အခန်း ၂၀၁

အခန်း ၂၀၁။ နဂါးနတ်ဘုရားအား သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ အချိန်ကာလ မျှော်စင်

"သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမ နေရာပဲ..."

"မုန်လဲ့ က သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမ နေရာကို ရသွားပြီ..."

"အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ..."

"သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း က တိုင်မွန်ဘာတန် ကို ကျော်တက်သွားပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမ နေရာကို ရသွားတာပဲ..."

"လူသား တွေ ထဲမှာ ဒီလို ပါရမီရှင် မျိုး ရှိနေသေးတာလား..."

"ယုံနိုင်စရာတောင် မရှိဘူး..."

နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင် အရှေ့တွင် ကျောင်းသားများက ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသော နာမည်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

ပထမ နေရာ - မုန်လဲ့၊ လူသား မျိုးနွယ်၊ အသက် ၁၆ နှစ်၊ အထပ် ၇၉။

"အသက် ၁၆ နှစ် နဲ့ အထပ် ၇၉ တဲ့... သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တယ် ဆိုတာ တကယ်ကို စဉ်းစားလို့ မရဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ..."

"နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင် ရဲ့ အထပ် ၃၀ က စပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မဟုတ်ရင် တက်လို့ မရတော့ဘူး... အထပ် ၆၀ ဆိုရင် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ နောက်ပိုင်း အဆင့် စွမ်းအား မရှိရင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... အထပ် ၇၀ ဆိုရင် အနည်းဆုံး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ရှိမှ ရတော့မှာ..."

"အသက် ၁၆ နှစ် အရွယ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အထွတ်အထိပ် လား..."

"သူက မိစ္ဆာ ကြီး တစ်ကောင် လား..."

လူအားလုံး အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။

လူအားလုံး ခေါင်းရှုပ်နေကြလေသည်။

လူအားလုံး စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မတွေးရဲအောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များက ဤအရာများမှာ အစပျိုးရုံမျှသာ ရှိသေးကြောင်း သူတို့ကို သက်သေပြလိုက်လေသည်။

၅ မိနစ် အကြာတွင် အထပ် ၈၀ သို့ ရောက်သွားလေသည်။

၁၀ မိနစ် အကြာတွင် အထပ် ၈၁ သို့ ရောက်သွားလေသည်။

၁၅ မိနစ် အကြာတွင် အထပ် ၈၂ သို့ ရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အထပ် ၈၃... အထပ် ၈၄...

မုန်လဲ့က အတားအဆီးမဲ့စွာဖြင့် ခေတ္တမျှပင် မနားဘဲ အထပ် ၉၁ သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင်တော့ နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင် အရှေ့ရှိ ကျောင်းသားများ အားလုံး လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့လေသည်။

သူ မျှော်စင် တစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်လော။

...

နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင်၊ အထပ် ၉၁။

ဤနေရာကား အလွန်တရာ ပူပြင်းလှသော ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် နေမင်းကြီး ၁၀ စင်း ထွက်ပေါ်နေပြီး အလင်းရောင်နှင့် အပူရှိန်တို့ကို အရူးအမူး ထုတ်လွှတ်နေကာ မြေပြင် တစ်ခုလုံးမှာ ခြောက်သွေ့နေလေသည်။

မြက်ပင်များ မရှိ၊ သစ်ပင်များ မရှိ၊ မြစ်ချောင်းများ မရှိဘဲ ပူလောင်နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် နီရဲနေသော မြေပြင်များသာ ရှိလေသည်။

ခြေလှမ်းချလိုက်သည်နှင့် အက်ဆစ်လောင်သကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖိနပ်အောက်ခံများ အရည်ပျော်သွားကာ မြေပြင် အပူချိန်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေလေသည်။

"မီးဓာတ် မှော်စွမ်းအင် တွေပဲ ရှိတာလား..."

"မီးဓာတ် နိယာမ တွေပဲ ရှိတာလား..."

ပူပြင်း ကျယ်ဝန်းလှသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း မုန်လဲ့က နောက်တစ်ထပ်သို့ သွားမည့် မှော်အစီအရင်ကို ရှာဖွေနေလေသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ စူးရှသော ငှက်အော်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလုံးများ အမြောက်အမြား ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာလေသည်။

မုန်လဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နေမင်းကြီး တစ်စင်းက စက်သေနတ် တစ်လက်အလား မီးလုံးများကို ပစ်လွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မီးလုံးများက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများကို ထွက်ပေါ်စေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းကြီး ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသော မီးလုံးကြီးများကိုတော့ သူက အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ပြီး သူ့ကို လုံးဝ မထိခိုက်နိုင်ပေ။

အချိန်ခဏလေး အတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့က နေမင်းကြီး အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ထိုအရာက တကယ့် နေမင်းကြီး အစစ် မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေပြီး တောင်ပံဖြန့်လိုက်လျှင် မီတာ တစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမ ငှက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"နေမင်း ငှက်..."

မုန်လဲ့က အံ့ဩချီးကျူးစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

နေမင်း ငှက်များမှာ မီးဓာတ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲများ ဖြစ်ပြီး မီးတောက် စွမ်းအင် အသုံးပြုမှုတွင် သာမန် မီးဓာတ် မှော်သားရဲများထက် အများကြီး သာလွန်ကာ မီးဓာတ် မြင့်မြတ်သော သားရဲ များဟုပင် ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

ယခု မျက်စိရှေ့ရှိ နေမင်း ငှက် ၁၀ ကောင်စလုံးမှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အထွတ်အထိပ် အဆင့် သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ နောက်ဆုံး အဆင့် နှင့် ယှဉ်နိုင်လေသည်။

အထူးသဖြင့် အထပ် ၉၁ ကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ မုန်လဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ရွှေနဂါးကြီး ၁၀ ကောင်ထက်ပင် ပိုမို သာလွန်နေလေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုအရာများက ဘာမှ အသုံးမဝင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"သွားစမ်း..."

နတ်ဘုရားသတ် လှံ က ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်သွားလေသည်။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ နေမင်း ငှက် ၁၀ ကောင်မှာ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ သေဆုံးသွားကြလေသည်။ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိသော မုန်လဲ့ အရှေ့တွင် သူတို့မှာ ပြန်လည် ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ပေ။

နေမင်း ငှက် ၁၀ ကောင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် မှော်အစီအရင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အသိပေးချက်... ကျလာတဲ့ ပစ္စည်း တွေကို တွေ့ရှိပါတယ် ကောက်ယူမလား..."

"အသိပေးချက်... ကျလာတဲ့ ပစ္စည်း တွေကို တွေ့ရှိပါတယ် ကောက်ယူမလား..."

"အသိပေးချက်... ကျလာတဲ့ ပစ္စည်း တွေကို တွေ့ရှိပါတယ် ကောက်ယူမလား..."

"ကောက်ယူမယ်..."

"ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... မီးဓာတ် နိယာမ အပိုင်းအစ တစ်ခု ရရှိပါတယ်..."

"ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... အိမ်ရှင် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု +၄၈၆၉..."

"ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... မီးဓာတ် တားမြစ် မှော်ပညာ ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီး ကို ရရှိပါတယ်..."

မုန်လဲ့က မှော်အစီအရင် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး အထပ် ၉၂ သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

၁၀ မိနစ် အကြာတွင် အထပ် ၉၃။

မိနစ် ၂၀ အကြာတွင် အထပ် ၉၄။

မိနစ် ၃၀ အကြာတွင် အထပ် ၉၅။

တစ်နာရီ အကြာတွင်တော့ မုန်လဲ့ က အထပ် ၉၉ သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင် အရှေ့တွင် ကျောင်းသားများ အမြောက်အမြား စုရုံးနေကြပြီး ဆရာများစွာပင် သတင်းကြား၍ ရောက်လာကြလေသည်။

အထပ် ၉၉။

နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင် ၏ အထပ် ၉၉ သို့ ရောက်ရှိသွားသူ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ထိပ်ဆုံး အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်လော။

ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိခြင်း။

ဤသည်ကား သမိုင်းတစ်လျှောက် တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးသော ကြီးမားလှသည့် အဖြစ်အပျက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လေရာ လူတိုင်းက ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်လေးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်နေကြလေသည်။

"အထပ် ၉၉ တဲ့... တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းတယ်..."

"အထပ် ၁၀၀ ကို ရောက်တော့မယ်..."

"မုန်လဲ့ ရဲ့ အမြန်နှုန်း နဲ့ ဆိုရင် ထိပ်ဆုံး ကို ရောက်ဖို့ ဆိုတာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ပျမ်းမျှ အားဖြင့် တစ်ထပ် ကို ၁၀ မိနစ်ပဲ ကြာတယ် ဆိုတော့ ဒီအမြန်နှုန်း မျိုး က ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

လူအားလုံး အလွန် အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။ သာမန် လူများမှာ အထပ် ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ လောက်တွင်ပင် အခက်အခဲ တွေ့နေကြရသော်လည်း မုန်လဲ့ ကတော့ အထပ် ၉၉ အထိ တောက်လျှောက် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

လူတစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကွာခြားချက်က ဤမျှတိုင်အောင် ကြီးမားနေရသလော။

နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင်၊ အထပ် ၉၉။

အထပ် ၉၉ တွင် ခိုအောင်းနေသော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲများမှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ နောက်ဆုံး အဆင့် မှော်သားရဲ ၁၀ ကောင် ဖြစ်သော ရွှေရောင် မျက်လုံး ခြင်္သေ့ သားရဲများ ဖြစ်လေသည်။

ရွှေရောင် မျက်လုံး ခြင်္သေ့ သားရဲ များသည် ခြင်္သေ့ နှင့် နတ်ဘုရား သားရဲ တို့၏ သွေးနှော မျိုးဆက်များ ဖြစ်ကြပြီး ခြင်္သေ့ နှင့် တူသော ရုပ်ရည် ရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ အလား မီးတောက်များ တောက်လောင်နေပြီး ရွှေရောင် မျက်လုံးများ ရှိကြလေသည်။

မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ နောက်ဆုံး အဆင့် ရှိသော ရွှေရောင် မျက်လုံး ခြင်္သေ့ သားရဲ ၁၀ ကောင် က အလွန် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း မုန်လဲ့ အတွက်တော့ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု မဖြစ်လာနိုင်သေးပေ။ တူ အချက် ၁၀ ချက် ရိုက်လိုက်ရုံဖြင့် မုန်လဲ့က သူတို့ အားလုံးကို ထုခြေပစ်လိုက်လေသည်။

"ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... သတ္တုဓာတ် နိယာမ အပိုင်းအစ တစ်ခု ရရှိပါတယ်..."

"ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... သတ္တုဓာတ် တားမြစ် မှော်ပညာ အဆုံးစွန်သော ရွှေစင်ဖန်တီးခြင်း ကို ရရှိပါတယ်..."

"ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... သတ္တုဓာတ် နိယာမ အပိုင်းအစ တစ်ခု ရရှိပါတယ်..."

"အကျိုးအမြတ် မဆိုးဘူး..."

မုန်လဲ့ က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နဂါးနတ်ဘုရား မျှော်စင် အထပ် ၁၀၀ သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ခန့်ညား ထည်ဝါသော အမျိုးသား တစ်ယောက် က မှော်အစီအရင် အတွင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့ ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ဤအမျိုးသားမှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်း သန်မာသည်မှလွဲ၍ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်သာ ဖြစ်ပြီး လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောသွားပါက ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မုန်လဲ့ က သူ့ကို မြင်လိုက်ရသော အခါ ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မှော်သားရဲ ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးစဉ်က ခံစားချက်မျိုးကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အားနည်းခြင်း။

ထိတ်လန့်ခြင်း။

ကြောက်ရွံ့ခြင်း။

"ခင်ဗျား က ဘယ်သူလဲ..."

မုန်လဲ့ က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်လေသည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား..."

ခန့်ညား ထည်ဝါသော အမျိုးသား ၏ စကားက လူကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေလေသည်။

"ခင်ဗျား က နဂါးနတ်ဘုရား လား..."

မုန်လဲ့ ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကာ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ အလား တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

နဂါးနတ်ဘုရား က ဘာလို့များ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေရတာလဲ။

"ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်... ငါ့ကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ ဒူးမထောက်တာလဲ..."

ခန့်ညား ထည်ဝါသော အမျိုးသား ၏ အသံက မိုးခြိမ်းသံ အလား ထွက်ပေါ်လာပြီး စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းက မိုးကြိုးပစ်သံ အလား နားစည်ကို ကွဲထွက်မတတ် ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်များကို ဖြိုခွဲကာ ပင်လယ်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ ကြီးတစ်ခုက တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ မုန်လဲ့ အပေါ်သို့ ဖိကျလာပြီး မုန်လဲ့ ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်သွားစေရန် ဖိနှိပ်နေလေတော့သည်။