အခန်း ၂၂၆

အခန်း ၂၂၆။ နှင်းပျံ ဓားသူရဲကောင်း၊ လူသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက်

"အား..."

အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်သံများက မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အနက်ရောင် နဂါး ဘာကပ်စ်တာ မှာ ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေလေသည်။

သူဖြတ်သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် မြေပြင်က တုန်ခါသွားပြီး တောင်တွေ မြေကြီးတွေ လှုပ်ခါကာ ကျောက်တုံးကြီးများ ပြုတ်ကျပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားလေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာမီးတောက်လဲ..."

အနက်ရောင် မီးတောက်များထဲတွင် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေသည့် ဘာကပ်စ်တာ ကို ကြည့်ကာ ဘာဘရူးစ် မှာ ကြက်သီးထသွားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားလေသည်။

ဘာကပ်စ်တာ က ဘယ်လောက်ပဲ ညံ့ဖျင်းပါစေ... နတ်ဘုရား အမြုတေ ကို ပုံဖော်နိုင်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အလယ်အဆင့် အထိ ရောက်ရှိနေသည့် အနက်ရောင် နဂါး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအနက်ရောင် မီးတောက် များကို ဘာမှ မတတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်မှာ...တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

"ချမ်းသာပေးပါ... ချမ်းသာပေးပါ..."

ဘာကပ်စ်တာ နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် တောင်းပန်လာလေသည်။

"နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ် ကို ပေးအပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကျွန် ဖြစ်လာပါ..." မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် ။

"အညံ့ခံမှသာ အသက်ရှင်နိုင်မယ်..."

"ငါ..."

ဘာကပ်စ်တာ ချက်ချင်း တွေဝေသွားလေသည်။ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ် ကို ပေးအပ်ခြင်းက သူ၏ အသက်ကို မုန်လဲ့၏ လက်ထဲသို့ အပြီးအပိုင် လွှဲအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"အညံ့မခံချင်ဘူးလား... ဒါဆိုလည်း သေလိုက်ပေါ့..."

မုန်လဲ့က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် "ဘာဘရူးစ်... ရွှေလေး... ငါတို့ သွားရအောင်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ရွှေလေး က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူက အလွန် ကြောက်လန့်နေပြီး ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာဘရူးစ် ၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေလေသည် "သခင်... ဘာကပ်စ်တာ ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."

"ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် က မငြိမ်းသတ်နိုင်တဲ့ မီးတောက် ပဲ... လောင်ကျွမ်းလို့ မကုန်မချင်း ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် "ဘာကပ်စ်တာ ရဲ့ အဆုံးသတ် က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် လောင်ကျွမ်းပြီး ပြာကျသွားတာပဲ..."

"ပြာကျသွားတာ"

ဘာဘရူးစ် တံတွေး မျိုချလိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

"သွားကြစို့..."

မုန်လဲ့ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး နတ်ဘုရား နယ်ပယ် ဖြင့် ရွှေလေး ကို ဖုံးအုပ်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ဘာဘရူးစ် လည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားလေသည်။

သူတို့ တကယ် ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင် နဂါး ဘာကပ်စ်တာ ချက်ချင်း လန့်သွားလေသည်။

'မင်းတို့ ထွက်သွားရင်... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ'

"အညံ့... အညံ့ခံတယ်... ငါ အညံ့ခံပါတယ်..."

ဘာကပ်စ်တာ က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မအောင့်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာကပ်စ်တာ ၏ အရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားလေသည် "ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ငါ ထပ်ပြောပြဖို့ လိုသေးလား..."

"လူသား... မင်း အရမ်း ယုတ်မာတယ်..."

ဘာကပ်စ်တာ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိမိ၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ် ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ အချို့ ဆင်းသက်လာပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ဘာကပ်စ်တာ က ထိုအရှိန်အဝါ များကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ် ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ယုတ်မာတဲ့ လူသား... ငါ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရောက်လာပြီ... ငါ့ကိုယ်ပေါ်က မီးတွေကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို အသေသတ်ပစ်မယ်..."

"ဘာကပ်စ်တာ... မင်းကတော့ သွားပြီပဲ..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရောက်လာသော သူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ရောက်လာသူ လေးယောက် ရှိပြီး အားလုံးက နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေကာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် များချည်း ဖြစ်ကြလေသည်။

ပထမဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က ဆံပင်အနီရောင် ရှိပြီး ရှေးကျကာ ကျယ်ပြန့်လှသော နဂါးအရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် မီးနဂါး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။

ဒုတိယ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က ရုပ်ရည် ထူးဆန်းပြီး လူသားနှင့် မတူဘဲ သတ္တုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စက်ရုပ် တစ်ရုပ်နှင့် တူလေသည်။

တတိယ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က လူသား တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူရဲကောင်း သံချပ်ကာ ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူရဲကောင်း ဓားကြီး ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ တည်ကြည် ခန့်ညားကာ တရားမျှတမှု အပြည့် ရှိနေလေသည်။

နောက်ဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က ရေဘဝဲ တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး လက်တံ ဆယ်ခုကျော် ပါရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးဆာ ရက်စက်သော အရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဘာကပ်စ်တာ... ငါ့ သူငယ်ချင်း... မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

မီးနဂါး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က အနက်ရောင် မီးတောက်များထဲတွင် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသည့် ဘာကပ်စ်တာ ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားလေသည်။

"ကလောက်စ်... သူ့ကို သတ်လိုက်... မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို မသတ်နဲ့ဦး... သူ့ကို အရှင်ဖမ်းလိုက်..."

ဘာကပ်စ်တာ က မုန်လဲ့ကို ညွှန်ပြကာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "ဟုတ်တယ်... သူ့ကို အရှင်ဖမ်းလိုက်... သူ့ကို ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မီးတောက် တွေကို ငြိမ်းခိုင်းလိုက်... ငါ မီးလောင်သေတော့မယ်..."

"အနက်ရောင် မီးတောက်..."

ရေဘဝဲ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က ဘာကပ်စ်တာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ကို သေချာ ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "ဒါက ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ပဲ... ကောင်းကင်ဘုံ... ဒါ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ပဲ..."

"မာဗင်... ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ဆိုတာ ဘာလဲ..."

မီးနဂါး နတ်ဘုရားတစ်ဝက်... စက်ရုပ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နှင့် လူသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တို့က အလျင်အမြန် မေးလိုက်ကြလေသည်။

"ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ဆိုတာ ငရဲပြည် က လာတဲ့ မငြိမ်းသတ်နိုင်တဲ့ မီးတောက် ပဲ... ဘာမဆို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး... စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား တွေကိုတောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ် လို့ ပြောကြတယ်..."

ရေဘဝဲ ၏ အသံမှာ တိုးတိတ် နှေးကွေးပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ငရဲပြည် က လာတဲ့ မငြိမ်းသတ်နိုင်တဲ့ မီးတောက်"

"ဘာမဆို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်"

"စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား တွေကိုတောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်"

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် သုံးပါး၏ မျက်နှာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား တွေကိုတောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ် ဆိုရင်... သူတို့က သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေပဲလေ...

"... ဒါက တကယ် ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက်လား..."

ဘာကပ်စ်တာ ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "မြန်မြန်... သူ့ကို မြန်မြန် ဖမ်းလိုက်... သူ့ကို ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မီးတောက် တွေကို ငြိမ်းခိုင်းလိုက်... ငါ မသေချင်ဘူး... ငါ မီးလောင် မသေချင်ဘူး..."

သူတို့ လေးယောက်မှာ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ မုန်လဲ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"လူသား... ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ပေးစမ်း..."

မုန်လဲ့က သူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး လူသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကို ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည် "မင်းဆီကနေ တခြား အငွေ့အသက်တွေ ငါ မခံစားရဘူး... မင်းက လူသား လား..."

"ငါ့ နာမည် ဂါရန် ဘိုနာဘတ်..."

လူသား သူရဲကောင်း က မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏ နာမည်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂါရန် ဘိုနာဘတ်... မင်းက နှင်းပျံ ဓားသူရဲကောင်း လား..."

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားလေသည် "မင်းက လူသား ဓားသူရဲကောင်း မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ..."

နှင်းပျံ ဓားသူရဲကောင်း ဂါရန် ဘိုနာဘတ်။

လူသား အားလုံး အတွက်တော့ ဤနာမည်က အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။

သူက ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကြီးခဲ့ကာ... လူသား ခန္ဓာကိုယ် ဖြင့် နဂါးမျိုးနွယ် ပါရမီရှင် အများအပြားကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လူသားတွေ ထဲမှာ အလွန် ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင် စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သလို... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူသား လူငယ်တွေရဲ့ စံပြ ပုဂ္ဂိုလ် နဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ လည်း ဖြစ်လေသည်။

ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက မြေအောက်ကမ္ဘာ မှာ ရောက်နေပြီး... မြေအောက် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တွေနဲ့ အတူတူ နေနေတယ် ဆိုတာ...

တကယ်ကို စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် မရဘူး။

"နှင်းပျံ ဓားသူရဲကောင်း ဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည် "အခု မင်းရဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်နေတာက သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးပါပဲ..."

"လူသားတွေ ထဲမှာ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အဆင့် ရောက်တဲ့သူတောင် ရှားပါတယ်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး... မင်း ဘေးဖယ်နေလိုက်... မင်းကို ငါ မသတ်ဘူး..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မောက်မာလိုက်တာ..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... တရားစီရင်ခြင်း..."

"ချွင်..."

တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းဓား ကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး လျှပ်စီးအလား မုန်လဲ့ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေရာ... အမြန်နှုန်းမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

"အမြန်နှုန်း က အရမ်း မြန်ပေမဲ့... နှမြောစရာပဲ..."

မုန်လဲ့က ၃ မီတာ အကွာတွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာလေသည် "မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး... အလကား ခွန်အားတွေ မဖြုန်းပါနဲ့တော့..."

"ရှောင်နိုင်တယ် ဟုတ်လား..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာလေသည်။ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တရားစီရင်ခြင်း ၏ တိုက်ခိုက်မှု အမြန်နှုန်း က ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း နီးပါး မြန်ဆန်ပြီး သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် များ ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း မုန်လဲ့က ရှောင်လွှဲသွားနိုင်ခဲ့သည်။

"သူ့ကို ဖမ်း... သူ့ကို မြန်မြန် ဖမ်း..."

အနက်ရောင် နဂါး ဘာကပ်စ်တာ က ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "စကားများမနေနဲ့တော့... မင်းတို့ ထပ်ပြီး စကားများနေရင်... ငါ မီးလောင် သေတော့မယ်..."

"တိုက်ခိုက်..."

သူတို့ လေးယောက်မှာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။

"နတ်ဘုရား နယ်ပယ်..."

သူတို့ လေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း နတ်ဘုရား နယ်ပယ် ကို ဖြန့်ကျက်ပြီး မုန်လဲ့ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသော်လည်း... သူတို့ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ မုန်လဲ့က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ပျောက်သွားပြီလား..."

"လူကော..."

သူတို့ လေးယောက် မျက်လုံး ပြူးသွားကြလေသည်။

"မင်းတို့ အရမ်း နှေးလွန်းတယ်..."

နောက်ကျောမှ လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးယောက်လုံး အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... မုန်လဲ့က သူတို့ နောက်ကျောတွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ... လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် လှံ လေးချောင်း ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"သွားစမ်း..."

မုန်လဲ့က လက်ချောင်းကို ခေါက်လိုက်ရာ အနက်ရောင် လှံ လေးချောင်း ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားလေသည်။

"စွပ်..."

"စွပ်..."

အလွန် နီးကပ်နေသဖြင့် သူတို့ လေးယောက် လုံးဝ ရှောင်လွှဲချိန် မရလိုက်ဘဲ လှံများက သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး... မီးများ လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။

အနက်ရောင် လှံ များမှာ... ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီးတောက် လှံ များပင် ဖြစ်လေသည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ... ဒါ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ပဲ..."

ရေဘဝဲ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး... သတ္တိရှိရှိဖြင့် ဓားမြှောင်ဖြင့် ရင်ဘတ်မှ အသားများကို လှီးထုတ်ကာ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ။

သူ၏ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် က အလွန် ခိုင်မာနေသဖြင့်... စုတ်ပြတ်နေသော ဓားမြှောင် က လုံးဝ ထိုးစိုက်၍ မရဘဲ... ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုးစိုက်နိုင်လျှင်တောင် အသားတစ်စပင် လှီးမရဖြစ်နေလေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက်... ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် က ပျောက်ကွယ်မသွားသည့်အပြင် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။

ကျန်တဲ့ သုံးယောက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လေသည်။ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ကို အသုံးပြုခြင်း... ရိုက်ပုတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်သော်လည်း... နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့ မီးက ပိုငြိမ်းလေ ပိုလောင်လေ ဖြစ်ပြီး... ပိုမို ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။

"အား..."

"အား..."

"အား..."

"ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေရတာလဲ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ဂါရန် ဘိုနာဘတ် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် "မင်း သွားတော့..."

"မင်း ငါ့ကို မသတ်ဘူးလား..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် မှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းက လူသား ဖြစ်နေတဲ့ အတွက်... ငါ မင်းကို တစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါပဲ..." မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် က မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"လူသား... အခု မင်း အရှေ့မှာ ရပ်နေတာက ကြီးမြတ်တဲ့ မုန်လဲ့ သခင် ပဲ..."

ဘာဘရူးစ် က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် "နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ရဲ့ ဧကရာဇ် အသစ်... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ပဲ..."

"နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ဧကရာဇ် မင်းက နဂါးမျိုးနွယ် လား..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာလေသည် "ငါက နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ နဲ့ လုံးဝ မတည့်ဘူး... သေရမယ် ဆိုရင်တောင် နဂါးမျိုးနွယ် ရဲ့ ကျေးဇူးကို လက်မခံဘူး... မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့..."

"လူသား... မင်း နားလည်မှု လွဲနေတာလား..."

ဘာဘရူးစ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည် "မုန်လဲ့ သခင် က စစ်မှန်တဲ့ လူသား ပါ... သူက နဂါးမျိုးနွယ် တွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့တာ... နဂါးကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့တာ... နဂါးမျိုးနွယ် နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး..."

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် အံ့ဩသွားလေသည် "နဂါးမျိုးနွယ် တွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ် ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ကြီးမြတ်တဲ့ ဘာဘရူးစ် က ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး... မင်းကို လိမ်စရာ အကြောင်း ရှိလို့လား..."

ဘာဘရူးစ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည် "မင်း မယုံရင်... ကိုယ်တိုင် သွားစုံစမ်းကြည့်..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် ပါးစပ် ဟသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ "တကယ်လို့ မင်းက တကယ်ပဲ နဂါးမျိုးနွယ် တွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့တယ် ဆိုရင်... ငါ မင်းကို ကိုးကွယ်ပါ့မယ်... ငါ သူရဲကောင်း ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ နဲ့ သစ္စာဆိုပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ကိုယ်တိုင် သွားစစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

မုန်လဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ဂါရန် ဘိုနာဘတ် က မုန်လဲ့ကို သေချာ ကြည့်ပြီးနောက်... အနက်ရောင် မီးတောက်များထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည့် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လေးပါးကို ကြည့်ကာ... လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သူတို့ မြေအောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေက အပြင်လူတွေ အပေါ်မှာ စည်းလုံးကြပေမဲ့... သူတို့ အချင်းချင်း ကြားမှာတော့ အဲဒီလောက် ခင်မင်မှု မရှိကြပါဘူး... တချို့ဆိုရင် ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေတောင် ပြင်းထန်ကြသေးသည်။

အခုတော့ သူက မြေပြင်ပေါ်ကို တက်သွားရတော့မယ်... မြေအောက်က ယုံကြည်သူတွေက အရေးမကြီးတော့ဘူးလေ...

"သခင်... သူ့ကို ဒီလိုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တာလား..." ဘာဘရူးစ် က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည် "သူ ထွက်သွားရင်... ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ပြန်မလာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... လူသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေက ရှားပါတယ်... သတ်လိုက်ရရင် နှမြောစရာကြီး..."

ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ၏ လောင်ကျွမ်းမှု အောက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လေးပါးမှာ အစပိုင်းတွင် တောင့်ခံနိုင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ လုံးဝ မခံနိုင်တော့ပေ။

"အညံ့ခံရင်... အသက်ရှင်နိုင်တယ်..."

မုန်လဲ့က ဒီရွေးချယ်မှု တစ်ခုတည်းသာ ပေးထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

မီးနဂါး နတ်ဘုရားတစ်ဝက်... ရေဘဝဲ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်... စက်ရုပ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တို့မှာ ထင်ထားသည့်အတိုင်း တွေဝေနေကြပြီး... အနက်ရောင် နဂါး ဘာကပ်စ်တာ ကတော့ ဒီတစ်ခါ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်း တောင်းပန်လာလေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဒီတစ်ခါတော့ မုန်လဲ့က ငြင်းဆန်လိုက်လေသည် "အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းက တန်ဖိုးမထားဘူး... အခုမှ လာပြီး တောင်းပန်နေတာလား... နောက်ကျသွားပြီ..."

"မလုပ်ပါနဲ့..."

နောက်ဆုံးတွင် အနက်ရောင် နဂါး ဘာကပ်စ်တာ မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး... သူ၏ ကတိမတည်မှု အတွက် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

"အညံ့ခံပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ အညံ့ခံပါတယ်…”