျိုးများ၏ ကလေးအများစုသည် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များအဖြစ် စတင်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် အခြားရာထူးများသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရလေ၏။

ရှန်ချန်ဖုန်းက သူ၏ စတင်ရာနေရာမှာလည်း ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု မူလက ထင်ထားခဲ့ချေသည်။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရာထူးကိုလည်း မယူသလို... စက်မှုလုပ်ငန်း ဝန်ကြီးဌာနမှာလည်း တာဝန်မထမ်းဆောင်ဘူးဆိုတော့ ဒါက မဆိုးပါဘူး..."

ဤသည်မှာလည်း မင်းသမီးကြီးထံသို့ ကုမင်တာ့၏ အကြံပြုချက်ဖြစ်ပြီး ရှန်ချန်ဖုန်းကို ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုတွင် လေ့ကျင့်ပေးသင့်ကာ အနာဂတ်တွင် ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ်လည်း ခန့်အပ်နိုင်ကြောင်း ဖြစ်တော့သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်သော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခြင်းက ကောင်းသည်ဟု မင်းသမီးကြီးက အမြဲခံစားရလေ၏။ သို့သော် ရှန်ချန်ဖုန်း၏ အမည်အမှတ်အသား နောက်ခံနှင့် စိတ်နေသဘောထားမှာ အနာဂတ်တွင် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ တာဝန်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ပြည်သူများအတွက်လည်း ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သည်ဟု ကုမင်တာ့က ခံစားရချေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ရှန်ချန်ဖုန်းအား အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်လာစေရန် အကြံပြုချက်အချို့ ထပ်ပေးပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ချန်ဖုန်း... လီမိသားစုအကြောင်း မင်းများများစားစား သိလား..."