အခန်း ၂၂၀

အခန်း ၂၂၀။ အကျင့်ပျက် တိုက်တန်နှင့် မှောင်ခို နတ်ဘုရားမ

ကောင်းကင်ယံတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားလှသည့် အသက်အရွယ်ရ အမျိုးသား တစ်ဦး မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင် ဆံပင်များက ခါးထိတိုင် ကျရောက်နေပြီး ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားလှသည်။

သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ လူကို အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲစေသည်အထိ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းလှသည်။

"မုန်လဲ့ ဘယ်မှာလဲ..."

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက နန်းတော်ထဲရှိ လူများကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ရှာနေတာလား..."

မုန်လဲ့ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းက မုန်လဲ့ ဆိုတာလား..."

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက မုန်လဲ့ကို အောက်ကနေ အပေါ်အထိ စေ့စေ့ကြည့်ပြီး "တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်လေးပါလား..." ဟု ဆိုသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

မုန်လဲ့က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ငါက ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ မျိုးနွယ်စု က ဆတ်ခ်လေး ပါ..."

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ မျိုးနွယ်စု"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... အဲဒီမျိုးနွယ်စုကို သိလား..." ဒက်ခ်နိုဝေးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ မျိုးနွယ်စု ဆိုတာက အင်ပါယာ လေးခုထက်တောင် သက်တမ်း ပိုရင့်ကျက်တဲ့ ရှေးဟောင်း မိသားစု တစ်ခုပဲ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်က ရှင်းပြလေသည် "ဒီမျိုးနွယ်စုက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ သွေးမျိုးဆက် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... ဒါက နတ်ဘုရား သားရဲ သွေးမျိုးဆက် လို့တောင် ဆိုကြတယ်..."

"သူတို့မျိုးနွယ်ထဲက သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာတဲ့ သူတိုင်းက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အဆင့်ကို သေချာပေါက် ရောက်နိုင်ကြတယ်..."

"နတ်ဘုရား သားရဲ သွေးမျိုးဆက်"

"မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အဆင့်ကို သေချာပေါက် ရောက်နိုင်တယ်"

ဒက်ခ်နိုဝေး အံ့ဩစွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။

"ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ မျိုးနွယ်စု က ဘယ်မှာ ရှိမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး... ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးလဲ ဆိုတာလည်း မသိကြဘူး... သူတို့ထဲက သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ယောက်က လောကကြီးထဲကို ခဏလောက် ထွက်လာပြီး လေ့ကျင့်တာလောက်ပဲ သိကြတာ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ မျိုးနွယ်စု ငါ မကြားဖူးဘူး..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဆတ်ခ်လေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "မသိလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒီနေ့ သိသွားမှာပါ..."

"ငါ ဒီနေ့ လာတာက အကြောင်း နှစ်ခု ရှိတယ်..."

"ပထမအချက်... မုန်လဲ့ ကို ဂုဏ်ပြုချင်လို့ပါ..."

"နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်... အခုဆိုရင် မင်းက အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီ... ယုံကြည်သူတွေကို စုဆောင်းပြီး နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော် ကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီ... တကယ့် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့လည်း မဝေးတော့ဘူး..."

"ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုတာလား..."

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်လေသည် "မင်း ဒီလောက် ဝေးဝေးကနေ လာတာ... ဒါလောက်ပဲ ပြောမလို့လား..."

"မုန်လဲ့... မင်းက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ..."

ဆတ်ခ်လေးက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည် "မင်း သိတဲ့အတိုင်း နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ က နယ်မြေ ကျယ်ပြောပြီး လူဦးရေလည်း များတယ်... မင်းက လူငယ်လေး တစ်ယောက်တည်း... အင်အားလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာဆိုတော့... ဒါကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ငါ ဒီကို ရောက်လာတာပါ... မင်းကို ကူညီပြီး နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို စီမံခန့်ခွဲပေးမလို့..."

မုန်လဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည် "မင်းတို့ အားလုံးက သူ့လိုပဲ အကြံအစည် ရှိနေကြတာလား..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသံတိတ်သွားလေသည်။

"လာကြပြီဆိုမှတော့ ထွက်လာခဲ့လိုက်ပါတော့..."

မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် "နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါး ဖြစ်နေကြတာကို... ဒီလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာက အရှက်ရစရာ ကောင်းတယ်..."

"မင်း ရှာတွေ့သွားတာပဲ..."

ဆတ်ခ်လေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး "အားလုံးပဲ ထွက်လာကြပါတော့..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

အရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆတ်ခ်လေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ အားလုံးထံမှ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"မုန်လဲ့... မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်..."

ဆတ်ခ်လေးက ဘေးနားရှိ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားလှသော သူတစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည် "ဒီတစ်ယောက်ကတော့... အကျင့်ပျက် တိုက်တန် ဘာဘရူးစ် ပါ..."

"ဘာဘရူးစ် က တိုက်တန် အင်ပါယာရဲ့ အမှောင် တိုက်တန် ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... သူ့သွေးထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ အမှောင် တိုက်တန် တော်ဝင် သွေးမျိုးဆက် ရှိတယ်..."

"အကျင့်ပျက် တိုက်တန်"

"ဘာဘရူးစ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး "ကောင်းကင်ဘုံ... သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား... ပြီးတော့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်နေတာလား..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဘာဘရူးစ် ကို သိလား..."

ဒက်ခ်နိုဝေးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"ဆတ်ခ်လေး ပြောတာ မှန်တယ်... သူက အမှောင် တိုက်တန် ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဘွဲ့နာမည်က အနက်ရောင် ဝံကြီး ပဲ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖရက်ဒရစ်က အသံကို လျှော့ကာ ရှင်းပြလေသည် "ဒါပေမဲ့ ဘာဘရူးစ် က အရမ်း မိန်းမဖက် လိုက်စားတယ်... တိုက်တန် နန်းတော်ထဲ ခိုးဝင်ပြီး... တိုက်တန် ဘုရင်ကတော် ကို အဓမ္မ ကျင့်ခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်..."

"အဆုံးသတ်ကတော့ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဘာဘရူးစ် ကျရှုံးပြီး အဖမ်းခံရတယ်... ဘွဲ့တွေ အကုန် အသိမ်းခံရပြီး... ရက်စက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာ..."

ဖရက်ဒရစ်က အံ့ဩစွာဖြင့် "သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား... ပြီးတော့ အကျင့်ပျက် တိုက်တန် ဖြစ်နေတာလား... တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

"မိန်းမဖက် လိုက်စားတာ..."

လူတိုင်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်းလို လူသားလေး တစ်ယောက်က... နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား... မယုံနိုင်စရာပဲ..."

အကျင့်ပျက် တိုက်တန်က ပုလင်းခွံကြီးလောက်ရှိသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းက ငါတွေ့ဖူးတဲ့ ပထမဆုံး တိုက်တန် ပဲ..."

မုန်လဲ့လည်း ဘာဘရူးစ်ကို စိတ်ဝင်တစား ပြန်ကြည့်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် အခုလို ကြားရတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်..."

အကျင့်ပျက် တိုက်တန်က ရယ်မောလိုက်ရာ အသံမှာ မိုးကြိုးသံအလား ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"ဒီတစ်ယောက်ကတော့... နေဝင်ချိန် တောင်တန်းရဲ့ ဘုရင်မ... ခြင်္သေ့-မြွေ-ဆိတ် သတ္တဝါ ဘုရင်မ အမ်ဘရော့စ် ပါ..."

ဆတ်ခ်လေးက ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အလှမယ် တစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့... နဂါးမျိုးနွယ်ကို သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်ပေးစရာ မရှိဘူး... မုန်လဲ့ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးအပ်လိုက်ရမလား..."

အမ်ဘရော့စ်က အုပ်ကိုင်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး... သူ၏ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် မုန်လဲ့ကို ညှို့ယူလိုက်လေသည်။

မုန်လဲ့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်စီး ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"မင်းနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်နဲ့ ရန်ငြိုး ရှိတာလား..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။

"မုန်လဲ့ မသိသေးတာပါ..."

အမ်ဘရော့စ်က ရှင်းပြလိုက်လေသည် "ကျွန်မတို့ ခြင်္သေ့-မြွေ-ဆိတ် သတ္တဝါ မျိုးနွယ်တွေက အရင်က နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေပါ... ဒါပေမဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့်... နဂါးမျိုးနွယ် က ကျွန်မတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်တာပါ... အဲဒီကတည်းက ရန်ငြိုး ဖွဲ့ခဲ့တာပါ..."

"အဲဒီလို ကိုး..."

မုန်လဲ့ နားလည်သွားပြီးနောက် စတုတ္ထမြောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို ကြည့်လိုက်လေသည် "မင်းကကော..."

"နာဂါရော့စ်... အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ..."

စတုတ္ထမြောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်က ဆတ်ခ်လေး မပြောခင်ပင် ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

သူမမှာ ငွေရောင် ဆံပင်များ ရှည်လျားပြီး... သွေးရောင် သရဖူကို ဆောင်းထားကာ... သွေးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... ခါးတွင် သွေးရောင် ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

နားရွက်များ ချွန်နေပြီး... ရုပ်ရည် လှပကာ... အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသော အနက်ရောင် ဂါဝန်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးကို ထင်းနေအောင် ဖော်ပြနေပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှလေသည်။

"အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး သူမကို အနည်းငယ် ပိုကြည့်လိုက်လေသည်။ "အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ ဟုတ်လား... နာမည်တော့ ကြားဖူးပါတယ်..."

"ကျွန်မတို့ အမှောင် နတ်သမီးတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ နေကြတာ... အဲဒီ အဲလ်ဖ် တွေကလွဲရင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ နာမည်ကို သိတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ၏ အသံမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်နေပြီး မုန်လဲ့၏ စကားကို သိပ်မယုံကြည်ဟန် ရှိလေသည်။

"ငါက ရှေးဟောင်း စာအုပ် တစ်အုပ်ထဲမှာ အမှောင် နတ်သမီးတွေ အကြောင်း ဖတ်ဖူးတာပါ..."

မုန်လဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၄ ပါးကို တစ်ချက်စီ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ ၄ ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ... ငါ့ကို ကူညီပေးမလို့လား..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်..."

အကျင့်ပျက် တိုက်တန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် "ငါတို့လို အဆင့်မျိုးမှာ... ကိုယ့်ဘာသာ လေ့ကျင့်နေရုံနဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့ ဆိုတာ အိပ်မက် မက်တာပဲ... ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ နတ်ဘုရား အဆင့်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် ငါတို့ ယုံကြည်သူတွေ လိုအပ်တယ်... ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေကို စုဆောင်းဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"ဒီလိုမှသာ... နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ..."

အကျင့်ပျက် တိုက်တန်က မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ "မင်းက နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ... ငါ့ကို နယ်မြေ ၅ ပုံ ၁ ပုံလောက် ပေးပြီး ယုံကြည်သူတွေကို စုဆောင်းခွင့် ပေးပါ..."

"မင်းကော..."

မုန်လဲ့က အမ်ဘရော့စ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နေဝင်ချိန် တောင်တန်းက ဆင်းရဲပြီး အရင်းအမြစ် နည်းပါးတယ်... တိုက်တန် နဲ့ လူသား စစ်ပွဲ ကြားမှာ ဒုက္ခရောက်နေတာ..."

အမ်ဘရော့စ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည် "ကျွန်မတို့ ခြင်္သေ့-မြွေ-ဆိတ် သတ္တဝါ မျိုးနွယ်တွေက နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေပါ... နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ကို ပြန်သွားပြီး... ငါတို့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာတွေကို ပြန်ယူတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆန္ဒပဲ..."

“ဒီဖက်ကရော..."

မုန်လဲ့က မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မတို့ အမှောင် နတ်သမီးတွေကလည်း အတူတူပါပဲ..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ၏ အသံမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်နေလေသည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ က အဆီခဲကြီး... ဘယ်သူမဆို လိုချင်ကြမှာပဲ..."

ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ ဆတ်ခ်လေး က ချီးကျူးလိုက်လေသည် "မုန်လဲ့... နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ က အဆီခဲကြီး... တစ်လောကလုံးက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေက စောင့်ကြည့်နေကြတာ... ယုံကြည်မှု အတွက် ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ကြမှာပဲ..."

"ဝံပုလွေတွေ ဝိုင်းနေသလိုပဲ..."

"မုန်လဲ့ မင်းရဲ့ အခြေအနေက အရမ်း မကောင်းဘူး... ဒီဆာလောင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ မင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို မင်းတို့က ငါ့ကို ကူညီဖို့ လာတာလား..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မင်းကို ကူညီဖို့ လာတာ... ပြီးတော့ မင်းနဲ့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ချင်တာ..."

ရွှေရောင် နဂါးခြင်္သေ့ ဆတ်ခ်လေး က ပြောလိုက်လေသည် "ငါတို့ ၅ ယောက် မဟာမိတ် ဖွဲ့လိုက်ရင်... ရန်သူတွေကို တားဆီးနိုင်ပြီး နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပဲ..."

"ဟားဟားဟား..."

မုန်လဲ့ ရယ်မောလိုက်လေသည် "စကားလုံး အလှတွေ သုံးပြီး ပြောနေပေမဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဆီကနေ ကိတ်မုန် တွေကို လုယူချင်တာပဲ မဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့က ကျန်တဲ့ ၃ ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည် "မင်းတို့အားလုံးက သူပြောသလိုပဲလား... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးကို နယ်မြေ ၅ ပုံ ၁ ပုံ ပေးရမယ် ဆိုရင်... နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကြီးက မင်းတို့ ခွဲဝေဖို့ လောက်ပါ့မလား..."

"မုန်လဲ့... ဒါဆို မင်းက လက်မခံဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

ဆတ်ခ်လေး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"ငါ လက်မခံဘူးလို့ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး..."

မုန်လဲ့ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ က ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု... မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို နယ်မြေ တစ်လက်မတောင် လုယူလို့ မရဘူး... အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နတ်ဘုရား လာရင်တောင် မရဘူး..."

"ဘယ်သူမဆို လုယူရဲရင်... ငါ သူ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်..."

"ဘယ်သူမဆို လောဘနဲ့ ကြည့်ရဲရင်... ငါ သူ့ကို ခုတ်သတ်ပစ်မယ်..."

"ငါ့ ကိတ်မုန် ကို လုယူချင်ရင်... မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေက ခိုင်မာမှု ရှိမရှိ... လည်ပင်းတွေက မာမှု ရှိမရှိ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"သေလိုက်စမ်း..."

"မောက်မာလှချည်လား..."

"ရူးသွပ်လိုက်တာ…”