အခန်း ၂၁၄

အခန်း ၂၁၄။ နတ်ဘုရား အမြုတေ၏ ဆွဲဆောင်မှု၊ နဂါးမျိုးနွယ်၏ သစ္စာဖောက်

"ဒင်... ကောက်ယူမှု အောင်မြင်ပါတယ်... ရေခဲနဂါး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၃၈၂၉ ခု ရရှိပါတယ်..."

"ဒင်... ကောက်ယူမှု အောင်မြင်ပါတယ်... ရေခဲနဂါး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၂၅၇၃ ခု ရရှိပါတယ်..."

"ဒင်... ကောက်ယူမှု အောင်မြင်ပါတယ်... လျှပ်စီးနဂါး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၆၄၂၆ ခု ရရှိပါတယ်..."

"ဒင်... ကောက်ယူမှု အောင်မြင်ပါတယ်... ရွှေရောင် နဂါးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၇၂၁၈ ခု ရရှိပါတယ်..."

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးအနေဖြင့်... နဂါးမျိုးနွယ် တစ်ယောက်အနေဖြင့်... ဆမ်မြူရယ်မှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသူဖြစ်သည်။ သူ့ကို လူသားတစ်ယောက်၏ စီးတော်ယာဉ် လုပ်ခိုင်းခြင်းက သူ့ကို သတ်လိုက်သည်ထက်ပင် ပို၍ ခံရခက်သေးသည်။

သို့သော် အေးစက်စက်နှင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မုန်လဲ့နှင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် သွေးစက်များကျနေသည့် နတ်ဘုရားသတ် လှံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆမ်မြူရယ် ကြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူက ထာဝရ နီးပါး အသက်ရှင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မည်နည်း။ သေသွားလျှင်တော့ အရာအားလုံးက ပျက်စီးသွားပြီး ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အညံ့ခံပါတယ်..."

ဆမ်မြူရယ် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်လိုက်လေသည်။ လွတ်လပ်ခွင့်... ဂုဏ်သိက္ခာ... အကုန်လုံး ငရဲကို သွားခိုင်းလိုက်တော့။ ငါ အသက်ရှင်ချင်သည်။

"ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ... ငါ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါနှင့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်..."

ဆမ်မြူရယ်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ် တစ်ခုကို နဖူးပြင်ကနေ ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

မုန်လဲ့က ဒီ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ဆမ်မြူရယ်၏ အသက်အိုးအိမ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။ သူ အလိုရှိလျှင် အချိန်မရွေး ဒီ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဆမ်မြူရယ်ကို သတ်ပစ်လို့ ရနေပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို သိမ်းပိုက်ခြင်းမှာ ဒီလောက်တောင် လွယ်ကူသည်။ စာချုပ်ချုပ်စရာ မလိုသလို... သွေးစာချုပ်လည်း မလိုပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ အသက်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားလို့ ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆမ်မြူရယ် အကြီးအကဲ..."

အိုင်မိုလင် စိတ်မကောင်းစွာ ဖြစ်သွားလေသည်။ အရင်တုန်းက ဆမ်မြူရယ် အကြီးအကဲက ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး... ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာခဲ့တာလဲ။ အခုတော့ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက်နှင့်... နဂါးမျိုးနွယ်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ပြီး လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

"အိုင်မိုလင်..."

အိုင်မိုလင်၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသည့်အခါ ဆမ်မြူရယ် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး မြေကြီးထဲ တွင်းတူး၍ ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ နောင်တ မရပါဘူး... အသက်ရှင်တာနဲ့ ယှဉ်ရင် လွတ်လပ်မှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဆိုတာ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။

မုန်လဲ့က ဆမ်မြူရယ်၏ ကျယ်ပြောသော ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။ "သွားကြစို့... ကျန်နေသေးတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ ဆီကို ခေါ်သွားပေး..."

"သ... သခင်... ဒါ ဘာသဘောလဲ..."

ဆမ်မြူရယ် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ "ကျန်တဲ့ အကြီးအကဲတွေ အားလုံးကို... သခင် သတ်လိုက်ပြီ မဟုတ်လား..."

"ငါ စာဖတ်နည်းတယ် လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

မုန်လဲ့ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ငါ ခုနက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၇ ပါးကို သတ်လိုက်တာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ၃ ပါးက မသေဘူး... သူတို့မှာ နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားတွေ ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား..."

ဆမ်မြူရယ် မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဆမ်မြူရယ်... မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို မှတ်ထား... မင်းက နဂါးမျိုးနွယ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် မဟုတ်တော့ဘူး..."

မုန်လဲ့က အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်... စီးတော်ယာဉ် ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို... ငါ ရှင်းပြပေးရဦးမလား..."

"မ... မလိုပါဘူး..."

ဆမ်မြူရယ် ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

"မလိုဘူး ဆိုရင်လည်း သွားကြစို့... အဲဒီ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ငါး ၃ ကောင်ကို ရှာကြမယ်... တကယ်လို့ သူတို့ ပြေးလွတ်သွားရင်တော့... မင်းရဲ့ အရေခွံကို ငါ ခွာပစ်မယ်..." မုန်လဲ့ အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ... သခင်..."

ဆမ်မြူရယ် မတွေဝေရဲတော့ဘဲ တောင်ပံခတ်ကာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၃ ပါး ရှိသည့် ကျွန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

"မုန်လဲ့... အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မှ ဖြစ်မှာလား..."

အိုင်မိုလင်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အိုင်မိုလင် စီနီယာ... ကျွန်တော့် စွမ်းအားသာ မလုံလောက်ရင်... ဒီနေ့ နဂါးကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာလား..."

အိုင်မိုလင် ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

"ဆမ်မြူရယ်... မင်းက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်... အရှိန်မြှင့်ပြီး... ရှေ့ဆက်သွား..."

...

တကယ်လို့ စနစ်က သတိပေးချက် မပေးရင်... မုန်လဲ့လည်း လှည့်စားခံလိုက်ရနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက... သူက စနစ်ရှိနေတာပဲ... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၇ ပါးကို သတ်လိုက်တာ သေချာပေမဲ့... အသိပေးချက် ၄ ခုပဲ ရလိုက်သည်။

ဒါဆိုရင်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၃ ပါးမှာ နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားတွေ ရှိနေပြီး... လုံးဝ မသေဆုံးသေးဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ…

ပြီးတော့ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာကိုလည်း မုန်လဲ့ သိသည်။ မြေနဂါး... အပြာရောင် နဂါး... ပြီးတော့ မုန်တိုင်း နဂါး... ဒီကောင်တွေကို မုန်လဲ့ လုံးဝ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး…

မြစ်ရိုးကို မရှင်းရင်... နွေဦးမှာ ပြန်ပေါက်လာလိမ့်မည်။ နောင်အခါ ပြဿနာ မဖြစ်အောင်... အကုန်လုံးကို သုတ်သင်ပစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...

ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကတော့... မုန်လဲ့ အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့ပေမဲ့... အပြာရောင် နဂါးနဲ့ မြေနဂါးကိုပဲ သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး... မုန်တိုင်း နဂါးကတော့ ကြိုတင် ထွက်ပြေးသွားပြီး အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ပေ...

နဂါးအသိုက်ထဲက ရတနာတွေတောင် ယူသွားသေးသည်။ မုန်လဲ့အတွက် တစ်စက်ကလေးမှတောင် မကျန်ခဲ့ပေ။

"တကယ်ကို မြန်မြန် ထွက်ပြေးတာပဲ..."

မုန်လဲ့က အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဂူကို ကြည့်ကာ... "နောက်တစ်ခါ မင်းကို တွေ့ရင် လွတ်အောင် မပြေးနိုင်စေရဘူး..."

"သခင်... နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားရမလဲ..."

ဆမ်မြူရယ်က သတိကြီးကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ မုန်လဲ့က သူ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သူ့အပေါ်မှာ အပြစ်တင်မှာကို ကြောက်နေလေသည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေရဲ့ နဂါးအသိုက်ဆီ သွားမယ်"

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

နဂါးတွေက တောက်ပတဲ့ အရာတွေကို အရမ်း ကြိုက်သည်။ ဒါကြောင့် နဂါးတိုင်းက သူဌေးတွေပဲ။ နဂါးတိုင်းရဲ့ အသိုက်က ရတနာ တောင်ကြီး တစ်ခုပဲ…

တကယ်လည်း ဖြစ်နေတာပဲ…

ရွှေရောင် နဂါး ဂိုဘလင်ရဲ့ အသိုက်က မုန်လဲ့ကို နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၃၆၀၀၀ ပေးခဲ့သည်။

ကျန်တဲ့ အစိမ်းရောင် နဂါး... မြေနဂါး... လျှပ်စီး နဂါး... အပြာရောင် နဂါး... ရေခဲ နဂါးတို့က မုန်လဲ့ကို နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၁ သိန်း ၁ သောင်း ၇ ထောင်လောက် ပေးခဲ့သည်။

မုန်လဲ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ၂ သိန်း ၃ သောင်း ၁ ထောင် ၇ ရာ ၅ ဆယ် ၂ ခု နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း အထိ ရောက်သွားသည်။

၂ သိန်း ၃ သောင်း... ရွှေဒင်္ဂါး နဲ့ တွက်ရင် ၂၃ ထရီလီယံ ပဲ...

၂၃ ထရီလီယံ…

ဒါက တော်တော် များတာပဲ…

ဒါပေမဲ့ မုန်လဲ့ကတော့ သိပ်ပြီး မပျော်ရွှင်ဘူး... ဒီလောက် ပိုင်ဆိုင်မှု တွေက ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ…

နတ်ဘုရားစွမ်းအား အစက် ၂၃၁ ခု လဲလို့ ရမှာလား…

ဒါမှမဟုတ် သစ်-မြေ ပေါင်းစပ် နိယာမ ကို ၂၃% လောက်ပဲ မြှင့်လို့ ရမှာလား…

ဒါက ပင်လယ်ထဲ ရေခွက် တစ်ခွက် လောင်းထည့်သလိုပဲ...

"ငါက အခုထိ ဆင်းရဲနေတုန်းပဲ..."

မုန်လဲ့ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဆမ်မြူရယ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားပြီး... မုန်လဲ့ကို တူနဲ့ နှစ်ချက်လောက် ထုလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

'မင်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၆ ယောက်ရဲ့ အသိုက်ကို အကုန် ရွှေတူးသလို တူးသွားပြီး... သူတို့ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ ရတနာတွေကို အကုန် လုသွားတာလေ...

မင်းက ဆင်းရဲနေတယ် ဟုတ်လား... မင်းက ဆင်းရဲနေတယ် လို့... အော်နေစရာလား... ငါတို့က မင်းကို အားကျလွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ ဆိုတာ မင်း သိလား...

‘

"ဒါနဲ့... မင်းတို့ နဂါးကျွန်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၉ ယောက် ရှိတယ် မဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး "အိုင်မိုလင် စီနီယာ နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ မုန်တိုင်း နဂါး ကို ဖယ်လိုက်ရင်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၇ ယောက် ရှိသင့်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါက ၆ ယောက်ရဲ့ နဂါးအသိုက်ပဲ လုလိုက်ရသေးတယ်..."

ဆမ်မြူရယ် ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်သွားလေသည်။

"အို... သခင်..."

ဆမ်မြူရယ်က မျက်နှာပျက်ယွင်းပြီး... "ကျန်တဲ့ နဂါးအသိုက်က... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိုက်ပါ..."

မုန်လဲ့က အံ့ဩသွားလေသည်။ "အို... အဲဒီလိုလား..."

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်..."

ဆမ်မြူရယ်က သတိကြီးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်တဲ့ နဂါးအသိုက်က မင်းရဲ့ အသိုက် ဖြစ်နေတာကိုး... ဒါဆို ငါ မလုတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာက..."

မုန်လဲ့က စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် "မင်းရဲ့ နဂါးအသိုက် နဲ့ ဂိုဘလင်ရဲ့ နဂါးအသိုက် နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်ဟာက ပိုပြီး ရတနာ များလဲ..."

"ဂိုဘလင် ဘိုးဘေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃ သောင်းကတည်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်လာတာ... သူ့ရဲ့ စုဆောင်းမှု က ကျွန်တော့်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ" ဆမ်မြူရယ်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို တခြား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်ကော..."

မုန်လဲ့က ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ဟာက ပိုများပါတယ်"

ဆမ်မြူရယ်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ့် သူဌေးကြီးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရတနာတွေ အများကြီး စုထားတာလဲ"

မုန်လဲ့က နားမလည်စွာဖြင့် "သေရင် ဘာမှ ယူသွားလို့ မရဘူး... တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က လာသတ်ရင်... ဒီ ရတနာတွေ အားလုံး က မင်းအတွက် နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား"

ဆမ်မြူရယ်မှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်ပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူ ဖြစ်ရာ... မုန်လဲ့ ပြောသည့် စကားထဲရှိ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မကြားမိဘဲ မနေနိုင်ပေ... ငိုချင်လျက် မျက်နှာဖြင့်

"မပြောပါနဲ့တော့ သခင်... ကျွန်တော် အသိုက်ကိုပေး ပါတယ်..."

"ဘာ ပြောလိုက်တာလဲ... အသိုက်ကို ပေးမယ် ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ... ဒါက မင်း တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ ရတနာတွေလေ... ငါ ဘယ်လိုလုပ် ယူရက်မှာလဲ... မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

ဆမ်မြူရယ် ငိုချင်သွားလေသည်။ "သခင်... သခင် ယူလိုက်ပါ... ကျွန်တော့်လို အဆင့်မျိုးမှာ... နောက်ပိုင်း ဒီလောက် အများကြီး လိုတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

'မင်းကတကယ်ယူချင်နေတာကို အပိုတွေလာပြောနေတယ်...'

ဆမ်မြူရယ် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း... နှုတ်မှတော့ အငိုမျက်နှာဖြင့်ပင်... "သခင်... သခင် ယူလိုက်ပါ... ကျွန်တော့် အသိုက် ကိုပေးပါတယ်..."

...

ဆမ်မြူရယ်ရဲ့ နဂါးအသိုက်က ဂိုဘလင်လောက် မကြီးမားပေမဲ့... အလွန် ကြွယ်ဝပြီး ဇိမ်ကျလှလေသည်။

တစ်ခေါက် စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက်... မုန်လဲ့ကို နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၂ သိန်း ၈ သောင်းကျော် ရရှိစေလေသည်။

အကုန်လုံး ယူလိုက်ပြီးနောက်... မုန်လဲ့သည် နဂါးအသိုက်မှ စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ဆမ်မြူရယ်ကတော့ အပြင်တွင် စောင့်နေလေသည်။

"သခင်... သခင် ယူပြီးပြီလား..."

"ပြီးပြီ..."

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ဆမ်မြူရယ်... ငါတို့ သွားတော့မယ်... မင်းရဲ့ နဂါးအသိုက် ကို နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် ကြည့်လိုက်ပါဦး"

"မကြည့်တော့ပါဘူး... ကျွန်တော့် နှလုံးသားက မကောင်းဘူး..." ဆမ်မြူရယ်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်း ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ ပုံစံလေးက တကယ့်ကို..."

မုန်လဲ့က မျက်လုံး လှန်လိုက်လေသည်။ "အရမ်း စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းတာပဲ... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ရတနာ အချို့ ကို မင်းနားမှာ ထားထားတာ ပိုကောင်းတာပေါ့..."

မုန်လဲ့က ရုတ်တရက် နတ်ဘုရား အမြုတေ တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်လေသည်။ "ဒီကို ကြည့်စမ်း... ဒါကို သိလား..."

"နတ်ဘုရား အမြုတေ…"

ဆမ်မြူရယ်၏ နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး... မုန်လဲ့ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရား အမြုတေကို ကြည့်ကာ... လိုချင်တပ်မက်မှု... လောဘ... မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"သိတယ်..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ဒါကို ပေါင်းစပ်ပြီးပြီ ဆိုရင်... မင်းက အဆင့်နိမ့် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"သခင်... သခင်... သခင်... သခင် ပေးမလို့လား..."

ဆမ်မြူရယ်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး... မယုံနိုင်စွာဖြင့် မုန်လဲ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

"တကယ့် နတ်ဘုရား အစစ်ပဲ..."

မုန်လဲ့က ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်... ဒီလိုဆိုရင်... ကျွန်တော် သခင်ကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဆမ်မြူရယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုကြွေးနေလေသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့... အဆင့်နိမ့် နတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့ ဆိုတာ... တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက် မရှိတဲ့ အိပ်မက်ပါ..."

"တကယ့်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ ဆိုရင်... အရင်ဆုံး နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော် ကို တည်ဆောက်ရမယ်..."

"ပြီးတော့ နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော် ကို တည်ဆောက်ဖို့ ဆိုရင်... အလွန် များပြားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား တွေ လိုအပ်တယ်..."

"ဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းအား တွေက... ရေရှည် ပင်ပန်းခံပြီး စုဆောင်းမှသာ ရနိုင်တာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့လို အဆင့်မျိုးမှာ... သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အထိ တောင် မစုဆောင်းနိုင်ကြပါဘူး..."

"ဒါကြောင့်... နတ်ဘုရား အဆင့် ဆိုတာ... ကျွန်တော်တို့ အတွက် အရမ်း ဝေးကွာလွန်းပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့... အခု... အခုတော့..."

"အခုတော့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီ မဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ငါ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောတာကို သေချာ မှတ်ထား... သန့်စင်မထားရသေးတဲ့ နတ်ဘုရား အမြုတေကို တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်တာက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ... နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ နတ်ဘုရား အမြုတေ ပိုင်ရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူတာ ခံရပြီး... မင်း နေရာကို အစားထိုး ဝင်ယူသွားလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော် သိပါတယ် သခင်..."

ဆမ်မြူရယ်က သတိကြီးကြီးဖြင့် "ကျွန်တော် သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင် ပေါင်းစပ်လိုက်တော့..."

မုန်လဲ့က နတ်ဘုရား အမြုတေကို ဆမ်မြူရယ်၏ အရှေ့သို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ပေါင်းစပ်လိုက်တော့မယ်..."

ဆမ်မြူရယ်က မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ... နတ်ဘုရား အမြုတေကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်ဆိုရင်တော့... ငါလည်း နည်းနည်း စိတ်အေးရပြီ..."

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့..."

"မင်းတို့ နဂါးကျွန်းမှာ... နဂါးဘယ်လောက်တောင် ရှိသေးလဲ..."

ဆမ်မြူရယ်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး... နတ်ဘုရား အမြုတေကို ပေါင်းစပ်နေရင်းပင် "သခင်... နဂါးကျွန်းမှာ ရှိတဲ့ သာမန် နဂါးတွေက... ရာနဲ့ချီ ရှိပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ရာနဲ့ချီ ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်..."

"ဒါဆို... သူတို့တွေကလည်း သူဌေးတွေပဲပေါ့..."

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့ သခင်..."

"အဲဒါဆို... ငါတို့ သွားကြစို့..."