အခန်း ၂၁၉

အခန်း ၂၁၉။ တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာခြင်း

ရောက်လာသော သူများမှာ ရင်းနှီးသူများသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်... ဆရာ ဒက်ခ်နိုဝေး... ဝတုတ်လေး ဟာ့တ် နှင့် ဒန်နီရယ် တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။

ထို့အပြင် တပ်မှူး ဟာဒက်စ်... ဂျိုအန်နာ... ဂျိုးဇက်... အန်ဒရူး... ဦးလေး လီယို အစရှိသော ရွာသား ဆယ်ဦးခန့်လည်း ပါဝင်လေသည်။

ကျောင်းနေဖက်များ... ဆရာသမားများ... သူငယ်ချင်းများနှင့် ရွာသားများ အားလုံး အတိအကျ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

"မုန်လဲ့..."

အားလုံးက အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

"အားလုံး ရောက်လာကြတာပဲ..."

မုန်လဲ့က တစ်ယောက်ချင်းစီကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ပူဟာမန်ကို လှည့်ကာ "ပူဟာမန်... အစားအသောက်နဲ့ သေရည်တွေ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်... ငါ အားလုံးကို သေချာ ဧည့်ခံချင်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်... အစားအသောက်နဲ့ သေရည်တွေက ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ... အချိန်မရွေး စားသောက်လို့ ရပါပြီ..." ပူဟာမန်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ချလိုက်တော့..."

မုန်လဲ့က လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ပူဟာမန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ လှပသော နန်းတွင်းသူ တစ်စုက ကောင်းမွန်သော သေရည်နှင့် ဟင်းလျာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြလေသည်။

"အားလုံး ထိုင်ကြပါ... စားရင်း သောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့..."

နန်းတွင်းသူများကို ထွက်သွားစေပြီးနောက် မုန်လဲ့က ပြုံးကာ "အားလုံးက ပင်ပန်းခံပြီး မီးနဂါး တိုင်းပြည်ကနေ မြို့တော်အထိ လာခဲ့ကြတာ ဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေလောက်ပြီ... အရင်စားကြပါ..."

စားသောက်ကြလေသည်။

ဟင်းလျာများ မြည်းစမ်းပြီး သေရည် အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... မီးနဂါးဘုရင်က အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်လာတာ... ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

"တကယ်ပဲ မင်းကို လိမ်လို့ မရပါလား..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့... ဘုရင်ကြီးက မင်းကို အပြစ်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တာပါ..."

"အပြစ်လွှတ်ပေးဖို့ ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့က သေရည်ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းရင်း "ငါက ဖိလစ် သုံးဆယ့်နှစ် ကို အသိဉာဏ် ရှိတဲ့ သူလို့ ထင်ခဲ့တာ... သူက ဒီလောက်တောင် တုံးအလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"သူက ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ... ဆရာသမားတွေ... ရွာသားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး သူ့အတွက် အသနားခံပေးရင်... ငါက အပြစ်လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"သူ ဒီလို လုပ်တာက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုပဲ ဖြစ်လာမယ် ဆိုတာကို သူ မသိဘူး... ငါ့ကို ပိုပြီး မုန်းတီးလာစေမှာပဲ..."

"ဆမ်မြူရယ်..."

"ရှိပါတယ် သခင်..."

ဆမ်မြူရယ်က အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာလေသည်။

"မီးနဂါး တိုင်းပြည်ကို သွားပြီး... မီးနဂါးဘုရင် ဖိလစ် သုံးဆယ့်နှစ် ကို ခေါ်လာခဲ့..."

မုန်လဲ့က အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ သူ့ကို မေးချင်တယ်... သူက နဂါးမျိုးနွယ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၇ ပါးထက် ပိုခေါင်းမာတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ဂိုဘလင် ၆၆ ထက် ပိုကြီးနေတာလား လို့..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်..."

ဆမ်မြူရယ်က အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

"ဘိုးဘေး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်မှာ ဆမ်မြူရယ်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေလေသည်။ ဘိုးဘေးက တကယ်ပဲ...

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့... လောက နိယာမက ဒီလိုပါပဲ... အကြောင်းကျိုး ဆက်စပ်နေတာပဲ..."

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "အနှစ် ၄ သောင်း လုံးလုံး... လူသားတွေက မျိုးဆက် အဆက်ဆက် နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ အမြတ်ထုတ်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်... လူသား သန်းပေါင်းများစွာက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်..."

"ဖိနှိပ်မှုတွေ ခံခဲ့ရတယ်... အမြတ်ထုတ်မှုတွေ ခံခဲ့ရတယ်... ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေ ခံခဲ့ရတယ်... နေရာ မရှိခဲ့ဘူး... လွတ်လပ်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး... လေ့ကျင့်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး... လူတန်းစား ၄ ရပ် သတ်မှတ်ချက်မှာ လူသားက အနိမ့်ကျဆုံးပဲ..."

"ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာ ကောင်းလဲ... ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လဲ..."

မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ "အရင်ကတည်းက ကျွန်တော် သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးတယ်..."

"တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျွန်တော့်မှာ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအား ရှိလာရင် နဂါးတွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို သေချာပေါက် ဖယ်ရှားပစ်မယ်... ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမကျတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ရိုက်ချိုးပစ်ပြီး လူသားတွေ အတွက် ရှင်းလင်းတဲ့ လောကကြီး တစ်ခု ဖန်တီးပေးမယ် လို့..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ ဟာဒက်စ်... ဒက်ခ်နိုဝေး... ဝတုတ်လေး တို့မှာမူ သွေးဆူလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုမှုများသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

"အခု ကျွန်တော့်မှာ ဒီစွမ်းအား ရှိလာပြီ ဆိုတော့ အရင်က သစ္စာဆိုခဲ့တာတွေကို သေချာပေါက် အကောင်အထည် ဖော်ရမှာပဲ..."

မုန်လဲ့က ဖရက်ဒရစ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဒါကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော့်ကို မတားပါနဲ့... အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ နဂါး မှူးမတ်တွေ အတွက် အသနားခံ မပေးပါနဲ့... အဲဒီလို လုပ်တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ကို ထိခိုက်စေရုံပဲ ရှိမှာပါ..."

"ငါ နားလည်ပါပြီ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်က ခါးသက်သက် ပြုံးကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ငါ နားလည်ပါပြီ... မင်း ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

"နားလည်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး..."

မုန်လဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဒက်ခ်နိုဝေး တို့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဆရာ ဒက်ခ်... ဖိလစ် သုံးဆယ့်နှစ် က ဆရာတို့ကို ဘာ အခွင့်အရေးတွေ ပေးခဲ့လဲ ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား..."

"အခွင့်အရေး ဟုတ်လား... အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးပါပဲ..."

ဒက်ခ်နိုဝေးက ဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ကိစ္စပြီးသွားရင် ငါ့ကို နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၁၀ ခု ပေးပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အဆင့်ကို ရောက်အောင် ကူညီပေးမယ်တဲ့... ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့စား အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး မြေ ၅၀၀ လည်း ပေးမယ်တဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူ့အတွက် အသနားခံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဒက်ခ်နိုဝေးက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "မင်းက ဧကရာဇ် နဲ့ အမတ်တွေ အားလုံးကို သတ်လိုက်တယ် လို့ ကြားကတည်းက မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာကို ငါ ခန့်မှန်းမိပြီးသားပါ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဒက်ခ်နိုဝေး မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ "ဒါက ငါတို့ လူသားတွေ နှစ်ပေါင်း ၄ သောင်း အတွင်းမှာ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... တကယ်လို့ ငါက သူ့အတွက် အသနားခံပေးရင် ငါက လူသားတွေရဲ့ အပြစ်သား ဖြစ်သွားမှာပေါ့... အဲဒီအခါကျရင် ငါ ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ဒီလောကမှာ ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ..."

"ဆရာ ဒက်ခ် ပြောတာ အမှန်ပဲ..."

ဒန်နီရယ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် အားပေးလိုက်ပြီး တပ်မှူး ဟာဒက်စ် နှင့် အခြားသူများကလည်း အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။

"မင်းနဲ့ စသိကတည်းက မင်းက စစ်မှန်တဲ့ လူသား တစ်ယောက် ဆိုတာကို ငါ သိခဲ့တာပါ..."

"ဒါကြောင့် မင်းမှာလည်း နဂါးလူသား သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ ဆရာ သေချာပေါက် စိတ်ပျက်သွားမှာပဲ..."

"သေချာပေါက် စိတ်ပျက်တာပေါ့..."

ဒက်ခ်နိုဝေးက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်ကို ရှောင်ဖယ်ခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ငါက မင်းကို စစ်မှန်တဲ့ လူသား ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို့ အမြဲ ထင်နေခဲ့တာ... မင်းကလည်း နဂါးလူသား ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အဲဒီအချိန်တုန်းက တကယ်ကို တော်တော်လေး စိတ်ပျက်ခဲ့ရတာ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာလည်း နဂါးမျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား... ဘာလို့ နဂါးမျိုးနွယ် အပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ... နည်းနည်းလေးတောင် သံယောဇဉ် မရှိဘူးလား..."

ဒီမေးခွန်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ် အမြဲ တွေးတောနေခဲ့သည့် မေးခွန်းလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူက မုန်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မုန်လဲ့ကလည်း မဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေ။ "ကျွန်တော့်မှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည် တစ်ခု ရှိတယ်... အခြားသူတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ကို ပေါင်းစပ်လို့ ရတယ်..."

"ဒီလို ကိုး..."

"ငါ နားလည်ပြီ..."

ဒက်ခ်နိုဝေး နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ် တို့ ချက်ချင်း နားလည်သွားကြလေသည်။ ဒါကြောင့် မုန်လဲ့က ရုတ်တရက် မီးနဂါး သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရွှေရောင် နဂါး သွေးမျိုးဆက် ပါ နိုးထလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူ့မှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေတာကိုး။

မုန်လဲ့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၁၀၀ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒက်ခ်နိုဝေးကို ပေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာ ဒက်ခ်... ဆရာက အဆင့် ၉ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်နေတာ ကြာပြီပဲ... ဒီ နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်းတွေက ဆရာ့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

"နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း"

ဒက်ခ်နိုဝေး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားလေသည်။ "ဒါ ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ... ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ငါ မယူရဲပါဘူး..."

"ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် နဂါးကျွန်း သွားတာ နည်းနည်းပါးပါး ရလာလို့ပါ... နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

မုန်လဲ့က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ "ဆရာ ယူလိုက်ပါ..."

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ လက်ခံလိုက်ပါတော့မယ်..."

ဒက်ခ်နိုဝေး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မုန်လဲ့... နောက်ပိုင်း ဘာခိုင်းစရာ ရှိရှိ ပြောလိုက်ပါ... သေရမယ် ဆိုရင်တောင် နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အတော်ပဲ... ကျွန်တော့်မှာ ဆရာ့ကို အကူအညီ တောင်းစရာ ရှိတယ်..."

မုန်လဲ့လည်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ဆရာလည်း သိတဲ့အတိုင်း အခုက အရာအားလုံး အသစ်ပြန်စရမယ့် အချိန် ဆိုတော့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်... ဆရာ့မှာ ဒီလို မိတ်ဆွေတွေ ရှိရင်... ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးပါ..."

"စိတ်ချ... ငါ ပြန်သွားတာနဲ့ မင်းအတွက် ဆက်သွယ်ပေးမယ်..."

ဒက်ခ်နိုဝေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူက မုန်လဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိပြီး မုန်လဲ့ ဘာလိုအပ်နေလဲ ဆိုတာကိုလည်း သိလေသည်။

"ဒါဆို ဆရာ့ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဝတုတ်လေးကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလျက် ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။ "ဝတုတ်လေး... မင်းက အမြဲတမ်း စကားများတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီနေ့ ဘာလို့ ငုံးလေး တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ဝတုတ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဆီများ တုန်ခါသွားပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်မှာလည်း ရွှေရောင် နဂါး သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတော့... အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်မှာ ကြောက်လို့ပါ..."

"မင်း အဲဒါကို ရွှေရောင် နဂါး သွေးမျိုးဆက် လို့ ခေါ်သေးတာလား..."

မုန်လဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည် "ရွှေရောင် နဂါးတွေက မင်းလို မျိုးနွယ်ဝင် ရှိတယ်လို့ တစ်ခါမှ အသိအမှတ် မပြုဖူးဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝတုတ်လေး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာ ရွှင်လန်းသွားလေသည်။ "အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသားပဲ... ဟီးဟီးဟီး... အိမ်ကနေ ထွက်လာတုန်းက... အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးလိုက်သေးတယ်... အစ်ကိုကြီးကို ရိုသေပါတဲ့..."

"အခု အခြေအနေက အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး... အစ်ကိုကြီးက နဂါးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ်ကို မုန်းတီးနေတယ် လို့လည်း ပြောသေးတယ်..."

"အဘိုး မှားနေမှန်း ကျွန်တော် သိသားပဲ... အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ... ကျွန်တော့်လို အတူတူ ကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကို တစ်ယောက်ကိုတော့ သတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

"ညီအစ်ကို ဟုတ်လား... မင်းရဲ့ ဒီအဆင့်လေးနဲ့ ငါ့ကို ညီအစ်ကို လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်လား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမနေနဲ့..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလျက် ဆဲဆိုလိုက်ပြီး နတ်ဘုရား သစ်သီး တစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည် "ဒါကို စားလိုက်... မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို မြန်မြန် ရောက်အောင် လုပ်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းလို သူငယ်ချင်းမျိုး မလိုချင်တော့ဘူး..."

"ဒါက ဘာလဲ..."

ဝတုတ်လေးက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"နတ်ဘုရား သစ်သီး... လူတွေနဲ့ မှော်သားရဲတွေကို မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အရာပဲ..."

မုန်လဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် သစ်သီး ဆယ်လုံးခန့် ထပ်ထုတ်ကာ ဒန်နီရယ်... တပ်မှူး ဟာဒက်စ်... ဂျိုးဇက်... ဂျိုအန်နာ နှင့် အခြားသူများကို ပေးလိုက်လေသည်။ ဤသစ်သီးများကို သူ စစ်ဆေးပြီးပြီ ဖြစ်ရာ အသက်ပင်၏ နတ်ဘုရား သဘာဝများ မပါဝင်တော့သဖြင့် စိတ်ချလက်ချ စားသုံးနိုင်လေသည်။

"မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

"ဒီလို ရတနာမျိုး ရှိတာလား..."

"အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ကျွန်တော်တို့ မယူရဲပါဘူး..."

လူတိုင်း လန့်သွားကြပြီး အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်ကြလေသည်။

"နတ်ဘုရား သစ်သီး က ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး... အားလုံးပဲ စိတ်ချလက်ချ ယူထားလိုက်ပါ..."

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည် "ပြီးတော့... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူတွေချည်းပဲ... ခင်ဗျားတို့ကို မပေးရင် ဘယ်သူ့ကို ပေးရမလဲ..."

"ဒါဆို... ကောင်းပါပြီ..."

လူတိုင်းက ထိုအခါမှသာ နတ်ဘုရား သစ်သီး ကို လက်ခံလိုက်ကြလေသည်။

ဝတုတ်လေးက သစ်သီးကို ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် မွေးလာကတည်းက... ရွှေရောင် နဂါး သွေးမျိုးဆက် ကို ညစ်ညမ်းစေတယ်... နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ အရှက်ရစရာပဲ ဆိုပြီး အစော်ကား ခံခဲ့ရတာ..."

"ဒီနေ့လိုမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... ကျွန်တော် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို ရောက်မယ့် နေ့ ရှိလာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ..."

"ဟီးဟီးဟီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးကို သိရတာက ကျွန်တော့် ဘဝမှာ အကံကောင်းဆုံး ကိစ္စပဲ..."

"ဒီလောက်လေးနဲ့ ကျေနပ်နေပြီလား..."

မုန်လဲ့က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည် "သေချာ လေ့ကျင့်ပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ ကို မြန်မြန် ရောက်အောင် လုပ်... တကယ်လို့ မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ကို သန့်စင်ပြီး ရွှေရောင် နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရင်... နဂါးကျွန်းသစ် ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ နဂါးဘုရင်သစ် အဖြစ် မင်းကို ခန့်အပ်မယ်..."

"တကယ်လား..."

ဝတုတ်လေး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားလေသည်။

"ငါ မင်းကို လိမ်ဖူးလို့လား..."

မုန်လဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားကအမှန်ပဲဆိုတာ... ကျွန်တော် လုံးဝ ယုံကြည်ပါတယ်..."

ဝတုတ်လေးက ဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"တပ်မှူး ဟာဒက်စ်..."

မုန်လဲ့က ဟာဒက်စ် နှင့် ရွာသား ဆယ်ဦးခန့်ကို ကြည့်လိုက်လေသည် "ရောက်လာမှတော့... ပြန်မသွားပါနဲ့တော့..."

"ဒီလို လုပ်... ရွာသားတွေ အားလုံးကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး... ဒီနန်းတော်ထဲမှာ နေကြတာပေါ့..."

"မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး..."

ဟာဒက်စ် လန့်သွားလေသည် "ကျွန်တော်တို့က တောသူတောင်သားတွေပါ... တောထဲမှာ နေရတာ အကျင့်ဖြစ်နေပါပြီ... ဒီလို နန်းတော်ကြီးထဲမှာ နေဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အရည်အချင်း ရှိမှာလဲ..."

"ဘာလို့ မရရမှာလဲ... နဂါးတွေတောင် နေနိုင်တာ... ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ နေလို့ မရရမှာလဲ..."

မုန်လဲ့က လက်ယမ်းပြလိုက်သည် "အတော်ပဲ... အားလုံး ဒီကို ပြောင်းလာပြီး... ဒီနန်းတော်ထဲမှာ လေ့ကျင့်ကြတာပေါ့..."

"ခွန်အား လေ့ကျင့်သင့်တဲ့သူတွေ လေ့ကျင့်... တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအင် လေ့ကျင့်သင့်တဲ့သူတွေ လေ့ကျင့်... မှော်ပညာ လေ့ကျင့်သင့်တဲ့သူတွေ လေ့ကျင့်... စားသောက်ဖို့ အတွက်လည်း သီးသန့် တာဝန်ယူပေးမယ့် သူတွေ ရှိတယ်... ဒါက ပိုမို ကောင်းမွန်တာပေါ့..."

ဟာဒက်စ်မှာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ အခြားသူများလည်း အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။

စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်။

အရမ်းကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်။

နတ်ဘုရား သစ်သီး တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝေပေးတယ်။

တောသူတောင်သား တွေကို နန်းတော်ထဲမှာ ပေးနေတယ်။

ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလဲ။

ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်တာ... သူပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

"မုန်လဲ့ ဘယ်မှာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စက် အသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံအလား ဆူညံသွားလေသည်။