အခန်း ၂၁၈

အခန်း ၂၁၈။ နတ်ဘုရားဝက်သား စားခြင်း၊ ဘီဟီမော့သ်နှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခြင်း

"ဝုန်း..."

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နန်းဆောင်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ နန်းဆောင်များပါ ထိခိုက်ကုန်လေသည်။ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်လာပြီး ဆူညံသော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရွှေရောင် အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ ဝက်ကြီး တစ်ကောင်က နန်းတော် အဆောက်အအုံများ ကြားတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အရပ်အမြင့်မှာ မီတာ တစ်သောင်းခန့် ရှိပြီး အလျားမှာ ပေတစ်သောင်းခန့် ရှိလေသည်။ နားရွက်ကြီးများက ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် တဲကြီးများအလား ဖြစ်နေပြီး အစွယ်များက သံမဏိ ဆူးချွန်များအလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

အထူးဆန်းဆုံးမှာ... ထိုဝက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မြို့တော်ရှိ ပြည်သူများ၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝုန်း..."

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ရာက ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား ကယ်မတော်မူပါ..."

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြပြီး အလွန် စိုးရိမ်ပူပန် နေကြလေသည်။

"နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ..."

"ဒါ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါပဲ..."

"နန်းတော်ဘက်က လာတာ..."

အလုပ်ရှုပ်နေသော ပူဟာမန်နှင့် ဆမ်မြူရယ်တို့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

"ဒါ... ဒါက..."

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိကြလေသည်။

'ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါလဲ...'

'ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလဲ...'

'ဒါ သေချာပေါက် နတ်ဘုရား အဆင့် မှော်သားရဲပဲ...'

"နဂါးနတ်ဘုရား ကယ်မတော်မူပါ... ဒါ နတ်ဘုရား သားရဲကြီးပဲ..."

"မရဏ နတ်ဘုရားကြီးရေ... ငါ ဘာကို မြင်နေရတာလဲ..."

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နှစ်ပါး လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

"ဖူး... ဖူး... ဖူး..."

တံတွေးထွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ မုန်လဲ့က အပျက်အစီးများ ကြားမှ တွားသွားကာ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး အနည်းငယ် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

"သ... သခင်..."

ပူဟာမန်နှင့် ဆမ်မြူရယ်တို့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

"ချီးပဲ... ဒီသုံးချောင်းထောက် ဝက်ရဲ့ အလောင်းက ဒီလောက်တောင် ကြီးနေမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဘူး..."

မုန်လဲ့ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပေတစ်သောင်းခန့် ရှည်လျားသော နတ်ဘုရား သားရဲကြီး၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့ဩနေလေသည် "ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဝက်ကြီးကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြာကြာ စားရမလဲ..."

"ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်... ဒီနတ်ဘုရား သားရဲကြီးရဲ့ အလောင်းက သခင် ထုတ်လိုက်တာလား..."

ပူဟာမန်နှင့် ဆမ်မြူရယ်တို့က ပျံသန်းလာပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်ကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... လောလောဆယ် ဝက်သားဈေး တက်နေလို့... ကိုယ်တိုင် ဝက်တစ်ကောင် ဝယ်ပြီး စားမလို့လေ..."

မုန်လဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည် "မင်းတို့ရော ဝက်အူချောင်းလေး ဘာလေး လုပ်ဖို့ ဝက်သား နည်းနည်း ယူသွားဦးမလား..."

"မယူတော့ပါဘူး... မယူတော့ပါဘူး... ဒါက နတ်ဘုရား သားရဲကြီးရဲ့ အလောင်းလေ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် ယူရဲမှာလဲ..."

သူတို့နှစ်ယောက် အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် လောဘကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

နတ်ဘုရား သားရဲ အသားလေ... လုံးဝကို အကောင်းဆုံး အားဖြည့်စာပဲ... အရသာကို မပြောနဲ့ဦး... တန်ဖိုးကိုက ဖြတ်လို့မရတာ... တကယ်လို့ တစ်ခဲလောက် စားလိုက်ရရင် စွမ်းအားတွေ အများကြီး တက်သွားမှာ သေချာတယ်...

"ငါ အကုန် မစားနိုင်ပါဘူး... မင်းတို့လည်း နည်းနည်း ယူသွားကြပါ..."

မုန်လဲ့က လက်ယမ်းလိုက်ရာ လေဟာနယ် ဓားသွားများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သုံးချောင်းထောက် ဝက်ကြီး၏ အမြီးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။

"ဒင်..."

သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း နတ်ဘုရား ဝက်ကြီး၏ အမြီးမှာ အကောင်းပကတိ ဖြစ်နေလေသည်။

"ချီး... ဒီလောက်တောင် မာတာလား..."

မုန်လဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိပြီး နတ်ဘုရားသတ်လှံ ကို ထုတ်ယူကာ တစ်ချက် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

"ဖွပ်..."

မီတာ ရာနှင့်ချီ ရှည်လျားသော ဝက်မြီးကြီး အရင်းမှ ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။

"ပြီးပြီ..."

မုန်လဲ့ နတ်ဘုရားသတ်လှံ ကို ပြန်သိမ်းလိုက်လေသည် "ဒီဝက်မြီးကို မင်းတို့ ယူသွားပြီး ဝက်အူချောင်း လုပ်စားကြ..."

"သခင်... ဒါ... အဆင်ပြေပါ့မလား..."

သူတို့နှစ်ယောက် တံတွေး အကြိမ်ကြိမ် မျိုချလိုက်မိကြလေသည်။

"ယူသွားကြပါ..."

မုန်လဲ့က ဝက်မြီးကို သူတို့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သုံးချောင်းထောက် ဝက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် ဘယ်နေရာကနေ စားရမလဲ ဆိုတာကို တွေးတောနေလေသည်။ ဤဝက်ကြီး၏ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် မာကျောလွန်းသဖြင့် စားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်..."

သူတို့နှစ်ယောက် မြင်သောအခါ... မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ တစ်ယောက် တစ်ဖက်စီ ကိုင်ကာ ဝက်မြီးကြီးကို ထမ်းပြီး ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။ နှေးသွားလျှင် မုန်လဲ့ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"ဝက်သားစားဖို့ချည်းပဲ မတွေးနဲ့... အလုပ်ကိုလည်း သေချာ လုပ်ကြဦး..." မုန်လဲ့၏ အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ငတုံး နှစ်ကောင်..."

နတ်ဘုရား ဝက်သားကို စားရန် အမှန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အသားမျှင်များက အလွန်မာကျောသဖြင့် အသားလှီးရန် ခက်ခဲလှသည်။ နတ်ဘုရားသတ်လှံ က ထိုးစိုက်ရန်သာ သင့်တော်ပြီး... အသားလှီးရန်တော့ သိပ်မကောင်းပေ။

မုန်လဲ့က ကိရိယာ မျိုးစုံကို စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း နတ်ဘုရား ဝက်ကြီး၏ အရေပြားကိုပင် မခွဲနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင် ဓားကောက် တစ်လက်ကို ကျပန်း ယူလိုက်ရာ ထိုဓားက ခိုင်ခံ့သော ဝက်သားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

"ဒီဓားက ဒီလောက်တောင် ထက်တာလား..."

မုန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားလေသည် "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်... ဒီဓားက ခုနလေးတင် ကောက်ရထားတာပဲ..."

'စနစ်... ဒီဓား နာမည်က ဘာလဲ...'

"ပိုင်ရှင်... ဒါက တွင်းနက် ဓားမိစ္ဆာ ရဲ့ မွေးရာပါ ဓားကောက် ပါ..." စနစ်က အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလေသည်။

'တွင်းနက် ဓားမိစ္ဆာ ရဲ့ မွေးရာပါ ဓားကောက် ဟုတ်လား...'

မုန်လဲ့ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ခုနက ကောက်ရစဉ်က သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ... အမှိုက်တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ ဤမျှ ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ... သူ ပစ္စည်းကောင်းကို မသိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဓားကောင်းလေးပဲ..."

မုန်လဲ့ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကျေနပ်နေလေသည်။ တစ်ချက်... နှစ်ချက်... သုံးချက်ဖြင့် နတ်ဘုရား ဝက်ကြီးကို လွယ်ကူစွာ ခွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အသားကင်စင်ကို ပြင်ဆင်ကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်ပြီး နတ်ဘုရား မီးတောက်ဖြင့် ကင်လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကင်ပြီးမှသာ နတ်ဘုရား ဝက်သားမှာ ကျက်သွားလေသည်။

"အနံ့က အရမ်း မွှေးတာပဲ..."

မုန်လဲ့က အသားကင် တစ်တုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်များ ထွက်လာပြီး အလွန် အရသာ ရှိလှပေသည်။

"မွှေးတယ်..."

"အရမ်း မွှေးတာပဲ..."

"ဒီလောက်တောင် အရသာ ရှိတာလား..."

"နတ်ဘုရား ဝက်သား တစ်လုတ် ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့... သွားတွေကို လာစင်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရတယ်... ဝါးလိုက်တိုင်း အသားတွေက ပါးစပ်ထဲမှာ ခုန်ပေါက်နေသလိုပဲ... တကယ်ကို ဝါးလို့ ကောင်းတာပဲ..."

"ဒါတင် မကသေးဘူး..."

"ဝါးလို့ ကောင်းရုံတင် မကဘူး... ဒီအသားထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတယ်..."

"အားကောင်းတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေက ခြေလက်တွေဆီ ပျံ့နှံ့သွားပြီး... တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားတယ်..."

"တစ်ခွန်းတည်းပဲ... ကောင်းတယ်..."

မုန်လဲ့က ဤမျှ အရသာရှိသော အသားကင်ကို ပထမဆုံး အကြိမ် စားဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ လုံးဝ ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ။

နတ်ဘုရားသတ် ကြွက် ၏ အစွမ်းထက်သော အစာခြေဖျက်မှု စွမ်းအားက ဤအချိန်တွင် အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မုန်လဲ့က ရူးသွပ်စွာ စားသောက်နေသော်လည်း... ဗိုက်ပြည့်သည့် ခံစားချက် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ကိုယ်အလေးချိန်ထက် အဆများစွာ ပိုများသော ဝက်သားများကို စားလိုက်သော်လည်း ဗိုက်ကမူ ရွှဲထွက်မလာခဲ့ပေ။

မနက်မှ ညအထိ စားသောက်ပြီးနောက်မှသာ မုန်လဲ့ ရပ်တန့်လိုက်လေသည် "ဟူး... ကောင်းလိုက်တာ..."

လေချဉ် တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး နန်းတော် ရင်ပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မုန်လဲ့သည် သူ၏ အစားအသောက် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သော... လက်များစွာပါသည့် ဘီဟီမော့သ် ဆာရက်စ် ကို သတိရသွားလေသည်။

'ဒီကောင်နဲ့ မတွေ့ရတာ တော်တော် ကြာပြီ... သူ ဘယ်လို နေလဲ မသိဘူး... အသက်ရှင်သေးရဲ့လား...'

'ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ တိုက်ကြီး ကို သွားကြည့်ရမလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ဘာမှ လုပ်စရာမှ မရှိတာ...'

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် မုန်လဲ့က ကျန်ရှိနေသော ဝက်သားများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းရွေ့လျားခြင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာသောအခါ နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နဂါးနတ်ဘုရား... သင့်ရဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ ကျွန်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ..."

နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်း အရှေ့တွင် ဆုတောင်းနေသည့် ယုံကြည်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူတို့ထဲတွင် အထက်တန်းလွှာများ... နဂါး မှူးမတ်များ ပါဝင်သော်လည်း အများစုမှာမူ သာမန် လူသားများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။

သူတို့သည် နဂါးနတ်ဘုရား ရုပ်တု အရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အချို့က အော်ဟစ် ဆုတောင်းနေကြပြီး အချို့ကမူ ရိုသေစွာ ဆုတောင်းနေကြလေသည်။ အားလုံးမှာ ကမ္ဘာပျက်မည့်အလား ကြောက်လန့် စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း သိပ်ပြီး အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။ မငြိမ်သက်မှုများက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများက ပြန့်နှံ့တတ်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်မှာ မလုံခြုံမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ကြောက်ရွံ့နေချိန်တွင် ယုံကြည်သူများက ဘုရားကျောင်းသို့ ပြေးလာကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မုန်လဲ့ကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေသည်မှာ နဂါးနတ်ဘုရား ဘုရားကျောင်း၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအဘိုးကြီးက မိစ္ဆာဆင်းသက်လာပြီ ဆိုသည့် ကောလာဟလများကို ဖြန့်ဝေနေပြီး... သူ့ကို ငရဲတွင်းနက်မှ လာကာ လူ့လောကကို ဒုက္ခပေးမည့် ဆိုးယုတ်သော မိစ္ဆာ အဖြစ် ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာကြီး ဆင်းသက်လာပြီ..."

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးက တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံတော့မယ်..."

"အနာဂတ်ကို ငါ မြင်နေရတယ်..."

"သက်ရှိတွေ သေကြေ ပျက်စီးပြီး... မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေတယ်..."

"နဂါးတွေ ပြုတ်ကျပြီး... တိုင်းပြည်နဲ့ အိမ်တွေ ပျက်စီးကုန်တယ်..."

"အလောင်းတွေ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး... မြေကြီးတွေ နီရဲနေတယ်..."

"မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းပြီး မိစ္ဆာ ဘေးအန္တရာယ်က တိုက်ကြီးကို ဖျက်ဆီးတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ... ကြီးမြတ်တဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား ဆင်းသက်လာတယ်..."

"သူက နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတွေကို လွှမ်းခြုံထားပြီး... မှော်တောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ... ရောင်စုံ နဂါးကြီးကို စီးနင်းပြီး... ပြိုလဲတော့မယ့် အဆောက်အအုံကို ထိန်းသိမ်းကာ... ပြင်းထန်တဲ့ လှိုင်းလုံးတွေကို တားဆီးပြီး... သက်ရှိတွေကို ရေဘေး မီးဘေးကနေ ကယ်တင်ခဲ့တယ်..."

"လိမ်လို့ ဝပြီလား..."

မုန်လဲ့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဟောပြောနေသည့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ကို မကောင်းဆိုးဝါး အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အင့်..."

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး... မုန်လဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ... "မင်း... မင်းက..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"ငါက မင်းရဲ့ အဘိုးပဲ..."

မုန်လဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဤလိမ်ညာလှည့်စားတတ်သော... နတ်ဆိုး အဘိုးကြီးကို သွေးစာချုပ်ဖြင့် ချက်ချင်း ချုပ်နှောင်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး... မင်းက ငါ မုန်လဲ့ ဘုရားကျောင်း ရဲ့ ပထမဆုံး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပဲ..."

"မှတ်ထား... နဂါးနတ်ဘုရား ကသာ သက်ရှိတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မိစ္ဆာ... ငါက... ကယ်တင်ရှင်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်..."

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက မုန်လဲ့၏ ခြေရင်းတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဝပ်တွားကာ... မုန်လဲ့၏ ဖိနပ် အနံ့ဆိုးများကို ပျားရည် လျက်သကဲ့သို့ ယက်နေလေသည်။

"သေချာ လုပ်..."

မုန်လဲ့က စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "ခုနက ပြောတာ မှားသွားတယ်... ဆင်းသက်လာတာက ကြီးမြတ်တဲ့ မုန်လဲ့ နတ်ဘုရားကြီး ပါ..."

"...."

...

မုန်လဲ့သည် ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီး သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာလေသည်။

ယခင်က သားရဲများ ဟိန်းဟောက်နေပြီး အသက်ဝင်နေသော မြင်ကွင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်... ယခု ပျောက်ဆုံးနေသော တိုက်ကြီးမှာ အလွန် ခြောက်ကပ်နေပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

'ဆာရက်စ် ဘယ်မှာလဲ...'

နတ်ဘုရား အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သွားလေသည်။

'မရှိဘူး...'

မိုင်တစ်ရာ အကွာသို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားလေသည်။

'မရှိသေးဘူး...'

ဆယ်ကြိမ်ခန့် ဆက်တိုက် ချက်ချင်း ရွေ့လျားပြီးနောက်...

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင် ပင်လယ်အော် ၌ ဆာရက်စ်ကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။ ဤကောင်က သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေပြီး... ဘေးတွင် အလောင်းများ အပုံလိုက် ရှိနေလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ စားကြွင်းစားကျန်များ ဖြစ်မည်မှာ သေချာလေသည်။

"သခင်... သခင် ဘယ်မှာလဲ... ဆာရက်စ် သခင့်ကို လွမ်းနေတယ်..."

ဆာရက်စ်က ပါးစပ်ကို တွတ်တွတ်ထိုးကာ... အိပ်မက် ယောင်နေပြီး... တုံးအအ သားရဲကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

'ဒီကောင်ကတော့...'

မုန်လဲ့ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး... ဆာရက်စ်၏ နားရွက်နားသို့ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆာရက်စ်... ထတော့..."

"ဝုန်း..."

ဆာရက်စ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး... အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာကာ... ကြွက်သားများ တင်းကျပ်သွားပြီး... အလွန် လန့်သွားလေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

မုန်လဲ့ မြင်သောအခါ... ဗိုက်ကို နှိပ်ကာ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ရယ်ရလွန်း၍ ဗိုက်ပင် နာလာလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ရယ်သံကို ကြားသောအခါ ဆာရက်စ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး... ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ကျလာလေသည်။ မုန်လဲ့၏ ခြေရင်းတွင် မှောက်ချကာ ကလေးကြီး တစ်ယောက်လို အော်ဟစ် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"..."

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ဘယ်သွားနေတာလဲ..."

"အိမ်ပြန်သွားတာ..."

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီး ထပ်သွားဦးမှာလား..."

"မင်း လိုက်ချင်ရင် အတူတူ သွားလို့ ရတယ်..."

"အစ်ကိုကြီး ဘယ်သွားသွား... ဆာရက်စ် လိုက်မယ်..."

"ဂွီ..."

"ဆာရက်စ်... မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီလား..."

"ဟီးဟီး... ဆာပြီ..."

"ဒါဆို တစ်ခုခု စားပြီးမှ သွားကြတာပေါ့..."

"အစ်ကိုကြီး စောင့်နေ... ဆာရက်စ် ပင်လယ်စာ သွားဖမ်းလိုက်ဦးမယ်..."

"မလိုဘူး... ငါ့မှာ ပစ္စည်းကောင်း တွေ ရှိတယ်..."

နတ်ဘုရား သားရဲ၏ အသားက သာမန် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ အနံ့များ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်... ဆာရက်စ်၏ သွားရည်များက ဘေးရှိ အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်ကြီးကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် ဝက်သား ကျက်သွားသောအခါ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည့် အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ဆာရက်စ်က ကိုက်၍ မရခြင်းပင်။

မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အဆင့်ရှိ အလွန် ကြမ်းတမ်းသော လက်များစွာပါသည့် ဘီဟီမော့သ် ကြီးက ဝက်သားကို ဝါး၍ မရဖြစ်နေလေသည်။

ဆာရက်စ် ငိုချင်သွားလေသည်။ အရသာရှိသော အစားအစာများ အရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း မစားနိုင်ခြင်းက တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဆာရက်စ်... ကြည့်ရတာ မင်းကတော့ ကံမပါဘူး ထင်တယ်..." မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည် "ထားလိုက်ပါ... နဂါးအသားပဲ စားလိုက်တော့..."

မုန်လဲ့က လက်ယမ်းလိုက်ရာ မီတာ တစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင် နဂါးကြီး တစ်ကောင်၏ အလောင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရွှေရောင် နဂါးကြီး..."

ဆာရက်စ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ ရွှေရောင် နဂါးကြီး ဆိုသည်မှာ ရွှေရောင် ဘီဟီမော့သ် များနှင့် တန်းတူ ဖြစ်သော သက်ရှိများ ဖြစ်လေသည်။ အစ်ကိုကြီးက ကင်စားမလို့လား။

အရမ်း ဇိမ်ကျလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ... ဆာရက်စ်က လုံးဝ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝံပုလွေလို ကျားလို စားသောက်လေတော့သည်။ ရွှေရောင် နဂါးကြီး၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို အမြန် စားပစ်လိုက်ရာ... တကယ့်ကို အစားအသောက် ဝိညာဉ် ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဗိုက်ပြည့်ပြီ ဆိုတော့... ပြန်ကြတာပေါ့..."

နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ... ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်း တစ်စု ရောက်ရှိနေလေသည်။